เกิดใหม่เป็นไดอารี่ [yaoi]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 105,162 Views

  • 3,720 Comments

  • 5,877 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,754

    Overall
    105,162

ตอนที่ 42 : หน้าที่41 ลางสังหรณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 496 ครั้ง
    3 ก.ค. 61

ด้วยความที่ห้องแต่งตัวค่อนข้างกว้างและมีคนค่อนข้างเยอะ ผมจึงใช้เวลาเดินตามหาเขาอยู่นานมาก จนกระทั่งเจออีกฝ่ายนั่งอยู่ที่เก้าอี้ แล้วมีคนกำลังช่วยแต่งหน้าให้


ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ ตั้งใจว่าจะรอจนกว่าช่างทำเสร็จแล้วค่อยเดินเข้าไปหา แต่อยู่ๆ ช่างก็ผละตัวออกไปตามเสียงเรียกปล่อยให้กวีที่แต่งหน้าเสร็จแล้ว ยังไม่ได้ทำผมนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น


หลังจากลอบมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งผมก็เดินเข้าไปใกล้ ในขณะที่กวีสังเกตเห็นผมจากเงาสะท้อนบนกระจกพอดี


“นายดูดีมาก” ผมชมเขาก่อนจะเดินอ้อมมาด้านหน้า ย่อตัวลงเพื่อมองใบหน้าอีกฝ่ายชัดๆ


จริงๆ แล้วผมรู้ว่าชมแบบนี้อาจจะแปลก แต่กวีหน้าตาดีมาก ยิ่งตอนที่อีกฝ่ายแต่งหน้า ผมรู้สึกเหมือนมีออร่าอะไรบางอย่างออกมาจากใบหน้าเขาเลย


ถ้ากวีกล้าแสดงออกกว่านี้บางทีคงเป็นนายแบบได้ด้วยซ้ำ..


“ขอบคุณ นายก็เหมือนกัน” กวีรับคำพูดผมก่อนจะขยับยิ้ม


ผมกลอกตามองไปรอบๆ พอเห็นว่าช่างทุกคนยังคงยุ่งอยู่กับการแต่งหน้าและทำผมให้คนอื่น ผมเลยหันมามองใบหน้าของเขาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น


“ผมของนายทำไม่ยาก เดี๋ยวฉันช่วยทำให้”


ด้วยความที่ผมของปีศาจค่อนข้างยาว ลยจำเป็นต้องใส่วิก ผมหันไปหยิบกิ๊บติดผมก่อนจะปัดผมที่ปรกหน้ากวีออกเพื่อติดกิ๊บ


ทว่าทันทีที่สบตากันผมก็ชะงักไป


กวีหน้าตาดีมากแบบไม่น่าเชื่อ ความจริงคงเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาไว้ผมปรกหน้ามาตลอด ผมเลยไม่เห็นว่าหน้าจริงๆ เขาเป็นยังไง คนอื่นก็ไม่เคยเห็นด้วยเช่นกัน


ผมค่อยๆ ติดกิ๊บผมด้านหน้า จนเมื่อเก็บผมหมดแล้วผมถึงหยิบวิกมาสวมให้อีกฝ่าย แล้วผละออกมาดูใบหน้าเขาเต็มๆ


คือกวีหน้าตาดีจนผมรู้สึกตนเองกลายเป็นตัวประกอบไปเลย..


ผมรู้สึกเศร้านิดหน่อย มองในกระจกแล้วถึงรู้สึกว่ากวีเหมาะกับการไปเป็นเจ้าชายมากกว่าผมเยอะ ส่วนผมควรไปเป็นตัวประกอบหรือลูกไล่มากกว่า


“ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น”


ผมหลุดจากห้วความคิดทันทีที่ได้ยินเสียงของเขา ก่อนจะอุทานด้วยความงุนงง


“หะ?”


“หน้านายดูเหมือนกับกำลังเศร้า”


จะให้บอกยังไงล่ะว่าอีกฝ่ายหน้าตาดีมากจนผมรู้สึกจืดจางไปเลย ขืนบอกแบบนี้กวีคงรู้สึกไม่ดี ผมยิ้มก่อนจะส่ายหน้า


“เปล่า ฉันแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย”


“ไม่เป็นไรนะ นายมีฉันอยู่” กวีว่าก่อนจะจับมือของผมเอาไว้แน่น น่าแปลกที่อุณหภูมิจากมือของเขาทำให้ผมรู้สึกใจเย็นขึ้นนิดหน่อย “ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นฉันก็จะอยู่ข้างๆ นาย”


ผมก้มมองมือของเขาก่อนจะค่อยๆ ดึงมือออกมา แล้วใช้มือข้างขวาจับเข้าที่มือด้านซ้ายของกวีแทน “ขอบคุณมากนะ ใกล้ถึงเวลาแสดงแล้วล่ะ รีบไปเตรียมตัวกันเถอะ”


กวีไม่ได้ตอบอะไรนอกจากจะลุกขึ้นแล้วเดินไปตามแรงฉุดรั้งของผม


…………...…………...……………


…………...……………


การแสดงในวันนี้ผ่านไปราบรื่นกว่าที่คิดเอาไว้ มีคนมาดูเป็นจำนวนมากถึงขั้นขายตั๋วหมดจนไม่มีที่นั่ง ตอนแรกผมหวั่นๆ เล็กน้อย กลัวว่าตนเองจะแสดงออกมาได้ไม่ดีพอ


แต่แล้วการแสดงกลับผ่านไปได้ดีกว่าที่คิดไว้ จนพอถึงฉากสุดท้ายที่ผมกับกวีต้องกอดกัน อยู่ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนว่าได้ยินเสียงผู้หญิงกรี๊ดดังกว่าปกติ


อะไรหว่า..


ผมชักหวั่นๆ ว่าตัวเองเผลอทำอะไรแปลกๆ หรือตลกๆ ไปหรือเปล่า จนถึงขั้นเผลอเหลือบตาไปมองที่นั่งผู้ชมแวบหนึ่ง แต่กวีกลับใช้มือข้างหนึ่งจับเข้าที่ใบหน้าของผมแล้วกระซิบเสียงเบา


“มองหน้าฉัน”


จบคำกวีก็โน้มใบหน้าเข้ามาจูบที่ริมฝีปากของผม ท่ามกลางสายตาของผู้ชมนับพัน..


ผมอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก จะให้ผลักเขาก็กลัวคนดูจะรู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ไม่มีอยู่ในสคริปและไม่ได้เตรียมการกันมาก่อน เลยต้องพยายามแสดงเหมือนกับว่ากำลังจูบตอบเขาอยู่


ใช่ ปัญหาอยู่ที่ไม่มีฉากนี้ในสคริปนั่นแหละ!


“ทำอะไรของนายเนี่ย!”


ผมกระซิบเสียงต่ำหลังจากที่อีกฝ่ายผละออกไปแล้ว ขณะที่ยิ้มรับให้กับผู้ชม ทันทีที่เดินไปด้านหลังเวทีกวีถึงพูดขึ้น


“แค่จูบเอง ก่อนหน้าก็เคยทำกันมามากกว่านี้”


“อย่าใช้คำพูดสองแง่สองง่ามสิ!” ผมแย้งออกไปแม้ว่าจะเคยทำกันมามากกว่านี้จริงๆ ก็เถอะ ผมพยายามปรับน้ำเสียงพูดให้เป็นปกติ ในขณะที่รู้สึกหวั่นๆ แบบสังหรณ์ใจไม่ดี “ทำไมนายถึงจูบ?”


“เพราะคนอื่นจะได้รู้ว่านายเป็นของฉัน”


ผมถึงกับหมดคำพูด หลังจากที่มองใบหน้าเขาอยู่นานผมก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่


“ต่อให้นายไม่ทำแบบนี้ ฉันก็ไม่ไปไหน”


“โกรธฉัน?” เขาถามก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาหอมแก้มผม “ขอโทษ”


“เปล่า แค่ตกใจ” ผมพูดปัดก่อนจะส่ายหน้า พอเห็นกวีมองมาด้วยสายตาเสียใจ ผมก็โกรธเขาไม่ลงแล้ว ตอนนี้เริ่มรู้สึกอยากปลอบแทนมากกว่า


ช่างเถอะ ยังไงคนอื่นก็คงคิดว่าเป็นการแสดง พวกเขาคงไม่คิดอะไรมากหรอก จะมีก็แค่น้ำกับเกรซก็เท่านั้นแหละที่รู้ว่าการจูบครั้งนี้เป็นการแสดงนอกบท


ผมปลอบใจตนเองให้คิดแบบนั้น แต่กลับรู้สึกแปลกๆ เหมือนสังหรณ์ใจอะไรไม่ดีบางอย่าง


…………...…………...……………


…………...……………


เงินที่ได้จากการแสดงจะมีแบ่งใช้ทั้งหมดสามส่วน หนึ่งคือจ่ายค่าชุด วิก ค่าจ้างช่างแต่งหน้า สองคือบริจาคให้กับมูลนิธิต่างๆ


ส่วนสามคือให้เงินทุกคนที่ร่วมแสดงไปหารกัน โดยนักแสดงนำจะได้เงินเยอะสุด อาจจะเป็นคนละสองหรือสามพัน ส่วนตัวประกอบที่ออกไม่กี่ฉากได้แค่ไม่กี่ร้อย


นอกจากนั้นก็เอาเงินไปให้พวกฝ่ายหลัง เช่นคนกำกับละครอย่างน้ำหรือคนที่ทำงานแบล็คสเตจแบบกรณ์


แต่หลังจากที่แบ่งเสร็จก็มีเงินเหลืออีก ระหว่างที่กำลังกลุ้มใจว่าจะเอาเงินส่วนนั้นไปทำอะไร กรณ์ก็พูดแทรกขึ้นมากลางวง


“มึง เอาเงินไปกินหมูกะทะฉลองกัน”


ทุกคนดูจะเห็นดีเห็นงามด้วยกับคำพูดอีกฝ่าย สุดท้ายเงินนี้จึงถูกเอาไปใช้กินเลี้ยงหมูกะทะตอนเย็น


กวีดูไม่ค่อยชอบความคิดนี้ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่สีหน้ากลับบ่งบอกอย่างเห็นได้ชัด ทว่าพอเขาเห็นว่าผมไปด้วย ใบหน้าก็กลับมาเป็นแบบเดิมอย่างรวดเร็ว


ตกเย็นผมกับกวีก็ไปที่ร้านหมูกะทะที่นัดเอาไว้ ทันทีที่เข้าไปในร้านผมก็รู้ทันทีเลยว่าโต๊ะไหนกรณ์เป็นคนจอง


โต๊ะที่กรณ์จองยาวมาก และมีเก้าอี้เยอะถึงขนาดกินไปครึ่งร้าน แถมที่โต๊ะก็มีคนนั่งค่อนข้างเยอะแล้วด้วย กรณ์หันมามองผมก่อนจะโบกมือให้


“พี่ๆ ทางนี้”


ตอนแรกผมตั้งใจว่าจะเดินไปนั่งข้างๆ กรณ์ แต่แล้วอยู่ๆ กวีก็เดินมานั่งแทรก ผมเลยนั่งต่อมาจากกวี ส่วนที่นั่งต่อจากผมยังว่าง ไม่มีใครนั่ง


ทีแรกกรณ์เหมือนตั้งใจจะชวนผมคุย แต่พอกวีมานั่งแทรกเขาก็เลยพยายามชวนอีกฝ่ายคุยแทน


“นายแสดงเก่งมากเลยนะ โดยเฉพาะช่วงฉากหลังๆ ฉันประทับใจมากเลย”


“ขอบคุณ”


กวีทำสีหน้าเหมือนทำตัวไม่ถูกที่โดนชวนคุย คำตอบเลยเป็นการตัดบทกลายๆ ตลอด แต่กรณ์ก็ยังไม่ละความพยายาม ชวนอีกฝ่ายคุยแบบกระตือรือร้น


พอคุยไปสักพักกวีคงเริ่มคิดขึ้นมาได้ว่าควรจะเปิดประเด็นบ้าง เขาเลยเอ่ยขัดขึ้นมา


“พวกฉากต่างๆ นายเป็นคนทำใช่ไหม? สวยดี”


ตอนที่ผมได้ยินคำพูดจากกวีนั้นผมนึกว่าตนเองหูฝาด แต่เปล่า กวีพูดกับคนอื่นจริงๆ นับว่าเป็นครั้งแรกตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาที่กวีพูดกับคนอื่นที่ไม่ใช่ผม และไม่ได้พูดประโยคทำนองว่า ‘ฉันจะฆ่ามันทิ้ง’


ไม่รู้ว่าผมควรรู้สึกแปลกใจดีหรือเปล่า แต่หลังจากนั้นกวีกับกรณ์ก็คุยกันเรื่อยๆ ความจริงผมรู้สึกว่ากรณ์มีหลายเรื่องที่อยากจะพูดกับกวีมานาน โดยเฉพาะเรื่อง ‘ขอโทษที่ไม่กล้าเข้าไปช่วยตอนถูกแกล้ง’ แล้วก็อื่นๆ อีกมากมาย


กรณ์ดูเหมือนจะสบายใจขึ้นที่ได้พูด ส่วนกวี ผมไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่เพราะอีกฝ่ายหันหน้าไปคุยจนผมมองไม่เห็นสีหน้าของเขา


ทันทีที่เนื้อกับหมูมาเสิร์ฟบนโต๊ะ บทสนทนานั้นถึงจบลง ผมลอบมองทั้งสองคน ในขณะที่รู้สึกหน่วงในอกนิดหน่อย


ผมดีใจที่เขามีเพื่อนและยอมพูดกับคนอื่นนอกจากผม ขณะเดียวกันผมก็รู้สึกอึดอัดที่เห็นเขาไปคุยกับคนอื่น


ผมเริ่มรู้สึกเข้าใจกวีหน่อยๆ ปกติกวีมองแค่ผมคนเดียวมาตลอด ผมเลยไม่รู้สึกอะไร พอลองมาสลับบทกัน ถึงเข้าใจว่าทำไมกวีถึงไม่ชอบการกระทำหลายอย่างของผม


“ตะวัน?”


เขากระซิบเรียกชื่อผมให้ได้ยินกันแค่สองคน ในขณะที่ผมหลุดจากห้วงภวังค์แล้วมองใบหน้าอีกฝ่าย


สีหน้าของกวีดูจะโล่งใจขึ้น คงเป็นเพราะคำพูดของกรณ์ที่ว่า ‘ขอโทษที่ไม่กล้าเข้าไปช่วย’ ทำให้กวีเริ่มเข้าใจว่าเขาไม่ได้ยืนอยู่บนโลกนี้เพียงลำพังเหมือนกับเมื่อก่อนอีกแล้ว


ผมผ่อนลมหายใจ บางทีการที่กวีเข้าใจว่า เขาไม่ได้ยืนอยู่บนโลกนี้เพียงลำพัง อาจจะทำให้กวีกล้าที่จะเปิดใจเข้าหาคนอื่นมากขึ้นก็เป็นได้


…………...…………...……………


…………...……………


คืนนั้นกว่าจะกลับมาที่บ้านก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว ทันทีที่เปิดประตูบ้านเข้าไปผมก็เห็นแสงไฟเปิดอยู่ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงทีวีเหมือนทุกครั้ง


มีอะไรหรือเปล่านะ..?


ผมรู้สึกกังวลนิดหน่อย ตรงทางเดินบ้านมืดสนิทเหมือนอยู่ในหนังผี เท้าเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องครัวที่ที่ไฟเปิดทิ้งเอาไว้


ทันทีที่สายตาเห็นแม่กับพ่อนั่งอยู่ ผมก็รู้สึกแล้วล่ะว่าน่าจะมีอะไรเกิดขึ้น


“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”


“รูปนี่มันอะไร?”


แม่ถามผมก่อนจะเลื่อนรูปถ่ายส่งให้ดู ผมรับรูปถ่ายนั้นขึ้นมาดูใกล้ๆ ก่อนที่จะชะงักค้างไป


ในรูปนั้นเผยให้เห็นภาพที่ผมกำลังจูบกับกวีอยู่


------------------------------------------


[Talk]


สวัสดีค่ะ ที่หายไปนานไม่ใช่เพราะอะไรค่ะ ที่ผ่านมาเราเฟลมาก ถามว่าเฟลเรื่องอะไร เชียร์บอลทีมอาร์เจน เยอรมัน สเปน โปรตุเกสค่ะ แพ้หมดเลย 555555555555555T___T555555555555555555555 ใครเชียร์สี่ทีมนี้มากอดกันแน่ๆนะคะ ร้องไห้ทั้งน้ำตา โชคดีที่คืนนี้บราซิลชนะ ไม่อย่างนั้นคงเฟลไปอีกหลายวัน


ป.ล.เราเชียร์ทีมอังกฤษกะบราซิลค่ะตอนนี้ ถ้าสองทีมนี้ตกรอบคงหายไปนอนซบน้ำตา


ป.ล.ล. อย่างที่เคยพูดไว้ว่าเรื่องนี้ถ้ามีฉากเรทเมื่อไรคือใกล้จบแล้ว ดังนั้นตอนหน้าจะเป็นตอนสุดท้ายแล้วค่ะ(และบทส่งท้ายอีกตอน) ส่วนเรื่องออกเล่น เราตั้งใจจะออกเล่มกับทางสนพค่ะเพราะไม่มีเวลาจัดการ ถ้ายังไงอย่าลืมรอติดตามข่าวกันนะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 496 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #3377 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 02:48
    ได้แต่ร้องกวี๊5555 นอกบท ที่ตะวันสังหรณ์ใจไม่ดี เพราะยังงี้ใช่มั้ย55
    #3377
    0
  2. #3300 Nilkan. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 15:49
    รับแมนๆไปเลยตะวัน!
    #3300
    0
  3. #3208 ATHAMAS (@buccaneerbcn) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 15:52
    พ่อแม่รู้แล้วว ตะวันจะทำไงง ไม่ดราม่าหนักได้ไหมคะ เค้ากลัวววว
    #3208
    0
  4. #3207 -Imreader- (@-Imreader-) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 00:01
    เศร้าาา จะจบแล้วหรอคะะะ ยังไม่อยาดให้จบเลย
    #3207
    0
  5. #3206 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 19:38
    นั่นไง งานงอก ตอนแรกก็คิดว่าพ่อแม่จะไปดูหรือป่าว แต่เหมือนจะไม่ใช่แต่กลับมีเป็นภาพมาแทน ใครส่งให้พ่อแม่กันนะ หรือพ่อแม่จ้างใครตามดูเอิร์ธ // แหมมมม มีความนอกบทนะกวี // ทำไมเรารู้สึกกลัวว่าตะวันจะป่วยแทนกวีนะ ดูตะวันยึดติดกับกวีมากเลย
    #3206
    0
  6. #3201 • XCIIIXCVII • (@sasukeandsakura) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 06:34
    มีแววว่ากวีเป็นคนทำ5555555555
    #3201
    0
  7. #3199 Zistar (@novelheart) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 13:25
    พ่อแม่....... เดี๋ยวเอิร์ธ(ตะวัน)ก็วิ่งไปให้รถชนซ้ำซะเลยนี่ ดราม่ามาก ใจไม่ดีเลย ฮืออออ หวังว่าตะวันจะบอกกวี ผูกพันค่ะ
    #3199
    0
  8. #3198 Piyoyo (@nutdawfd) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 12:59
    ฮืออออออ สนุก
    #3198
    0
  9. #3197 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 14:04
    กลิ่นมาม่ามาแล้ว 5555 คุยกับพ่อแม่ตรงๆไปเลยตะวัน แอบกลัวว่าตะวันจะปิดบังทำให้เรื่องมันแย่กว่าเดิม ;-; เรื่องนี้ใกล้จบแล้วรู้สึกใจหายนิดหน่อยค่ะ รู้สึกผูกพันกับตัวละครมากๆเลย
    #3197
    0
  10. #3193 Fwanh (@Fwanh) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 23:31
    นอกจากช้ำใจที่แพ้แล้วยังช้ำใจหุ้นที่ร่วงระนาวด้วยค่ะTuT
    #3193
    0
  11. #3192 fanggg- (@iamseyhaneul) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 21:59
    แม่จะว่ามั้ยนะ ToT
    #3192
    0
  12. #3191 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 21:32
    เชียร์เยอรมันจ้า ซับน้ามตาไปตามๆ กัน//
    คุณพ่อคุณแม่โปรดเข้าใจ เรื่องใกล้จะจบแล้ว ถ้ามีดราม่ามันจะจบไม่สวยเด้อ
    ปล.ตะวันอย่ากังวลไปเลย เพราะคนที่ชัดเจนมาตลอดก็คือกวีนะ โปรดเข้าใจซักที
    #3191
    0
  13. #3190 Gee_attano (@angeza) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 20:14
    เรื่องบอลนี่ไม่ค่อยตามเท่าไหร่ ฮาาา แต่จำได้ว่าตอนเด็กๆพ่อชอบอาเจนกะบราซิล ก็เลย...ค่อนข้างชอบ2ทีมนี้ เนี่ย อึปทานหมู่มากเวอร์ 5555
    #3190
    0
  14. วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 19:39

    ตายแล้วววววว!!!

    #3189
    0
  15. #3188 ammykjd (@ammykjd) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 17:09
    มา สู้!
    #3188
    0
  16. #3187 Aidan (@ninewcub) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 17:06
    มากอดคอกันค่ะไรท์ เส้าจัยมาก ทำไมแพ้หมดเลยฮือ 😂
    #3187
    0
  17. วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 17:05
    ง่าาาาาา ตะวันบอกไปเลย เพราะกวีคือสามีของนายยังไงหละ!!
    #3186
    0
  18. #3185 Maii_Hom (@ruruga) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 14:36
    บอกแม่ไปเลยว่าแฟนนน แฟนนนนนนน แฟ๊นนนนนนนนนน ล้อเล่นจ้า
    แม่คะ ไม่มีอะไรดีไปกว่าการที่ลูกยังมีชีวิตอยู่หรอกนะคะคุณแม่ ช่วยเข้าใจด้วยนะคะ /เขย่าแขนแม่
    กวีไม่ได้ส่งภาพให้แม่ดูใช่มั้ย ไม่งั้นโกรธนะ ติดนิสัยมองน้องในแง่ร้ายไปแล้ว แงงง
    #3185
    0
  19. #3184 TemP.esT (@kazemaru-1869) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 14:22
    ไรท์~~ ไม่เอางี้สิ~~ ขุ่นแม่ต้องยอมรับใช่ป่าววว
    #3184
    0
  20. #3183 ipo vipz (@ipo_vipz) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 13:57
    ตอนหน้าจบแล้วหรอคะ!! อมก เดาไม่ถูกเลยว่าจะจบยังไง 55555 ปล. เราเชียร์อาร์เจนค่ะ เหมือนเส้นเลือดในสมองจะแตก ฮือ
    #3183
    0
  21. #3182 นายหลวงโอเซฮุน (@hunnee_exo) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 13:37
    หนีไปอยู่กัน2คนเลย...ล้อเล่น555
    #3182
    0
  22. #3181 a.Prompiriya (@am0propiriya) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 13:27
    ในหัวคือตื้บเลย เอาไงเนี่ย คงต้องบอกแล้วใช่ไหม หย่อนระเบิดตอนสุดท้ายมากเลยค่ะ! รอซัพพอร์ตนะคะ ตะวันสู้ๆ! //อังกฤษกับบราซิลก็เช่นกัน555
    #3181
    0
  23. #3180 นาร์ซีส (@smilepoo) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 13:22
    เข้ามากอดคอร้องไห้ไปด้วยกัน เฟลมากกกก คืออะไร ทีมท๊อปตกรอบ คืออะไรคะ กอดๆ
    #3180
    0
  24. #3178 BenTo@Love.com (@momee27900) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 11:02
    โอ๋ๆไรท์ ไม่เศร้านะคะ
    แอบใจหาย จะจบละอ่าาา ถ้ามีเล่มซื้อแน่นอนค่า
    #3178
    0
  25. #3177 APRIL_RAiN (@bbpurnbb883) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 10:47

    คคุณแม่!!!เข้าจัยด้วยนะคะ!!!

    #3177
    0