#แฟนเก่าน้องเซอุน #เรื่องสั้นมินอุน

ตอนที่ 7 : แฟนเก่าน้องเซอุน -6-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    29 ก.ค. 60


-  6 –

 

 

 

 

 

 

            หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรเซอุนอีกเลย เซอุนกลับดึกมากๆแทบทุกวัน มากจนบางทีที่ผมมานั่งรอที่โซฟาหรือลุกไปทำอะไรเล็กๆน้อยๆใส่ตู้ไว้เผื่อน้องหิวจนเสร็จ เจ้าตัวก็ยังไม่มีวี่แววจะกลับมา ดูเหมือนช่วงนี้เจ้าตัวจะมีโปรเจคที่ต้องทำแล้วก็ต้องไปทำงานพิเศษแทนรุ่นพี่อีกที่บาร์เพิ่มอีก

 

            ปกติเซอุนทำงานพิเศษเป็นนักดนตรีที่บาร์อยู่แล้ว  ทำอาทิตย์ละสามวันสลับกับรุ่นพี่ของเจ้าตัว ช่วงที่คบกันผมให้น้องเลิกทำไป แต่เซอุนน่ะดื้อ ก็เลยกลายเป็นว่าเซอุนไปทำงานได้แต่ต้องเป็นวันที่ผมไปด้วย  แต่เหมือนช่วงนี้เซอุนต้องไปทำงานทุกวันเพราะรุ่นพี่ของเจ้าตัวเกิดติดธุระด่วนกระทันหัน

 

           

 

            “กลับมาแล้วครับ”

 

           

 

            เหมือนผมจะได้ยินเสียงคนที่ผมเพิ่งนินทาไปจากหน้าประตู ผมทิ้งของไว้ในอ่างล้างจานก่อนจะเดินออกมาจากห้องครัวเพื่อดู

 

 

            ภาพมันก็ไม่ได้ต่างจากเกือบทุกๆวันที่ผมเจอเท่าไหร่….

 

 

 

            “หวัดดีพี่ชาย”

 

            “อือ”

 

            “อะไรอ่ะ ทำไมทำหน้าเหม็นเบื่อผมขนาดนั้นอ่ะ”

 

 

           

            ดงฮยอนโถมตัวมาล็อคคอผมพร้อมกับเสียงหัวเราะร่าของเจ้าตัว ผมงัดแขนของเจ้าน้องชายตัวแสบออกก่อนจะผลักหัวออกไปแรงๆซักที

 

 

            “กลับไปได้แล้วไป”

 

            “ผมขอกินข้าวก่อนดิ วันนี้พี่ทำอะไรอ่ะ”

 

            “เปลือง”

 

            “โห่ววว พี่ยองมิน”

 

 

 

 

            ผมเห็นเซอุนเดินเข้าไปในห้องในขณะที่ดงฮยอนทำตัวเป็นลูกหมาพันแข้งพันขาผมอยู่แบบนี้

 

 

 

            “อยากจะกินนักก็ตามมา”

 

            “งั้นผมไปตามพี่เซอุนแปบนะ กินกับพี่สองคนมันไม่อร่อยเท่าอ่ะ”

 

 

           

            ยังไม่ทันที่ผมจะรั้งคอเสื้อไอ้หมานี่ไว้ได้ทัน เจ้าตัวก็วิ่งไปทางห้องเซอุน แถมเปิดประตูเข้าไปได้อย่างง่ายดายซะ ทำคนที่อยู่ด้วยกันมาเกือบเดือนแต่ทำได้มากสุดแค่เคาะประตูห้องอย่างผมรู้สึกหน้าชาเบาๆ

 

 

            ผมสาบานเลยถ้าดงฮยอนไม่ใช่น้องชายผม ผมจะยกเท้าถีบแรงๆซักที

 

ไม่เป็นมันละคนดีเนี่ย!

 

 

 

 

 

           

            ก็ไม่อยากจะยอมรับว่าการที่ดงฮยอนไปชวนเซอุนมากินข้าวด้วยกันมันใช้ได้ผลแทบทุกครั้ง ตอนนี้เราสามคนกำลังนั่งกินข้าวด้วยกัน ดงฮยอนกับเซอุนนั่งข้างกันส่วนผมนั่งตรงข้าม จริงๆต้องบอกว่าตั้งใจนั่งตรงข้ามเซอุน

 

            ผมไม่รู้ว่าเซอุนแค่อยากตอบแทนดงฮยอนหรือจงใจแกล้งผมกันแน่ เพราะเจ้าโปเนียวตัวนี้ดูมีความสุขทุกครั้งที่ยกเจ้าอาหารมื้อดึกนี่ให้น้องชายผมยัดมันเข้าไปก่อนกลับบ้าน เราไม่ได้คุยอะไรกันเท่าไหร่หรือเป็นแค่ผมมากกว่า ผมได้ยินสองคนนั้นคุยกันอยู่บ้าง

 

 

 

            “แค่ก แค่ก..

 

 

           

            เสียงไอของเซอุนเรียกสติผมกลับมา เซอุนน่าจะสำลักข้าว เจ้าตัวเริ่มไอหนักขึ้น จมูกเล็กๆนั่นเริ่มแดง ผมเห็นดงฮยอนปราดไปทางตู้เย็น เอื้อมมือหยิบแก้วมาเพื่อจะรินน้ำใส่ให้

 

 

            “ใบขวา แก้วของเซอุนใบขวา”

 

 

            ดงฮยอนหันมามองผมแว้บนึงก่อนจะหันกลับไปหยิบแก้วใบขวาตามที่ผมบอก ผมลุกจากเก้าอี้มาหยุดอยู่ข้างๆคนที่เอามือปิดปากไอจนตัวโยน ผมลูบหลังเซอุนเบาๆ แผ่นหลังเล็กนั่นเกร็งขึ้นเล็กน้อยในตอนแรกก่อนมันจะกลับมาเป็นปกติ

 

 

            “ขอบใจนะ”

 

 

            เซอุนบอกดงฮยอนน่ะไม่ใช่ผมหรอก

 

 

 

 

            เพราะหูตาที่เริ่มแดง เซอุนเลยขอตัวกลับเข้าห้องไปก่อน ส่วนผมเลยต้องอยู่ส่งเจ้าน้องชายก่อน ผมใช้เวลาเก็บของให้เข้าที่เข้าทางไม่นาน หันมาก็เจอเจ้าน้องตัวดียิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับมือถือ ผมเดินไปก่อนจะตบหลังเจ้าตัวแรงๆซักที

 

            เจ้าหมาสะดุ้งก่อนจะหันมาทำเสียงจิ๊จ๊ะใส่ผม ผมแค่ยักไหล่ตอบกลับไป ก่อนจะชะโงกหน้าดูหน้าจอมือถือนั่น แต่เจ้าหมานี่ก็ไวพอที่จะชักมือกลับอย่างไว

 

 

            “ดูไรอ่ะ”

 

 

            ถึงจะเอามือถือแนบตัวไว้แบบนั้นแต่ก็ยังมีน้ำใจตอบผมอ่ะนะ

 

 

            “คลิปที่พี่เซอุนร้องเพลง”

 

 

            และผมก็หน้าด้านพอที่จะขอ

 

 

            “ส่งให้ดูบ้างดิ”

 

            “เรื่องไรอ่ะ”

 

 

            ผมถีบมันได้มั๊ย?

 

 

            “ถ้าอยากดูพี่ไปดูเองมั๊ยล่ะ”

 

 

            ผมเลิกคิ้วมองไอ้หมานี่อย่างไม่เข้าใจและต้องการคำอธิบาย

 

 

            “ก็สองสามวันนี้ผมจะไม่อยู่ ถ้าพี่ว่างพี่ไปรับพี่เซอุนแทนผมหน่อยดิ ผมเป็นห่ว..”   

 

 

 

 

 

 

            “อือ เดี๋ยวพี่ไปรับเซอุนเอง”

             

 




 

             เสียงเพลงที่ดังคลอออกมาจากตัวร้านอาหารกึ่งบาร์ที่ไม่เบาไม่ดังจนเกินไป มันทำให้คนตัวสูงไม่เหงามากเท่าไหร่ ยองมินกระชับเสื้อชั้นนอกของตัวเองอีกครั้ง ปลายเท้าที่สวมใส่อยู่ในผ้าใบคู่ใจขยับไปมาตามเสียงเพลง แผ่นหลังกว้างเอนอิงกับเสาซักต้นแถวๆนั้น

 

            ยองมินอาจจะกะเวลาพลาดไปนิดหน่อย เลยมายืนทำตัวอินดี้แบบนี้ได้ซักชั่วโมงแล้ว และยองมินก็ยืนอยู่แบบนั้นจนกระทั่ง คนตัวเล็กหน้าง่วงๆเดินแบกกีต้าร์ตัวโปรดออกมาจากทางซอยข้างๆของร้าน ถ้ายองมินไม่เรียกไว้ก่อน  

 

 

            “เซอุน”

 

           

            ไม่มีเสียงตอบรับ เซอุนแค่หันมาก่อนใบหน้ากลมๆนั่นจะดูยุ่งขึ้นมาเล็กน้อย เซอุนหยุดอยู่ที่เดิมเพื่อให้ยองมินเดินไปหา

 

 

 

            “พี่มารับกลับห้อง”

 

            “ผมกลับเองได้ครับ”

 

 

 

            ผมรู้ว่าเซอุนจะต้องปฏิเสธแน่ๆ  แต่เจ้าโปเนียวนี่ก็ขี้เกรงใจไม่น้อยเลยล่ะ

 

 

 

            “แต่พี่มาแล้วนี่ ยังไงก็กลับด้วยกันเถอะ”

 

            “ทำอย่างกับผมเลือกอะไรได้ พูดมาขนาดนี้แล้ว”

 



            มันค่อนข้างเหนือความคาดหมายนิดหน่อยที่ได้ยินเจ้าโปเนียวนั่นบ่นผม ก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มออกเดินไปโดยที่ไม่รอผมเลย แต่สำหรับผมก้าวยาวๆซักสองสามก้าวก็ไปยืนข้างเซอุนได้สบายแล้วล่ะ

 

            เราแวะซื้อข้าวที่มินิมาร์ทระหว่างทางเอา เพราะผมออกมารับเจ้าตัวเลยไม่ได้ทำอะไรไว้ที่ห้องเหมือนทุกวัน เรานั่งกินกันเงียบๆ เซอุนเก็บในส่วนของตัวเองจนเสร็จก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปพร้อมกับแก้วน้ำของผมที่อันตธานตัวเองมาอยู่บนโต๊ะพร้อมกับน้ำที่ถูกรินไว้ให้  

 

            ผมจัดการทุกอย่างจนเรียบร้อย เลยลองเดินไปหน้าห้องเจ้าโปเนียวดู ผมยังได้ยินเสียงกุกกักๆอยู่ แสดงว่ายังไม่นอนสินะ ผมเลยตัดสินใจเคาะประตูเบาๆสองสามทีให้อีกคนรู้ว่าผมมาอยู่หน้าห้องเค้านะ

 

 

 

 

“เซอุนครับ พรุ่งนี้พี่ไปรอที่เดิมนะ”

 

 

 

              ผมรู้ว่าเซอุนได้ยินมันแน่นอน และผมถือว่าความเงียบหมาความว่า ตกลง ละกัน

 

 

 

 

 

 

            วันที่สอง สาม สี่ ของเรานับว่าดีขึ้นเรื่อยๆ  เซอุนไม่ได้ดูเกร็งมากเท่าไหร่แล้ว ถึงยังจะประหยัดคำพูดกับผมก็เถอะ แต่แต่ละประโยคที่หลุดออกมาก็ทำผมหัวใจเต้นเป็นลิงโลดได้ทุกครั้งเลยล่ะ

 

 

            “หยิบไอ้นั่นให้หน่อยครับ”

 

          “ฝากกีต้าร์แปบ ผมปวดหลัง”

 

          “วันนี้ อยากินที่สวนริมแม่น้ำ”

 

 

          แล้วก็คำที่ผมชอบที่สุด….

 

 

            “พี่ยองมิน

 

 

 

 

 

 

            แต่วันนี้เหมือนผมจะเผลอทำให้อีกคนรอซะแล้วสิ ผมรีบวิ่งมาด้วยความเร็วที่คิดว่าเร็วที่สุดในชีวิตเท่าที่เคยวิ่งมาแล้ว เหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามใบหน้าและไรผมจนเปียกชุ่ม แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจที่จะเช็ดหรอก   ผมไม่เสียใจเลยที่วิ่งมาไม่คิดชีวิตแบบนี้ ในเมื่อ

 

 

 

            คนตัวเล็กพร้อมกระเป๋ากีตาร์บนหลังยังยืนอยู่ที่เดิม

            ทั้งที่ก็เลยเวลาปกติมาหลายนาทีแล้วแต่เซอุนยังยืนอยู่ที่เดิม

            ที่ที่ผมเคยยืนรอเค้า เพื่อที่เราจะได้เดินกลับบ้านพร้อมกัน

 

 

 

            ผมพยายามปรับลมหายใจให้ดูปกติที่สุด ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยก่อนจะสาวเท้าไปอยู่ตรงหน้าหัวกลมๆที่กำลังมองซ้ายทีขวาที

 

 

 

            “ระ รอนานมั๊ย พี่ขอโทษนะ”

 

 

            เซอุนไล่สายตามองจนทั้วหน้าผม ก่อนที่คิ้วนั่นจะขมวดน้อยๆ

 

 

            “วิ่งมาทำไม”

 

 

เซอุนขยับเข้ามาใกล้ผม ก่อนจะส่งมือเล็กนั่นมาลูบหลังผมไปมาเพราะอาการหอบเหนื่อยของผมนั่นแหละ

 

 

 

            “ก็ไม่อยากให้เรารอนาน”

 

            “ถ้ามีธุระก็บอก ไม่ต้องมาทุกวันก็ได้ ผมกลับเองได้”  

 

“ไม่ได้หรอก พี่ไม่อยากให้เรากลับคนเดียว อีกอย่างเจ้าดงฮยอนได้มาเล่นงานพี่แน่ๆ”

 

 

 

ยองมินพยายามพูดติดตลกให้คิ้วที่ขมวดนั่นคลายลงบ้าง แต่เหมือนว่าคนข้างๆตัวจะตีความกันคนละแบบไปแล้ว มือเล็กนั่นย้ายกลับไปวางข้างตัวเหมือนเดิมพร้อมกับเจ้าของมือที่ถอยออกมาแล้วเหมือนกัน  

 

 

 

            “เพราะดงฮยอนบอกให้มาหรอครับ”

 

 

            เป็นครั้งแรกที่ยองมินได้สบตากับเซอุนแบบจริงๆจังๆ  ยองมินเห็นความวูบไหวในดวงตาคู่นั้นของเซอุนก่อนมันจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนวันแรกที่เจอกัน และยองมินรู้ว่าเรื่องนี้เค้าผิดเต็มๆ

 

 

            “คือพี่

 

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ วันหลังพี่ไม่ต้องมาหรอก ผมกลับได้…..

 

 

 

 

 

 

 

….ตอนไม่มีพี่ผมก็กลับคนเดียว”

 

 

           







TBC.

Talk :  แว้บมาลงให้นะ หายไปหลายวันเลย ขอตัดพาร์ทแค่นี้ก่อนละกันเน้ออออ จริงๆพยายามจะเขียนไม่ให้เกินสิบตอน แต่ไม่รู้จะทำได้มั๊ยนะ 555555  แล้วก็อาจจะมีเรื่องสั้นเป็น OS แทรกบ้างนะคะ ด้วยความไม่อยากเปิดเรื่องใหม่ เลยเอามาแทรกไว้เลย

ส่วนใครอยากตีพี่ยองมิน อนุญาตเลยค่ะ ส่วนเราจะกอดน้องเซอุนไว้เองค่ะ 

ขอบคุณทุกเม้นนะคะ มาลุ้นกันให้ถึงตอนจบเลยนะ! ขอบคุณมากๆค่าาาาา

เอนจอยรี้ดดิ้งงงง 




#แฟนเก่าน้องเซอุน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

180 ความคิดเห็น

  1. #175 #ซ้อ (@kjnutty) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 01:50
    พี่ยองมินโว้ยยยยยยยย /ฟาด!
    เนี่ยน้องหงอยหมดแล้ว -พี่บ้า!!
    #175
    0
  2. #158 Yutoteru (@yutoteru) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 10:07
    บรรยากาศกำลังดีเลยอะ ฮืออออออ พี่ยองมินจะพูดทำไม ถึงมันจะแค่อยากให้ตลกก็เถอะ
    #158
    0
  3. #153 Mo_mo (@12343234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 17:51
    พี่ยองมิ๊นนนนนนนนพูดทำไมพูดทำไม โอ้ยย
    #153
    0
  4. #113 GalaxyOnlyYou (@krisnoon1990) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 15:46
    กรี๊ดดดดดด กำลังจะดีแล้วเชียววว พี่ยองมินทำไมไม่ตอบคำถามน้องคะ ขัดใจจังเลย งืออออ น้องกำลังใจอ่อนละนะพี่ทำไมไม่พูดวะะะะ ตอนหน้าพูดเลยนะว่าเต็มใจมารับ เป็นห่วงไรงี้ก็พูดไปดิพี่ กลัวไรง่ะะะะะะะ
    #113
    0
  5. #106 bbellwtn (@bbellwtn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 15:36
    อยากอ่านต่อล้าวววว
    #106
    0
  6. #105 제 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 18:03
    อ้าวอีพี่นี่ เกือบดีอยู่แล้วเชียววว บอดไปเลยว่าจริงๆแล้วหัวใจสั่งมาไม่ใช่ดงฮยอน 55555
    #105
    0
  7. #98 kqua_ (@027525514) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 01:02
    ตีพี่ยองมินแรงๆเลยยยย น้องจะใจอ่อนแล้วนะ! โกรธธธธธธ
    #98
    0
  8. #97 Sofar....ตัวยาว (@metineebb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 23:42
    พูดทำไมอ่ะยองมิ๊นนนนนนนนน อีกนิดจะดีแล้วยองมิ๊นนนนน จบค้างแบบค้างเลยงืออออ
    #97
    0
  9. #96 kimsizm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 21:22
    โอยยยยยยยยยยย พี่ยองมินไม่ผิดเราเข้าใจ แต่โอยยยยยย ยัยเซอุน เธอใจเย็นๆ นะ ใจเย็นก่อน พิยองมินต้องง้อยัยให้ได้นะคะ โอยยยย คนอ่านก็สับสนค่ะ อย่าเป็นแบบนี้กันเลย จะร้องไห้แล้วนะ😢
    #96
    0
  10. #92 Bemine.Angel (@Themagic94_panda) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 12:08
    โอ้ยยยย พี่จะพูดทำไมพี่ยองมินนนน ฮื่อออ เกือบดีแล้วเซียว เห็นใจคนที่เชียร์บ้างดิพี่ ฮ่วยยย
    #92
    0
  11. #91 Kimeyez (@Kimeyez) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 12:03
    จุกป่ะจ้ะพี่บ่าวววว
    #91
    0
  12. #90 MoruMoru (@mogura) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 07:39
    โห ตอนไม่มีพี่.... จุ้งเลยมั้ยอิมยองมินนน
    #90
    0
  13. #89 hermeeone101 (@hermeeone101) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 07:28
    ขอมะเขือเทศปาพี่ยองมิน 1 ไร่ค่ะ !!! ปากพล่อยยยยยยยยยย กำลังจะดีละนะเหวย ทำไมพลาดดดดดดดด น้องอุตส่าห์กำลังจะมุ้งมิ้งด้วยละอ่ะ

    ง้อเลยยยยย เร็ว !
    #89
    0
  14. #88 hyungwonho (@galaxypangmii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 05:44
    ปากนะปาก ยองมินตบปากตัวเองเดี๋ยวเน้
    #88
    0
  15. #87 pyzear ʕ•ᴥ•ʔ (@tubbypx_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:48
    โอ๋ยพี่ยองมินไม่น่าบอกเลยว่าดงฮยอนฝากมารับ โอเค ดงฮยอนก็ฝากมารับจริงๆแหละแต่พี่ก็อยากมารับน้องเองด้วยไง พี่แค่ไม่อยากให้น้องคิดว่าพี่มารับเพราะอยากเอาใจหรือกลัวน้องอึดอัดที่พี่มาตามรับตลอดไรงี้เปล่าเลยบอกไปแบบนั้น เซอุนก็ดันเข้าใจว่าพี่มารับเพราะดงฮยอนบอก ไม่ได้อยากมารับเองงี้ใช่มั้ย แล้วเซอุนทิ้งท้ายได้เจ็บมาก ตอนไม่มีพี่ผมก็กลับคนเดียว คือแบบ อยากฉุดมากอดแน่นๆ ฮื้อออออ คือเรารู้สึกว่าเซอุนก็ยังรู้สึกอะไรกับพี่ยองมินนะ แต่สงสัยว่าทำไมกลับไปคบกันไม่ได้ เศร้าจัง T________T
    #87
    0
  16. #86 mixtape001 (@mixtape001) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:27
    สงสารทั้งคู่เลยอ่ะ ยังมีความรู้สึกดีๆให้กันอยู่แท้ๆแต่กลายเป็นแค่รูมเมทจะแสดงออกอะไรมากก็ไม่ได้ พี่ยองมินไม่น่าพูดประโยคนั้นเลยน้องเซอุนคงรู้สึกอะไรหน่อยๆแหละ เสียใจจังเขาเข้าใจกันผิดอีกแล้ว ถึงน้องเซอุนจะยังดูปิดกั้นตัวเองแต่ก็ไม่ได้ปิดสนิทเหมือนเดิมแล้วนะน้องแง้มๆไว้ให้พี่แล้ว พี่ทำดีๆหน่อยนะอย่าให้น้องเสียใจอีก พี่ต้องอธิบายเรื่องนี้ให้น้องฟังนะ พี่ต้องบอกว่าอยากมาเอง พี่ต้องทำให้น้องรู้สึกดีขึ้นรู้ไหม พี่อย่าปล่อยให้น้องเข้าใจผิดนะ
    #86
    0
  17. #85 beyourfangirl (@beyourfangirl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:22
    โหยยยยยยย จบตอนได้แบบ...เซอุนนนนนนน ฮือออออ อยากกอดปลอบ
    #85
    0
  18. #84 MayNieZz_smile (@may-min) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:14
    ทิ้งท้ายได้เจ็บปวดเว่อออ ฮือออออออ
    #84
    0
  19. #83 พีอาร์ดี (@mizu-chan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:04
    รู้สึกหดหู่แทนเซอุนเลยอ่ะ เซอุนน่าจะคิดว่าพี่ยองมินอยากมาเอง พอมาช้าหน่อยก็เลยรอ จริงๆพี่เขาก็อยากมาเองนะเซอุน ฟังพี่เขาหน่อย พี่พูดติดตลกแต่น้องไม่ตลกด้วยไง ฮรืออ เศร้า พี่ไปทำไรกับน้องไว้ คายปมมาเดี๋ยวนี้นะ คายออกมาาา
    #83
    0
  20. #82 Chinana oma (@meaonchi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 23:41
    คำพูดของเซอุน แสดงได้ถึงความเจ็บปวดอ่ะ ยองมินทำไรกะยัยอุนไว้ป่ะเนี้ย น้องถึงเปิดใจอีกครั้งไม่ได้อ่ะ  สงสารอุน 
    #82
    0