เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 105,236 Views

  • 3,721 Comments

  • 5,878 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,828

    Overall
    105,236

ตอนที่ 36 : หน้าที่35 คำถาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 583 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61

ทำไมผมสังหรณ์ใจว่ามันไม่ใช่เรื่องดี


ตอนแรกผมตั้งใจว่าจะพูดหรือถามอ้อมๆ เกี่ยวกับเรื่องที่อีกฝ่ายจะพูดด้วย แต่เมื่อเห็นเกรซมีสีหน้าจริงจังมากผมก็พูดอะไรไม่ออก


หลังจากที่คิดอยู่พักหนึ่งผมก็พยักหน้ารับ


“งั้นไปคุยกันที่อื่นนะคะ” เด็กสาวยิ้มกว้างก่อนจะรีบคว้าข้อมือของผมแล้วฉุดลากออกไปนอกห้องอย่างรวดเร็ว ซึ่งจังหวะที่ผมก้าวเท้าออกไปนอกห้องนั้น ใครบางคนก็เดินสวนเข้ามา


ผมมองคนที่เดินสวนเข้ามาตาค้าง ในขณะที่กวีก็มองกลับด้วยเช่นกัน


ยังกับฉากในละครน้ำเน่า


ผมอ้ำอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก แต่แทนที่เขาจะพูดอะไรหรือส่งสายตาไม่พอใจ กวีกลับเบนสายตาไปทางอื่นแล้วเดินเข้าห้องเรียนไปแทน


ผมบอกไม่ถูกว่าตนเองควรจะโล่งใจหรือหนักใจหลังจากได้เห็นท่าทางของเขา กวีทำตามคำขอร้องก็จริง แต่ผมกลับรู้สึกไม่สบายใจเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ยังติดค้างอยู่ในใจ


หลังจากที่ปล่อยให้เกรซดึงตัวมาจนกระทั่งถึงที่ที่ไม่มีคนแล้ว เด็กสาวก็ปล่อยมือก่อนจะหันมาถามผมด้วยสีหน้าจริงจัง


“พี่เอิร์ธคบกับกวีอยู่หรือเปล่าคะ?”


โชคดีมากที่ตอนนี้ไม่ได้ดื่มอะไรอยู่ ไม่อย่างนั้นผมต้องเผลอสำลักออกมาแน่ๆ ผมมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน ไม่กล้าพูดความจริงออกไปเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆ เกรซถึงถามออกมาแบบนี้


ไม่รู้ว่าเพราะผมทำสีหน้ากระอักกระอ่วนหรือเปล่า เกรซเลยรีบพูดต่อ


“เอ่อ ที่เกรซถามเพราะถ้าเกิดใช่จะได้ตัดใจน่ะค่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะเอาไปเล่าต่อนะคะ”


ผมลังเลไปนิดหน่อยแต่ก็พยักหน้ารับแล้วพูดเสียงเบาลง “ขอโทษด้วยนะครับ”


สีหน้าเกรซดูเสียใจมากจนผมรู้สึกผิดขึ้นมาทันที แต่ตอนนี้ผมสงสัยมากกว่าว่าทำไมเกรซถึงรู้ว่าผมคบกับกวีได้ยังไง แล้วรู้ตั้งแต่ตอนไหน?


“แล้ว..” ผมลังเลเล็กน้อยก่อนจะรีบรั้งตัวอีกฝ่ายไว้ เมื่อเห็นว่าเกรซตั้งท่าจะเดินหนี “ทำไมถึงรู้ว่าพี่คบกับกวีล่ะ?”


“เกรซเห็นตอนพี่จูบกับกวีพอดีน่ะค่ะ”


“.....”


สรุปว่าตอนนั้นเกรซหันมาเห็นแต่รีบหันหนีทันสินะ แต่ก็ดีแล้วที่อีกฝ่ายรีบหันหนีไป ไม่อย่างนั้นผมคงทนมองหน้าเด็กสาวไม่ติดแน่ๆ


“แล้วก็..” เกรซพูดค้างเอาไว้ เหมือนไม่แน่ใจว่าควรจะพูดออกไปดีหรือเปล่า “ฝากบอกกวีด้วยว่า เรื่องที่เขาเป็นคนใส่เกลือลงมาในน้ำ เกรซไม่ได้ติดใจอะไรนะคะ”


ผมนิ่งไปทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ความรู้สึกหลายอย่างถาโถมเข้ามาจนหายใจได้ไม่ทั่วท้อง สายตามองเกรซที่เดินจากออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกหลากหลายโดยที่ไม่ทันได้รั้งตัวอีกฝ่ายเอาไว้


……………...……………...………………


……………...………………


สรุปว่ากวีเป็นคนทำ..?


ตอนแรกผมก็คิดแบบนั้น แต่แค่ไม่อยากเชื่อโดยที่ไม่มีหลักฐาน ดูเหมือนว่าเกรซคงจะรู้เรื่องนี้หรือไม่ก็เอะใจได้ตั้งแต่เห็นตอนผมจูบกับกวีมั้ง


จะว่าเกรซเป็นคนแกล้งใส่เองก็ไม่ใช่ เกรซเดินมาทีหลังสุด ในขณะที่มีกวีนั่งเล่นเกมอยู่ตรงจุดพักก่อน ดังนั้นคนที่จะใส่ลงไปได้ก็มีแค่กวี น้ำ ผมกับพวกสต๊าฟที่เอาน้ำมาให้


แถมตอนนั้นกวีก็เป็นคนยื่นน้ำให้ผมกับมือด้วย เกรซที่เห็นว่าเหลือน้ำอยู่ขวดสุดท้ายจึงหยิบขวดนั้นขึ้นมาจากถุง


ผมปวดหัวจนอยากจะถอนหายใจออกมา แต่ก็พยายามบอกตนเองว่าเรื่องวุ่นวายทั้งหมดจบลงแค่นี้ กวีก็ให้สัญญากับผมแล้วว่าจะไม่ทำร้ายใครอีก ถึงแม้ว่าในใจลึกๆ ผมจะอยากให้กวีไปขอโทษเกรซที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยก็ตาม


ผมบอกตัวเองอย่างนั้น แต่กลับสังหรณ์แปลกๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างติดค้างในใจ ทว่าไม่รู้ว่าคืออะไร


……………...……………...………………


……………...………………


ตอนเย็นวันนี้ไม่มีซ้อมละคร เพราะน้ำวิ่งมาบอกกับผมว่าเหมือนมีเหตุฉุกเฉินนิดหน่อยเลยต้องเขียนเรื่องใหม่ ดังนั้นเธอเลยจะเอาพล็อตกับบททั้งหมดกลับไปแก้ ถ้าเสร็จเมื่อไรเธอจะเอาบททั้งหมดกลับมาให้ดูอีกที


ช่วงหลังมานี้ผมกลับบ้านดึกทุกวันเพราะติดซ้อมละคร แต่พอมีวันที่กลับเร็ววันหนึ่งขึ้นมาผมเลยไม่ค่อยอยากรีบกลับสักเท่าไร


ด้วยความที่ผมเก็บของเสร็จเร็ว ผมจึงนั่งรอกวีที่กำลังเก็บของบนโต๊ะลงกระเป๋าจนกระทั่งอีกฝ่ายเก็บเสร็จผมจึงเอ่ยขึ้น


“ตอนเย็นไปหาอะไรกินก่อนกลับกัน”


กวีเหลือบตามามองผมก่อนจะพยักหน้า มือหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย ผมมองท่าทีของเขาแล้วรู้สึกสังหรณ์แปลกๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างที่แปลกไป


แต่ว่าอะไรล่ะ..?


ผมพยายามคิดจนหัวแทบแตกแต่ก็นึกอะไรไม่ออก ท่าทางของกวีมีอะไรบางอย่างที่แปลกไปจากเดิม ผมรู้สึกได้แต่แค่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร..


ระหว่างเดินกลับบ้านด้วยกันผมลอบมองเขาด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล หลังจากที่คิดอะไรบางอย่างพักหนึ่งผมก็เอ่ยขึ้น


“ไปกินร้านนี้กันไหม?” ผมชี้ไปยังร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดชื่อดังที่ฝั่งตรงข้ามถนน กวีมองตามที่ผมชี้ก่อนจะพยักหน้ารับ จากนั้นอีกฝ่ายก็เดินตรงเข้าไปในร้านโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ


ผมมองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความรู้สึกอึดอัด ความรู้สึกอะไรบางอย่างทำให้ผมหายใจไม่ทั่วท้องเหมือนกับว่ามีเรื่องอะไรไม่ดีเกิดขึ้น


แล้วที่ผ่านมาช่วงนี้ลางสังหรณ์ผมก็ดันแม่นจนน่ากลัวเสียด้วย


……………...……………...………………


……………...………………


ผมสั่งอาหารมาเผื่อกวีและยกถาดมาให้ ในขณะที่เขานั่งเฝ้าโต๊ะ ทันทีที่วางถาดลงกับโต๊ะผมก็จ้องมองใบหน้าของเขาครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น


“ขอดูข้อมือข้างซ้ายหน่อย”


“อยากดูไปทำไม?”


“เอาน่ะ ขอดูหน่อย”


ผมว่าก่อนจะพยายามหงายข้อมือข้างซ้ายของเขาขึ้นมาดู ในขณะที่กวีออกแรงยื้อไว้ไม่ให้ผมทำตามใจชอบได้ง่ายๆ หลังจากที่ยื้อกันพักหนึ่ง มีแต่ฝ่ายผมที่เหงื่อแตกจนมือเปียกชุ่ม ในขณะที่กวีไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย


หลังจากที่เห็นว่าการยื้อกันไม่เกิดผล ผมเลยปล่อยมือเขา มือเลื่อนเก้าอี้เพื่อนั่งลง ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น


“กวี ขอร้องล่ะ ให้ฉันดูหน่อย”


เมื่อเห็นว่าการใช้กำลังไม่มีประโยชน์ ผมเลยหันมาใช้วิธีอ้อนด้วยการพูดน้ำเสียงอ่อนลง กวีลังเลไปครู่หนึ่งแต่ก็ยื่นมือให้ผมดู


ที่ข้อมือด้านซ้ายของเขามีนาฬิกาเรือนที่ผมให้ไปในวันเกิด ผมจ้องมองสายรัดนาฬิกาก่อนจะลงมือแกะออกอย่างรวดเร็ว


เขาทำท่าจะชักมือกลับ แต่เผอิญว่าผมมือไวกว่า ทันทีที่แกะออกมาแล้วเห็นบาดแผลคล้ายกับรอยกรีดอยู่ภายใต้สายรัดนาฬิกาข้อมือนั้นผมก็อึ้งไป


รอยนี่เป็นรอยที่เพิ่งได้มาแน่ๆ ผมใช้ปลายนิ้วสัมผัสไปตามข้อมือของเขาก่อนจะพูดเสียงเบาลง “..นาย”


ผมพูดค้างไว้แค่นั้นแล้วพูดอะไรต่อไม่ออก บอกไม่ถูกว่าตนเองควรรู้สึกเสียใจหรือโกรธ แต่ชั่ววูบหนึ่งผมเกือบจะคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้


หลังจากบอกตนเองให้ใจเย็นลงผมก็เอ่ยขึ้นช้าๆ “ทำไม?”


กวีไม่ได้ตอบอะไรผมนอกจากจะมองกลับมา


ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพูดต่อ “เพราะเรื่องที่ฉันขอไปหรือเปล่า? นายถึงทำแบบนี้”


ผมเดาเอาล้วนๆ ไม่รู้หรอกว่าเพราะสาเหตุนี้หรือเปล่า ทว่าผมรู้สึกทะแม่งๆ ตั้งแต่ตอนที่กวีทำตามคำขอผมได้ทันทีในวันถัดมาแล้ว


ปกติแล้วคนเราหึงหวงกันเพราะอะไร? โกรธ น้อยใจ เสียใจ หรือทนไม่ได้ที่จะเห็นอีกฝ่ายอยู่กับคนอื่น ความรู้สึกพวกนี้เป็นอารมณ์ทั้งนั้น


คนปกติส่วนมากจะเก็บอารมณ์เหล่านี้ไว้ได้ แต่สำหรับกวีที่ถูกเลี้ยงมาด้วยความรุนแรง เขาเลยแสดงอารมณ์เหล่านี้ผ่านออกมาทางความรุนแรง เช่น ขัง จะฆ่าผม หรือทำร้ายคนรอบตัว


พอผมขอร้องให้เขาเลิกทำ กวีก็ยอมเลิก แล้วหันมาทำร้ายตนเองแทน


ผมรู้สึกโกรธที่ตนเองน่าจะคิดให้มากกว่านี้หน่อย บางครั้งผมก็คิดอะไรไม่ค่อยเข้าใจว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ เหมือนสังคมที่โตมาต่างกันมากเกินไป ผมเลยไม่เข้าใจเขา


ในขณะที่กวีพยายามทำความเข้าใจโลกของผม ผมกลับไม่เคยพยายามทำความเข้าใจโลกของเขาเลย


“ฉันไม่ได้บอกให้นายถึงกับต้องหักดิบจนทำร้ายตนเอง” พอรู้สึกตัวว่าประโยคแรกที่เอ่ยออกไปแหบพร่าจนน่าใจหาย ผมก็พยายามปรับโทนเสียงให้นุ่มขึ้นในประโยคต่อมา “..รู้สึกยังไงก็หัดบอกฉันบ้าง อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว ฉันเป็นคนรักนายไม่ใช่หรือไง”


ผมอยากจะกอดเขาให้แน่นๆ แล้วบอกว่า เลิกเก็บอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดไว้ที่ตัวเองสักที มีอะไรก็บอกกันบ้าง แต่เพราะว่าตอนนี้อยู่ในที่สาธารณะแถมยังนั่งโต๊ะตรงข้ามกัน ผมเลยไม่ได้ลุกขึ้นไปกอดอีกฝ่ายแม้ว่าจะอยากกอดกวีมากแค่ไหนก็ตาม


กวีมองลึกเข้ามาในตาผมก่อนจะพูดเสียงเบาลง “คราวหน้าถ้ามีอะไรฉันจะพูด”


ผมมองกวีแล้วถอนหายใจไร้เสียง แม้ว่าในตอนนี้กวีจะทำทุกอย่างเพราะผมบอก ทว่าสักวันผมอาจจะทำให้กวีมีความคิดของตัวเองมากขึ้นก็ได้


ถึงจะไม่ใช่ตอนนี้หรือเร็วๆ นี้ แต่ผมก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะทำให้กวีมีแรงจูงใจ ความฝันและสิ่งที่อยากทำให้อยู่บนโลกนี้นอกจากผมมากขึ้น


……………...……………...……………...………………


……………...………………


หลังจากนั้นผมก็กลับบ้านไปช่วยทำแผลให้ พอทำแผลเสร็จผมก็อยู่เล่นเกมกับเขาจนกระทั่งดึกถึงค่อยกลับ


วันถัดมากวีก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม เวลาผมพูดหรือหัวเราะกับใคร เขามักจะแสดงอาการหึงหวงหรือความเป็นเจ้าของชัดมาก ติดเพียงแต่มันไม่ได้รุนแรงเหมือนกับตอนแรกแล้ว


เวลาผมคุยหรือหัวเราะกับกรณ์ กวีมักจะบ่นว่าไม่ชอบตอนที่ผมยิ้มให้คนอื่นเลย หลังๆ ผมเลยคุยกับอีกฝ่ายน้อยลงแล้วหันมาคุยกับเขาแทน


จากที่ก่อนหน้านี้เวลามีอะไรผมจะไม่ค่อยชวนเขาเพราะกลัวว่ากวีจะไปทำร้ายคนรอบตัว หลังๆ ผมกลับคิดถึงเขาเป็นคนแรก เวลามีอะไรผมเลยชวนอีกฝ่ายก่อนเสมอ


ผมมักจะชวนเขาไปดูหนังด้วยกัน ถึงกวีไม่ได้ชอบดูหนังมาก แต่เขาก็ไปดูเพราะผมชวน


ไม่รู้ว่าเพราะที่ผ่านมาผมเป็นคนชวนฝ่ายเดียวแล้วกวีกลัวว่าผมจะเบื่อหรือเปล่า อาทิตย์ต่อมากวีเลยเริ่มชวนผมไปเล่นเกมหรือออกไปกินอะไรด้วยกันบ้าง


ผมรู้สึกว่าการที่กวีเริ่มชวนผมไปทำอย่างอื่นด้วยกันเป็นสัญญาณที่ดี อย่างน้อยเขาก็เริ่มรู้ตัวว่าตนเองชอบที่จะทำอะไร ไม่เหมือนกับตอนแรกๆ ที่ไม่มีความชอบ ความฝัน ความรู้สึกอะไรสักอย่าง


กลายเป็นว่าทุกอาทิตย์พวกเราเลยจะมานัดเจอกัน อาทิตย์นี้ผมเป็นฝ่ายนัดกวีเพื่อไปดูหนังด้วยกัน แต่ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะดูหนังเรื่องอะไร เช้านี้ผมเลยเปิดรีวิวหนังประจำสัปดาห์นี้ดูผ่านทางมือถือ


ระหว่างที่กำลังอ่านข้อความผ่านหน้าจอนั้น เงาบางอย่างก็ทาบทับลงมา


ผมเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกได้ว่าภาพตรงหน้ามืดลง ถึงได้เห็นว่าน้ำกำลังยืนมองผมอยู่ อีกฝ่ายขยับแว่นก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ


“พี่เอิร์ธคะ น้ำขอคุยเรื่องบทละครด้วยได้ไหม?”


-----------------------------------------------------------------


[Talk]


ความจริงถ้าย้อนกลับไปอ่านตอนแรกกับอ่านตอนปัจจุบันจะรู้สึกได้เลยว่ากวีมีพัฒนาการที่เปลี่ยนไปมากในช่วงหลังๆ ไม่ใช่ว่ากวีเพิ่งมาเปลี่ยนในบทนี้ แต่แค่ทุกอย่างมันชัดเจนขึ้นหลังตะวันเลิกกลัวเฉยๆ




กวี: ฉันให้จับฉลาก ถ้านายจับได้ใบที่ไม่มีอะไรเขียนอยู่เลย คืนนี้ฉันจะไม่ทำอะไร


ตะวัน: ง่ายขนาดนั้นเลย..?


กวี: ใช่ แต่ทุกใบมีตัวอักษรเขียนหมดนะ


ตะวัน: wtf







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 583 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #3673 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:44

    โอ้ย กลัวว ใจไม่ดีเลย ระแวงอะ

    #3673
    0
  2. #3194 janeicelet (@ella-killer) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 05:43
    อ่านด้วยความรู้สึกระแวง 5555555
    #3194
    0
  3. #3147 trois.z (@terd3232) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 10:27
    กวีดูผีเข้าผีออก แง กลัวใจ
    #3147
    0
  4. #3138 Bubble Mint (@pepperminttk) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 16:22
    น้ำอ่ะ คนทำป่าว
    น่าสงสัยนะ ยิ่งบทละครยิ่งคล้ายๆ ด้วย
    #3138
    0
  5. #2943 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 14:06
    บทละครมันมีปัญหาอะไรมากมายหรอ ทำไมดูซีเรียส // กวีป่วยจะทำอะไรก้ต้องคิดให้เยอะกว่าปกติ สินะ
    #2943
    0
  6. #2852 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 01:10
    กลัวใจกวีจังเลยค่ะ เหมือนจะเก็บอารมณ์ได้ดีขึ้น แต่ไม่รู้จะทำอะไรต่อรึป่าว อยากให้มีคนพาน้องไปหาหมอจิตเวชจริงๆค่ะ ;-;
    #2852
    0
  7. #2756 yoyavee (@yoyavee) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 09:00
    สนุกจ้า แค่มันอาจเลยช่วงพีคแบบหนักๆมาแแล้ว อะไรประมาณนี้จ้ะ เป็นกำลังใจให้น้า
    #2756
    0
  8. #2712 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 04:03
    น้ำอย่ามายุ่งงงง โอ้ยยย กำลังไปได้ดีเลย กลัวใจมาก
    #2712
    0
  9. #2683 Gifuto: (@-gift-beautiful-) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 13:36

    สนุกจัง อ่านรวดเดียวมาถึงตอนล่าสุดเลยค่ะ ชอบการบรรยายของคนเขียนมากเลย เข้าถึงอารมณ์ แถมเนื้อเรื่องก็เดายากด้วย มาต่อไวๆ นะคะ รออยู่เสมอออ

    #2683
    0
  10. #2682 ATHAMAS (@buccaneerbcn) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 11:49
    ต้องมีอะไรแน่ๆๆๆ
    #2682
    0
  11. #2680 nuttyooy (@nutty-o-love) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 05:23
    ทำไมล็อกอ่าาา
    #2680
    0
  12. #2679 Popularpong (@poppulapong) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 01:04
    แงงงงงงงงอะไรอ่ะะะะ
    #2679
    0
  13. #2678 Zistar (@novelheart) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 21:30
    จะเพิ่มบทหราาาา ระแวงนะนี่
    #2678
    0
  14. #2677 Alisha (@bookkielook) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 20:06
    อย่าเกิดอะไรไม่ดีถึงชีวิตเลยนะะะ
    #2677
    0
  15. #2676 Maii_Hom (@ruruga) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 18:49
    แง้ จะมีอะไรอีกแล้วววว ไม่อยากให้กวีทำร้ายตัวเองเลย ;-;
    #2676
    0
  16. #2675 o นู๋ น้ำหวาน o (@namwan34) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 18:44
    รอออออ
    #2675
    0
  17. #2674 typedef34 (@nattawika03) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 18:44
    จะมีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า
    #2674
    0
  18. #2672 fanggg- (@iamseyhaneul) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 16:34
    หวังว่าจะไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นนะ -3-
    #2672
    0
  19. #2667 KanunChonlatorn (@KanunChonlatorn) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 12:54
    น้ำวันหลังมาให้สุ่มให้เสียงบ้าง ตกใจ!! กวีกำลังน่ารักขึ้นน้องมีพัฒนาการที่ดี
    #2667
    0
  20. #2666 Irotawin (@niwatorikwankwan) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 12:32
    ชอบบทสนทนาน
    #2666
    0
  21. #2664 rumiOwO (@rumiOwO) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:57
    พอเห็นว่ากวีเปลี่ยนแปลงและโตขึ้นไปในทางที่ดีแล้วเราแบบ...ดีใจเหมือนเห็นลูกชายโตขึ้น
    #2664
    0
  22. #2663 dek chai korn (@crown1402) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 09:02
    กวีหนูสู้ๆนะลูก ตะวันด้วยสู้! ไรต์ก้ต้องสู้!! เป็งกะลังจายห้ายยย
    #2663
    0
  23. #2662 Say. (@a-dark-devil) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 08:37
    คุยเรื่องบทละคร?
    #2662
    0
  24. #2661 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 07:59
    เปลี่ยนเป็นเจ้าชายรักกับปีศาจแน่ๆเลย 555 มโนวววว ปล.ชอบๆ เอาบทสนทาคุยแบบตอนจบมีตอนเลยนะๆ จะได้มีอะไรคลายเครียดหลังอ่านตอนืี่หนักๆ 555
    #2661
    0
  25. #2660 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 07:33
    ความสัมพันธ์แบบค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆอ่ะ ต่างคนต่างปรับจูนเข้าหากันฮื่อดี มาอีกคนแล้ว..
    #2660
    0