เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 105,276 Views

  • 3,729 Comments

  • 5,881 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,868

    Overall
    105,276

ตอนที่ 33 : หน้าที่32 ลุ่มหลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 648 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

หลังจากที่ให้เลือกบทตัวละครและหน้าที่ไปเมื่ออาทิตย์ก่อน วันนี้น้ำก็เรียกทุกคนประชุมตอนช่วงพักเช้าในฐานะหัวหน้าห้องและคนคิดบทละคร


“ฉันไปคิดบทละครมาแล้ว” เธอว่า ท่าทางของน้ำที่ดูเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดอย่างที่ผมคิดในตอนแรก กลับดูกระตือรือร้นในยามนี้อย่างเห็นได้ชัด “ตกลงว่าห้องเราได้แสดงนิทานเรื่องราพันเซลนะ”


คนในห้องมีปฏิกิริยาตอบรับกับคำพูดของน้ำแตกต่างกันออกไป ทว่ากวีกลับมีสีหน้าแปลกๆ อย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน


“มีอะไรหรือเปล่า..?”


ผมถามขึ้นหลังจากที่เห็นกวีทำสีหน้าแปลกๆ เขาหันมามองก่อนจะพูดขึ้น


“ราพันเซลเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร?”


สงสัยว่าที่กวีทำหน้าแปลกๆ เพราะคนทั้งห้องรู้จักเรื่องนี้กันหมด ส่วนตัวเองดันไม่รู้จักอยู่คนเดียว


ผมเลยเล่าให้เขาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ตลอดเวลาที่พูดกวีก็ฟังผมอย่างตั้งใจ พอผมเล่าถึงตอนจบเขาถึงเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย


“ทำไมนายถึงรู้จักเรื่องนี้?”


เอ่อ.. คือมันนานมากจนผมยังไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองรู้จักเรื่องนี้ได้ยังไง หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งผมเลยตอบออกไป “น่าจะอ่านจากหนังสือนิทานหรือแม่เล่าให้ฟังมั้ง”


พอเอ่ยจบน้ำก็เดินเข้ามาขัดจังหวะพวกเราพอดี เธอวางเอกสารสองปึกลงตรงหน้าผมและกวี “อันนี้เป็นบทละครนะ”


ผมมองบทในมือ ธีมที่ได้รับปีนี้เหมือนจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับนิทาน ผมฟังรายละเอียดการแสดงละครต่างๆ มาจากกวีอีกที เลยทำให้พอรู้ว่าปกติแต่ละปีจะมีธีมให้ตายตัวอยู่แล้ว แต่จะดัดแปลงหรือสร้างสรรค์ตีความจากหัวข้อยังไงก็ได้


“พี่เอิร์ธ สงสัยบทตรงไหนหรือไม่เข้าใจถามได้นะคะ” เธอว่าหลังจากที่เห็นผมเงียบไป


“แต่ละคนรับบทเป็นใครบ้างครับ?”


“เกรซรับบทเป็นเจ้าหญิงน่ะค่ะ ส่วนพี่เอิร์ธกับกวี..เอ่อ..” พอเอ่ยจบน้ำก็นิ่งไปสักพัก เหมือนเจ้าตัวจะลังเลแล้วเลือกไม่ถูกว่าพระเอกกับปีศาจควรเป็นใคร


“ฉันขอเลือกปีศาจ”


กวีพูดตัดบทขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โดยที่ผมยังไม่ทันได้พลิกเปิดบทละครดูด้วยซ้ำ


“งั้นตกลงตามนี้นะคะ พี่เอิร์ธเป็นเจ้าชาย ส่วนกวีเป็นปีศาจนะ”


ทันทีที่น้ำพูดจบเธอก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ผมเลยเปิดดูบทในมือ หลังจากที่กวาดตาให้พอรู้เนื้อหาในเรื่องคร่าวๆ ผมก็รู้สึกแปลกใจที่กวีเลือกรับบทปีศาจ


ในเรื่องเริ่มต้นขึ้นจากที่เจ้าหญิงเกิดมาพิการ นัยน์ตาทั้งสองข้างไม่สามารถมองเห็นได้ วันหนึ่งระหว่างที่เจ้าหญิงหนีออกไปเที่ยวในป่าโดยไม่มีผู้ติดตาม เจ้าหญิงก็ได้ยินเสียงหกล้มเข้า เธอเลยเข้าไปทำแผลให้โดยที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นปีศาจ


ปีศาจตนนั้นเริ่มให้ความสนใจกับเจ้าหญิง มาเล่นกับอีกฝ่ายด้วยกันบ่อยๆ จนกระทั่งในวันที่เจ้าหญิงมีพระชนมายุ 15 พรรษา ปีศาจก็ตัดสินใจลักพาตัวเจ้าหญิงไปขังในหอคอยเพราะถ้าเจ้าหญิงแต่งงานเมื่อไร นั่นหมายความว่าตนเองจะไม่มีโอกาสได้เจอกับเจ้าหญิงอีกแล้ว


จากนั้นเจ้าชายที่เห็นเรื่องราวทุกอย่างก็คอยช่วยมาดูแลเจ้าหญิงทุกวันด้วยความสงสาร แต่ไม่กล้าเอ่ยออกไปเพราะกลัวว่าปีศาจจะได้ยินหรือเจ้าหญิงจะตื่นกลัวเข้า


เจ้าหญิงที่ได้รับการดูแลจากเจ้าชายกลับนึกว่าปีศาจเป็นคนดูแลตนมาตลอด ท้ายที่สุดเจ้าหญิงเลยตกหลุมรักปีศาจแล้วก็อยู่ด้วยกันกับปีศาจตลอดไป


ผมเพิ่งไล่อ่านบทจนจบ ในขณะที่กวีอ่านจบไปตั้งนานก่อนหน้านั้นแล้ว แวบแรกคือผมคิดว่า ไหงเจ้าชายถึงกลายเป็นหมาหัวเน่าเฉย! แต่ความคิดต่อมาคือ ทำไมผมรู้สึกว่าพล็อตเรื่องนี้คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน


ผมลองย้อนคิดดู ก่อนจะพบว่าพล็อตนี้คล้ายๆ กับตอนที่ผมถูกขังอยู่ในห้องของกวีเลยแฮะ..


จะว่าไปผมเคยคิดว่าละครน้ำเน่าแนวตบจูบที่ผู้หญิงถูกขังจนหลงรักผู้ชายที่ขังนี่ไร้สาระเป็นบ้า คนเราถูกทำร้าย ถูกข่มเหงทางจิตใจแล้วจะไปชอบอีกฝ่ายได้ยังไง


แต่พอมาเกิดขึ้นกับตัวเองแล้วผมก็พูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน


ไม่สิ ตอนที่ถูกขังในห้องกวีไม่ได้ทำร้ายผมสักหน่อย เขาดูแลผมดีมากจนแทบจะปูพรมแดงให้เดินอยู่แล้วด้วยซ้ำ ติดแค่ที่บ้านไม่มีพรมแดงเท่านั้นแหละ ไม่ว่าผมต้องการอะไรเขาก็หามาให้ ถ้าไม่ได้ดูแลดีแล้วน้ำหนักตัวผมจะขึ้นมาตั้งสองโลได้ยังไง


แต่ผมแปลกใจว่าทำไมกวีถึงเลือกรับบทเป็นปีศาจ


ผมยังไม่ลืมว่ากวีเป็นโรคกลัวผู้หญิง จนถึงตอนนี้อีกฝ่ายน่าจะยังไม่หายขาดจากโรคนี้เลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงได้เลือกรับบทปีศาจที่ดันมีฉากแตะเนื้อต้องตัวกับผู้หญิงมากที่สุดกัน


ผมตั้งใจว่าจะหันไปถามอีกฝ่าย ทว่ากวีกลับลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นผมมีสีหน้างุนงง “ไปซ้อมกัน”


………………………………………….


…………………………


ซีนแรกเป็นการแสดงระหว่างเจ้าหญิงกับปีศาจ โดยซีนนี้นับว่าเป็นซีนที่ยากมากที่สุดในเรื่อง เนื่องจากในฉากจะไม่มีบทพูดใดๆ เลย มีเพียงแต่การแสดงท่าทางเพื่อบอกให้คนรับรู้เท่านั้นว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง


ผมที่ไม่มีบทไปสักพักใหญ่เลยหลบมานั่งตรงด้านข้างของเวที ข้างๆ ผมมีน้ำนั่งอยู่ด้วย ตลอดระยะเวลาการซ้อมน้ำมองสองคนนั้นตาแทบจะไม่กะพริบ มือก็จดอะไรบางอย่างลงไปในแผ่นกระดาษ


ว่าแต่ทำไมกวีถึงเลือกรับบทเป็นปีศาจ ทั้งๆ ที่ในบทนั้นต้องแสดงเยอะกว่าเจ้าชายอีก..?


ผมก้มมองบทในมือด้วยความฉงน จากนิสัยของกวีผมคิดว่าเจ้าตัวไม่น่าเป็นคนชอบแสดงออกอะไรขนาดนั้น หลังจากที่พลิกดูบทในมืออย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง ผมถึงรู้ว่าบทที่ปีศาจสวีทกับเจ้าหญิงมีเยอะกว่าผมที่เป็นเจ้าชายอีก


แล้วแบบนี้จะมีเจ้าชายไปทำไมวะเนี่ย!


ช่างเรื่องประเด็นนั้นไปก่อน ผมไม่ได้คิดว่าที่กวีรับบทนี้เพราะอยากสวีทกับเกรซแบบหวานชื่นแน่ๆ ดังนั้นความเป็นไปได้ที่สองคือเขาหึงหวงผมมากจนยอมไปลงแสดงบทสวีทดีกว่าเห็นผมจีบกับเกรซต่อหน้าต่อตา


ตามความคิดของกวีแล้วข้อที่สองดูมีความเป็นไปได้มากที่สุด ไม่รู้ว่าผมควรจะรู้สึกซาบซึ้งหรือทำหน้าบอกไม่ถูกใส่ดี


“ช่วงนี้น่าเบื่อหน่อยนะคะพี่เอิร์ธ”


ผมเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงจากคนข้างตัว


“ไม่หรอกครับ จะได้ถือว่าเป็นการพักไปภายในตัวด้วย”


น้ำพยักหน้าก่อนจะยื่นกระป๋องน้ำอัดลมที่เย็นเฉียบมาให้ ผมเลยรีบโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “เอาไปให้กวีกับเกรซดื่มดีกว่าครับ พี่ไม่หิว”


“ถ้าเป็นของเกรซกับกวี น้ำซื้อแยกมาแล้วค่ะ”


น้ำว่าก่อนจะชูมือข้างที่ถือถุงพลาสติกขึ้นสูง ผมเลยยอมรับกระป๋องน้ำอัดลมมาจากมืออีกฝ่ายแล้วปักหลอดดื่ม


“คือว่าตรงส่วนบทสุดท้ายที่เจ้าหญิงกับปีศาจอยู่ด้วยกันน่ะค่ะ..” น้ำเกริ่นขึ้นมาก่อนจะพูดต่ออย่างรวดเร็ว “พอเจ้าชายมาดูแลเจ้าหญิงเหมือนเดิม แล้วเจ้าหญิงสารภาพรักกับปีศาจ พี่จะลองจูบเกรซได้ไหมคะ”


แค่ก!


เรื่องจูบผมไม่ได้คิดมากอะไรหรอก แต่..อืม เอาเป็นว่า เพียงแค่ลองนึกว่าต้องจูบเกรซแล้วมีกวียืนเป็นแบ็คกราวน์มองด้วยสายตาเย็นเยียบแล้วผมก็ชักกลัวขึ้นมา ไม่แน่ว่าจูบนั่นอาจจะเป็นจูบแรกและจูบสุดท้ายที่ผมได้จูบกับผู้หญิงแล้วโดนลากไปขังในห้องไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลยก็เป็นได้


“คือ..” ผมตั้งใจจะปฏิเสธด้วยความลำบากใจ แต่ไหนๆ แล้วลองถามเหตุผลดูก่อนแล้วกัน “ทำไมพี่ต้องจูบด้วยครับ?”


“เพราะจะเป็นฉากที่ทำให้เจ้าหญิงสัมผัสใบหน้าอีกฝ่าย พอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ปีศาจ เจ้าหญิงก็จะกลัวจนร้องไห้ หลังจากนี้เจ้าชายเลยไม่กล้ามาหาเจ้าหญิงอีก”


ไม่ใช่จูบโรแมนติคหรือเพื่อเรียกเสียงคนชมอย่างที่คิดแต่เป็นเนื้อเรื่องหลักเลยแฮะ ผมคิดอย่างปลงตกพักหนึ่ง ในเมื่อบทปูมาถึงขนาดนี้แล้วยังไงก็คงไม่มีทางเลือก ผมเลยลอบถอนหายใจแล้วพยักหน้า “ครับ..”


เอาน่ะ ผมพยายามปลอบใจตัวเองให้มองโลกแง่ดีแบบสุดๆ บางทีกวีคงเข้าใจแหละว่าเป็นการแสดง เขาอาจจะไม่อะไรมากก็ได้


..หรือเปล่าวะ


“เอ่อ ไม่ต้องจูบจริงๆ ก็ได้นะคะ พยายามทำมุมหลอกเฉยๆ ก็พอแล้ว” น้ำรีบลนลานพูดขึ้นมาทันทีที่เห็นผมทำสีหน้าเหมือนวันพรุ่งนี้โลกกำลังจะแตก “เอาแค่ให้คนดูรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็พอ ปกติละครเวทีค่อนข้างใหญ่ผู้ชมคงไม่ทันเห็น”


ผมพยักหน้าแบบปลงๆ สายตาก็เห็นกวีที่เดินมาทางผมแล้วนั่งลงข้างๆ ผมเลยหยิบกระป๋องน้ำอัดลมจากถุงพลาสติกยืนให้


“ซ้อมฉากแรกเสร็จแล้ว?” ผมถามด้วยความสงสัย เพราะจากในบทที่ดูผ่านตามาทั้งหมด ฉากแรกเป็นฉากที่แสดงยากที่สุด ถ้าการที่ซ้อมฉากแรกผ่านได้เร็วแบบนี้ย่อมเป็นเรื่องดี


“เปล่า ซ้อมจนเกรซเหนื่อย เธอเลยขอพัก” กวียื่นมืออกมารับแล้วแกะฝากระป๋องออก


“ทำไมล่ะ? ติดขัดตรงไหนหรือเปล่า?” น้ำรีบถาม กวีหันไปมองตามเจ้าของเสียงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งเสียงที่อยู่เหนือหัวดังขึ้น


“ก็กวีเข้าถึงอารมณ์ไม่ได้สักที ฉันเลยคิดว่าซ้อมต่อไปก็ไม่ได้ประโยชน์ ควรจะพักก่อนดีกว่า”


ผมเงยหน้ามองเกรซที่กำลังยืนอยู่ แต่ก็ไม่นั่งลงเสียสักที


ฟังจากน้ำเสียงของอีกฝ่ายแล้วผมเดาว่าหงุดหงิดพอสมควร ผมเลยขยับใบหน้าเข้าไปใกล้กวีแล้วกระซิบ “นายเล่นบทไหนไม่ได้? ฉันเห็นนายทำหน้าได้ดีทุกบทตั้งแต่สยองขวัญ ฆาตกร ยันหนังรัก”


กวีเหลือบมองผมทันทีที่เอ่ยจบแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำลงแบบที่ได้ยินกันแค่สองคน “ก็หนังรักที่นายพูดถึงนั่นแหละ”


“นายก็ลองจินตนาการว่าเกรซเป็นฉันสิ ง่ายจะตาย” ผมกระซิบกลับ ก่อนจะลองยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน “ทีนี้ลองจินตนาการว่ากำลังเล่นบทรักดู”


“ตรงนี้เลย?”


“ตรงนี้แหละ”


ผมเห็นว่าเกรซกับน้ำมองมาทางผมนิดหน่อย แต่ทั้งสองคนดูเหมือนไม่ได้ติดใจอะไรมากเพราะคิดว่าผมกำลังพยายามซ้อมบทให้กวีอยู่ ผมเลยหันไปยิ้มเป็นมารยาทให้แล้วหันกลับมาทางกวีต่อ


กวีเอื้อมมือออกมารั้งท้ายทอยของผมให้เข้าไปใกล้ ในขณะที่ผมกำลังจะผละอีกฝ่ายออก เขาก็โน้มใบหน้าเข้ามาจูบที่ริมฝีปากผมอย่างรวดเร็ว


ผมหน้าร้อนเหมือนมีใครมาจุดไฟที่หน้าก่อนจะรีบผลักอีกฝ่ายให้ออกไป สายตารีบหันไปมองด้านข้างอย่างรวดเร็ว โชคดีที่น้ำกับเกรซกำลังคุยเรื่องบทกันอยู่ ไม่อย่างนั้น..ผมจินตนาการภาพเหตุการณ์ต่อไปไม่ถูกเลย


“ไม่ได้บอกให้จูบสักหน่อย!”


ผมกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำลง ในขณะที่กวีมองใบหน้าแดงสลับซีดเผือดของผมแล้วลดระดับความดังของเสียงลง


“นายบอกให้เล่นบทรัก”


“แต่ฉันหมายถึงให้มองด้วยสายตาแบบรักใคร่ ไม่ใช่จูบ” ผมยิ่งกระซิบเสียงต่ำลงอีกจนเกือบจะลอดไรฟันอยู่แล้ว ผมยังอายที่เขาจูบไม่หายเลย น่าเศร้าจริงๆ “ในบทมีฉากจูบกับเกรซไหมล่ะ?”


“ไม่มี”


“แล้วนายจะมาจูบฉันทำไม!”


กวีไม่ได้เถียงอะไรต่อ เหมือนจะยอมรับแบบหน้าด้านๆ ว่าแค่อยากจูบผมเฉยๆ ไม่ได้ต้องการจะฝึกซ้อมอะไรจริงจังหรอก “นายไม่รู้สึกอะไรที่ฉันต้องไปเล่นบทแบบนั้นกับเกรซหรือไง?”


อยู่ๆ เขาก็เบี่ยงประเด็นกะทันหัน ผมกะพริบตาก่อนจะนิ่งไปนานมาก แล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ “อืม ก็รู้สึก..แต่ว่ามันเป็นงาน ถึงฉันจะเป็นคนรักกับนายก็จริงแต่คงไปก้าวก่ายเรื่องงานหรือหน้าที่มากไม่ได้”


แต่ความสัมพันธ์ของผมกับกวีมันเลยจุดนั้นไปไกลแล้วล่ะ ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนอยู่ภายใต้เขากลายๆ จะว่าอึดอัดก็ใช่ แค่ยังไม่ได้ถึงขั้นรู้สึกแย่จนต้องถอยออกมา


“นายคิดว่าความรักเป็นแบบนั้น?”


กวีถามผมเหมือนจะพูดลอยๆ เพราะยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไรกลับไปเขาก็ลุกขึ้นไปตามเสียงเรียกของเกรซเสียก่อนแล้ว


จากนั้นซีนแรกก็ผ่านไปแบบทุลักทุเล เมื่อฉากแรกผ่านไปได้ ฉากต่อๆ มาก็เริ่มไม่ยากอะไรเท่าไร เหมือนกวีเริ่มจับจุดอะไรสักอย่างได้ หรือไม่เขาก็คงจินตนาการว่าเกรซเป็นผมอยู่เลยทำให้การแสดงติดขัดน้อยลง


ดีนะที่เกรซไม่รู้เรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นผมคงรู้สึกเศร้าแทน


จนกระทั่งมาถึงฉากที่ผมต้องแสดงเนี่ยแหละ


…………………………………………………………


……………………………………..


ซีนนี้เป็นฉากที่เจ้าหญิงถูกพาลงมายังสวนดอกไม้ใกล้ๆ กับหอคอย จากนั้นเจ้าชาย(ที่ใกล้จะเป็นตัวประกอบอยู่แล้ว)ก็ขี่ม้าผ่านมาเห็นเข้า จากนั้นก็ตกหลุมรักในความงามของเจ้าหญิง


ซีนนี้ผมต้องมองเกรซแบบสายตาลุ่มหลงให้คล้ายกับคนอยู่ในความฝัน..ทำไมมันดูยากจังวะ ผมลองมองเกรซแบบไม่ละสายตาราวกับกำลังต้องมนต์ ก่อนที่จะรู้สึกหนาวหลังขึ้นมาเหมือนถูกใครจ้อง


ผมเผลอละสายตามองไปทางกวีตามความเคยชิน ก่อนจะเห็นว่าเขาเงยหน้าขึ้นมาจากมือถือแล้วจ้องมองมาด้วยสายตาเย็นเยียบเหมือนจะกลืนกินผมเข้าไป พนันได้เลยว่าถ้ากวีนั่งอยู่ข้างๆ คงเคี้ยวหัวผมเข้าไปแล้วเรียบร้อย


ผมเหงื่อแตกก่อนจะรีบหันมามองทางเกรซ ตอนนี้แผ่นหลังแทบจะชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทว่ายังไม่ทันที่จะได้พูดตามบท อีกฝ่ายก็พูดขึ้นเป็นเชิงตำหนิเสียก่อน “พี่เอิร์ธอย่าเหม่อสิคะ”


ผมพยักหน้าก่อนจะลองซ้อมกันอีกรอบ ขณะที่กวีก็ยังคงจ้องมายังทางผมด้วยสายตาแบบเดิม คราวนี้ผมเลยพยายามเมินสายตาของอีกฝ่าย แล้วลองซ้อมอีกครั้งโดยเลียนแบบสายตาที่กวีใช้มองผม ซีนนั้นจึงจบลงอย่างรวดเร็ว


ผมเดินไปที่มุมห้องพักเมื่อซ้อมเสร็จแล้ว ทันทีที่นั่งลงบนเก้าอี้กวีก็ยื่นน้ำมาให้ ผมเลยยื่นมือไปรับขวดน้ำมา จังหวะที่เข้าใกล้นั้นกวีก็กระซิบเสียงเบาพอที่จะได้ยินกันแค่สองคน


“นายไม่เคยมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลยนะ”


หะ..?


ผมกะพริบตา ในขณะที่กำลังจะเอ่ยอะไรสักอย่างออกไป กวีก็ผละตัวออกห่างจากผมก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดเกมเล่นแบบไม่สนใจโลกภายนอกอีก


“เอ่อ กวี..” ผมเอ่ยค้างไว้แค่นั้นแล้วก็เงียบไป ในหัวก็พยายามสรรหาข้ออ้างร้อยแปดมาใช้ควบคู่กับการขอโทษ แต่ก็นึกข้ออ้างดีๆ ที่ควรจะใช้ไม่ออกเลย ที่ผ่านมาผมไม่เคยมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นเพราะผมรู้สึกเอ็นดูมากกว่า “โกรธฉันหรือเปล่--”


“แค่กๆ!”


ผมละสายตาจากกวีหันไปมองทางเกรซที่ไอจนกระทั่งหน้าแดงก่ำ พื้นเวทีเจิ่งนองไปด้วยน้ำ ขณะที่มีขวดน้ำตกอยู่ใกล้ๆ


เกรซไอโขลกราวกับกำลังจะอาเจียนแล้วรีบวิ่งไปทางห้องน้ำอย่างรวดเร็ว


กวีละสายตาขึ้นมาจากเกมที่กำลังเล่นก่อนจะก้มหน้ากลับไปเล่นเหมือนเดิม ผมมองเหตุการณ์นั้นด้วยความงุนงงก่อนจะลุกขึ้นไปหาน้ำที่ทำท่าเหมือนจะวิ่งตามไป “เกิดอะไรขึ้น?”


“ใครก็ไม่รู้ใส่เกลือลงไปในขวดน้ำของเกรซน่ะสิ” น้ำว่าด้วยท่าทางร้อนรนก่อนจะวิ่งตามเกรซไปอย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้ผมถามหรือพูดอะไรต่อ


ผมมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายโดยที่ไม่ได้ขยับขาไปไหน จนกระทั่งเมื่อร่างของน้ำหายไปจากสายตาแล้ว ผมถึงหันหลังกลับมา


กวียังคงเล่นมือถือต่อราวกับว่าโลกภายนอกนั้นไม่ได้อยู่ในการรับรู้ของเขา


-------------------------------------------------------------------------------


[Talk]


รอบนี้มายาวมากค่ะ ชดเชยในส่วนที่หายไปนาน555555555 ตอนนี้สอบเสร็จแล้วแฮปปี้มากค่ะ



Q&A


Q: ถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง?
ตะวัน - คงรู้สึกหวงและอยากปกป้องมากขึ้นล่ะมั้ง
กวี - ไปรักษาโรคกลัวผู้หญิงให้หายก่อน แล้วพออายุ20ค่อยพาไปแต่งงาน
ตะวัน - ........


Q: ถ้าอีกฝ่ายตาย?
ตะวัน - เสียใจ แต่ก็ดีใจที่กวีตายก่อน เพราะเป็นห่วงว่ากวีจะอยู่คนเดียวไม่ได้
กวี - ฉันจะพาตะวันให้กลับมาอยู่ด้วยกัน
ตะวัน - เอ่อ พากลับมาในแง่ไหน?
กวี - .......(ไม่ตอบ)


Q: ถ้าอีกฝ่ายเป็นศพ?

ตะวัน - ทำไมถามคำถามน่ากลัวแบบนี้..ก็ฝังไง

กวี - ตะวันไม่ชอบคำตอบนี้ ฉันเลยไม่อยากตอบ

ตะวัน  - .......อย่าเอามาไว้ในบ้านนะเฮ้ย


Q: ถ้าอีกฝ่ายไปชอบคนอื่นล่ะ?
ตะวัน - นึกภาพกวีที่เป็นแบบนั้นไม่ออก
กวี - ...ขัง
ตะวัน - เดี๋ยวนะ นายหมายถึงขังอะไร!!


ป.ล. ตอนที่แล้วมีคำถามน่าสนใจมากจากนักอ่านท่านหนึ่งว่า ถ้าเกิดมีคนให้ความสำคัญกับกวีได้เท่ากับตะวันให้ และมีคนให้ความรักกับตะวันได้เท่ากับกวีให้ สองคนนี้จะยังรักกันเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า ทั้งนี้คำตอบของคำถามนี้มีอยู่ในบทต่อๆ ไปแน่นอนค่ะ


ป.ล.2 เจอกันอาทิตย์หน้าค่ะ ถ้าเรามีแรงเขียนก็อาจจะอัพพรุ่งนี้ แต่ตอนนี้อยากหนีไปนอนสักอาทิตย์หนึ่ง5555555555 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 648 ครั้ง

61 ความคิดเห็น

  1. #3670 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:31

    กวี!!!!

    #3670
    0
  2. #3630 Miko_Chan2002 (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:01
    นั้นสิคะ เคยคิดว่าถ้าสองคนนี้เจอคนที่รัก/สนใจตัวเองเท่าอีกฝ่าย เขาจะยังรักกันมั้ย รออ่านนนนน
    #3630
    0
  3. #3536 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 19:25
    นังกวี นังคนขี้หึง
    #3536
    0
  4. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 01:01
    กวีใจเย็นนะ555555
    #3463
    0
  5. #3355 Takgy (@taktoo-za) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 19:26
    เราแอบคิดนะว่าถ้าไม่ใช่ตะวัน กวีจะรักมั้ย และถ้าไม่ใช่กวี ตะวันจะรักมั้ย
    #3355
    0
  6. #3098 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 13:35
    กวีทำไมทำแบบนี้
    #3098
    0
  7. #2842 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 15:03
    ต้มน้ำรอนะคะ
    #2842
    0
  8. #2585 pizz_y (@pizz_y) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 18:38
    กลัวทอร์คไรท์อ่าา เรื่องที่ถ้ามีคนให้ความสำคัญกับกวีเท่าที่ตะวันให้อะ กลัวว่ากวีจะไปชอบอะ แต่ก็ไม่น่าใช่อะ มั้ง(?)
    #2585
    0
  9. วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 06:03
    อื้อหือ
    #2559
    0
  10. #2532 dmtsc (@dmtsc1) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:45
    กวีหึงโหดดดดดด
    #2532
    0
  11. #2531 o นู๋ น้ำหวาน o (@namwan34) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 20:28
    ความยันนี้ช่างดีงาม
    #2531
    0
  12. #2530 janeicelet (@ella-killer) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 19:34
    กวีชั่ยมั่ยชั่ย...
    #2530
    0
  13. #2529 celpotter (@celpotter) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 18:34

    ดีนะที่ใส่แค่เกลือ​ อย่าถึงขั้นฆ่าแกงกันเลยนะกวี55555

    #2529
    0
  14. #2528 (@bloysit) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 18:15

    งุ้ย คำถามพาใจไม่ดีแปลกๆ คำตอบจะอยู่บทต่อๆไป รอง่า

    ยังไงต้องรักกันงุ้งงิ้งเหมือนเดิมนะ โฮกกกก

    แต่จริงๆในใจก็ว่ายังไงรักแรกมันก็ฝังใจออ่ะเนาะ

    ยิ่งรักกันดีอยู่แล้ว ใครจะมาทำไรก็ไม่สั่นคลอนหรอก ไสหัวไปเลยพวกมือที่สาม รู้เค้ามีแฟนยังมายุ่งอีก ชิ่วๆๆๆๆๆๆๆๆ


    #2528
    0
  15. #2527 ZiNE-Nw (@nong-yui123) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:54

    ตะวันต้องระวังตัวเองมากๆไม่ให้ไปอ่อยใครนะ เรายังไม่อยากอ่านนิยายฆาตกรรม

    #2527
    0
  16. #2526 kami-chun (@kami-chun) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:21
    รออออออิ
    #2526
    0
  17. #2525 Zistar (@novelheart) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:17
    หูยยยยยย คุมขังขั้นสุดดดดด ขนาดไม่มีปลอกคอสวม ยังรู้สึกว่ามีสายจูงเลย หึงโหดมาก 555555 ชอบ! เป็นห่วงตะวันเลย
    #2525
    0
  18. #2524 Wlwlwl (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:05

    จริงๆสงสารเกรซTT

    #2524
    0
  19. #2523 nuneonan (@nuneonan) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 13:14
    กลัวกวีล้าว หึงรุนแรงเหลือเกินนน
    #2523
    0
  20. #2522 ฟูจินางะ (@popsecret) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 13:05

    โอ๊ย ยอมแล้วววววว

    #2522
    0
  21. #2521 Latte Hideyoshi (@28867) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 12:28
    กวี.... ทำแค่นี้ดูเด็กไปรึป่าว...ต้องควักต_//แค่กๆๆ
    #2521
    0
  22. #2520 suprem-leader (@suprem-leader) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 11:52
    อัพอีกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2520
    0
  23. #2519 fanggg- (@iamseyhaneul) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 11:39
    ขอบคุณจ้า
    #2519
    0
  24. #2518 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 11:31
    เริ่มแล้วว สายตายังมาขนาดนี้ ถ้าบทจูบล่ะก็..
    #2518
    0
  25. #2517 funny bird (@kam20180) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 11:13

    อยากเห็นตะวันง้อกวีบ้างง่ะ

    #2517
    0