[Fic Assassination Classroom] เกิดใหม่ในอนิเมะเป็นหนุ่มน้อยหน้าหวาน (YAOI)

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 : พบเจอห้องE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    25 พ.ค. 62




ก๊อกๆ ครืดดด

"ขออนุญาติครับ"


พอเดินทางขึ้นภูเขามาถึงอาหารเรียนเก่าๆของห้องEผมก็เดินตรงมาที่ห้องพักครูทันทีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ตอนที่ดูจากในอนิเมะผมว่าที่นี่โทรมแล้วนะแต่พอมาเห็นของจริงมันโทรมกว่าในอนิเมะอีกดูสิ


"นุรุฟุฟุฟุฟุ เธอคือฮารุเสะ คารุยูกิคุงสินะครับ หน้าตาดีกว่าในรูปเยอะเลยล่ะครับ เชิญเข้ามานั่งในนี้ก่อนสิเดี๋ยวค่อยไปห้องเรียนพร้อมผม"ปลาหมึกสูงสองเมตรกว่าตัวสีเหืืองที่ยิ้มกว้างอยู่ตลอดเวลาหันมาพูดกับผม(ถ้ายืนตัวก็สูงสามเมตร)


"ขอบคุณครับ"คนอื่นอาจจะเห็นเพียงผมยกยิ้มบางๆให้เท่านั้นแต่ใครจะรู้ละว่าที่จริงแล้วผมกำลังข่มความตื่นเต้นอยู่น่ะ


โคโรเซนเซย์ตัวจริงเสียงจริงละ!! ตื่นเต้นๆ! นี่ขนาดยังไม่เจอตัวละครอื่นเลยนะเนี่ย!!


[โฮสต์ครับใจเย็นๆนะ สูดหายใจเข้าลึกๆครับแล้วหายใจออก แบบนั้นแหละครับ เข้าพุทออกโท]


โอเค เข้าพุท..ออกโท..เข้าพุท..ออกโท...ฟู่ ขอบใจนะระบบ


[ยินดีคร้าบบบบ]


ผมเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ที่โคโรเซนเซย์วางไว้ข้างๆ


"เป็นไงครับจัดการเรื่องทางบ้านเรียบร้อยแล้วหรอครับ"


"ครับ จัดการเรียบร้อยแล้วตั้งแต่วันนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวเป็นนักเรียนห้องEอย่างเป็นทางการด้วยนะครับ"ค่อมหัวเล็กน้อยหลังพูดจบ


"นุรุฟุฟุฟุฟุ แน่นอนครับคารุยูกิคุง"


ระหว่างรอเวลาโฮมรูมโคโรเซนเซย์ก็ชวนผมคุยเรื่องต่างๆมากมายทั้งมีสาระทั้งไร้สาระ พอถึงเวลาก็พากันเดินไปที่ห้องเรียน โคโระเซนเซย์บอกว่าเดี๋ยวจะเรียกผมเข้าไปตอนเช็กชื่อเสร็จให้ผมรออยู่หน้าห้องก่อน ผมพยักหน้าเข้าใจ


ครืด


"เอาล่ะครับมาเริ่มคาบโฮมรูมกันดีกว่า ตัวแทนวันนี้บอกทำความเคารพด้วยครับ"หลังจากที่โตโรเซนเซย์เข้าไปผมก็ได้ยินลอดออกมา


"ย-ยืนขึ้น!"


เสียงนี้มันนางิสะคุงละครับ ตัวเป็นๆเลย อยากเข้าไปเร็วๆจัง


"เตรียม"


กรึก!!


ยกปืนกันแล้ว ผมแอบดูทางกระจกที่ประตูน่ะครับ


"ยิง!!"


ปัง!ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


"สวัสดีครับทุกๆคนในเมื่อยิงกันพอสมควรแล้วผมจะขอเช็กชื่อนะครับ อิโซไกคุง"


"ครับ!"


"โอคาจิมะคุง"


"ครับ!"


เสียงเช็กชื่อของโคโระเซนเซย์ดังไปเรื่อยๆระกว่างหลบกระสุนจนครบหมดทุกคนเสียงปืนจึงได้เงียบในที่สุด 


ฉากนี้มันฉากเริ่มตอนที่หนึ่งเลยไม่ใช่หรอที่นางิสะคุงเป็นคนสั่งยิงน่ะ ยิ่งไม่มีริทสึจังที่ต้องเข้ามาใหม่เป็นคนแรกแล้วด้วยผมยิ่งมั่นใจว่านี่เป็นตอนที่หนึ่งแน่ๆ


ในห้องเขาพูดอะไรอีกหลายประโยคเรื่องข้อกังขาว่ากระสุนบีบีกันใช้กับโคโระเซนเซย์ไม่ได้ปลรึเปล่าโคโระเซนเซย์จึงขอปืนแล้วยิงใส่หนวดตัวเองให้ดูว่ามันใช้ได้ผลจากนั้นพอทุกคนนั่งที่ก็เรียกผมเข้าไป


"วันนี้มีนักเรียนใหม่มาแนะนำให้รู้จักด้วยล่ะครับ"


"เอ๋ ผู้หญิงรึเปล่าครับอาจารย์ ถ้าเป็นผู้หญิงก็ดีสิน้าาา"เสียงนี่ต้องเป็นเจ้าคนหื่นประจำห้องแน่นอนผมรับประกัน


"นุรุฟุฟุฟุฟุ เปล่าครับเป็นผู้ชาย"โคโระเซนเซย์ดับฝันของโอคาจิมะ.....


"แต่เป็นผู้ชายที่สวยและน่ารักมากเลยนะครับ"


......ผมคงคิดแบบนั้นถ้าไม่มีประโยคหลังน่ะนะ


เกือบดีแล้วครับอาจารย์


"คารุยูกิคุงเข้ามาได้เลยครับ"


"ครับ"ผมขานตอบตีหน้านิ่งๆแล้วเปิดประตูเดินเข้าไป


ตั้งแต่เดินเข้ามาจนมาหยุดยืนข้างๆโคโระเซนเซย์ผมก็รับรู้ได้ถึงสายตาหลายคู่จ้องมองมาไม่วางตาแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาสักแอะ


ผมหันไปเผชิญหน้ากับนักเรียนห้องEและแนะนำตัวเองพร้อมยกยิ้มบางๆ


"สวัสดีครับ ฮารุเสะ คารุยูกิ ตั้งแต่วันนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะครับทุกคน"


ไร้วี่แววเสียงตอบกลับ ผมหันไปมองหน้าโคโระเซนเซย์อย่างงงๆแต่ก็ได้รับกลับมาแค่เสียงหัวเราะเท่านั้น


"นุรุฟุฟุฟุฟุ"


ผมเลยหันไปถามเหล่านักเรียนที่มองผมตาค้างแทน


"เอ่อ...ผมทำอะไรผิดรึเปล่าครับทุกคน"


"เคะมาก!!"


"ใช่ๆเคะกว่านางิสะก็เพิ่งเคยเห็นนี่ล่ะ"


"น่ารักเว่อร์มองแล้วสบายตาสบายใจสุดๆ"


"ผู้ชายแน่หรอสวยกว่าผู้หญิงอีก"


"เป็นดารารึเปล่าถ้าไม่ใช่แนะนำให้เป็นรับรองรุ่งแน่ๆ!"


และอีกหลายๆประโยคที่ถูกพ่นออกมาในเวลาไล่เรี่ยกันจนผมฟังไม่ทันบ้าง ฟังไม่รู้เรื่องบ้าง จับใจความไม่ได้บ้าง 


"เอ่อ ..ใจเย็นๆกันก่อนนะครับผมฟังไม่ทัน"ผมยกยิ้มที่กว้างขึ้นเล็กน้อยแต่คงคอนเซ็ปเดิมคือเห็นแล้วชวนให้สบายใจและผ่อนคลายให้ทุกคนเสียงจึงค่อยๆเงียบลงจนมีโอกาสให้โคโระเซนเซย์ได้หันมาพูดกับผม


"คารุยูกิคุงไปนั่งที่ว่างด้านหลังนะครับมีว่างสองโต๊ะเชิญเลือกได้เลย"


ผมพยักหน้ารับแล้วเดินไปนั่งตามที่โคโนะเซนเซย์บอก ถ้านึกภาพไม่ออกลองนึกตามที่ผมบอกดูนะครับ ที่นั่งแถวแนวนอนมีทั้งหมดหกแถวใช่มั้ยล่ะในเนื้อเรื่องริทสึจะตั้งอยู่ข้างหน้าต่างแถวถัดมาก็เป็นที่ของผม แถวที่สามเว้นว่าง แถวที่สี่เป็นที่ของคารุมะ แถวที่ห้าว่างและแถวที่หกคือเทราซากะ ถ้าอธิบายแบบนี้คงจะนึกภาพออกนะครับ


"เอาล่ะครับวันนี้ถือว่าเป็นกรณีพิเศษผมจะปล่อยคาบโฮมรูมให้ว่างเพื่อที่ทุกคนจะได้ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่นะครับ นุรุฟุฟุฟุฟุ"ว่าจบอาจารย์ที่เคารพก็เดินออกจากห้องไป


"นี่ๆคารุจัง ขอเรียกแบบนี้นะ"คายาโนะสาวผมเขียวเดินเข้ามาทักผมเป็นคนแรกจากนั้นคนอื่นๆก็พากันเดินตามมา


"ได้ครับ จะเรียกยังไงก็ได้"ผมตอบยิ้มได้


"ทำไมค่รุจังถึงถูกมาอยู่ห้องEล่ะปกตินักเรียนใหม่จะต้องทำการสอบเข้าเพื่อจัดห้องนี่"


"พอดีวันที่ต้องมาสอบผมไม่สบายน่ะครับไม่ได้มาสอบเลยได้0คะแนน"


ผมตอบคำถามของเพื่อนใหม่เรื่อยๆจนมาถึงคำถามของนางิสะคุง


"คารุคุงนายอยากจะอยู่ที่ห้องเรียนหรือว่าอยากจะไปเรียนอาคารหลักมากกว่ากันหรอ"หนุ่มหัวฟ้ากน้าเคะประจำเรื่องเป็นคนถามทำให้กลายคนเงียบและรอฟัง


"เอาตามความรู้สึกของผมนะครับผมชอบที่นี่มากกว่า จะว่ายังไงดีที่นี่ดูมีอิสระและก็ไม่ตึงเครียดเหมือนนักเรียนอาคารหลักที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือแม้แต่เวลาเดินแถมยังมีกฎเยอะแยะมากมายที่ต้องทำตามอย่างเคร่งครัดอีกเลยรู้สึกชอบที่นี่มากกว่าน่ะครับ"ผมตอบตามตรงทำให้หลายคนถอนหายใจเฮือกใหญ่คล้ายสบายใจ


ก็นะหนึ่งในคติที่ผมถือน่ะคือคติที่ว่ากฎมีไว้ให้แหกนี่ครับ :)


ไม่นานก็หมดคาบโฮมรูมโคโระเซนเซย์เลยเข้ามาสอนคาบต่อไป








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #14 chato-cptn (@chato-cptn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 19:15
    กฎมีไว้ให้แหกนี่มัน... น้องลูก จริงๆเป็นคนดื้อใช่ไหมฮึ! น่าร้ากกกกก ชอบน้องนะจ้ะ
    #14
    0
  2. #8 Kuro (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 10:37

    ไรท์อัพด่วนนนนนสนใจมากกกกชอบมากกกกอัพต่อเถอะค่ะ

    #8
    0
  3. #7 meko_18 (@jitatip) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:52

    สนุกมากค่ะ แล้วก็รออยู่นะคะ สู้ๆ
    #7
    0
  4. #6 Nutm_e333 (@Nnp-ct-roger) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 09:09

    ต่อออออ
    #6
    0
  5. #4 Allen8958 (@Allen8958) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 15:50

    สนุกมาก อยากให้แต่งยาวกว่านี้นิดนึง
    #4
    0