เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 105,108 Views

  • 3,718 Comments

  • 5,874 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,700

    Overall
    105,108

ตอนที่ 40 : หน้าที่39 ความรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 606 ครั้ง
    24 มิ.ย. 61

กวีกลับมาพร้อมกับวางแก้วชาเขียวลงบนโต๊ะ ผมเงยหน้าขึ้นมองเขา รู้สึกหมดแรงจนไม่มีอารมณ์อยากจะพูด หรือสนทนาต่อ


“กลับกันเถอะ”


กวีไม่พูดอะไรนอกจากจะยัดแก้วชาเขียวใส่มือ ผมดูดชาเขียวในแก้วที่เขาส่งมาให้ ขณะที่รู้สึกหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก


ผมเข้าใจทุกอย่างผิดมาตลอด30ปีเนี่ยนะ..? แถมกว่าจะรู้ก็ดันเป็นตอนที่ตายไปแล้ว แค่คิดมาถึงตรงนี้ผมก็รู้สึกปวดหัวจนไม่อยากจะคิดอะไรต่อ


ผมไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่พี่ฟ้าพูดเป็นเรื่องจริง บางทีเขาอาจจะแค่ต้องการพูดปลอบใจไม่ให้ผมเครียด ที่ผ่านมาพ่อแม่เอาแต่เปรียบเทียบผมกับพี่ เวลามีอะไรก็ใช้ของต่อจากพี่ ในขณะที่ซื้อของใหม่ให้น้องเพราะบอกว่ามันเก่าแล้ว แถมทุกอย่างผมต้องเสียสละให้น้องเพราะเป็นพี่หมด


ดังนั้นเลยกลายเป็นว่าผมจึงไม่มีของที่ได้รับจากพ่อแม่สักชิ้น


ผมเลยคิดว่าพ่อแม่ไม่ชอบผมมาตลอด บางทีคงถึงขั้นไม่ใส่ใจด้วยซ้ำ ตอนที่จะย้ายออกไปเช่าคอนโดอยู่ใกล้ที่ทำงาน พ่อแม่ผมยังไม่เห็นมีท่าทางอาลัยอาวรณ์หรือจะเสียใจที่ผมย้ายออกไปอยู่เลยสักนิด


ด้วยความที่ความสัมพันธ์ของผมกับพ่อแม่เป็นแบบนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องจึงย่ำแย่ตามลงไปด้วย เพราะไม่อยากรู้สึกด้อยค่าหรืออึดอัดเวลาที่ต้องคุย ผมเลยค่อยๆ ถอยห่างออกจากพี่น้องมาทีละนิด แล้วค่อยตัดขาดการติดต่อในที่สุด


ตอนที่ต้องคุยกับพี่ฟ้าผมเลยกังวล ผมไม่ได้คุยกับเขามานานมาก แถมด้วยความที่พี่ชายผมเป็นพวกจริงจัง เอาการเอางานผิดกับผมลิบลับ ผมเลยกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูดออกไป


แต่น่าแปลกที่พี่ฟ้ากลับเชื่อผม แถมเขายังทำเหมือนกับว่าผมเป็นน้องเขาอีก


ถ้าสิ่งที่พี่ฟ้าพูดเป็นเรื่องจริง การที่เขาดูเหนื่อยและอ่อนล้าคงจะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย เขาคงเสียใจเพราะผมตายไป ในขณะที่ผมกลับแทบจะไม่เคยคิดถึงครอบครัวเลยสักนิด


ความจริงผมรู้สึกเหนื่อยจนอยากจะร้องไห้แต่กลับร้องไม่ออก แค่รู้สึกหนักอึ้งจนทำตัวอะไรไม่ถูกมากกว่า


..แต่ว่า..อย่างน้อยตอนนี้ผมก็ยังมีโอกาสอีกครั้งหนึ่งแล้ว


แล้วจะทำยังไงต่อดี..? กลับไปที่บ้านน่ะเหรอ?


แต่ว่าผมไม่ได้กลับที่บ้านหลังนั้นนานมากแล้ว ผมไม่มีความกล้าที่จะกลับไปเลย แล้วถ้ากลับไปจะบอกคนอื่นว่ายังไงดี..?


ระหว่างทางที่กลับบ้านนั้นกวีจับมือผมเอาไว้แน่น ส่วนผมก็เดินตามเขาไปแบบใจลอย จนกระทั่งเขาพามาขึ้นรถเมล์ ผมก็เดินตามขึ้นไปแบบงงๆ


“เป็นอะไร?” กวีถามขึ้นมาหลังจากทนไม่ไหวที่เห็นผมเงียบ แถมยังทำท่าเหมือนคนไม่มีวิญญาณตลอดทาง


“คือ..” ผมเอ่ยออกมาได้แค่นั้นแล้วก็เงียบไป ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มเล่าจากตรงไหนก่อนดี “ถ้าเกิดว่านายเข้าใจผิดเรื่องอะไรบางอย่างมาทั้งชีวิต แล้วเพิ่งมารู้ความจริงตอนแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว นายจะทำยังไง?”


กวีชะงักไปกับคำถามผม เขากลอกตามองไปรอบๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เรื่องที่บ้านหรือเปล่า?”


ลางสังหรณ์โคตรดี.. ผมมองเขาแบบอึ้งๆ ก่อนจะถอนหายใจแล้วยอมรับ “ใช่”


“แล้วจะทำยังไงต่อ ตอนนี้ยังมีโอกาส จะกลับไปไหม?”


กลับไป? ความจริงก็เป็นความคิดที่ดี เพียงแต่ผมรู้สึกว่าตนเองยังไม่พร้อมจะทำใจรับกับสิ่งที่เข้าใจผิดมาตลอดไหว แค่คิดว่าต้องมองหน้าพ่อแม่ผมก็รู้สึกแย่มากๆ แล้ว


“ฉันยังไม่พร้อม”


“ไว้พร้อมเมื่อไรก็บอก ฉันจะไปเป็นเพื่อน”


น่าแปลกที่พอได้ยินเสียงกวีพูดแบบหนักแน่นแล้วผมก็รู้สึกโล่งใจนิดหน่อย อาจจะเป็นเพราะตอนนี้ผมไม่ได้อยู่คนเดียวหมือนกับเมื่อก่อนแล้วก็ได้


ผมลอบมองใบหน้าอีกฝ่าย อยู่ดีๆ คำพูดที่คุยกับพี่ชายก็ดังขึ้นมาในหัว หลังจากลังเลครู่หนึ่งผมก็กุมมือกวีแน่นขึ้นแล้วถาม


“นายคิดว่าฉันเป็นคนยังไง?”


กวีมองใบหน้าผมเหมือนคาดไม่ถึงกับคำถามนั้น หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยขึ้น “นายเป็นคนดี”


“ขอบคุณ แต่มีคำตอบที่แคบกว่านั้นไหม?”


กวีดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากพูดสักเท่าไรนัก ทว่าหลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่งเขาก็ยอมพูดออกมา “นายเป็นคนที่ไม่ชอบยึดติดกับใคร แต่เป็นคนที่เอาใจใส่คนอื่นไปทั่ว”


“แล้วนายชอบที่ฉันเป็นแบบนี้หรือเปล่า?”


“ไม่” กวีตอบผมกลับอย่างรวดเร็วโดยไม่เสียเวลาคิด “ฉันชอบให้นายใจดีแค่ฉัน เอาใจใส่แค่ฉัน มองแค่ฉันคนเดียว”


ผมมองใบหน้าเขาแบบคนพูดอะไรไม่ออก ท้ายที่สุดแล้วเลยได้แต่กะพริบตาปริบๆ ในขณะที่กำลังจะพูดว่า ‘เปลี่ยนเรื่องคุยกันเถอะ’ กวีก็พูดแทรกขึ้นมา


“แล้วตะวันยังชอบเอาใจใส่ทุกคนไปหมดจนลืมคนที่อยู่ข้างๆ เพราะแบบนี้นายถึงไม่เคยมีเพื่อน”


ผมปวดหัวจี๊ดเพราะรู้สึกสะเทือนใจ ด้วยความที่กวีเป็นคนที่ชอบพูดตรงๆ ดังนั้นเวลาได้ฟังสิ่งทึี่ออกมาจากปากของเขา ผมเลยรู้สึกสลดกว่าการที่คนอื่นพูดให้ฟัง


“ต่อจากนี้ฉันจะพยายามเอาใจใส่นายมากขึ้น”


ทันทีที่เอ่ยจบกวีหันมามองผม ก่อนจะขยับใบหน้าเข้ามากดจูบตรงที่ข้างแก้มอย่างรวดเร็ว


ผมชะงักจนเผลอขยับตัวถอย อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก หลังจากรวบรวมเสียงอยู่ครู่หนึ่งผมก็กระซิบท่ามกลางสายตาที่มองมา “นะ..นี่มันที่สาธารณะ”


“ก็ดี คนอื่นจะได้รู้ว่านายเป็นของฉัน”


“ฮะ?”


ผมหันไปมองหน้าเขาด้วยสีหน้าอึ้งๆ ถ้าไม่ติดว่าได้ฟังเองกับหู ผมคงไม่เชื่อว่ากวีจะพูดประโยคนั้นออกมา


“อยากให้ฉันพูดอีกรอบ?”


“ไม่ๆ” ผมรีบพูดปฏิเสธอย่างรวดเร็วจนลิ้นแทบจะพันกัน ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “ค่าชาเขียว เดี๋ยววันจันทร์นี้ฉันคืนให้นะ”


“ไม่เป็นไร ฉันซื้อให้”


ผมไม่ได้เถียงอะไรกับเขาอีกเพราะรู้ว่ากวีคงดื้อดึงที่จะจ่ายให้อีกแน่ๆ ดังนั้นพอถึงวันจันทร์เมื่อไรผมจะยัดเงินใส่มือเขาหรือไม่ก็ซื้ออะไรสักอย่างที่มีมูลค่าเท่ากันมาให้แล้วยัดใส่มือคืน


เมื่อใกล้จะถึงป้ายที่ต้องลง ผมเหม่อมองภาพด้านนอกรถ พลางรู้สึกหนักอึ้งในอกเหมือนมีอะไรบางอย่างทับถมด้านใน


จนกระทั่งรถหยุดลงผมถึงขยับตัวลุกขึ้น จังหวะนั้นกวีคว้าข้อมือผมเอาไว้แล้วบีบแน่น


ผมมองไปยังทางเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ในขณะที่กวีจ้องตาผมตอบแล้วพูดขึ้น


“อยากมานอนที่บ้านฉันไหม?”


………….………….………….………….


………….………….


สุดท้ายผมก็มาที่บ้านของกวีตามคำชวนอีกฝ่าย


แปลกดี ผมว่าตัวเองเก็บความรู้สึกได้ดีแล้ว แต่เขาเหมือนจะอ่านใจได้หรืออย่างไรก็ไม่รู้


ตอนนี้ผมรู้สึกแย่และสับสนมาก หากเป็นไปได้ผมก็ไม่อยากอยู่คนเดียวเลย ดังนั้นจึงนับว่าเป็นเรื่องดีมากที่กวีชวนก่อน


ทันทีที่เข้ามาในบ้านผมก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะห้องกินข้าวนิ่งๆ ไม่ขยับตัวเกือบชั่วโมง จนกระทั่งกวีสะกิดแขน ผมถึงได้เงยหน้าขึ้น


“ไหวหรือเปล่า?”


ผมมองใบหน้าของเขาเงียบๆ เพราะไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไปดี ทันใดนั้นกวีก็รวบตัวผมเข้าไปกอดเอาไว้แน่น


อย่างแรกที่รู้สึกได้นั้นคือไออุ่นจากร่างของเขา ตามมาด้วยกลิ่นเย็นๆ คล้ายพวกมิ้นท์ พอได้กลิ่นของเขาผมก็เริ่มใจเย็นขึ้น ทว่าความรู้สึกหนักอึ้งบางอย่างยังคงอยู่


“จะร้องไห้ออกมาก็ได้นะ”


กวีกระซิบข้างหู ก่อนจะกดจูบลงที่เปลือกตาอย่างอ่อนโยน ผมหลับตาลง มือเอื้อมไปกอดอีกฝ่ายเอาไว้แน่น ใบหน้าซบลงที่หัวไหล่


ท้ายที่สุดแล้วผมก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมา บางทีผมอาจจะเหนื่อยจนพูดอะไรไม่ออก ร้องไห้ไม่ไหว มีเพียงแต่ความรู้สึกอยากจะหลับตาลงแล้วขอให้เรื่องที่ไปเจอพี่ในวันนี้เป็นความฝันได้ก็คงดี


………….………….………….


………….………….


พอได้กอดใครสักคนผมก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ตอนเย็นผมเลยเข้าครัวทำอาหารให้อีกฝ่ายกิน


กวีดูเหมือนจะแปลกใจ คงเพราะผมไม่เคยบอกว่าตนเองก็ทำอาหารเป็น แถมยังไม่เคยอาสาที่จะเป็นฝ่ายทำให้กินมาก่อนล่ะมั้ง


“ชอบกินอะไร?”


ผมหันไปถามเขาขณะที่เอาข้าวสารที่ซาวน้ำเสร็จแล้วไปหุง กวีมองผมตาแทบไม่กะพริบก่อนจะตอบกลับ


“ไม่มี”


นั่นสิ ผมลืมไปได้ยังไงนะว่าเขาไม่มีของที่ชอบสักอย่างเลย เมื่อเห็นว่าการถามไม่มีประโยชน์อะไร ผมเลยทำไข่เจียวใส่แฮมให้กินแล้ววางบนโต๊ะ


ไข่เจียวที่ทอดเหลืองกรอบ ส่งกลิ่นหอมฉุย แล้วไม่ค่อยอมน้ำมันเท่าไร ความจริงแล้วผมทำอาหารเป็นหลายอย่าง แต่อาหารที่ทำดีที่สุดคือไข่เจียวนี่แหละ


กวีดึงจานเข้ามาหาตัวก่อนจะใช้ช้อนตักกิน ผมมองใบหน้าอีกฝ่ายอยู่นานด้วยความลังเลก่อนจะเอ่ยขึ้น


“ขอบคุณมากนะที่ชอบฉัน”


กวีเงยหน้าขึ้นกับคำพูดของผม แล้วถามกลับ “ทำไมพูดแบบนี้?”


“ก็..ไม่รู้สิ ฉันโกหกนายตั้งหลายอย่าง ทำแย่กับนายเอาไว้ตั้งเยอะ เลยไม่เข้าใจว่าทำไมนายถึงยังชอบฉันอยู่ได้”


“ฉันก็ทำ” กวีตอบผมกลับอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าเขาคงจะไม่ได้ติดใจคิดอะไรมาก “ตะวันไม่มีทางเข้าใจว่าฉันชอบนายมากถึงขนาดไหน ในโลกที่ไม่มีใครต้องการฉัน แต่นายกลับเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาช่วย การที่ฉันจะชอบนายไม่เห็นเป็นเรื่องแปลกอะไร”


“แล้วถ้าต่อจากนี้มีคนหลายคนยื่นมือเข้ามาช่วย ..นายจะเลิกชอบฉันหรือเปล่า..?”


ท้ายประโยคผมกลั้นใจพูดเล็กน้อย กวีสบตามองก่อนจะส่ายหน้า


“ไม่”


ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก เพราะผมกลัวว่าวันใดวันหนึ่งเขาจะเบื่อจนทิ้งผมไปก่อนนี่แหละ


“ขอบคุณมาก” พอเอ่ยจบผมก็ยิ้ม ก่อนจะเริ่มกินอาหารในส่วนของตนเองบ้าง เมื่อกินเสร็จผมก็หยิบจานทั้งหมดไปล้างอย่างรวดเร็ว


คืนนั้นผมรู้สึกโล่งอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่รู้ว่าเพราะได้คุยกับกวีหรือเปล่า แต่ดูเหมือนว่านับวันผมจะรู้สึกสบายใจกับการที่มีเขาอยู่ข้างๆ ไปแล้ว


บางทีผมอาจจะชอบเขามากกว่าที่ตนเองคิดเอาไว้เสียอีก


---------------------------------------------------


[Talk]

ตอนที่แล้วมีคนถามมาว่าทำไมพี่ฟ้าถึงไปแถวสยามทั้งที่ทำงานอยู่อโศก อันที่จริงส่วนนี้ไม่ใช่สาระสำคัญของเรื่องเราเลยไม่ได้เฉลย แต่เขียนใบ้ไว้หน่อยๆ

ถ้าตอบคำถามข้างล่างได้ จะเข้าใจว่าทำไมพี่ฟ้าถึงมาแถวสยามค่ะ

คำถาม - ก่อนตายตะวันทำงานอยู่แถวไหนคะ?

ป.ล.มีพี่ชายสายซึน ปากเสียด้วยก็ลำบากแบบนี้แหละ คิดถึงก็ไม่ยอมพูด(ถูกพี่ฟ้าขีดฆ่าคำว่าคิดถึงรัวๆ)

ป.ล.ล.ช่วงนี้กวีขยันทำแต้มความเป็นพระเอกรัวๆ หลังจากที่อยู่โหมดฆาตกรมานาน 55555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 606 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #3677 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:04

    ไม่อินจริงๆอะ 35 ปีเชียวนะ

    #3677
    0
  2. #3576 lalalala_lisa (@lalalala_lisa) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 03:35
    เราไม่อินกับครอบครัวตะวันจริงๆ ทำไงก็นึกให้อภัยไม่ลง ทิ้งให้โดดเดียวมา35ปี พอมาตอนนี้บอกว่าทุกคนรักทุกคนเสียใจ โทษนะคะ แล้วเวลา35ปีมัวไปเกาไข่อะไรกันถึงไม่เคยบอกรักไม่เคยใส่ใจและเอาไปเปรียบเทียบกับพี่น้องบ่อยๆ สถาบันครอบครัวละเอียดอ่อนมากนะ อย่ามาทำพูดว่ารักชุ่ยๆ ตอนสายไปแล้ว เห็นแล้วจะอ้วก
    #3576
    1
    • #3576-1 larza (@nene-1) (จากตอนที่ 40)
      20 ธันวาคม 2561 / 03:39
      นี่แหละค่ะ55555555 คนเราจะเห็นค่าใครบางคนต่อเมื่อทุกอย่างสายไปแล้วจริงๆ
      #3576-1
  3. #3525 Blue magic (@bloody-war) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 03:27
    อ่านแล้วรู้สึกว่าคนในชาติก่อนของตะวันอาจไม่ได้สนใจตะวันจริงๆนั่นล่ะ ไม่ใช่ไม่รัก แต่เหมือนของที่เห็นๆอยู่ทุกวันไม่ก็จืดจางจนคนรอบข้างละเลยซะมากกว่า ซึ่งกว่าคนพวกนั้นจะนึกถึงตะวันได้ และรู้ว่ารักตะวันแค่ไหนก็เมื่อสูญเสียไปแล้วเท่านั้น ถ้าตะวันไม่ตายไปซะก่อน บลูคิดว่าคนรอบตัว ยกตัวอย่างคุณพี่ชาย ก็คงไม่จู่ๆมาคิดถึงตะวัน ใส่ใจน้องอย่างกะทันหันแบบนี้ใช่ไหมล่ะ
    #3525
    0
  4. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 01:48
    น่าจะเป็นที่เราแล้วล่ะอันนี้555555
    หลังจากเข้าใจอะไรอยู่นาน พอมาหักมุมแบบนี้แล้วก็ทั้งไม่เชื่อและหงุดหงิดด้วย ฮือ เรามันแย่55555
    #3469
    0
  5. #3375 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 02:13
    พออ่านไปแล้ว มีความรู้สึกว่าโชคดีที่ตะวันมีกวี กวีมีตะวัน สองคนนี้ดูเข้าใจกันและกันดี เอาจริงครอบครัวก็มีส่วนด้วยนะที่ทำให้ตะวันรู้สึกไม่มีใครรัก ถ้าแสดงออกให้ตะวันเห็นหน่อยก็คงจะดี
    #3375
    0
  6. #3370 b-hohohoho (@b-hohohoho) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 09:07
    แงงง พี่ฟ้าาา
    #3370
    0
  7. #3204 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 19:07
    เราไม่ได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับพี่ฟ้าเลยนะ แต่พอไรท์มาเฉลยแบบนี้ก็เข้าใจว่าชีวิตก่อนหน้านี้ของตะวัน มีแต่ตะวันที่เข้าใจทุกคนผิดไปเอง ....แต่ถ้าเราอ่านในมุมของตะวันเราก็เข้าใจแบบตะวันจริงๆนะว่าไม่มีใครสนใจเขาเลย // กวีมีความเป็นพระเอกแฮะตอนนี้
    #3204
    0
  8. #3151 -Imreader- (@-Imreader-) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 14:58
    เง้อออ กวีมีความพระเอกแล้วว
    #3151
    0
  9. #3104 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 14:20
    เราเข้าใจแล้วค่ะไรท์พี่ฟ้าน่ารักก
    #3104
    0
  10. #3087 ( . * M o O Y o N g * . ) (@seraph) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 12:42
    กลัวทุกครั้งทีตะวันมานอนบ้านกวี
    #3087
    0
  11. #3085 celpotter (@celpotter) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 00:37

    ไข่เจียวที่ทอดเหลืองกรอบ​ ส่งกลิ่นหอมฉุย​ คือหิวอะไรท์55555555​ ดึกแล้วช่วยด้วย

    #3085
    0
  12. #3083 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 22:14
    ช่วงหลังกวีดีขึ้นมากๆเลยค่ะ ดูเป็นพระเอกของเรื่องจริงๆ ฮาาาาา เก่งมากที่พยายามจะหยุดความคิดแย่ๆไว้ด้วยตัวเอง :) ถ้าเราโดนครอบครัวทรีทแบบตะวันก็คงคิดแบบนี้เหมือนกันค่ะ สงสารตะวัน ;^;
    #3083
    0
  13. #3081 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 20:45
    หล่อเลยกวี ออร่าจับบบ
    #3081
    0
  14. #3067 bambybamby (@bambamamlovecake) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 16:45
    ความหวานมาแล้วววววว แอบคิดยุ พ่อแม่ไม่ว่าอะไรบ้างหรือ ตะวันออกจากบ้านบ่อยมากอ่ะ
    #3067
    0
  15. #3062 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 13:53
    หวานขึ้นๆ ทุกวันเลยนะ อย่ามีดราม่ารุนแรงให้ปวดตับเด้อ ตอนนี้ใจกำลังสูบฉีดดี
    #3062
    0
  16. #3060 Zistar (@novelheart) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 23:50
    พระเอกว่ะ!!! ฆาตกรบทพลิก---- เอ๊ะก็พระเอกแต่แรกแล้ว 555555 นุ่มนวลหวานหยด ตอนนี้นายมีสติมากพวก
    #3060
    0
  17. #3059 BenTo@Love.com (@momee27900) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 23:04

    กวีละมุนขนาดนี้ ตะวันจะไปไหนรอดล่ะคะ ถถถถถถถถถ

    #3059
    0
  18. #3058 Noong7 (@Noong7) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 21:01
    จะว่าไปพี่ฟ้ากับตะวันก็น่าจิ้นนร๊.../โดนกวีบีบคอ กิ้ดดด
    #3058
    0
  19. วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 18:45

    กวี ยอดมาก พระเอกสุดๆ ^^b

    #3057
    0
  20. #3053 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 15:36
    ยังไงดีอ่ะ ไม่รู้จะดูเป็นการเข้าข้างตะวันมากเกินไปมั้ย555 แต่เราคิดว่าที่ตะวันโตมาโดยรู้สึกว่าครอบครัวไม่ใส่ใจนั่นคือความผิดของพ่อแม่กับพี่ชายด้วยอ่ะ คือมันทั้งชีวิตที่เข้าใจผิดเลยนะ ไม่ใช่แค่เดือนสองเดือน แทนที่พ่อแม่จะทำให้ตะวันรู้จักให้คุณค่าตัวเอง กลับยึดติดอยู่กับการเป็นลูกคนกลาง จะเป็นเพราะนิสัยหรืออะไรของตะวันก็แล้วแต่ แต่นั่นคือความผิดพลาดของพ่อแม่ ฟังดูเห็นแก่ตัวมะ? แต่เราคิดงี้จริงๆ ครอบครัวเลือกปล่อยให้ตะวันกลายเป็นแบบนี้(บางทีอาจจะพยายามช่วยแล้วแต่ไม่เห็นผล) แต่เราว่ามันผิดที่ทุกคนปล่อยให้เรื่องนี้ฝังใจตะวันมาตั้งแต่เด็ก ไม่พูดให้ชัดเจน แล้วยังมาบอกว่าตะวันเข้าใจผิดมาตลอดว่าครอบครัวไม่รัก เอ้าเธอ รู้ว่าตะวันนิสัยยังไง ทำไมไม่ทำให้เค้ารู้แบบชัดเจนอ่ะ เครียดว่ะ /อิน5555
    #3053
    3
    • #3053-2 Fernbaka123 (@Fernbaka123) (จากตอนที่ 40)
      24 มิถุนายน 2561 / 18:02
      คิดเหมือนกันเลยย​ ยิ่งถ้าเป็นคนขี้น้อยใจน๊ะ​ อื้อหือออ
      #3053-2
    • #3053-3 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 40)
      25 มิถุนายน 2561 / 20:46
      บวก1 เห็นด้วย
      #3053-3
  21. #3052 KanunChonlatorn (@KanunChonlatorn) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 13:36
    กวีฉันรักนายตอนนี้ พระเอกสุดๆ
    #3052
    0
  22. #3051 Mintraraya (@Mintraraya) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 13:25

    กวีรัศมีพระเอกเปล่งประกายรัวๆ แบบนี้ตะวันจะหนีไปไหนเสียหุๆ

    #3051
    0
  23. #3050 Nilkan. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 12:52
    ชอบกวี มากขึ้นนน
    #3050
    0
  24. #3049 ภูตเงา [Doppelganger] (@nean8) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 10:55

    ชอบกวีตอนนี้อ่ะ น่ารักมากมาย>\\\<

    #3049
    0
  25. #3048 secretmanager (@secretmanager) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 10:13
    กวีตอนนี้อบอุ่นจัง เป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆเลยนะ
    #3048
    0