เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 104,931 Views

  • 3,707 Comments

  • 5,868 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,523

    Overall
    104,931

ตอนที่ 39 : หน้าที่38 ปัญหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 579 ครั้ง
    23 มิ.ย. 61

พอลงจากรถมาแล้วทำยังไงต่อดี..


ผมรู้สึกกลัวจนไม่กล้าเข้าไปทัก เดินตามพี่ชายที่เข้าซอยไปเงียบๆ ขณะที่กำลังคิดเรื่องอื่นอยู่นั้น พี่ชายก็หยุดเดินแล้วหันมามองทางผม


ผมชะงักไปกับท่าทีของเขา พอสังเกตดีๆ ถึงเห็นว่ารอบตัวไม่มีคนแล้ว ทันใดนั้นพี่ชายก็เดินตรงเข้ามาแล้วจับร่างของผมกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง


ผมอุทานออกมาด้วยความมึนงง อีกฝ่ายจับข้อมือของผมไว้แน่น ในขณะที่มือข้างขวากำรวบอยู่ที่ลำคอ


“แกตามฉันมาทำไม”


พี่ชายจ้องมายังทางผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด ผมมองใบหน้าอีกฝ่ายแล้วพูดอะไรไม่ออก รู้สึกแค่ว่าใบหน้าพี่ชายดูอิดโรย อ่อนล้าและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด


คำที่ผมตั้งใจจะพูดเมื่อครู่เลือนหายไปจนหมด อีกฝ่ายบีบลำคอผมแน่นขึ้น ก่อนจะถามย้ำ


“ตามฉันมาทำไม!”


ผมพูดอะไรไม่ออก มาถึงตอนนี้ผมไม่กล้าพูดอะไรออกไปเลย ใจจริงผมอยากรู้ แต่อีกใจหนึ่งผมก็กลัว


ขณะที่มือข้างนั้นบีบคอแน่นขึ้น ผมก็พยายามออกแรงผลักไสอีกฝ่ายออกไป แต่ดูเหมือนว่าแรงของผมจะไม่สะทกสะท้านอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว


ตอนแรกผมตั้งใจว่าจะเอาเข่าศอกเข้าที่ท้องอีกฝ่าย แต่ระยะห่างไกลเกินไป สุดท้ายผมจึงพยายามดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย


พี่ชายแค่นเสียงหัวเราะ มือกดลำคอผมแน่นขึ้น ก่อนจะฉุดกระชากผมให้ตามไปที่ไหนสักแห่งด้วยกัน


พริบตานั้นอะไรบางอย่างก็กระแทกตัวฝ่ายตรงข้ามอย่างแรงจนล้มลงไปที่พื้น ผมกะพริบตา ยังไม่ทันที่จะได้ทำความเข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้า กวีก็ก้าวเท้ามาอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งกระชากคนที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมาพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ


“แกจะทำอะไรตะวัน!”


ผมอ้าปากค้าง กำลังงุนงงอยู่ว่ากวีตามผมมาตั้งแต่ตอนไหน ท่าทางของพี่ชายดูจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของผม


กวีดูโกรธมาก เขามองพี่ชายผมด้วยสายตานิ่งเฉยก่อนจะเอื้อมมือมาบีบคออีกฝ่ายอย่างไม่ออมแรง


ผมรีบวิ่งเข้าไปห้ามกวีอย่างรวดเร็ว อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าฉากนี้เหมือนละครน้ำเน่าชอบกล ติดตรงแต่ไม่มีละครที่ไหนพระเอกกำลังฆ่าอีกฝ่ายด้วยสายตาเหมือนมองขยะแบบนี้แน่ๆ


“กะ..กวี จะ..ใจเย็น อย่าเพิ่งทำอะไรพี่ฟ้า”


ผมว่าก่อนจะสวมกอดกวีเอาไว้แน่น เขามองผมราวกับลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยอมปล่อยมือออกจากพี่ชายตามคำขอ


“ขอบคุณนะ” พอเอ่ยจบผมก็ค่อยๆ ปล่อยมือออกจากอีกฝ่าย สายตามองร่างที่ไอโขล่กอยู่บนพื้น ขณะที่กำลังลังเลว่าควรจะพูดอะไรอยู่นั้นพี่ชายผมก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงคล้ายกับจะหัวเราะ


“แกเป็นใคร รู้ชื่อฉันได้ยังไง?” พี่ชายผมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแบบพยายามเค้นคำตอบ ท่าทางดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก


สาเหตุหนึ่งคงเป็นเพราะผมเรียกชื่อเล่นเขานั่นแหละ พี่ชายชอบบ่นว่าไม่ค่อยชอบชื่อเล่นตนเองเพราะมันดูเหมือนผู้หญิง


ขณะที่ความเงียบเข้าปกคลุมนั้น พี่ชายก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาลง “..แล้วทำไม..ชื่อถึงเหมือนกับน้องชายของฉัน”


กวีเหลือบมองใบหน้าของผมครู่หนึ่ง ท่าทางเหมือนกับเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา


“นี่พี่ชายร่างที่ตายไปแล้วของนาย?”


เขาหันมาถาม ผมลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า ดูเหมือนว่าพี่ฟ้าก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกันถึงได้มองมายังทางผมด้วยสายตาคาดคั้น


“เล่าทุกอย่างให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้”


……..……..……..……..……..……..


……..……..……..


ด้วยความที่เรื่องราวทั้งหมดยาวเกินไป ผม กวีและพี่ฟ้าเลยมานั่งคุยกันในร้านกาแฟ ระหว่างที่เล่าเรื่องพี่ฟ้าทำหน้าแบบเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง


จนกระทั่งพอผมเล่าจบ พี่ฟ้าถึงได้พูดขึ้นช้าๆ “อ้อ จะบอกว่าให้ฉันเชื่อเรื่องที่เหมือนนิยายแบบนี้น่ะเหรอ?”


ผมอึกอักไป ไม่กล้าพูดอะไรต่อ ในขณะที่พี่ฟ้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หรือถ้านายเป็นตะวันจริงๆ ฉันจะบอกให้ว่า ทุกคนในครอบครัวมีความสุขกันดี ไม่มีใครเสียใจเรื่องนายมากขนาดนั้นหรอก”


พริบตานั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างทุบเข้าใส่หัวผมอย่างจัง ผมมองใบหน้าอีกฝ่าย ในขณะที่หัวอื้ออึงไปด้วยเสียงบางอย่าง หน้าอกถูกบีบรัดอย่างแรงจนหายใจไม่ออก


ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานแค่ไหนที่ผมมองหน้าพี่ฟ้า แต่กวีที่นั่งข้างๆ กลับลุกพรวดขึ้นมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ


“แกทำตะวันร้องไห้”


กวีทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้าไปบีบคอพี่ฟ้าอยู่แล้ว ติดเพียงแต่ผมคว้ามือของเขาเอาไว้ก่อน


“..ยะ..อย่าทำ”


ผมเพิ่งรู้ว่าตนเองร้องไห้ตอนที่พูดออกมา น้ำเสียงนั้นสั่นครือ รวดร้าว แถมยังปนไปด้วยเสียงสะอื้นจนแม้แต่ผมยังฟังไม่รู้เรื่อง


ผมรู้สึกอนาถใจตนเองมากที่ต้องมาร้องไห้ในที่สาธารณะแบบนี้ แต่ผมหยุดร้องไห้ไม่ได้จริงๆ


ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าครอบครัวไม่สนใจตั้งแต่แรก แล้วทำไมผมถึงต้องร้องไห้ด้วยตอนที่ได้ยินความจริง


เพราะยังมีความหวังอยู่หรือเปล่าว่าอย่างน้อยอีกฝ่ายจะสนใจผมบ้าง จะเสียใจตอนที่ผมตายไป?


ทว่าความเป็นจริงโหดร้ายกว่าที่คิด มันทำลายและบดขยี้ตัวตนจนกระทั่งไม่เหลือแม้แต่ความหวัง ตอนนี้ผมนึกไม่ออกเลยว่าแท้จริงแล้วตนเองยังหายใจหรือมีชีวิตอยู่บนโลกนี้เพื่ออะไรกันแน่


ผมก้มหน้า น้ำตาร่วงหล่นกระทบลงกับโต๊ะเป็นหยาดหยด พอรู้สึกตัวอีกทีกวีก็คว้ามือไปกุมเอาไว้แน่น ไออุ่นจากมือของอีกฝ่ายทำให้ผมรู้สึกว่าอย่างน้อยตนเองยังมีคนที่คอยอยู่เคียงข้าง


ไม่เหมือนกับตอนนั้นที่ผมไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียว


อยู่ๆ ทิชชู่ก็ถูกยื่นเข้ามาจากฝั่งตรงข้าม ผมเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความลังเลแต่ก็รับทิชชู่มาจากมืออีกฝ่าย


“ไม่ต้องร้อง” พี่ฟ้าพูดปลอบใจผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เหมือนตอนที่อีกฝ่ายชอบพูดกับผม “พี่พูดเล่น”


ฮะ?


ผมชะงักมือที่กำลังใช้ทิชชู่เช็ด มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าอึ้งๆ


“พี่ขอโทษที่พูดแบบนี้ แต่ถ้าไม่พูดพี่ก็ไม่มั่นใจว่าใช่ตะวันหรือเปล่า” พี่ฟ้าว่าก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวผม “หลายเดือนที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง?”


ผมลังเลไปพักใหญ่แต่ก็เล่าทุกอย่างให้พี่ชายตนเองฟัง ระหว่างที่เล่านั้นกวีลุกออกไปแล้วบอกว่าจะซื้อน้ำ แต่ผมเดาว่าเขาคงอยากให้ผมได้คุยกับพี่ชายสองต่อสองมากกว่า


พอพูดจบผมก็ย้อนกลับมาถามถึงครอบครัวตนเองอีกที พี่ฟ้ามองผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วถามกลับ


“ถ้าพี่บอกว่าทุกคนเสียใจที่ตะวันตาย น้องจะรู้สึกยังไง?”


ถูกถามแบบนี้ผมถึงกับไปต่อไม่ถูก “ทุกคนที่ว่ารวมใครบ้าง”


“พ่อแม่ เพื่อน พี่น้อง ทุกคนที่ตะวันคิดว่าไม่มีใครรักเลย”


ผมมองหน้าพี่ชายตนเองแล้วพูดอะไรไม่ออก


“คนนั้นแฟนน้องเหรอ?” พี่ฟ้าเปลี่ยนเรื่องพูดทันทีที่เห็นผมเงียบไป ท่าทางพี่ดูเหมือนจะแปลกใจนิดหน่อยเพราะไม่คิดว่าผมจะชอบผู้ชายด้วยกันเอง ในเมื่อก่อนหน้านี้ผมยังชอบผู้หญิงอยู่ เขาชี้ไปยังกวีที่กำลังยืนต่อคิวซื้อน้ำอยู่ “คบกันเป็นยังไงบ้าง?”


“ก็ดี.. กวีนิสัยดีมากๆ เขายอมตามใจฉันทุกอย่าง”


“แปลก” พี่ฟ้าออกความเห็นสั้นๆ แล้วดูดกาแฟในแก้ว “พี่คิดว่าน้องจะไม่มีแฟนไปตลอดชีวิตแล้ว”


“ทำไม?”


“ก็น้องไม่ชอบยึดติดกับใคร ชอบลังเล ไม่มั่นใจในตนเอง พี่เลยแปลกใจที่เห็นน้องยึดติดอยู่กับใครคนหนึ่ง”


ผมอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก “เอ่อ.. ฉันดูเหมือนแบบนั้น?”


“ใช่ คบกันแล้วเคยมีปัญหากันบ้างหรือเปล่าล่ะ?”


ผมลองย้อนนึกดู ขณะนั้นภาพปัญหาจำนวนนับไม่ถ้วนก็ลอยเข้ามาในหัว ก็มีปัญหาตามที่พี่ว่าจริงๆ นั่นแหละ กวีหึงหวง ยึดติดกับผมมากจนเกินไป ตอนแรกผมนึกว่าปัญหาอยู่ที่เขา


ทว่าเมื่อลองคิดทบทวนแล้วบางปัญหาก็อยู่ที่ตัวผมด้วยเหมือนกัน


กวีหึงผมเพราะผมไม่ค่อยให้ความสนใจกับเขาเท่าที่ควร ในขณะที่เขาเอาใจใส่แค่ผม แต่ผมกลับเอาใจใส่คนอื่นไปทั่ว และไม่ได้ใส่ใจกวีเพราะคิดว่าถึงยังไงก็ได้รับความรักจากอีกฝ่ายอยู่แล้ว


“ถ้ามั่นใจตนเองกว่านี้ ตะวันจะไม่ถามคำถามที่ว่า พ่อแม่หรือคนอื่นรู้สึกยังไงหลังน้องตายหรอก” พี่ฟ้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะวางนามบัตรไว้บนโต๊ะ


ก่อนจะจากไป อีกฝ่ายเอ่ยกับผมด้วยน้ำเสียงอ่อนลง


“เพราะทุกคนเสียใจที่น้องตายหมดนั่นแหละ”


------------------------------------


[talk]


เมื่อถึงวันเกิดของตะวัน


กวี: ฉันให้ (ยื่น)


ตะวัน: (เปิดดู) อะไรน่ะ?


กวี: แหวน ชุดสูท เงิน (ยื่นดอกไม้ให้)


ตะวัน: ........หะ


กวี: แต่งงานกันนะ (ลากขึ้นหอ)


ตะวัน: เดี๋ยววว จะรวบรัดเกินไปแล้ว! ฉันยังไม่ทันตอบตกลงเลย





ตอนที่แล้วมีแต่คนด่าที่ทำไมตะวันมีความลับอะไรทำไมไม่ชอบบอก ขอแก้ต่างว่าตอนที่แล้วตะวันจะบอกตั้งแต่ต้นตอนเลยนะคะ555555 แต่โดนกวีขัดจังหวะเลยลืมมม


ตอนนี้กวีเหมือนจะเริ่มทำตัวสมเป็นพระเอกหน่อย(หรือเปล่า) หลังจากน่ากลัวมาหลายตอน


ป.ล.เราอยากตีพี่ฟ้ามากค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 579 ครั้ง

59 ความคิดเห็น

  1. #3676 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:59

    พูดจริงป่ะพี่ฟ้า

    #3676
    0
  2. #3539 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 22:43
    ถ้าเราเป็นตะวัน จมอยู่กับความคิดที่ว่าไม่มีใครสนใจมา 35 ปี เราคงไม่เชื่อพี่ฟ้าเท่าไหร่หรอก ถ้ารักกันจริงทำไมไม่แสดงออกเหมือนที่ทำกับพี่ทำกับน้องอ่ะ จะให้เชื่อในประโยคเดียวหลังตาย? จะให้มานั่งมีความมั่นใจหลังจาก 35 ปีที่โตมา พวกคุณไม่เคยให้ความมั่นใจนั้นเลย? บ้าปะ พูดอะไรย้อนคิดถึงการกระทำหน่อย ถึงแม้คุณคิดว่าใส่มจเราแล้ว เราดูแลตัวเองได้ เราดีพอ แต่ไม่คิดหรอว่าการได้รับคำชื่นชม คำยินดี การแสดงออกหรือการตอบรับด้วยความชื่นชมมันจะดีกว่าการทำอะไรลับหลังอ่ะ

    /อินจ้าาาา
    #3539
    0
  3. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 01:40
    เจ็บแทนตะวันอ่า

    ทำไมเราไม่เชื่อสิ่งที่พี่ฟ้าพุดเลยอ่า
    #3468
    0
  4. #3374 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 01:49
    นี่ก็อยากตีพี่ฟ้าค่ะ5555 ตอนอ่านบรรทัดนั้นนี่ร้องตามตะวันเลยนะ กวีสมกับเป็นพระเอกมาก
    #3374
    0
  5. วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 18:08
    ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตะวัน TOT
    #3360
    0
  6. #3356 Takgy (@taktoo-za) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 19:46
    ไกล้ความตริงว่าจะhappy แล้ว เย่ๆๆๆๆ
    #3356
    0
  7. #3313 MR_Amiss (@MR_Amiss) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 19:26
    ทำไมมีแต่คนทำให้พี่(ตะวัน)ร้องไห้??
    #3313
    0
  8. #3203 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 18:49
    หูยยยยย มีความน้ำตาคลอ ที่ฟ้าบอกไม่มีใครเสียใจเลย มันโหดร้ายมากนะกับคนๆนึงที่มีครอบครัวอยู่ แต่เหมือนไม่มี ยังดีที่เป็นแค่เรื่องล้อเล่น // เกือบตายแล้วไหมพี่ฟ้า ไปบีบคอตะวันแบบนั้น
    #3203
    0
  9. #3140 Bubble Mint (@pepperminttk) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 16:35
    กวีและตะวันต้องพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองนะ
    unhealthy relationship อยู่ไม่ยั่งยืนหรอก มันเสียสุขภาพจิตและสขภาพกาย
    #3140
    0
  10. #3066 bambybamby (@bambamamlovecake) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 16:06
    เหมือนกวีเริ่ม เปลี่ยนแปลงไปดียิ่งขึ้นๆนะ
    #3066
    0
  11. #3024 fanggg- (@iamseyhaneul) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 00:33
    จับพี่ฟ้ามาตีก้นได้มั้ยเนี่ย! ทำน้องตะวันร้องไห้ ถถถถถ
    #3024
    0
  12. #3018 ssakuraxx (@fabianafab) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 23:05
    พี่ฟ้าแม่มมมมมมมม ทำตะวันเสียใจได้ไง แต่ชอบชื่อพี่ฟ้าอ่ะ555555555555
    #3018
    0
  13. #3017 thanroys (@thanroys) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 22:34
    แลดูสั้น😂😂
    #3017
    0
  14. #3016 o นู๋ น้ำหวาน o (@namwan34) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 22:21
    เจ้าพี่ฟ้าาา กล้าบีบคอน้องเรอะ กวีเอามันตายยยยย
    #3016
    0
  15. #3015 Jeniiwa (@jew_jaa) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 20:04
    เอาน้ำตาที่ร้องไปคืนมาอิพี่ฟ้าาาาาาา ล้อเล่นได้ไงใจน้องยิ่งบางๆอยู่
    #3015
    0
  16. #3014 Aidan (@ninewcub) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 19:57
    พี่ฟ้าแทนตัวตะวันว่าน้อง ฮือออออออ
    #3014
    0
  17. #3013 ภูตเงา [Doppelganger] (@nean8) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 19:09

    เกือบและๆ...เกือบพุ่งไปกัดหัวพี่แล้วนะคุณ'พี่ฟ้า'-*-

    #3013
    0
  18. #3012 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 19:09
    กวี~ ในที่สุดก็รู้บทหลักตัวเองซักที หลังจากรับบทคนโรคจิตมาตั้งนาน
    #3012
    0
  19. #3011 Aya ^ ^ (@siri298) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 16:42
    เกือบละ เกือบร้องไห้ตามละเนี่ย!!
    #3011
    0
  20. #3009 เหลียนฮัว (@madusa18) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 15:05
    เอ้าอิพี่ฟ้า เสียทิชชู่ฟรีเลย เพราะร้องตามน้องไปแล้ว
    #3009
    0
  21. #3007 Irotawin (@niwatorikwankwan) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 13:44
    เกือบจะโกรธแล้วนะ 55555555555555555555555555555555555
    #3007
    0
  22. #3005 Maii_Hom (@ruruga) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 11:59

    'พี่พูดเล่น' อยากจะกระโดดงับหูเดี๋ยวนั้น พี่เวนนนนนนนนน ทำน้องร้องไห้ ;3;


    สรุปที่ว่าไม่มีใครรักนี่ตะวันคิดไปเองหรอ หนูลูกกกกกกก

    #3005
    0
  23. วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 11:36
    โธ่เล่นอย่างโหดเลย งั้นที่ตะวันร้องไห้ก็เสียปล่าวน่ะเซ่! T 0T
    #3004
    0
  24. #3003 secretmanager (@secretmanager) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 11:05
    ตอนพี่ฟ้าบอกล้อเล่นนี่แบบ เอาความรู้สึกเราคืนมานะTTจะร้องไห้ตามตะวันแล้วว พี่น่าตีจริงๆเลย
    #3003
    0
  25. #3002 Nilkan. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 10:55
    อีตอนบอกไม่ทีใครสน อีเข้ปวดใจ
    #3002
    0