#แฟนเก่าน้องเซอุน #เรื่องสั้นมินอุน

ตอนที่ 3 : แฟนเก่าน้องเซอุน -3-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,420
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    8 ก.ค. 60


-  3 –

 

 

 



 

          วันอาทิตย์

 

 

 

 

          “นอนเถอะ จะเอาอะไรก็เรียกละกัน ยังพูดได้อยู่ใช่มั๊ยล่ะ”

          “อืม..

 

 

             

 

            เช้าวันอาทิตย์ที่น่าเบื่อที่สุดของเซอุนได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อตื่นมาพบว่าพี่ชายข้างห้องป่วยเข้าให้แล้ว

 

 

            เสียงโครมครามจากห้องของยองมินปลุกให้เซอุนตื่นและเสียงไอโขลกขลากไม่ยอมหยุดนั่นทำให้เซอุนต้องพาร่างโปเนียวของตัวเองมาหยุดที่หน้าห้องอีกคนจนได้ มือเล็กยกขึ้นเคาะสองสามทีพอให้คนในห้องรู้ ใบหน้ากลมเรียบสนิทผิดกับข้างในใจที่กำลังทำงานผิดไปจากปกติด้วยอารมณ์ที่เรียกว่าหงุดหงิดละกัน  

 

 

 

            “อ่า แค่ก..

 

 

 

            “ป่วย?”   

 



            คนตัวสูงพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะไอออกมาอีกครั้ง เอนช่วงตัวยาวพิงกับบานประตูอย่างหมดแรง ดวงตากลมไร้ประกายความสดใสอย่างที่เคยมี ใบหน้าคมถูกลดทอนความหล่อลงไปเพราะอาการป่วย  

 

            เซอุนเอี้ยวตัวมองเข้าไปในห้อง ตาเรียวมองสำรวจเล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆแบบไม่เกรงใจเจ้าของห้องที่ยืนอยู่เลยแม้แต่น้อย

 

มือเล็กจับตัวอีกคนให้พ้นทางก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในห้องอย่างถือวิสาสะ ขาเรียวก้าวฉับๆไปที่กระเป๋าใบโปรดที่ยองมินใช้ประจำ หยิบของที่ต้องการออกมาราวกับรู้ที่ที่เจ้าของมันจะจับใส่ไว้อย่างดี

 

 

เซอุนรู้ว่ายองมินกำลังตั้งคำถามกับตัวเอง ดูจากคิ้วที่ขมวดนั่นแล้ว

 

 

            “ใส่ไว้ แล้วก็ไปนอนตรงโซฟาแทนก่อน”

 

 

            ต่อให้ยองมินจะถามกี่รอบถ้าเซอุนไม่อยากตอบเค้าก็จะไม่ตอบหรอก มือเล็กยื่นแมสสีดำให้แทนก่อนจะเอ่ยปากไล่   

 

 


แต่บางทีเซอุนอาจจะลืมไปว่า อิมยองมินมักจะมีวิธีเอาคำตอบอยู่แล้วต่อให้จองเซอุนไม่อยากตอบ  

 

 

 

“ก็ป่วยไม่ใช่หรอ มีแรงดูแลตัวเองรึไง ถ้าไม่มีก็ใส่ไว้แล้วทำตามที่บอกเถอะน่า”

 

“อือ”

 

 

เซอุนบอกเลยว่าแค่นี้แหละที่อิมยองมินต้องการ คนเป็นพี่หยิบแมสไปแล้วก่อนจะพาร่างตัวเองไปแหมะอยู่บนโซฟา เซอุนตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในห้องเล็กอีกครั้ง จัดการเปิดม่านกับหน้าต่างไว้ให้อากาศเข้ามาบ้าง  นึกอยากจะด่าคนที่ปล่อยตัวเองจนป่วยแล้วมาลำบากเค้าอยู่ไม่น้อย

 

 

แต่ก็ไม่อยากรังแกคนป่วยหรอกนะ

 

 

 

 

 

ถึงจะเพลียเพราะอาการป่วยของตัวเอง แต่เสียงฝีเท้าย่ำไปย่ำมาระหว่างห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว มันทำให้ยองมินหลับไม่สนิท แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาอะไรถ้าคนที่เดินไปมาอยู่แบบนี้คือ จองเซอุน

 

ยองมินไม่ได้แปลกใจที่เซอุนมาเคาะห้อง เพราะรู้ตัวดีว่ารบกวนคนตัวเล็กข้างห้องไว้แต่เช้าตรู่ แต่สิ่งที่เจ้าตัวเล็กทำอยู่นี่แหละทำให้ยองมินแปลกใจ

 

หลังจากไล่เค้ามานอนที่โซฟานี่แทน เซอุนก็กลับเข้าไปในห้องก่อนจะออกมาวัดไข้  มือเล็กแตะตามหน้าผากกับซอกคอเค้าอยู่สองสามที แล้วซักพักยองมินก็รู้สึกได้ถึงผ้าขนหนูผืนเล็กวางแหมะอยู่บนหน้า ก่อนเจ้าตัวจะลุกหายไปอีกครั้ง

 

 

 

“อือ..

 

 

 

เสียงแหบแห้งของคนป่วยครางฮือออกมาเบาๆ แรงเขย่าที่ต้นแขนทำให้ยองมินจำใจต้องเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งของตัวเอง ถึงสายตาจะยังปรับโฟกัสได้ไม่ดี แต่ยองมินรู้ว่าคนที่ยืนค้ำหัวตัวเองตอนนี้คือเซอุน มือเล็กนั่นถืออะไรที่บ่งบอกว่าน่าจะเป็นอาหารมื้อแรกของเค้า

 

อาหารนั่นถูกวางบนโต๊ะหน้าโซฟา แล้วมือเล็กของเซอุนก็ช่วยพยุงยองมินให้ลุกขึ้นนั่งได้ซักทีและนั่นก็ทำให้ยองมินเห็นใบหน้ากลมของอีกคนที่ยุ่งขึ้นได้ชัดเจนมากขึ้น ยองมินมองตามสายตาอีกคนที่มองมา 

 

 

อ่า….

 

 

 

“โดนอะไรมา”

 

 

 

เซอุนน่าจะหมายถึงรอยช้ำๆตรงหัวเข่าผม ที่มาของเสียงโครมครามเมื่อเช้าตรู่ ผมแค่เดินเตะเตียงเท่านั้นแหละ   

 

 

 

“กินข้าวสิ เดี๋ยวไปเอายามาให้”

 

 

เซอุนไม่รอคำตอบและทำท่าจะลุกออกไปอีกครั้ง จนผมต้องเค้นเสียงตัวเองขึ้นมาแม้มันจะเจ็บอยู่น้อยๆก็เถอะ

 

 

“เซอุน แค่ก ยาน่ะ….

“ผมรู้แล้วน่า”

 

 

ผมแค่จะบอกว่ายาที่ผมใช้ประจำอยู่ตรงไหน แต่เหมือนเซอุนจะรู้อยู่แล้ว

 





ผมไม่รู้ว่าข้าวต้มมันรสชาติเป็นแบบไหน แต่ผมคิดว่ามันคงจะอร่อยแหละ ก็กินไปเกือบค่อนถ้วยแล้ว ถึงมันจะเจ็บๆเวลากลืนก็เถอะ ผมเห็นเซอุนเดินกลับมาพร้อมยาในมือ เจ้าตัวแวะเข้าห้องครัวมาพร้อมกับแก้วน้ำในมือ ผมเหลือตามองอีกคน

 

เซอุนไม่ได้พูดอะไรแล้ว หน้ากลมๆนั่นกลับไปเรียบสนิทเหมือนเดิม เค้านั่งลงข้างผมแต่เป็นบนพื้นนะ เซอุนก้มอ่านฉลากยาในมือเงียบๆ ผมก็ทำได้แค่กินข้าวไปเงียบๆเหมือนกัน

 

จนมือเล็กจับเข้าที่ขาผมนั่นแหละมันทำให้ผมสะดุ้งน้อยๆและเหมือนเซอุนก็จะรู้ตัวว่าทำผมตกใจ

 

 

“โทษที”

 

 

เจ้าตัวเอ่ยออกมาแค่นั้น ก่อนจะจับเอาขาผมไปวางไว้บนหน้าตักตัวเอง ครีมสีขาวให้ความรู้สึกเย็นๆถูกป้ายบนรอยช้ำตรงหัวเข่าผม

 

เวลามองจากมุมนี้มันทำให้เห็นว่าเซอุนดูตั้งใจที่จะทายาให้ผมมาก คิ้วนั่นขมวดน้อยๆกับแพขนตายาวๆที่จะกระพริบถี่ขึ้นเวลาเจ้าตัวประหม่าหรือตั้งใจทำอะไรมากๆ

 

 

 

 

“อ่ะ..

 

 

ผมไม่ได้จะเอาคืนให้อีกคนตกใจนะ เพราะผมเองก็ตกใจตัวเองเหมือนกัน ผมแค่คิดว่าถ้าได้ลูบหัวเค้าเบาๆมันก็คงจะดี แต่เหมือนร่างกายกับใจผมมันจะสามัคคีกันเหลือเกิน ผมดึงมือตัวเองกลับมาไว้ข้างตัวเหมือนเดิม

 

 

ความเงียบเริ่มปกคลุมเราทั้งคู่อีกครั้ง เซอุนยังนิ่งเค้าไม่ได้ขยับขาผมออกจากตัว ผมเองก็ไม่กล้าขยับ ผมรู้สึกผิดที่ทำให้น้องอึดอัด เริ่มไม่แน่ใจว่าระหว่างอยู่เงียบๆแบบนี้หรือพูดออกไปมันจะดีกว่ากัน  

 

 

กินยาแล้วนอนเถอะ จะเอาอะไรก็เรียกละกัน ยังพูดได้อยู่ใช่มั๊ยล่ะ”

“อืม”

 

 

และก็เป็นเซอุนที่ตัดบทไปก่อน เจ้าตัวขยับขาผมออกจากตัว ลุกขึ้นยืนคว้าเอาถ้วยข้าวผมไปก่อนจะพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินออกไปเลย และครั้งนี้ผมคิดว่าอีกนานที่เซอุนจะเดินกลับมาหาผมอีก  

 

ผมควรกินยาแล้วนอนตามที่เซอุนบอกนั่นแหละถูกแล้ว

 

 

 

 

 

คนตัวเล็กวางถ้วยข้าวของคนป่วยลงกับอ่างล้างจาน เซอุนไม่รู้หรอกว่ายองมินจะอิ่มหรือยัง แต่ตอนนี้เซอุนคิดว่ายองมินควรนอนได้แล้ว มือเล็กยกขึ้นขยี้หัวตัวเองไปมาจนฟู่ฟ่อง จะถอนหายใจแรงก็กลัวคนข้างนอกจะได้ยิน

 

 

“ก็แค่คนป่วยน่าเซอุน..

 

 

เซอุนเดินวนไปมาอยู่ในห้องครัวอยู่สามสี่รอบก่อนจะเดินออกมา แน่นอนว่ามันเป็นเวลาที่มากพอที่จะให้คนป่วยล้มตัวลงนอนไปแล้ว และเป้าหมายต่อไปของเซอุนคือ ห้องนอนที่เล็กกว่าของตัวเองนั่นแหละ

 

 

คนตัวเล็กเริ่มสาละวนกับการเก็บของที่กระจัดกระจายอยู่ในห้องอันคับแคบเกินกว่าของพวกนี้จะมาอัดอยู่รวมกัน ฝุ่นเริ่มฟุ้งกระจายจนแทบสำลัก โต๊ะทำงานตัวเล็กเต็มไปด้วยกระดาษมากมาย ลายเส้นที่เซอุนเคยเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนมันยังสวยเหมือนเดิม

 

ขาตั้งไม้อันใหญ่มีผ้าที่ใช้คลุมจนยาวลงมาแทบถึงพื้น อาจจะเป็นโปรเจคอะไรของอีกคนนั้นแหละ เซอุนใช้เวลาตรงนั้นไม่นานนัก ไม่อยากยุ่งกลัวจะทำให้งานเสียเอา เซอุนรู้ดีแก่ใจว่ายองมินรักของพวกนี้มากแค่ไหน

 

รักมากกว่าทุกอย่างเลยล่ะมั้ง ก็เหมือนที่เซอุนรักดนตรีนั่นแหละ

 

 

 

 

เปลือกตาสีอ่อนค่อยขยับขึ้นลงช้าๆก่อนที่ภาพตรงหน้าจะชัดขึ้น ยองมินยังนอนอยู่บนโซฟาตัวเดิม แต่อาการปวดตุ้บๆที่หัวนั้นหายไปแล้ว เหมือนเค้าจะสูดอากาศเข้าปอดได้มากกว่าเดิมด้วย คนป่วยหลุดเสียงหัวเราะแหบๆของตัวเองออกมา เมื่อยังรู้สึกได้ว่าเซอุนยังเดินไปเดินมาอยู่เลย

 

คนป่วยเริ่มขยับตัวก่อนจะชะโงกหน้ามองคนตัวเล็กที่สาละวนเข้าห้องนู้นออกห้องนี้ที แต่ก็มองไม่ได้นานหรอก เหมือนจะถูกจับได้ซะแล้ว

 

 

เซอุนเลิกคิ้วเล็กน้อยเป็นคำถามว่า ตื่นนานแล้วหรอ

ยองมินพยักหน้ารับกลับไป   

 

 

ครั้งนี้ยองมินลุกขึ้นนั่งเองได้ก่อนเซอุนจะมาถึงตัวซะอีก

 

 

“จะอาบน้ำก่อนมั๊ย ทำข้าวไว้ให้แล้ว”  

 

 

ยองมินแค่ก็พยักหน้ารับกลับไปเหมือนเดิม

 

 

“อือ ลุกไหวป่ะ”

 

 

เซอุนดูลังเลนิดหน่อยก่อนจะพูดออกมา ความเงียบที่เป็นคำตอบของยองมินทำให้เซอุนคิดไปเองว่าอีกคนน่าจะยังลุกไม่ไหว

 

 

“เอ้า ลุกดิ”

 

 

มือน้อยๆที่ยื่นมาตรงหน้ามันก็คุ้มค่ากับที่ทนเงียบมาตลอดอ่ะนะ นั่นคือสิ่งที่ยองมินคิด

 

 

ถึงมันจะไม่ค่อยทุลักทุเลเท่าไหร่เพราะคนเป็นพี่ก็คอยช่วยพยุงตัวเองไว้ แต่มันก็ไม่ได้สบายเท่าไหร่สำหรับเซอุน ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ยองมินใช่จะตัวเล็กซะที่ไหน เซอุนส่งอีกคนเข้าห้องน้ำพร้อมเสื้อผ้าที่เค้าคว้าๆมาจากตู้อีกคน

 

 

“ถ้าไม่ไหวตะโกนบอก ห้ามมาตายในห้องน้ำ เข้าใจนะ”

 

 

นั่นคือประโยคคำสั่งจากเซอุนถึงยองมิน ทำเอาคนป่วยแทบหัวเราะพรืดออกมา

 

 

ถึงจะบอกให้อีกคนตะโกนถ้ามีอะไรขึ้นมา แต่ใช่ว่าเซอุนจะขยับไปไหนหลังจากส่งยองมินเข้าห้องน้ำ ขาเรียวเตะสลับกันเล่นไปมา มือเรียวยกขึ้นมาคำนวนเวลากินยาของคนป่วยอีกรอบ เลยไม่ได้สังเกตุเลยว่าเสียงน้ำในห้องน้ำนั้นหยุดไปนานแล้ว

 


คลิ๊ก!

 

 

ขาเรียวรีบพาตัวเองออกมาจากตรงนั้นด้วยความเร็วที่เรียกว่า แทบวิ่ง ก่อนจะมายืนตีหน้านิ่งอยู่หน้าห้องครัวพร้อมถาดข้าวและยาในมือ  

 

ตั้งแต่ดูแลยองมินมาทั้งวัน เซอุนคิดว่าตัวเองบ้าบอสุดก็ตอนนี้แหละ

 

 

“มากินข้าวกินยาอีกรอบ ผมจะไปอาบน้ำบ้างแล้ว”

 

 

เซอุนวางถาดลงบนโต๊ะก่อนจะพยักเพยิดให้คนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินมากิน ซึ่งคนป่วยก็ให้ความร่วมมืออย่างดี  

 

 

 

 

 คนตัวเล็กปล่อยให้สายน้ำไหลผ่านตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปล่อยความเหนื่อยล้าที่ผ่านมาของวันให้ไหลลงไปกับสายน้ำเหล่านี้ นึกด่าทั้งตัวเองทั้งคนป่วยในใจ หลายครั้งที่เซอุนรู้สึกว่าตัวเองกำลังเผลอ     

  

 

เผลอจำเรื่องเก่าๆได้ทุกอย่าง

เผลอจำได้ว่าอิมยองมินพกอะไรไว้ตรงไหน

เผลอรู้ว่าต้องตัวยังไงเวลาอีกคนป่วย

เผลอทำอะไรแบบที่เคยทำให้อีกคนมาตลอด

เผลอรู้สึกแปลกๆเวลามือนั้นกำลังลูบหัวตัวเองอยู่เบาๆ

 

 

จองเซอุนเผลอกับอิมยองจนได้

 




   เซอุนออกมาจากห้องน้ำแล้ว แต่ยองมินยังนั่งอยู่ที่เดิม ข้าวกับยาถูกคนป่วยจัดการไปเรียบร้อย เซอุนเลยยกถาดนั้นเข้าไปเก็บ ยองมินไม่ได้ขยับไปไหนแค่นั่งมองเซอุนอยู่แบบนั้น ดวงตากลมฉายแววเหมือนมีบางอย่างจะพูด และเซอุนจะไม่ถาม

 

 

“เซอุน”

 

 

ครั้งนี้เป็นเซอุนที่เลิกคิ้วให้เป็นคำตอบว่า มีอะไร แทน

 

 

“ขอบคุณนะ”

 

 

ใบหน้ากลมพยักขึ้นลงสองสามทีเป็นอันว่ารับรู้แล้ว แต่เหมือนว่าอีกคนยังพูดไม่จบเพราะมือที่ยังคงอุ่นร้อนหน่อยๆนั่นจับเข้าที่ข้อมือของเค้าไว้

 

 

“แล้วก็

 

 

 

 

“ถ้าพี่หายแล้วเราไปกินข้าวกันนะ”

 

 

 





TBC.



Talk :  มาต่อให้แล้วน้าาา พาร์ทนี้จะงงกันมั๊ยอ่าา งงบอกนะ ;-;

หายไปนานเพราะงานยุ่งมากและไม่สบายด้วย เทียวหาหมอยาวเลย แต่จะพยายามมาต่อเรื่อยๆนะคะ

เรื่องนี้พี่ยองมินกับน้องเซอุนจะอยู่คนละคณะกันนะคะ ทายกันมะว่าพิยองมินกับน้องเซอุนอยู่คณะไหน  

แล้วที่พิยองมินป่วยนี่ก็เหตุจากพี่เค้าไม่ดูแลตัวเอง+งานเยอะ เลยต้องลำบากน้องเซอุนมาดูแลในวันที่พี่เค้าป่วยแบบนี้

ใครทีมพิยองมิน ทีมน้องเซอุน มาลุ้นกันต่อเนอะ ฟิคอาจจะเรื่อยๆไปบ้าง หวังว่าจะชอบกันนะคะ 

เอนจอยรี้ดดิ้งค่าาา เม้นเป็นกำลังใจกันหน่อยน้า ^^



#แฟนเก่าน้องเซอุน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

180 ความคิดเห็น

  1. #171 #ซ้อ (@kjnutty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 01:20
    เผลอ...
    เป็นความเผลอที่น่าตีถ้าเราเป็นเซอุนอ่ะ เห้อ เผลอแบบนี้เจ็บปวดใจที่สุดเลย😭

    คนพี่ก็เหมือนกันสินะ
    #171
    0
  2. #168 Yunnill (@14127703) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 13:31
    งุ้ยยยยย ยูจะเลิกกันทำไมม
    #168
    0
  3. #150 Mo_mo (@12343234) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 17:30
    พี่ยองมินหายเร็วเนอะใช่สิ๊ได้พยาบาลดีขนาดนี้555555น้องไปกินข้าวกับพี่เขาเถอะนะ ฮื่อออ
    #150
    0
  4. #109 GalaxyOnlyYou (@krisnoon1990) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 15:08
    ตะอุนนาาาาา เผลอขนาดนี้ถ้าพี่มาง้อก็กลับไปคบเถอะนะ พี่ยองมินสถาปัตป่ะ ตะอุนนี่ดนตรีแน่ๆ คณะศิลป์ศาสตร์ป่ะ
    #109
    0
  5. #101 หมีคีบแตะ •♢• (@-snc-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 10:43
    อยากจะแหมให้พี่ยองมินได้มั้ย ถึงสถานการณ์มันจะไม่ให้ก็เถอะ แต่ก็อยากจะ แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #101
    0
  6. #93 제 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 12:21
    กลับมาคืนดีกันเถอะ น่ารักทั้งคู่อะ
    #93
    0
  7. #49 mttrow. (@minmin1632) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 18:35
    ไปกินข้าวกันนะ ฮือ ไปค่ะไปปปป
    #49
    0
  8. #36 พีอาร์ดี (@mizu-chan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 11:17
    ในความอึดอัดที่แสนอบอุ่น เซอุนหนูดูแลพี่เขาดีมากเลยลูก อยากรู้จังว่าทำไมเขาถึงเลิกกัน ทำไมนะ ฮรืออ อย่าลืมไปกินข้าวกับพี่เขานะ
    #36
    0
  9. #35 pyzear ʕ•ᴥ•ʔ (@tubbypx_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:45
    เซอุนเผลอเยอะๆเลยนะคะ ถือว่าขอร้อง ฮือ ดูแลพี่เขาดีมากเลย กลับไปคบกันเถอะแบบนี้ T__________T ถ้าพี่หายป่วยแล้วไปกินข้าวกับพี่ด้วยนะ !
    #35
    0
  10. #34 kquaaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 04:20
    ถ้าพี่ยองมินไปง้อเราจะง้อเองแล้วนะะะะะะะะะะะ!!!
    #34
    0
  11. #33 C.619 (@1609chickie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 23:40
    แน่ใจนะเซอุนว่าแค่เผลอทำแบบนั้น ไม่ใช่เผลอใจกลับไปรักเธอ ไปแล้ว เนี่ย การกระทำมันฟ้องอะเซอุน กลับไปคบกันเลยดีกว่า อยากรู้จริง ๆ ทำไมถึงเลิกกัน ดูก็รู้ว่านางยังคิดถึงกันอยู่นี่คะซิส เพลียใจ พี่ยองมินดูน่าจะเรียนสถาปัตฯ อะไรแบบนี้รึเปล่าคะ ส่วนเซอุนก็คงอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับดนตรีงี้ เดาวนไปค่ะ 555
    #33
    0
  12. #32 ♡' wesayhello ! (@noinazz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 23:14
    ?ฮือ ชอบมาก ชอบความรู้ทุกอย่างไปหมด เคยชินเคยทำ ทั้งความอึดอัดในบทสนทนา และใดใด ชอบความแฟนเก่ามากๆ มีความสงสัยสรุปมาอยู่ห้องเดียวกันได้งาย แต่บรรยายไม่งงเลย ภาษาดูไม่เยอะไม่ฟุ่มเฟือยแล้วก็เข้าใจอารมณ์ของเรื่องด้วย นี่อ่านแล้วเห็นใจพี่ยองมินเพราะตอนนี้กำลังเจ็บคอพอดี5555555ไรท์ก็หายไวๆน้า รอตอนต่อไปนะคะ>3<?
    #32
    0
  13. #31 ซาลาเปา. (@loveneayloveneay) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 23:02
    อยากรู้ว่าทำไมถึงเลิกกันละหรื้มมทั้งๆที่ก็คิดถึงกันมากแท้ๆTT รีบๆมาต่อนะคะรอนะคะะะงือออ
    #31
    0
  14. #30 Bemine.Angel (@Themagic94_panda) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 22:57
    กลับไปคบกันเถอะคนดี นะ ถ้าจะดูแลเอาใจใส่กันขนาดนี้ กลับไปคบกันเถอะ
    #30
    0
  15. #29 korico[]; (@nut-ty--sj) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 21:19
    โอ้ยน้องเซอุนเด็กเด๋อของพี่ ชอบความเผลอของน้องมากๆฮือ ยังมีใจให้กันอยู่ใช่ไหมล้าาาาแหม งือ ดูจากพี่ยองมินต้องวาดรูปน่าจะอยู่พวกนิเทศศิลป์ไรงี้ไหมอะ เซอุนน่าจะอยู่ดนตรี เดาไปเรื่อย5555555 รอตอนต่อไปนะค้า
    #29
    0
  16. #28 NawaratKhampara (@NawaratKhampara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 20:20
    รีบๆมาอัพอีกนะ รอออ????
    #28
    0
  17. #26 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 19:54
    เป็นความเผลอที่น่ารักดีนะเซอุนนนนน
    #26
    0