เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 105,277 Views

  • 3,729 Comments

  • 5,881 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,869

    Overall
    105,277

ตอนที่ 3 : หน้าที่2 ข้อความ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9542
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 700 ครั้ง
    1 มี.ค. 61

พอผมใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการคิดเลยเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ผมกลับมารู้สึกตัวอีกทีตอนที่ตัวเองโดนหิ้วออกมาจากบ้านแล้วเรียบร้อย


ไม่รู้ว่าเพราะคิดหนักกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากไปหรือเปล่า ผมถึงฝันเห็นว่าตัวเองกำลังขึ้นสวรรค์ ในขณะนั้นเทวดาก็รีบวิ่งเข้ามาขัดขวางแล้วบอกขาดไปหนึ่งแต้มบุญ ลงไปเป็นสมุดซะ! เจ้าจะได้เก็บแต้มบุญครบพอที่จะขึ้นสวรรค์ได้


จากนั้นผมก็สะดุ้งตื่น


ผมว่าผมคิดมากกับเรื่องนี้เกินไปแล้ว ฝันบ้าบออะไรไม่รู้ ให้ตายเถอะ


ความเป็นจริงอันโหดร้ายคือเมื่อผมตื่นขึ้นมาแล้วก็พบว่าตัวเองยังคงเป็นสมุดเหมือนเดิม เรื่องนี้ทำให้ผมรู้สึกเศร้ามาก ผ่านไปถึงสองคืน แต่ผมก็ยังไม่ตื่นจากความฝันสักที แสดงว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่น่าใช่แค่ความฝันแล้ว


วันนี้กวีก็จับผมยัดเข้าโต๊ะด้วยวิธีโหดร้ายเหมือนเดิม โชคดีที่ผมไม่ได้มีความรู้สึกเจ็บ ไม่อย่างนั้นเวลาอีกฝ่ายยัดผมเข้าโต๊ะคงรู้สึกทรมานเหมือนตาย


เมื่อเสียงกริ่งดังเด็กหนุ่มก็ออกไปกินข้าวข้างนอกโดยที่ทิ้งกระเป๋ากับของเอาไว้ตรงที่นั่ง ในขณะที่ผมกำลังใช้ความคิดกับเรื่องราวต่างๆ อยู่นั้น เสียงพูดคุยก็ดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ


…?


ผมหยุดความคิดทั้งหมดเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ถึงแม้ว่าตัวผมจะเป็นสมุด แต่สมองส่วนความจำผมยังทำงานได้ดีเยี่ยม เสียงแบบนี้คือไอ้พวกเมื่อวานไม่ใช่หรือไง


จากนั้นพวกมันก็มายืนอยู่ที่โต๊ะของกวี แล้วก็ทำอะไรสักอย่างกับโต๊ะจนมีเสียงครืดๆ กับเสียงตุบ ผมไม่รู้ว่าเสียงที่ได้ยินเป็นเสียงอะไรก็จริง แต่ฟังจากเสียงแล้วไม่น่าใช่เรื่องดีแน่นอน


จากนั้นมันก็หยิบซากแมลงสาปยัดเข้ามาในโต๊ะ


“.....”


ผมแทบจะหยุดหายใจเมื่อเห็นแมลงสาประยะใกล้ชนิดที่ว่าแทบจะจ้องตากัน พริบตานั้นความคิดที่ว่า ‘ขอตายเถอะ ไม่ไหวแล้ว’ ก็ดังเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว


ผมไม่เคยบอกใครเรื่องนี้ก็จริง แต่ผมกลัวแมลงสาปมาก กลัวชนิดที่ว่าแค่เห็นก็แทบอยากจะจุดไฟเผาทั้งอาคาร แต่นี่ผมต้องมานั่งจ้องแมลงสาปจนกว่ากวีจะก้มลงมาหยิบของงั้นเรอะ


ผมรู้สึกเหมือนตัวเองถูกทำร้ายจิตใจเป็นรอบที่เท่าไรไม่รู้ตั้งแต่มาอยู่ในร่างนี้ ในใจมีแต่คำพูดสาปแช่งพวกเด็กสารเลวแล้วโยนความคิดให้อภัยก่อนหน้านี้ไปอย่างรวดเร็ว


หลังจากที่อดทนใช้ชีวิตร่วมกับซากแมลงสาปไซส์ยักษ์ถึงครึ่งชั่วโมง กวีก็กลับมาที่โต๊ะแล้วถูกับโต๊ะจนผมได้ยินเสียง ครืดๆ ก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างที่อยู่บนโต๊ะแล้วเดินออกไปแล้วกลับเข้ามาอีกครั้ง


ผมเลยเดาเอาว่าไอ้พวกนั้นคงเอาอะไรเขียนกับโต๊ะแล้วก็ทิ้งขยะไว้บนโต๊ะแน่ๆ เลวเป็นบ้า


พอกวีเช็ดโต๊ะเสร็จ เขาก็ก้มหน้าลงมาจะหยิบของ ทันทีที่สายตาเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในโต๊ะ มือคู่นั้นพลันชะงักก่อนจะมองซากแมลงสาปด้วยสายตานิ่งเรียบ


ผมดีใจมากจนแทบจะจุดพลุฉลองที่เห็นกวีกลับมาช่วยชีวิตไม่ให้ผมเป็นบ้าตายไปก่อน แต่พอเห็นสายตานิ่งเฉยของอีกฝ่ายแล้ว ผมก็พบว่า ผมยอมทนอยู่ต่อกับแมลงสาปต่อไปดีกว่า..ถ้าต้องมาเจอสายตาที่น่ากลัวขนาดนี้!


ทำไมเด็กสมัยนี้น่ากลัวแบบนี้กันนะ ผมชักเริ่มรู้สึกกลัวกวีขึ้นมาหน่อยๆ แต่ถ้าให้เลือกแล้วผมก็ยังเลือกที่จะปกป้องเด็กหนุ่มคนนี้มากกว่าเด็กเปรตพวกนั้นอยู่ดี


เด็กหนุ่มหยิบซากแมลงสาปจากใต้โต๊ะด้วยมือเปล่าแล้วเดินออกไป จากนั้นพอกลับมาอีกทีแมลงสาปในมือกวีก็หายไปแล้ว


ผมไม่รู้ว่ากวีจัดการยังไงกับซากแมลงสาปแต่คิดว่าเขาคงเอาไปทิ้งขยะ


ส่วนคนผิดก็ลอยนวล


พอคิดแบบนั้นแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดในใจเล็กน้อย ผมเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด แต่รู้สึกเหมือนตัวเองช่วยอะไรกวีไม่ได้เลย มีวิธีไหนที่จะบอกอีกฝ่ายได้บ้างว่าคนที่ทำคือไอ้พวกเด็กเลวเมื่อวาน


ผมคิดอยู่นานว่าตัวเองที่อยู่ในร่างนี้สามารถทำอะไรได้บ้าง ก่อนที่ความคิดบางอย่างจะแล่นวาบเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว


ผมไม่ค่อยแน่ใจกับความคิดนี้สักเท่าไร แต่ในเมื่อเป็นสมุดก็น่าจะเขียนข้อความลงบนกระดาษได้ ดังนั้นถ้าเกิดว่าผมลองเขียนข้อความลงบนร่างกายของตัวเองดูล่ะ..?


ผมลองเขียนข้อความบนร่างกายตัวเองดู ก่อนจะพบว่าเขียนได้อย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ ..แต่ข้อความที่ออกมาบนกระดาษเป็นสีแดงเพราะใช้เลือดตัวเองเขียน


“.....”


ช่างเถอะ ดูผ่านๆ แล้วมันก็เหมือนกับพวกปากกาแดงนั่นแหละ


ผมเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อยกับสิ่งที่เพิ่งค้นพบ ก่อนที่จะหยุดคิดครู่หนึ่งแล้วเริ่มเขียนข้อความลงไปในสมุด


‘คนที่ทำโต๊ะของนายเละคือพวกที่หาเรื่องนายเมื่อวาน’


ผมเขียนข้อความนี้ลงไปในหน้าที่สามเพราะปกติแล้วกวีจะเขียนไดอารี่หนึ่งหน้าต่อหนึ่งวัน ถึงแม้ว่าข้อความที่เขียนลงไปในหน้านั้นจะมีแค่สี่บรรทัด แต่อีกฝ่ายก็จะพลิกไปหน้าใหม่เสมอเมื่อเปลี่ยนวัน


วันนั้นผมลุ้นด้วยความตื่นเต้นว่าพอกลับบ้านไปแล้วกวีจะเห็นข้อความที่ผมอุตส่าห์สละเลือดเนื้อตัวเองเขียนลงไปบนกระดาษหรือเปล่า จนเมื่อเด็กหนุ่มกลับมาที่บ้านแล้วหยิบผมออกจากกระเป๋าแล้วเปิดมายังหน้าที่สามนั่นแหละ


เด็กหนุ่มนิ่งไปครู่ใหญ่ สายตาก็กวาดมองข้อความที่อยู่บนสมุดนั้นซ้ำไปซ้ำมาราวกับกำลังใช้ความคิด ก่อนที่อีกฝ่ายจะเริ่มเขียนข้อความลงบนกระดาษ


‘นายเป็นใคร?’


พอเขียนข้อความนั้นจบเด็กหนุ่มก็ปิดสมุดแล้วไม่เขียนอะไรอีก ผมเดาไม่ออกว่ากวีกำลังรู้สึกหงุดหงิดหรือดีใจที่มีคนเขียนข้อความบอกตัวคนร้ายเพราะท่าทางอีกฝ่ายนั้นคาดเดาไม่ได้เลย


ผมลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองเป็นไดอารี่ ความจริงแล้วคงไม่มีใครชอบเวลาที่คนไม่รู้จักมาเปิดอ่านไดอารี่ของตัวเองหรอก


คืนนั้นผมนึกอยู่นานมากว่าตัวเองจะเขียนตอบกลับไปอย่างไรดีก่อนที่จะผล็อยหลับไป


………………………………………..


…………………………………


วันถัดมากวีก็เอาคืนพวกนั้นอย่างเจ็บแสบโดยการตื่นแต่เช้าแล้วเอาซากสัตว์ไปทิ้งไว้ที่โต๊ะอีกฝ่าย


ผมไม่รู้หรอกว่าเป็นซากสัตว์ จนกระทั่งเสียงโวยวายของพวกมันดังขึ้น แล้วมันก็เดินเข้ามาหาเด็กหนุ่มก่อนจะโวยวายวนลูปเหมือนวันแรกเป๊ะ


“มึงใช่ไหมที่เป็นคนเอาซากพวกนั้นมาไว้บนโต๊ะกู!”


กวีหันไปเขียนข้อความอะไรบางอย่างลงบนกระดาษก่อนจะชูให้ดู แล้วพวกนั้นก็ขมวดคิ้วทันที


“มึงจะไม่รู้เรื่องได้ยังไงวะ! ก็ในเมื่อ..” อีกฝ่ายพูดแล้วก็ชะงักไป บางทีเจ้าตัวคงระลึกขึ้นมาได้ว่าถ้าเกิดพูดออกไปจะถือว่าเป็นการยอมรับความผิดที่ทำไปก่อนหน้านี้กลายๆ “คราวนี้กูจะปล่อยมึงไปก่อน ถ้ามีคราวหน้าอีกนะมึงไม่รอดแน่!”


พอเอ่ยจบพวกนั้นก็จากไปด้วยความหงุดหงิด ในขณะที่ผมฟังเหตุการณ์พวกนั้นแล้วได้แต่ยิ้มหึในใจ ก่อนที่จะเริ่มลงมือตอบข้อความของกวี


‘นายเป็นใคร?’


ผมมองข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มเขียนข้อความตอบกลับไป


‘ขอโทษนะ ฉันบอกไม่ได้’


ถึงจะน่าเสียดายนิดหน่อยที่ผมเปิดเผยตัวตนไม่ได้ แต่เรื่องบางเรื่องก็สมควรเป็นความลับต่อไป ถ้ากวีรู้ขึ้นมาว่าผมเป็นสมุดผีสิงคงจับไปเผาก่อนแน่ๆ


หลังจากที่กินอาหารตอนเที่ยงเสร็จ กวีก็กลับมาหยิบผมขึ้นมาเปิดดูแล้วกวาดสายตาราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง พอสายตาอีกฝ่ายสะดุดเข้ากับข้อความที่ผมเขียนตอบกลับ เด็กหนุ่มก็นิ่งไปสักพักแล้วเริ่มเขียนข้อความตอบ


‘ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ ขอบคุณมากนะที่ช่วย ถ้ายังไงช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่านายเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย’


ผู้หญิงหรือผู้ชาย… ผมคิดกับประโยคนี้ไม่ตก ก่อนตายผมเป็นผู้ชายแต่ตอนนี้เป็นสมุด ถ้าอย่างนั้นควรจะบอกว่าตัวเองเป็นผู้ชายสิ


แต่ท้ายที่สุดแล้วพอถึงเวลาจริงผมกลับเขียนลงไปในสมุดว่า ‘เป็นผู้หญิง’


ผมไม่ได้ตั้งใจโกหกนะ! แต่ผมรู้สึกว่าถ้าตอบว่าเป็นผู้ชาย กวีอาจจะคิดว่าเป็นพวกนั้นที่จ้องจะรุมแกล้งอีกหรือเปล่า แถมถ้าเขียนว่าเป็นผู้หญิงแล้วบางทีกวีอาจจะอ่อนโยนกว่าพวกที่เป็นเพศเดียวกันด้วย


ตอนพักบ่ายกวีก็ออกไปนอกห้อง แล้วกลับเข้ามาเมื่อถึงเวลากริ่งออดเข้าเรียนดังขึ้น เจ้าตัวหยิบผมขึ้นมาแล้วเปิดดูข้อความที่อยู่ข้างใน


ผมสาบานได้เลยว่าตอนที่กวีเห็นข้อความนั้น สีหน้าอีกฝ่ายดูอึ้งยิ่งกว่าตอนที่ผมรู้ว่าตัวเองเกิดใหม่เป็นสมุดเสียอีก


------------------------------------------------------------------------



[Talk]

วันพรุ่งนี้เจอกันค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 700 ครั้ง

32 ความคิดเห็น

  1. #3688 I wanna give a feedback ♡ (@xxvjuly) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 09:49
    มีความหลอนเบา ๆ ตรงใช้เลือดเขียน
    #3688
    0
  2. #3644 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:53

    โอ้ะ บาปนะไดอารี่55

    #3644
    0
  3. #3543 Tono_Miya (@tongmiya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 12:05
    นั่นไงงงง ไดอารี่ก็ต้องโต้ตอบด้วยการเขียนสิ ว่าแต่เลือดจะหมดตัวก่อนไหมคุณไดอารี่ 55555
    #3543
    0
  4. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 00:54
    พูดไม่ได้สักอย่าง ทั้งนายเอก ทั้งพระเอก ง่อว
    #3448
    0
  5. #3418 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 23:21
    โกหกเป็นบาปนะ ต้องทำดีไงไดอารี่
    #3418
    0
  6. #2949 APRIL_RAiN (@bbpurnbb883) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:56

    ทําไมหลงรักคุณไดอารี่55555555

    #2949
    0
  7. #2929 bambybamby (@bambamamlovecake) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 08:36
    รู้ดสึกอึดอัดแทนสมุด
    #2929
    0
  8. #2882 Niara (@Niara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 21:32
    ที่กวีอึ้งตอนที่บอกว่าเป็นผู้หญิงเนี่ย เพราะเรียนร.ร ชายล้วนป่ะ
    #2882
    0
  9. #2806 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 22:37
    หน่วงค่ะหน่วง! สงสารทั้งกวี ทั้งพี่สมุดเลยค่ะ
    #2806
    0
  10. #2685 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 23:40
    เอาจริงหงุดหงิดนิดๆละ อินเหมือนตัวเองเกิดเป็นสมุดเหมือนนายเอก โมโหที่พูดไม่ได้ 55555
    #2685
    0
  11. #2171 Ren_kung (@Ren_kung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 06:13
    น่อววว นั้ลลัค
    #2171
    0
  12. #1945 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 21:23
    คุยกันผ่านกระดาษน่ารักดีค่า 5555 แต่คนพี่ไปโกหกไว้แบบนั้นเดี๋ยวน้องจะไม่พอใจน้าา
    #1945
    0
  13. #1183 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 22:42
    ที่อึ้งเพราะนี่มันชายล้วน5555555555
    #1183
    6
    • #1183-5 warat_sariyawut (@warat_sariyawut) (จากตอนที่ 3)
      31 พฤษภาคม 2561 / 00:49
      ลั่นค่ะ 5555555555
      #1183-5
    • #1183-6 Miko_Chan2002 (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 3)
      9 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:33
      ลั่นมากค่ะ5555555
      #1183-6
  14. วันที่ 14 เมษายน 2561 / 17:17
    เลือกเลยเหรออออ
    #1167
    1
  15. #1012 Wisteria❀ (@PayunChan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 07:05
    อ่าว ทำไมตอนนี้บอกว่าไม่มีความเจ็บ แต่บทนำตอนโดนบีบดันเจ็บ งงค่ะ
    #1012
    0
  16. #999 Ash-Grey (@saith) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 02:27
    งงนิดหน่อยว่าเลือดมาจากไหน แต่ไม่เป็นไร อ่านต่ออออ
    #999
    0
  17. #946 CH3521 (@CH3521) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 17:42
    งงๆตรงเอาเลือดเขียน555. แต่พลอตน่าติดตามมากค่ะ
    #946
    0
  18. #785 ตาร์กีล่า (@poolome) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 20:48
    <p>ไม่ใช่ว่าโรงเรียนเป็นโรงเรียนชายล้วนนะ5555 </p>
    #785
    0
  19. #777 Daw Prdz KS (@doddydoody) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 18:32
    อารมณ์สมุดผีมากจริง555555
    #777
    0
  20. #586 ชอบวีวี่จ้ะ (@glass12sky) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 23:18
    จะพีคกว่านั่นถ้าคุณไดอารี่บอกว่าตัวเองเปงได้อารี่ แล้วกวีเผาไดอารี่ อ้าว! จบเรื่อง 55555555
    #586
    0
  21. #561 MOMOJJI (@MOMOJJI) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 04:45
    เดี๊ยวๆๆ 55555555 มีการบอกว่าเป็นผู้หญิงด้วยย
    #561
    0
  22. #542 .C F. (@clarefasai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 19:49
    คิดเหมือนกันเลย ตอนที่นายบอกว่าตัวเองจะโดนเผาถ้าบอกความจริง สนุก
    #542
    0
  23. #364 Koo_Toon (@Koo_Toon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 23:51
    คูมไดอารี่ บอกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงเฉยยย ไม่อยากให้โกหกกวีเลยอ่ะ ตอนที่กวีเขียนคือน่าจะมีอะไรฝังใจมากๆหรือเปล่า เลยออกมาเป็นประโยคที่ดูหดหู่มากอ่ะ แล้วถ้ากวีรู้ว่าไดอารี่โกหกคงเสียใจแย่เลย
    #364
    0
  24. #192 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 08:47
    เอ้า เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วย ดีใจอ่ะที่เดาถูก เราแค่ลองเดาไปมั่วๆแค่นั้น 555 โกหกว่าเป็นผู้หญิงไปอีก นี่คิดถึงตอนที่เผื่อกวีอยากรู้ว่าใครอาจไม่ยอมห่างไดอารี่เลยก็ได้ จะได้เจอคนนั้น แต่ด้วยความที่ไดอารี่ก็รู้ว่าถ้าตอบคงน่าสงสัย เราก็คงต้องรอดูว่า กวีจะรู้ว่าเป็นไดอารี่เมื่อไหร่ ซึ่งคงอีกนาน น่าจะเกินกลางเรื่องอีกมั้ง
    #192
    0
  25. #126 witchhound (@witchhound) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 16:34
    กวีอึ้งเพราะอยู่รร.ชายล้วนหรือเปล่า 55555
    #126
    0