เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 104,839 Views

  • 3,700 Comments

  • 5,857 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,431

    Overall
    104,839

ตอนที่ 37 : หน้าที่36 บทละคร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 668 ครั้ง
    14 มิ.ย. 61

ผมพยายามนึกว่าน้ำมีเรื่องอะไรที่อยากจะคุยด้วยแต่ก็นึกอะไรไม่ออก เท่าที่จำได้คือผมไม่ได้สนิทกับน้ำขนาดนั้น ที่คุยกันก็มีแค่ตอนซ้อมละครเท่านั้นเอง


อืม.. ผมลำบากใจนิดหน่อย แต่ก็ยิ้มรับ “ครับ มีอะไรหรือเปล่า?”


“อ่อ คือ..เอ่อ น้ำเอาบทละครอันใหม่มาให้..” น้ำว่าก่อนจะหลุบตาลงแล้วหน้าแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด “งั้น..งั้นน้ำไปก่อนนะคะ”


น้ำว่าก่อนจะรีบวางบทละครลงตรงหน้า ผมก้มลงไปมอง บทละครนั้นมีสองชุดคือของผมและกวี พอเงยหน้าขึ้นตั้งใจว่าจะถามเกี่ยวกับบทที่แก้ใหม่ น้ำก็รีบกลับไปนั่งที่อย่างรวดเร็ว


อะไรน่ะ..?


ผมมองท่าทีของน้ำด้วยความงุนงง รู้สึกว่าบทละครนี่ต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ หลังจากที่จ้องบทละครเจ้าปัญหาอยู่ครู่หนึ่งผมก็หยิบขึ้นมาเปิดอ่านดูทีละหน้าผ่านๆ


เหมือนพล็อตเรื่องจะเปลี่ยนไปจริงด้วย


พออ่านผ่านตาคร่าวๆ รอบหนึ่ง ผมก็พลิกกลับมาหน้าแรกแล้วเริ่มอ่านจริงจัง


พล็อตเรื่องเหมือนจะเปลี่ยนไปโดยที่ปีศาจไม่ได้เจอกับเจ้าหญิงก่อน แล้วตัวละครในเรื่องก็ไม่ใช่เจ้าหญิงอีกต่อไป แต่กลายเป็นหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา


เริ่มแรกคือปีศาจรู้จักกับเจ้าชายในฐานะเพื่อนสนิทที่เล่นด้วยกัน เจ้าชายไม่รังเกียจที่ปีศาจมีเขา ปีก เหมือนอย่างที่คนอื่นเป็น แต่กลับพยายามที่จะเข้าหาอีกฝ่ายเพราะไม่เห็นว่าปีศาจจะแตกต่างจากตน


หลายคนเตือนว่าปีศาจอันตราย ไม่ควรเข้าไปเล่นด้วย แต่เจ้าชายก็ไม่ฟัง เขาเห็นว่าปีศาจน่าสงสาร อ่อนแอ ถูกทอดทิ้งให้อยู่คนเดียวเพียงเพราะแปลกแยกจากคนอื่นเท่านั้น


ผมอ่านมาจนถึงตรงนี้แล้วปวดใจเล็กน้อย สงสัยว่าบทละครนี้น่าจะเป็นแนวโศกนาฏกรรมที่สุดท้ายแล้วเจ้าชายต้องฆ่าปีศาจตอนจบทั้งน้ำตาแน่ๆ


แม้จะไม่อยากยอมรับแต่ว่าบทละครอันนี้สนุกกว่าตอนแรกจริงๆ อ่านแล้วคาดเดาไม่ได้ว่าจะเป็นยังไงต่อ ผมพลิกหน้าต่อไปแล้วตั้งใจอ่านมากขึ้น


เมื่อโตขึ้น เจ้าชายจึงจำเป็นต้องไปรับงานราชการของบ้านเมือง จากนั้นเจ้าชายก็ไม่มีเวลาว่างมาเจอกับปีศาจอีก ทิ้งให้ปีศาจทุกข์ตรมอยู่อย่างอ้างว้าง จนกระทั่งจิตใจเข้าสู่ด้านมืด


ไม่นานนักปีศาจก็โผล่มาลักพาตัวหญิงสาวชาวบ้านไปกักขัง เจ้าชายที่ได้ยินข่าวเลยไปช่วยเพื่อเรียกคะแนนนิยมจากชาวเมือง


พออ่านมาถึงตรงนี้ผมก็ชะงักไปเล็กน้อย เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงกวีขึ้นมา ตอนแรกผมยื่นมือเข้าไปช่วยเขาเพราะสงสาร แต่สุดท้ายก็ถอยห่างออกมาด้วยความไม่ทันคิดจนกวีฆ่าตัวตาย


ผมลอบถอนหายใจแล้วพลิกอ่านหน้าต่อไปด้วยความใจลอย


เจ้าชายขอให้ปีศาจปล่อยหญิงสาวไปแล้วมาสู้กัน ปีศาจก็ทำตามคำขอแต่โดยดี ในฉากที่ปีศาจกับเจ้าชายสู้กัน ปีศาจพลาดท่า ขณะที่เจ้าชายกำลังปลิดชีพปีศาจนั้น


เจ้าชายกลับทำไม่ลง..


จังหวะที่เจ้าชายลดดาบลง ปีศาจก็รวบเจ้าชายเข้าไปสวมกอด พร่ำบอกรักอีกฝ่าย และดูเหมือนว่าความจริงเจ้าชายจะชอบปีศาจอยู่เหมือนกัน สุดท้ายเจ้าชายเลยตัดสินใจสละบัลลังก์ให้น้องชาย แล้วหายไปอยู่กับปีศาจสองคนตลอดกาล


หือ?


ผมอ่านทวนซ้ำ แต่เนื้อหาก็เป็นอย่างที่อ่านจริงๆ นิทานประเภทไหนวะเนี่ย ทีแรกผมนึกว่าจะจบแบบโศกนาฎกรรม ไหงกลายเป็นจบแบบนี้เฉย


ผมวางบทลงกับโต๊ะ มองน้ำด้วยสีหน้ากล้ำกลืน เจ้าตัวหันมาสบตากับผมก่อนจะรีบเบนสายตาหนีด้วยความอาย


จะอายอีกทำไม.. ผมอ่านจบแล้วเนี่ย


ผมลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ น้ำ ในขณะที่อีกฝ่ายพยายามหดตัวให้เล็กลีบลงมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ คือผมไม่ได้กินคนหรือเปล่า ทำไมต้องหลบขนาดนั้น..


“ทำไมถึงแก้บทละครเป็นแบบนี้?”


ลางสังหรณ์อะไรบางอย่างบอกว่าที่แก้บทละครรอบนี้ต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ แถมพักหลังๆ มานี้ลางสังหรณ์ผมดันแม่นจนน่ากลัวด้วย


“อ่อ..เอ่อ เกรซขอให้แก้บทละครเป็นฉากจบแบบนี้น่ะค่ะ บางทีเกรซอาจจะไม่ค่อยอยากเล่นแล้ว”


ผมพยักหน้ารับก่อนจะลุกขึ้น เห็นสีหน้ากลัวจนตัวสั่นของน้ำแล้วผมชักสงสาร “พี่ไม่ว่าอะไรหรอกครับ แค่อยากรู้ ขอบคุณเรามากที่อุตส่าห์ลำบาก”


พอเอ่ยจบผมก็เดินกลับมาที่นั่ง ทันใดนั้นกวีก็มาถึงที่โรงเรียนพอดี เขามองเหตุการณ์นั้นก่อนจะหันมาถามผม “เมื่อกี้คุยอะไร?”


“บทละครน่ะ” ผมว่าก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วส่งบทละครอีกชุดให้เขา “อันนี้บทละครที่แก้มาใหม่ ลองอ่านดู”


กวีรับบทละครไปอ่าน พออ่านจบเขาก็พูดขึ้นลอยๆ ด้วยสีหน้าพึงพอใจ “ฉันชอบเรื่องนี้มากกว่าอันก่อนหน้า”


ผมยิ้มแห้งๆ ไม่รู้ว่าควรจะออกความเห็นอย่างไร ตอนเล่นกับเกรซเขาดูฝืนทนเหมือนกับกำลังเคี้ยวแมลงในปาก พอปรับเรื่องแล้วกวีก็ดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด


ไม่รู้ว่าเพราะเกรซเกรงใจผมหรือเปล่าเลยไปขอร้องน้ำให้ปรับพล็อตเป็นแบบนี้ เอาไว้ว่างๆ เดี๋ยวผมอาจจะต้องแวะไปขอบคุณอีกฝ่ายหน่อย


“นายเป็นคนทำเรื่องนั้นใช่ไหม?”


พูดมาจนถึงตอนนี้ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่าเรายังไม่เคยคุยกันเรื่องที่กวีแกล้งเกรซสักที ดังนั้นในเมื่อมีโอกาสแล้วผมเลยคิดว่าควรจะพูดออกมา


“เรื่องอะไร?”


“นายก็รู้”


กวีเงียบไปชั่วอึดใจ เขาวางบทละครในมือก่อนจะหันหน้ามามองทางผม


“ใช่”


ยากที่จะบอกว่าในน้ำเสียงนั้นกวีรู้สึกอย่างไร ทว่าเสียงนั้นกลับเบาหวิวจนน่าใจหาย


“นายควรจะไปขอโทษเกรซ”


กวีเงียบไปนานมาก นานจนผมนึกว่าอีกฝ่ายค้างไปแล้ว พอกำลังจะโบกมือเรียกสติกวีก็ลุกขึ้น วางบทละครลงกับโต๊ะแล้วเดินออกไป


แวบแรกผมสะดุ้งวาบนึกว่ากวีจะลุกขึ้นมาทำอะไร ทว่ากวีกลับเดินตรงเข้าไปหาเกรซแล้วพูดขอโทษ ผมกะพริบตามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ความรู้สึกแปลกประหลาดทำให้ผมรู้สึกหายใจติดขัด


พอขอโทษเสร็จกวีก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะและไม่เอ่ยอะไรอีกเลย ผมเริ่มรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมานิดหน่อย เริ่มไม่แน่ใจว่าประโยคเมื่อกี้มันดูเหมือนเป็นการบังคับมากเกินไปหรือเปล่า ถ้ากวีไปขอโทษเพราะผมสั่ง มันจะไปมีความหมายอะไร


“ตะวัน”


ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเรียกขณะที่กำลังคิดอย่างอื่นอยู่ ทว่ากวีกลับหันมามองผมครู่หนึ่งก่อนจะเหลือบมองไปทางอื่นแล้วพึมพำขึ้น


“ขอโทษนะ..”


“ขอโทษ..?” ผมทวนคำพูด


กวีไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้พูดอะไรแต่ผมสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกผิดในแววตาคู่นั้น ไม่รู้ว่าเพราะกวีไปขอโทษแล้วคิดอะไรขึ้นมาได้หรือเปล่าถึงได้รู้สึกผิดแบบนี้


แม้ว่ากวีจะไม่ได้ตอบอะไรกลับมา แต่ผมก็เลือกที่จะไม่เซ้าซี้หรือถามต่อ แค่กวีขอโทษเพราะรู้สึกผิดผมก็พอใจแล้ว ดังนั้นผมเลยไม่เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องไปถามหรือคาดคั้นอะไรเพิ่ม


…………………………………………………..


………………….



พอตกเย็นผมกับกวีก็เริ่มซ้อมกัน โดยที่มีน้ำคอยช่วยดูบทให้


ความจริงผมไม่อยากพูดอะไรแบบนี้เลย แต่รู้สึกว่าเลี่ยงไม่ได้ การแสดงแต่ละฉากของพวกเราผ่านไปเร็วมากจนน่าตกใจ น้ำดูจะงงๆ นิดหน่อย ก่อนหน้านี้กวีเล่นละครตั้งหลายครั้งกว่าจะผ่าน แต่พอมาแสดงกับผมก็ผ่านอย่างรวดเร็ว ฉากที่ยากหน่อยก็ซ้อมสามครั้ง แต่เฉลี่ยแล้วก็เป็นสองครั้งต่อฉาก


หลังๆ น้ำดูไม่ค่อยตกใจแล้ว ผมคิดว่าบางทีเธออาจจะพอเริ่มเอะใจว่าทำไมเกรซถึงขอให้เปลี่ยนบท ทำไมกวีที่เล่นไม่ดีกลับกลายเป็นเล่นดีขึ้นมาเมื่ออยู่กับผม


ผมคิดว่าไม่แปลกอะไร กวีเป็นพวกแสดงออกตรงๆ ดังนั้นการแสดงเลยเป็นอารมณ์ ความรู้สึกของเขาทั้งหมด


ขนาดผมทำใจบอกตนเองว่าทุกอย่างเป็นเพียงการซ้อมละครแล้ว ผมยังแอบสะดุ้งในใจทุกครั้งตอนที่กวีมองผมด้วยสายตาแสดงความเป็นเจ้าของ คลั่งไคล้แบบปิดไม่มิด ปกติอีกฝ่ายจะเก็บเอาไว้เพราะไม่อยากให้ผมกลัวจนหนี แต่เมื่อซ้อมละครกวีก็ไม่เก็บเลย..


พอซ้อมกันจนถึงซีนที่ต้องลักพาตัวเกรซ น้ำก็บอกว่าให้ข้ามไปซ้อมซีนอื่นก่อน ผมเลยไปลองซ้อมซีนต่อสู้กับกวีดู


ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็วมากจนแม้กระทั่งน้ำยังงงๆ ขนาดผมก็งงว่าเสร็จแล้วเรอะ ให้เวลาซ้อมละครเป็นเดือนแต่พวกเราซ้อมเสร็จกันภายในวันเดียว


หลังจากที่ซ้อมเสร็จผมกับกวีก็เดินไปที่จุดพักตรงมุมห้อง น้ำส่งขวดน้ำเปล่ากับขนมให้พวกเรากิน ผมเลยรับมาเคี้ยว ในขณะที่กวีนั่งเฉยๆ เพราะไม่หิว


บรรยากาศรอบตัวอึมครึ้มลงในพริบตาเมื่อผมเอาแต่หยิบขนมเข้าปากกินแบบเอาเป็นเอาตายโดยไม่พูดอะไรสักคำ น้ำที่เห็นว่าบรรยากาศเงียบจนน่าอึดอัดเลยพยายามหาหัวข้อสนทนา


“จะว่าไปแล้วก่อนหน้านี้ทำไมกวีถึงไม่พูดล่ะ?”


กวีที่คาดไม่ถึงว่าตัวเองจะถูกชวนคุยด้วยเลยเงียบไปพักใหญ่ ส่วนผมที่กำลังยัดขนมเข้าปากก็เริ่มค่อยๆ ลดจังหวะความเร็วในการยัดลง


น้ำที่เห็นว่ากวีเงียบเลยเริ่มใจเสีย นึกว่าอีกฝ่ายไม่อยากคุยด้วย


“คือว่า..ขอโทษด้วยนะถ้าไม่ชอบคำถามเมื่อกี้”


ผมว่ากวีไม่ใช่ไม่ชอบหรอก แต่แค่ไม่รู้จะพูดอะไรมากกว่า ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นโรคกลัวผู้หญิง แถมที่ผ่านมาก็มีแต่ผมที่เขาพูดด้วย นอกจากนั้นเคยมีใครมาเข้าหากวีที่ไหน


“เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น..”


ในที่สุดกวีก็ตอบหลังจากที่เงียบไปนาน อีกฝ่ายเหลือบมองมาทางผมแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าผมยังคงยัดขนมเข้าปากเหมือนอดอยากมานานก็พูดต่อ


“ฉันแค่ไม่ชอบเสียงตัวเองเฉยๆ”


“เสียงของนายเพราะออก ครั้งแรกที่นายพูด เพื่อนทุกคนชมเป็นเสียงเดียวเลยนะ”


เหมือนกวีไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไรเลยยิ่งเงียบ แถมมีการส่งสายตามองมายังทางผมประมาณว่า ‘ช่วยด้วย’ แต่ผมที่กำลังเคี้ยวขนมอยู่เต็มปากจะไปช่วยอะไรได้


“ขอบคุณ”


กวีตอบเสียงเบาลง ดูเหมือนจะรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่มีคนเอ่ยชมเป็นครั้งแรก เลยยิ่งทำตัวไม่ถูก


ผมเห็นแล้วชักสงสาร พยายามเคี้ยวขนมที่ยัดอยู่เต็มปากแล้วกลืนลงไป


“กวีพูดไม่ค่อยเก่งน่ะ ไม่ใช่ว่าไม่อยากคุยหรอก”


น้ำพยักหน้ารับด้วยความประหม่า ก่อนจะยิ้มให้กวี


“เอาไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาสฉันจะพยายามชวนคุยนะ แล้วก็อาทิตย์หน้าซ้อมใหญ่กัน เดี๋ยวน้ำจะเรียกเกรซกับคนอื่นๆ มาซ้อมด้วย”


พอเอ่ยจบการซ้อมละครในวันนี้ก็จบลงอย่างรวดเร็ว ผมกับกวียังคงนั่งอยู่กับเก้าอี้ถึงแม้ว่าน้ำจะจากไปนานแล้วก็ตาม ผมหันไปมองคนข้างตัวก่อนจะลุกขึ้น


“กลับบ้านด้วยกันไหม?”


“อืม”


หลังจากนั้นผมเดินกลับบ้านกับเขา ท่าทางของกวีดูเหมือนกับว่ากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา


“ชอบเธอเหรอ?”


พอลอบสังเกตท่าทางอีกฝ่ายอยู่นานผมเลยถามขึ้นมา กวีชะงักกับคำถามของผมไปครู่หนึ่งแล้วตอบ


“เฉยๆ มากกว่า แต่แค่คิดว่าแปลก”


“แปลกอะไร?”


“แปลกที่มีคนเข้ามาชวนฉันคุยเป็นคนแรกนอกจากนาย”


ผมกะพริบตา ไม่รู้ว่ากวีกำลังรู้สึกยังไงกันแน่ แต่เหมือนจะไม่ใช่ดีใจอย่างที่คาดเอาไว้ ออกจะเป็นความรู้สึกว่าแปลกๆ งงๆ มากกว่า


“ฉันสงสัยเรื่องนี้มานานแล้ว” ผมพูดขึ้นหลังจากที่เห็นอีกฝ่ายเงียบ “นายบอกว่าชอบฉันเพราะฉันเป็นคนเดียวที่รับได้ทุกอย่างกับที่นายเป็น ถ้าเกิดมีคนอื่นที่รับได้เหมือนกับฉัน จนถึงตอนนั้นนายจะยังชอบฉันเหมือนเดิมหรือเปล่า?”


กวีดูคาดไม่ถึงกับคำถามของผม ก่อนจะเงียบไปพักใหญ่ ท่าทางเหมือนกับกำลังลองคิดอยู่ว่าถ้ามีคนรับได้ทุกอย่างเหมือนกับผมแล้วจะทำยังไงต่อ


“ชอบสิ” กวีตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับแฝงความจริงจังและหนักแน่นไว้หลายส่วน “ถึงจะมีคนที่เหมือนนายโผล่มาอีกกี่คน แต่ฉันก็ยังคงชอบนายมากที่สุดอยู่ดี เพราะนายคือคนที่พาฉันมาจนถึงจุดนี้”


ให้ตายเถอะ ผมอยากกอดเขาให้แน่นๆ เลยหลังจากได้ยินประโยคนี้


เย็นวันนั้นกวีเดินไปส่งผมที่สถานีรถไฟฟ้าก่อนจะค่อยเดินย้อนกลับไปขึ้นรถเมล์อีกครั้ง


…………….…………….…………….


…………….…………….


คืนนั้นผมผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วเพราะความเหนื่อย แต่โชคยังดีที่ไม่ได้ลืมตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้


วันนี้ผมนัดดูหนังกับกวีไว้ตอนประมาณสิบเอ็ดโมง เลยไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรีบตื่นไปแต่เช้า ผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนเก้าโมงเพื่อเผื่อเวลาหนึ่งชั่วโมงไว้อาบน้ำ กินข้าว ส่วนอีกชั่วโมงไว้เดินทาง


เมื่ออาบน้ำเสร็จผมก็เดินลงมาด้านล่าง ในครัวมีแค่แม่นั่งอยู่ ส่วนพ่อไปดูทีวีในห้องรับแขกแล้ว ผมเดินตรงเข้าไปนั่งเก้าอี้ในห้องครัว เป็นจังหวะเดียวกับที่แม่เงยหน้าขึ้นมาพอดี


“วันนี้ไปเที่ยวกับใครอีกล่ะ?”


ผมยิ้มแห้งๆ ไม่กล้าบอกว่าเป็นกวีเพราะแม่คิดว่าผมมีแฟน  ผมไม่รู้ว่าพ่อแม่จะรับเรื่องทำนองนี้ได้ไหม เลยยังไม่อยากพูดออกไป


ถึงผมจะไม่ได้ให้คำตอบ แต่พอแม่เห็นรอยยิ้มผมก็เข้าใจอย่างรวดเร็วว่าผมไปเที่ยวกับใคร


“วันหลังพาแฟนมาหาแม่บ้างสิ” แม่ว่าก่อนจะลุกขึ้นไปทำข้าวเช้า “แม่อยากเห็นว่าที่เจ้าสาวในอนาคตบ้าง”


ไม่ใช่ว่าที่เจ้าสาวหรอก น่าจะเป็นเจ้าบ่าวมากกว่า.. ผมยิ้มค้าง เหงื่อแตกพลั่ก ไม่รู้ว่าควรจะออกความเห็นอะไรดีนอกจากฟังแม่พูดไปเรื่อย


พอกินเสร็จผมก็รีบหนีออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็วเพราะทนรับแรงกดดันไม่ไหว และตัดปัญหาไม่ให้แม่ถามอะไรไปมากกว่านี้ด้วย


ตลอดระหว่างทางที่อยู่บนรถไฟฟ้านั้นผมกลุ้มใจจนคิดไม่ตกเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าพ่อแม่จะรับได้หรือเปล่าที่ผมเป็น..แล้วยังเป็นลูกคนเดียวของเขาอีก


ผมถอนหายใจยาวเหยียด ขณะที่เงยหน้าขึ้นเมื่อถึงสถานีที่ใกล้จะลง สายตาผมก็สะดุดเข้ากับใครบางคนเสียก่อน


ร่างกายผมแข็งทื่อทันที ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงแค่การสบตากับอีกฝ่ายเสี้ยววินาทีก็ตาม


--------------------------------------------------


[Talk]

ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์นี้เราไม่มาอัพนะคะ พอดีไม่สบายค่ะ ขอตัวไปพักก่อน

นิยายเรื่องนี้ไม่สนุกหรือเปล่าคะ? พอดีเห็นว่ายอดคอมเมนต์ตกลงเยอะมากในตอนก่อนๆ ถ้าไม่สนุกตรงไหนบอกได้นะคะ เห็นยอดจำนวนคนเม้นตกลงแล้วรู้สึกใจหาย

ทั้งนี้เราไม่ค่อยอยากบังคับให้ใครเม้น แต่ถามเพราะอยากรู้ค่ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 668 ครั้ง

140 ความคิดเห็น

  1. #3674 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:48

    ใคร ใครกัน

    #3674
    0
  2. #3566 Naki Risa (@kornon82) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 21:49
    สนุกกกก แต่ไม่มีอะไรจะเม้นเพราะอ่านเพลินม๊ากมากกก
    #3566
    0
  3. #3538 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 19:52
    ใครอีกล่ะ แง
    #3538
    0
  4. #3488 Muttatae (@Muttatae) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 21:11
    โอ๋ๆ นะคะ นิยายสนุกมากกกกกกกค่ะ ตามหาแนวนี้มานานแล้ว ;___;
    #3488
    0
  5. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 01:27
    ใครรรร
    #3466
    0
  6. #3444 xib, (@xib1) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 20:30
    นี่คิดว่าคงไปเจอกับร่างตะวันเดิมเลยมั้งนั่น..
    #3444
    0
  7. #3369 b-hohohoho (@b-hohohoho) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 08:51
    ทำไมเม้นลดลงล่ะ สนุกนะ อ่านมาถึงตรงนี้อยากได้รวมเล่ม จะมีรวมเล่มมั้ยคะ ;-;
    #3369
    0
  8. #3249 VJaru (@iamy777) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 14:09
    สนุกมากเลยค่ะ แค่อ่านเพลินจนลืมเม้นขอโทษนะคะ;-;
    #3249
    0
  9. #3195 janeicelet (@ella-killer) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 05:49
    เจอผู้ใดหนออ
    #3195
    0
  10. #3148 trois.z (@terd3232) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 10:43
    สนุกค่ะอ่านเพลินมากก เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #3148
    0
  11. #3139 Bubble Mint (@pepperminttk) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 16:27
    สนุกค่ะ บอกตามตรงคือเรารอให้ตอนมันเยอะๆ ค่อยเข้ามาอ่าน
    บางทีสนุกมากจนไม่อยากเม้นท์เลยอ่ะ
    แต่สนุกมากค่ะ เข้าด้านมืดกันแทบทุกึนละตอนนี้ อิอิ
    #3139
    0
  12. #3102 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 14:10
    ใครมาาา
    #3102
    0
  13. #3064 bambybamby (@bambamamlovecake) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 15:42
    สนุกเหมือนเดิมค่ะ ยังติดตามยุ อยากรู้ว่าตะวันเห็นใคร
    #3064
    0
  14. #3006 Irotawin (@niwatorikwankwan) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 13:36
    สนุกเหมือนเดิมค่า แต่อยากดองไว้อ่านทีเดียว กลัวค้าง 55555
    #3006
    0
  15. #2944 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 14:19
    โอ๊ะ ที่แท้ก็เปลี่ยนบทแบบนี้นี่เอง กวีเล่นผ่านฉลุยเลย 555 // ตะวันเจอใครอ่ะ ศัตรูก่อนตาย?
    #2944
    0
  16. #2917 ppmlsssss (@funny-p) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 06:16
    สนุกมากค่าาาาา แง อย่าเพิ่งเสียกำลังใจน้าา ตั้งใจรอทุกวันเลยยยยยย
    #2917
    0
  17. #2898 MS.ABC (@245323) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 00:00
    แงงง สนุกมากกก อ่านมารวดเดียวจบ ชอบมากๆๆๆเลยค่ะ ชอยการบรรยายกับการพัฒนาของตัวละคร ชอบจนอยากโทรไปหาคนเขียนแล้วบอกว่าชอบมากๆๆๆๆ 55555 เหมือนจะเขียนเยอะไปหน่อย เพราะหานิยายแนสนี้มานานแล้วแต่ไม่ค่อยเห็นเลย นี่เราพลาดเรื่องนี้ไปได้ไง!!! ติดตามเสนมอนะคะ เป็นกำลังใจให้แล้วก็ขอบคุณมากๆสำหรับนิยายสนุกๆค่ะ/ยาวไปหน่อยนะคะ555
    #2898
    0
  18. #2886 PPinIN (@narupin-578-sana) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 09:46
    บอกตรงๆว่าอ่านตอนตะวันบรรยายรู้สึกอึดอัดมากกว่าตอนอ่านบรรยายของกวีอีกอ่ะ ;-;
    #2886
    0
  19. #2885 PPinIN (@narupin-578-sana) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 09:43
    ทำไมเราคิดว่าบางเรื่องที่ตะวันคิดว่ากวีทำแต่กวีไม่ได้ทำอ่ะ ไม่รู้ดิ รู้สึกเหมือนความคิดของตะวันมันดูแง่ลบไปหมด คือเหมือนตะวันคิดว่าใช่ แล้วมันต้องใช่อะไรแบบนี้อ่ะ อย่างตอนถามเรื่องน้ำที่แอบใส่เกลือ เราไม่ได้คิดว่ากวีจะทำหรือไม่ทำนะ แต่น่าจะถามตรงๆไปเลย ว่านี่เรากำลังจะคุยเรื่องนี้อยู่นะอ่ะ เหมือนตะวันถามคำถามที่ไม่ชัดเจน แล้วคนตอบอย่างกวีอาจเข้าใจว่าถามอีกเรื่อง เลยตอบไป สุดท้ายเข้าใจกันผิด เราบอกตรงๆว่าเราตงิดที่กวีหันมาขอโทษตะวันต่อจากเกรซ รู้สึกถึงความน้อยใจของกวี (คิดไปเองหรือเปล่าไม่รู้ แต่สงสารมากเลย) ไม่ว่าจะตะวันหรือกวี ก็มีสิ่งที่ควรพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นจริงๆ อ่านแล้วอึดอัดตามเลย
    #2885
    2
    • #2885-1 larza (@nene-1) (จากตอนที่ 37)
      20 มิถุนายน 2561 / 10:15
      ไม่ได้น้อยใจหรอกค่ะ รู้สึกผิดน่ะค่ะ ตรงฉากนี้สำคัญที่กวีหันมาขอโทษตะวันต่อจากเกรซเพราะเป็นครั้งแรกที่ทำนอกจากตะวันพูดและเป็นความรู้สึกผิดจริงๆ ไม่คิดว่าเราจะเขียนออกมากำกวมT_T ขอโทษด้วยค่ะ
      #2885-1
  20. #2884 Ppillow_ (@djangloei) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 08:53
    ตะวันเจอใครอ่ะ เธออออ
    #2884
    0
  21. #2883 SmileHappyTear (@SmileHappyTear) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 08:35
    ชอบภาษาในการดำเนินเรื่องเส้นเรื่องมาก อยากให้มีคนแบบที่ตะวันเพิ่มมาจริงแยากรู้กวีจะทำยังไงเราว่าเปิดประเด็นนี้มาน่าสนมาก
    #2883
    0
  22. #2881 umi18 (@umi18) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 21:03
    ฮือ ไรท์สู้ๆนะคะ บีบใจมากก
    #2881
    0
  23. #2876 nastray (@nastray) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 02:26
    เพิ่งเข้ามาตามอ่านรวดเดียวค่ะ ฮือ ปกติอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ เจอเรื่องแบบนี้เข้าไปเล่นเอาหน่วงเลย แต่มันสนุกมากจริงๆค่ะ ชอบความเป็นไป ภาษาและการเรียบเรียงมาก ถึงจะอึดอัดเพราะอินมากก็ตาม จะตามจนถึงตอนจบนะ ถ้าแฮปปี้เอนด์ชาวสวนลาเวนเดอร์ก็จะดีใจมากค่ะ ฮื้ออออ
    #2876
    0
  24. #2875 Jimmie (@Cry_love) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 23:31
    ตะวันร่างของตัวเองชาติก่อน ที่กำลังเดินอยู่ถนน แล้วจากนั้นไม่นาน ก็ถูกลดชนตาย วนลูปมาเกิดเป็นไดอารี่ และ จากนั้นก็ก็วนลูปไปเลยๆ จนจบเรื่อง..+ยินดีด้วย คุณได้รับฉากจบNormal End+และ แล้วนิยายเรื่องนี้ก็จบ...//โดนนักอ่านทุกคนกระทืบ แล้วเอาไปฝัง
    #2875
    1
    • #2875-1 xib, (@xib1) (จากตอนที่ 37)
      10 พฤศจิกายน 2561 / 20:29
      แง ทำไมคิดเหมือนกัน 55555555
      #2875-1
  25. #2874 ฺMomorMilk (@PunchSK) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 20:42
    พึ่งมาอ่านค่ะ แบบ โอโหมากกกกก ใช้ภาษาได้ดีจริงๆ อ่านทีนี่แบบ โอ้ยยยยระทึกไปอีก5555 ละนี่ตะวันสบตากับใคร???
    #2874
    0