คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sins : Lust (Yaoi)

ตอนที่ 10 : ***Yellow Hyacinth - Jealousy [1]*** 100%


     อัพเดท 26 พ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : nigiri-sushi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nigiri-sushi
My.iD: https://my.dek-d.com/nigiri-sushi
< Review/Vote > Rating : 100% [ 20 mem(s) ]
This month views : 932 Overall : 160,004
4,361 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4040 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 10 : ***Yellow Hyacinth - Jealousy [1]*** 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12834 , โพส : 207 , Rating : 23% / 73 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



  





กฤษณะเอามืออังตรงหน้าผากคนที่นอนนิ่ง สีหน้าซีดเซียว วัดไข้แล้ว ให้กินยาแล้ว เพราะว่าแยมตกน้ำจนตัวเปียกโชกเมื่อวันก่อน ถึงได้จับไข้มาสามวัน

“แยมอยากไปด้วย” แยมขอ คว้าแขนเขามากอด เพิ่งรู้ทีหลังว่าอาณะต้องเดินทางบ่ายนี้

“อาก็ว่าจะพาไป แต่แยมไม่สบาย”                        

“ถ้าแยมหายทันล่ะ”                                                 

“ปัญหาคือตั๋วเครื่องบินน่ะสิ” เขาลูบผมแยม นัยน์ตาอ่อนโยน “นอนซะเด็กดื้อ ถ้าหายทันเที่ยงนี้อาจจะได้ไปก็ได้” เขาพูดไปอย่างนั้นเอง

แยมพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง กฤษณะล้มตัวลงนอนข้างๆ รวบแยมมากอดไว้จะได้คลายหนาว ใบหน้าหวานยิ้มแย้ม ซุกหน้าลงกับอ้อมอกอุ่น มือที่กอดตัวเขาถูกดึงเข้าหาแล้วสอดนิ้วลงไปบีบกระชับเป็นการปลอบ

ไม่กี่นาทีต่อมา คนที่หายใจไม่ค่อยสะดวกนักก็หลับผล็อยเพราะฤทธิ์ยา ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงจูบที่หน้าผากนวล เขาลูบเรือนผมหอมแผ่วเบา

“ขอโทษนะแยม” กฤษณะพึมพำ “ขอโทษที่อาดึงแยมเข้ามาวุ่นวายกับเรื่องพวกนี้”

“อยากได้คนใช้มั้ย” คืนวันนั้น พี่ธวัชถามเขา

“คนใช้?        

“อือ..คนใช้ เอาไว้ทำงานบ้าน ทำอาหารให้กิน หรือถ้าเหงาๆ จะเอาทำเรื่องแบบนั้นมันคงไม่ปฏิเสธ”

“พี่หมายถึงอะไร” เขาเห็นว่าความหมายนั้นช่างน่ารังเกียจ ถึงอย่างไรก็ยังถามย้ำ เพื่อให้แน่ใจว่าเขาเดาไม่ผิด

“พี่จะยกไอ้แยมให้”

“ผมจะย้ายมาอยู่เชียงใหม่ ให้แยมไปอยู่ด้วยก็ได้ จะส่งให้เรียน จะให้เงินเดือน ไม่ต้องมากมายขนาดเป็นคนใช้หรอก แค่เด็กตัวเล็กนิดเดียวผมเลี้ยงได้ จะยกให้เท่ากับนรภัทรมัน” ตอนนั้นเขาโกรธ มีพ่อที่ไหนขายลูกกิน แต่ถ้าย้อนถามตัวเอง..มีพ่อที่ไหนบ้าง  ทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกไม่ชอบใจ..อย่างที่เขาทำ

“ไม่คิดจะมีเมียใหม่บ้างรึไง”

“พี่น่าจะรู้ว่ากำลังถามใคร” เขาไม่พอใจ คิดจะปลีกตัวแต่พี่ธวัชรั้งเอาไว้ มองหน้าเขาอย่างจริงจัง

“รู้มาว่าคุณเนตรมีคนใหม่” พี่ธวัชดูไม่เหมือนคนเมาเลยสักนิด “ถ้าณะยังอยู่ตัวคนเดียว รู้มั้ยแปลว่าอะไร ณะยังไม่ลืมอีนังผู้หญิงแพศยานั่น ยังรักมัน..ถึงได้ไม่ยอมให้ใครมาแทนที่”

“เลอะเทอะ” เขาบอกปัด

“ใช่..เลอะเทอะ รู้รึเปล่า ผู้หญิงพรรค์นั้นมักจะเข้าข้างตัวเอง มันคงจะยิ่งลำพองยะโส ว่าตำแหน่งคุณนายของคุณกฤษณะมีมันคนเดียวเท่านั้นที่ขึ้นมานั่งได้ สมเพชจริงๆ อีพวกคบชู้!” เขาขึ้นเสียงดังไปตามอารมณ์ กรอกเหล้าลงปากอีก

กฤษณะไม่ออกความเห็น แม่ของแยม..เมียพี่ธวัชหนีตามผู้ชายไป เธอมีใครอีกหลายคนนับไม่ถ้วน กระทั่งแยม..บางครั้งพี่ธวัชยังสงสัยว่าเป็นลูกหรือเปล่า ล่าสุดที่รู้มา เธอไปอยู่กินกับไอ้หนุ่มกรุงเทพ มีลูกด้วยกันคนหนึ่ง อยู่ได้ไม่กี่ปีก็โผหาผู้ชายคนใหม่ เพราะผัวตัวเองหวนไปหาคนรักเก่า

..โลกนี้มีแต่ร่องรอยของความใคร่..เปรอะเปื้อนไปทุกแห่ง..

“พี่ตั้งใจจะพูดอะไรก็พูดให้ชัด ไม่ต้องอ้อม” เขาหันกลับมา

“เอาไอ้แยมไป เอามันเข้าบ้าน ยกมันออกหน้า คราวนี้..ทั้งแม่ทั้งลูกมันจะต้องนั่งไม่ติดที่แน่นอน” พี่ธวัชระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจ “ถ้ามันยังรักณะ รับรอง มันไม่อยู่เฉยหรอก อีพวกนี้มันร้าย ถ้ามันไม่ได้ ใครก็อย่าหวังว่าจะได้ แล้วคอยดูมันทุรนทุรายเหมือนอยู่ในกองไฟ คงสะใจเป็นบ้า”

เขามองอย่างเหยียดหยัน ไม่เคยมีเรื่องนั้นอยู่ในความคิด ไม่เคยจะเอาใครมาเป็นเครื่องมือเพื่อความสะใจ แต่เขาไม่อาจปฏิเสธ..ว่ามันมีเสี้ยวหนึ่ง ที่ความเย้ายวนของผลลัพธ์ เป็นตัวช่วยเร่งเร้าความสัมพันธ์

..สุดท้าย..เขาก็จงใจใช้แยมเพื่อทำร้ายคนสองคนนั้นจริงๆ..

เขารู้ดีว่าใครรักเขามากแค่ไหน เขาหยิบยืมความรักของทุกคนมาใช้อย่างง่ายดาย ถ้ามีคำว่า รัก มันก็ตอบโต้กลับได้ไม่ยากเลย

..หากแต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่ได้คิดเผื่อ..

ไม่ได้นึกถึงอนาคต ว่าเขาเองอาจจะ รักใครสักคนขึ้นมาอีกครั้ง..อย่างจริงจัง

..และเมื่อนั้น..จะเป็นเขา..ที่เจ็บปวดที่สุด..เพียงคนเดียว..

แยมลืมตาขึ้นช้าๆเพราะรู้สึกได้ถึงฟูกที่ยวบไหว คนข้างกายลุกออกไปแล้ว แยมรู้ดีว่าอาณะโกหก เขาพาแยมไปไม่ได้ ถึงอย่างนั้นแยมก็แสร้งเชื่อฟัง เขาจะได้สบายใจ แยมไม่อยากเป็นตัวถ่วง

แยมรู้สึกหัวหนักอึ้ง เปลือกตาแทบจะเปิดไม่ได้ มือที่ป่ายไปบนหมอนเจอโน้ตใบเล็กๆ

“ถึง..ละอ่อนง่าว” คนอ่านเลิกคิ้วสูงก่อนจะหัวเราะจนไอค่อกแค่ก “กิ๋นยา พักผ่อนนักๆ อีกไม่กี่วันก็กลับมาแล้ว เอาไว้จะกึ๊ดเติงหา”

แยมขำจนปวดท้อง อาณะใช้ภาษาเหนือปนภาษากรุงได้ตลกจริงๆ เจ้าตัวยกจดหมายใบนั้นขึ้นจูบแล้วซ่อนไว้ใต้หมอน นอนลงอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานเลื่อน นี่ไม่อยู่ด้วยกันยังไม่ทันข้ามวัน แยมก็คิดถึงอาณะใจจะขาด

นิ้วเล็กคว้าโทรศัพท์ไร้สายในห้องมาลองกดเบอร์โทรออก มีเสียงสัญญาณ แต่เขาไม่ได้รับ อาจจะอยู่บนเครื่องหรือไม่ได้ยิน

“เฮ้อ..” แยมถอนใจ จะอยู่ยังไงคนเดียวอีกตั้งหลายวัน

มีเสียงเปิดประตูดังขึ้นด้านหลัง แยมหันไปมองด้วยหัวใจที่เต้นแรง บางที..เขาอาจจะลืมของจนต้องกลับมาเอา หรือไม่ก็ตั้งใจเดินเข้ามาบอกว่า ไม่ไปแล้ว จะอยู่กับแยม

..แต่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น..ไม่ใช่คนที่แยมฝันถึง..

“คุณภัทร..”

นรภัทรกดยิ้มมุมปาก เขาขยับเข้ามา แต่ต้องหยุดนิ่งอยู่กับที่เมื่อมันตะโกนถาม เสียงก็ไม่มี ยังคิดแหกปากอีกงั้นเหรอ

“คุณภัทรเข้ามาทำไม!” แยมมองคนตรงหน้าอย่างหวาดระแวง

อาณะไปต่างประเทศ แยมเป็นไข้ ต้องนอนซมอยู่บ้าน ด่านตรวจคนเข้าเมืองไม่อนุญาตให้เข้าประเทศของเขาแน่ อาณะถึงพาไปด้วยไม่ได้ คงเพราะเขาวางใจ หลายสัปดาห์มานี้คุณภัทรไม่มีทีท่าคุกคามแยมเลย

..มันเป็นจุดเริ่มต้นของความผิดพลาดครั้งใหญ่..

“ไม่รู้จริงหรือแกล้งโง่” นรภัทรยิ้ม เขาหันไปล็อคประตูทั้งที่ความจริงไม่มีใคร เย็นนี้พวกคนใช้จะกลับมาแต่เขายังมีเวลาถมเถ

“ออกไป” แยมพยุงตัวเองขึ้น หัวเต้นตุบๆ ร้อนไปหมดทั้งหน้า “คุณจะมาเอาแต่ใจตอนนี้ไม่ได้ ผมไม่สบาย คอยตามใจคุณไม่ทันหรอก” พูดไปทั้งที่พอรู้อยู่ คุณภัทรไม่ได้ต้องการให้แยมรับใช้อย่างอื่น

..นอกเหนือไปจากเรื่องบนเตียง..

เด็กหนุ่มปลดกระดุมเสื้อของตัวเองลง เขามองคนที่ยันตัวออกห่าง ลนลานไปถึงข้างเตียงอีกฝั่ง จะยืนยังไม่ได้ สงสัยต้องคลานไปถึงจะชอบ

“ขอร้องเถอะคุณภัทร..ออกไป แล้วผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น จะไม่บอกพ่อคุณด้วย” แยมน้ำตาคลอ พิษไข้ที่รุมอยู่ทำเอาตัวโอนเอน ขายืนไม่ติดพื้น มือข้างหนึ่งขยุ้มผ้าม่านเป็นหลักยึด ประตูอยู่ไกล..ไกลเหลือเกิน

“อ้อ..นี่แปลว่าคิดจะบอกใช่มั้ย” เขาโยนเสื้อไปกองที่พื้น สาวเท้าเข้ามาหาคนที่ตัวสั่น

“อาณะ! อาณะ!” แยมร้องอย่างสิ้นหวัง แค่อยากให้เขาชะงัก

ได้ผล..เขาชะงักจริงๆ ร่างเล็กพุ่งตัวออกไปทางปลายเตียงสุดฝีเท้า ใครก็ได้..จะใครก็ได้ที่อยู่ข้างล่างนั่น ช่วยอยู่เป็นเพื่อน แล้วกันเขาออกห่าง

..ถ้าคุณภัทรอยากทำให้กลัว มันก็ได้ผลแล้วจริงๆ..

“เวรเอ๊ย!” เขาสบถ ปราดเข้าไปจับตัวอีกคนไว้มั่นแล้วลากกลับ เหวี่ยงทั้งร่างลงไปกับพื้นพรม

แยมจุกจนตัวงอ เหมือนหัวจะกระแทกจนตาพร่า ปวดไปหมด ลืมตาแทบไม่ขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าว เสียงไม่มี ได้แต่ร้องครางเพื่อให้เขาปล่อย มือบางป่ายไปตรงโต๊ะข้างเตียง คว้าเอาโทรศัพท์ลงมา

..โทรหาอาณะ..ขอให้เขามาหา..โทรเร็ว!..

นรภัทรยิ้มเยาะ เขาลากร่างบอบบางเข้ามาใต้ร่าง มือที่จับผิวขาวละเอียดนิ่งไปหน่อย มันตัวร้อนจี๋ หน้าขึ้นสีเลือดไปหมดจนนึกรู้ว่าคงถูกไข้รุมจริง

“สมเพชมั้ยล่ะ คนที่นายว่ารักนักรักหนา สุดท้ายเขาก็ไป ไม่ดูดำดูดี เห็นงานดีกว่าคน รู้ซึ้งรึยัง”

แยมส่ายหัว น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดหวั่นกับคนที่อยู่ด้านบน อะไรบางอย่างบอกออกมา..มันจะต้องเป็นวันนี้..วันที่แยมจะสูญเสียทุกอย่างไป 

“ปล่อยผมเถอะ เราเป็นเพื่อนกันนะ เป็นเพื่อนกันดีกว่า” แยมพยายามจะจับมือเขา มือนุ่มนิ่มสอดลงไปกอบกุมมืออีกฝ่ายไว้ บีบเบาๆเป็นการบอกว่าประโยคนั่นจริงใจ

นรภัทรมีท่าทีลังเลอยู่ชั่วครู่เท่านั้น..เท่านั้นจริงๆ

“คุณแม่เลี้ยงครับ..เรามาเทียบกันดีกว่า ว่าลีลาของพ่อหรือลูก..ใครมันจะเด็ดถึงใจมากกว่ากัน”

แยมนอนอยู่ใต้ร่างของเขา มือทั้งสองถูกตรึงไว้กับพื้น แรงที่จะดิ้นรนขาดหายเมื่อเขาประกบปากจูบลงมาอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว ใบหน้าหวานสะบัดหนีแต่มือที่ผละมาบีบคางแล้วบังคับให้อ้าปากนั้นรุนแรงเกินต้าน เขาสอดลิ้นลงมา แยมขยะแขยง เขาไม่เหมือนอาณะ ไม่ว่าอย่างไรก็ทำได้ไม่ดีเท่าอาณะ แยมเกลียดคนใช้กำลัง และเขาก็กำลังทำให้แยมเกลียด..ทั้งเกลียดทั้งกลัว

“อ..อื้ออ” พออีกฝ่ายปล่อย แยมได้แต่หอบหายใจเอาอากาศเข้าเต็มปอด หากมัวพะวงได้ไม่นานเพราะเขาดึงกางเกงตัวเล็กออก ตามด้วยการรูดรั้งชั้นในลงไปกองตรงข้อพับขา “อย่า..ไม่เอา”  
                ......



นรภัทรหอบหายใจคล้ายคนที่เพิ่งโผล่จากผิวน้ำ ริมฝีปากจูบไปทั่วใบหน้าซีดเซียว เขาล้มตัวลงนอนหงาย คว้าร่างที่ยังสอดประสานกันขึ้นนอนทับด้านบน ฝ่ามือลูบไล้ลงแผ่นหลังเรียบลื่นอย่างหลงใหล มันเป็นเซ็กซ์ที่วิเศษที่สุดในชีวิต มากเท่าที่เขาเคยประสบ และแน่นอนว่ามันคงไม่ดีเยี่ยมเท่านี้อีกแล้ว

แยมนอนนิ่ง สติที่เผลอไผลไปถูกกระชากกลับเข้ามาอีกครั้งด้วยความทรงจำถึงน้ำเสียงอ่อนโยน

อาคิดถึงแยม

ร่างสูงค่อยๆยกตัวเบาเหมือนนุ่นออก เมื่อบางส่วนหลุดจากกัน เขาก็เพิ่งรู้ตัว นอกเหนือจากคราบความใคร่ของเขา กลิ่นคาวที่ได้รับรู้มันก็เป็นตัวพิสูจน์ได้อย่างดีแล้ว

“ครั้งแรกเหรอ” เขาถามโง่เง่า มองหยดน้ำตาที่ไหลรินเงียบเชียบอย่างนึกคำพูดไม่ออก

“ขอร้อง..ปล่อยผม” แยมอ้อนวอน ยันร่างตัวเองขึ้นแต่แล้วก็กลับล้มฮวบลงใหม่

“นอนเฉยๆเถอะน่า” เขาบอก กดไหล่บางให้เจ้าตัวอยู่ที่เดิม

“ปล่อย!” เสียงสั่นเครือตวาด ตบหน้าเขาเต็มแรงด้วยความโกรธ

นรภัทรนิ่งค้าง เขาชาวูบ หันกลับมามองหน้าอีกฝ่าย ชั่ววินาทีนั้นเขาเงื้อหมัดขึ้น หวังจะชกกลับให้รู้ว่ามันไม่มีสิทธิ์! แต่น้ำตาที่พรากลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้เขาชะงัก

“แม่งเอ๊ย!” เด็กหนุ่มคำราม ผลักตัวบอบช้ำลงไปนอนกองก่อนจะยันตัวขึ้น เขาเดินไปคว้ากางเกงมาสวม หยิบเสื้อขึ้นกลัดกระดุมใหม่ รอยเจ็บแสบที่คอยังไม่จางหาย แต่มันเทียบเท่าไม่ได้เลยกับคราบเลือดที่เกรอะกรังบนต้นขานวล

เขาเดินไปคว้ามือถือที่เป็นคนวางเอาไว้บนโต๊ะมุมประตู กดปิดการบันทึก ออกไปนอกห้องพร้อมกระแทกประตูปิดดังโครม  

แยมไม่ได้หันไปมองแม้แต่นิดเดียว ดวงตาคู่เดิมเลื่อนลอย มันมีหยาดน้ำร่วงหล่น ก่อนจะไหลรินเป็นสายไม่หยุด ร่างเล็กก้มหน้าลง สะอื้นกับอ้อมกอดของตัวเอง

..ไม่เหลืออะไร..

......

 

 

กฤษณะเพิ่งจะปัดแก้วกาแฟพลาสติกหล่นลงพื้น เขาส่ายหัว ต้องไปต่อคิวซื้อใหม่ ตอนนี้เขาอยู่ที่สนามบินในกรุงเทพ รอต่อเครื่องไปออสเตรเลีย

แยมโทรมาตอนเขาเดินทาง พอลงจากเครื่องก็โทรหาทันที แต่ดูเหมือนที่ห้องจะไม่มีใครอยู่ บางทีอาจจะไปตลาด เขามั่นใจว่าแยมอยู่ไม่สุขนักหรอก ลองค่อยยังชั่วขึ้นหน่อยคงชีพจรลงเท้าเหมือนเดิม

“อาคิดถึงแยม”                     

คำนั้น..เขาพูดออกไป มันไม่ได้มาจากการเสแสร้ง ไม่ได้โกหก แต่ดูเหมือนจะเป็นความรู้สึกส่วนลึกที่ถูกขุดขึ้นมา มันเหมือนการโหยหา ขาดอะไรบางอย่างไป ในไม่ช้า..อีกไม่นาน เขารู้ดี เขาจะรู้สึกแบบนั้น แบบที่เคยรู้สึกมาแล้ว ความรู้สึกที่ไม่อาจปล่อยให้ใครคนหนึ่งอยู่ไกลตาได้อีกแม้เสี้ยววินาที

..เขาคิดถึงแยม..

..คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นแยม..

กฤษณะเดินดูของในร้าน เขาไม่รู้จะทำอะไร ได้แต่พลิกขวดแยมผลไม้ไปมา สุดท้ายก็ซื้ออย่างคิดไม่ตก แยมสตรอเบอร์รี่ แยมส้ม แยมสับปะรด แยมบลูเบอร์รี่

“เราชื่ออะไร”

“แยม..แยมผลไม้ รู้จักหรือเปล่า”

เขาขบขัน รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนมุมปาก พนักงานสาวนิ่งค้างไปนิด พอเขาหันมอง เธอเลยรีบคิดเงินแล้วส่งของให้

“แยมรักอาณะ”

คำๆนี้เหมือนเป็นกิจวัตรของแยม ถ้าไม่ได้พูด คงเหมือนไม่ได้หายใจ ขาดไปไม่ได้ ไม่เคยลืมบอก เขาไม่รู้ว่าความในใจของอีกฝ่ายอัดอั้นไว้มากแค่ไหน ที่รู้แน่ ก็คือความคิดถึงของเขา มันช่างรุนแรง ความห่างไกลทำให้หัวใจเหมือนถูกบีบรัด อยากตื่นมาเจอหน้า อยากเข้านอนพร้อมกัน เขาไม่ได้เป็นแบบนี้มานานแล้ว ซ้ำยังไม่เคยคิดด้วยว่า การเริ่มต้นจะ คิดถึงใครอีกสักหน มันช่างง่ายดายจนไม่รู้ตัว  

เขาลองต่อสายอีกรอบ ไม่มีคนรับตามเคย ยังเหลือเวลาอีกกว่าเครื่องจะออก เขายังพอรอได้ แต่คิดเปลี่ยนใจ อาจลองโทรถามภัทรดู

เรื่องของภัทร..ถ้าเขากลับไป เขาสัญญากับตัวเอง เขาจะทำตัวเป็นพ่อที่ดี การเอาแยมเข้าไปอยู่ในบ้านคือการตอกหน้าภัทร เขาต้องการย้ำให้ภัทรรู้ว่าขอบเขตของตัวเองอยู่ที่ไหน ต้องการส่งต่อความรู้สึกชิงชังนี้ไปสู่คนที่ภัทรรักที่สุด แต่เมื่อภัทรยอมอ่อนข้อให้ เขาก็ไม่ควรจะเล่นแง่อะไรกับลูกอีก สิ่งที่ภัทรโหยหา สิ่งที่ภัทรขาด เขารู้ว่าคืออะไร แต่เขาจงใจเมินเฉยตั้งแต่รับรู้ว่าจะมีนรภัทรเกิดมาบนโลกใบนี้ เขาเอง..เขาหล่อหลอมให้ภัทรกลายเป็นเด็กที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างที่เป็นอยู่ทุกวัน

..เขาเริ่มทุกอย่าง..และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่น่าจะจบทุกอย่าง..

..บางที..เขาควรลบความเกลียดชัง..ด้วยความรัก..

......

 

ไม่..ปล่อย

ฮ..อาา..อ๊าาา

นรภัทรรีเพลย์ภาพในมือถือไปมา เขาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวในนั้น มันชัดเจนตามความตั้งใจ เขาเป็นฝ่ายตั้งกล้องไว้ตั้งแต่เดินเข้าไปในห้องนั้น รู้ทุกมุม รู้ทุกจังหวะว่าจะต้องเป็นตรงไหน จะต้องทำอย่างไรถึงจะซอกซอนได้หมดทุกกิริยาอาการ

เขาใช้กำลังกับมัน ไม่ใช่การสมยอม รู้ทั้งรู้ว่ามันน่าจะเป็นการขืนใจ แต่เขาตอบโจทย์ไม่ได้ ว่าทำไมช่วงหลังเขาถึงทั้งกอด ทั้งจูบ ทั้งปลอบประโลม ลูบไล้ เอาใจเหมือนเป็นคู่รัก เขากำลังมองภาพพวกนั้น เหมือนการร่วมรักมากกว่าการข่มขืน

เด็กหนุ่มถอนหายใจ เขาปลดปล่อยด้วยตนเองไปอีกรอบ เหมือนไอ้โรคจิตที่ใช้การแอบมองเป็นตัวสำเร็จความใคร่ แต่เขาดูจากภาพของเขาเอง ดูตัวเองมีความสัมพันธ์กับ เมียใหม่ของพ่อ แม่เลี้ยงของเขา ซ้ำยังเกิดอารมณ์รอบสอง เหมือนสิ่งที่เพิ่งได้มาไม่อาจตักตวงได้หมด

..เขาต้องการ..เป็นความต้องการที่ทรมานจิตใจ..

เขาลองคิดชั่ววูบหนึ่ง วูบเดียวเท่านั้น ไม่มีเส้นทางไหนจะมาบรรจบกันได้ มันเป็นคนที่แม่เขาเกลียด มันเป็นเมียของพ่อเขา..ถึงจะโดยการแอบอ้างก็ตาม มันอยู่ในสถานะของผู้ปกครอง เป็นคนที่มีสิทธิ์มีเสียงเทียบเท่ากัน มันเกลียดเขา เขาก็เกลียดมัน และเขา..ที่เป็นลูกเลี้ยงเพิ่งจะใช้กำลังบังคับมันลงไป  

..ไม่มีทางจริงๆ..มองไม่เห็นหนทางไหนเลย..

เสียงสายเข้าที่แทรกขึ้นมาดึงความสนใจจากเขา นรภัทรกดดู ความรู้สึกเดิมแผ่ซ่าน

..ความกลัว..

“ครับ..พ่อ” เขาปรับเสียงให้เป็นปกติ ทำใจดีสู้เสือ เขาให้กำลังใจตนเอง เขาจะต้องเหนือกว่าพ่อ เขาต้องทำให้ได้ พ่อต่างหากที่ต้องกลัวเขา เพราะเขาเพิ่งจะทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดลงไป..ร่วมใช้เมียคนเดียวกันกับพ่อ

ภัทรเสียงนั้นยังคงกังวาน ทุ้มต่ำ ลึกล้ำเหมือนห้วงสมุทรที่หยั่งไม่ถึง เขาเกลียดเสียงของพ่อ เพราะไม่เคยจับกระแสของความรู้สึกใดๆได้เลย ทำอะไรอยู่

ผมเหรอ..กำลังดูภาพตัวเองกับเมียใหม่พ่อเมคเลิฟกันไงล่ะ เสียงหนึ่งร้องตอบมาอย่างเย้ยหยัน

“ดูทีวีครับ” เขาตอบไปอย่างนั้น เพิ่งจะคว้ารีโมตทีวีมาเปิดให้เสียงดัง ข่มความตื่นเต้นของตนลง ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่ามันทำให้เลือดสูบฉีดไปทั้งตัว เขาชอบเรื่อง ลักลอบเป็นทุนเดิม

เหรอ..ไดสุเกะรึเปล่า ชอบสินะ

นรภัทรนิ่งอึ้ง พ่อรู้เสมอว่าเขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไร มันคงไม่ดีนักที่เขาจะต่อต้านคนที่ล่วงรู้ทุกความเป็นไปของเขาโดยไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วย สิ่งหนึ่งที่พ่อเพิ่งจะพลาด และมันทำให้เขาลำพองอยู่จนตอนนี้

..พ่อไม่รู้ว่าเขาเลวได้มากพอที่จะเอาเมียของพ่อมาเป็นเมียของเขาด้วย!..

“อือ” เขาเปลี่ยนช่อง หมดอารมณ์จะทำทุกอย่าง

เอาไว้เราน่าจะไปเที่ยวญี่ปุ่นกันบ้าง ดีมั้ย

เด็กหนุ่มถึงกับเงียบกริบ ดวงตาสับสน พ่อพูดอะไร ทำไมถึงมาห่วงใยกันตอนนี้ มาสนใจความต้องการกันตอนนี้ พ่อมีแผนอะไร กำลังคิดอะไร

..ไม่รู้เหรอ..มันสายเกิน! สายไปแล้ว!..

..เขาเพิ่งจะหักหลังพ่ออย่างเลือดเย็น..

..และรสชาติของมัน..ก็เย้ายวนจนหยุดไม่ได้เลย..

“ไม่รู้สิ” เขาเสียงสั่นเครือ “พ่อยังไม่ขึ้นเครื่องเหรอ”

อีกแป๊บนึงน่ะ ภัทรอยากได้อะไร พ่..เสียงทางนั้นชะงักไป คนฟังกลั้นใจด้วยความหวัง ฉัน..จะซื้อไปให้

นรภัทรกำหมัดแน่น เขาน่าจะรู้ดี ไม่ควรคาดหวัง พ่อไม่เคยคิด ไม่เคยแม้แต่จะลองพยายามเรียกตัวเองว่าพ่อเลยสักหน

“เขาไม่มีวันรักภัทรหรอก”

..มันเป็นความจริง..จริงอย่างที่สุด..เป็นจริงอย่างไม่มีวันตายและไม่มีอะไรมาลบล้างได้เลย!..

“ไม่อยากได้อะไร” เขาตอบ ความไม่พอใจทั้งหลายพลุ่งพล่านขึ้นอีกหน

เอาไว้อยากได้อะไรก็โทรมาบอก หรือเอาไว้ฉันจะโทรหาแกเอง คอยรับด้วยล่ะเขาพูด แล้วแยม..อยู่แถวนั้นรึเปล่า

นรภัทรยิ้มเยาะ สุดท้ายก็คิดถึงเมียเด็ก อาศัยผ่านลูกเพื่อไปหาเมีย เคยมีสักครั้งไหมที่จะคิดถึงเขาก่อนใครอื่น..คำตอบคือ ไม่มีเลย

..น่าเสียดาย..เมียทางนิตินัยของพ่อน่ะ..กลายเป็นสมบัติของเขาทางพฤตินัยไปแล้ว..

“ไม่อยู่ นี่มันห้องผม จะอยู่ได้ไง” เขาพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สา ถ้าเป็นห้องมันแล้วเขาเอาตัวไปอยู่ด้วยก็ว่าไปอย่าง

เขาลุกจากเตียง เดินออกไปนอกห้อง บอกกับตัวเองว่าจะเอาโทรศัพท์ไปให้มันออดอ้อนเสียหน่อย ไม่ได้เป็นห่วง ไม่ใช่อยากไปดูอาการ ไม่คิดอยากเห็นหน้า ไม่..ไม่..และไม่

..ไม่ได้หลง..

..ไม่ได้..ชอบ..

นรภัทรเปิดประตูเข้าไป ในนั้นว่างเปล่า ไม่เหลือร่องรอย มีแต่น้ำบนพื้นกระเบื้อง เขาหงุดหงิด ดูเหมือนว่าสบู่ก้อนใหญ่จะหดหายไปครึ่งหนึ่ง มันคงถูตัวอย่างขยะแขยงมากมายเลยสิท่า

เขาเดินไปที่ระเบียง ทันเห็นมันเดินกะเผลกไปหน้าบ้านพร้อมกระเป๋าใบเดิม กระเป๋าซอมซ่อที่มันเคยแบกมาที่บ้านนี้ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน จะตะโกนเรียกแต่ก็ไม่ทันแล้ว มันอาศัยมอเตอร์ไซค์ของคนอื่นไปอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง

“พ่อ..พี่แยมไม่อยู่ คงไปตลาด เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ ไว้จะโทรหา” เขากดตัดสายทันที วิ่งพรวดตามไปชั้นล่าง

..จะไปไหน..คิดอะไรอยู่!..

..ไม่ให้ไป!..ไม่ว่ายังไงก็ไปไม่ได้!..

...... 

 

แยมใช้เงินที่อาณะให้ประจำ พาตัวมาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านไม้หลังเก่า ความเสียใจไม่สามารถถูกลบล้างด้วยอะไรทั้งสิ้น บ้านของแยมถูกรื้อทิ้งและประกาศขาย ไม่ต้องอ้าปากถาม ก็มีคนเวทนาช่วยบอก

“ก็พ่อมึงเคยติดหนี้พนัน เจ้าของบ่อนเขามายึด เล่นเอาบ้านไปแลก โง่บรม”

ร่างเล็กเหม่อมองพื้นที่ว่างเปล่า ไม่มีชานหน้าบ้าน ไม่มีผนังผุพัง

“เฮ้ย..เข้าไปทำไม เดี๋ยวรั้วหนามมันเกี่ยว” ลุงข้างบ้านแกตะโกนบอกมาเพราะแยมมุดเข้าไปตรงลานดินที่ถูกเกลี่ยไว้เรียบ

แยมลองคะเนมือ ตรงนี้เป็นขั้นบันได ถัดขึ้นไปคือระเบียง พ่อชอบนอนกินเหล้าตรงนี้ แล้วแยมก็ชอบนั่งถักกระเป๋าเหมือนกัน พอเดินเข้าไปอีกในลานว่าง แยมก็รู้สึกได้ว่า ตรงนี้น่าจะเป็นห้องนอนของแยม มีฟูกเก่าๆ ผนังไม้ที่ถูกกระเทาะรังปลวกทิ้ง ด้านในคือห้องครัว แยมอยู่ตรงนั้นบ่อยที่สุด ทำกับแกล้มให้พ่อ ทำข้าวเช้า ทำข้าวเที่ยง ทำข้าวเย็น

..ไม่เหลือ..ไม่เหลืออะไรเลย..

ร่างเล็กทรุดลงนั่งกับพื้น กอดเข่าแล้วน้ำตาไหลเงียบๆ ไม่มีเสียงสะอื้นเพราะหมดแรงจะสะอื้น ไม่มีเสียงร้องไห้เพราะไร้แรงจะร้องไห้ ไม่มีแม้แต่แรงที่จะพยุงตัว สุดท้าย..ก็อยากล้มตัวลงนอนแล้วหลับไป

..แต่แยมไม่หลับ..กลัวว่าจะไม่ได้ตื่นมาเจออาณะ..

..คนเพียงคนเดียวที่แยมเทิดทูนบูชามากที่สุดในชีวิต..

“แยม!” 
                ......









Next --> Yellow Hyacinth - Jealousy [2]

“มึงแพ้..ตามข้อตกลง กูจะเอามัน” มันเดินเข้ามาหา เอานิ้วจับแก้มแยม

                แยมปัดมือมันทิ้ง นัยน์ตาขุ่นเคืองด้วยความโกรธ นรภัทรมองตาม เขาไม่รู้จะพูดอะไร กฎก็ต้องเป็นกฎ ใครแพ้ก็เสียคู่ จะมารู้สึกไม่ดีอะไรตอนนี้

                “เอาคนอื่นไปเถอะว่ะ มันไม่เร้าใจมึงหรอก” เขาออกตัว แต่มันส่ายหัวแล้วยิ้มร่า เขาเกลียดเข้าไส้

“มึงมีถุงยางรึเปล่า” มันร้องถาม พอแยมตบหน้ามันอย่างเหลืออด มันก็เงื้อกำปั้นขึ้นตอบโต้

เขาปราดเข้าไปในตอนนั้น ชกมันก่อน ชกลงไปอย่างไม่ยั้ง พวกตรงข้ามลุกฮือ ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร เขาฉุดมือเล็กได้ก็พาขึ้นรถ ที่เหลือ ไอ้ธันว์เป็นคนจัดการ

คิ้วเขาแตก ปากก็แตก หน้าบวม เป็นรอยฟกช้ำ

“ทำแผลให้หน่อย” เขาบอกมัน

แยมหน้าบึ้ง ไม่ว่าอะไรทั้งสิ้น ได้กล่องยามาก็ทำตามคำสั่งอย่างไม่มีเสียงประท้วงใดๆ นรภัทรมองตามมือคู่เดิม นิ่วหน้าไปหน่อยเพราะเจ็บแสบ เขารู้ว่ามันเกลียดเขา ก็แล้วทำไมไม่ทำแรงๆ ราดลงมาเลย ทิงเจอร์หรือแอลกอฮอล์ที่ไหนก็ได้ ถ้าอยากสะใจนักก็ด่า ไม่ใช่มาเงียบ!

“เจ็บ..รึเปล่า” เสียงหวานถามไถ่กัน

เพียงคำเดียว..เขาไม่รู้ตัวเลยหลังจากนั้น โชคดีที่ดึกแล้ว ไม่มีใครอยู่ในห้องโถง เพราะเขาโถมตัวเข้าใส่ ตรึงร่างเล็กบางไว้ข้างใต้ จูบปากอย่างร้อนรน ตระโบมดึงเสื้อผ้านั้นออกอย่างโหยหา แทรกตัวลงไปเป็นคนๆเดียวกันอีกหน รับรู้ถึงมือที่กอดรัดแผ่นหลังมา ใบหน้าเรียบเฉย แต่เขามองเห็นความปรารถนาที่ลุกโชน เขากำลังเติมเต็มให้ ทั้งยังเติมเต็มตนเองด้วยความอบอุ่นทั้งหมดทั้งมวลเช่นกัน

..อยากได้..อยากมี..อยากเป็น..

..เขาจะต้องได้แยม..

..เขาต้องมีแยม..

..และกลายเป็นคนที่แยมรัก..

 




เอาล่ะ..สนองนี้ดซะหน่อย 55  [ผลโหวตไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับการเป็นพระเอกนะครับ 55]

ว่าแต่ = =" กดโหวตให้พระเอกตัวเองไปสองสามจึ้ก (มีงี้ด้วย) ว้า..คะแนนน้อยจังน้าาาา ^______^

โพล105111



ปล. คห.ที่ 1,000 (คึๆ รู้ตัวยังขอรับ) คุณคือผู้โชคดี เหง่งหง่างงง ถ้าเรื่องนี้ได้รวมเล่ม คุณจะได้รับมันฟรีทันที อี อี อี (เอคโค่ทำไม = =) เพราะฉะนั้น >< อย่าลืมแจ้งเมลมานะคร้าบ

ฟรีเล่มต่อไป =w= เอา คห.ที่เท่าไหร่ดีน้าาา หุๆๆ หรือจะเอาเม้นขวัญใจคนเขียนดี ถ้าแบบนี้ก็ฟรีทุกคนเลยสิ = =


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 10 : ***Yellow Hyacinth - Jealousy [1]*** 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12834 , โพส : 207 , Rating : 23% / 73 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9
# 207 : ความคิดเห็นที่ 4357
โอ๊ยยยยย ภาวนาไม่อยากให้แยมหลงรักภัทรเลยอ่ะ
อยากให้เกลียดไปเลยยยย
PS.  Super Junior = Only 13 forever Hangeng comeback!!! Kangin fighting!!! Kibum comeback!!!
Name : champanging < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ champanging [ IP : 49.229.130.65 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ธันวาคม 2561 / 21:49
# 206 : ความคิดเห็นที่ 4355
ฮืออออ ร้องไห้แล้ว
Name : Hydr๐9enOxide < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hydr๐9enOxide [ IP : 223.205.236.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ธันวาคม 2561 / 23:29
# 205 : ความคิดเห็นที่ 4337
เศร้าอ่ะ ต้องอ่านไปหยุดพักไป น่าสงสารทั้ง3คนเลย
Name : PAM_17 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PAM_17 [ IP : 182.232.235.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ธันวาคม 2561 / 18:30
# 204 : ความคิดเห็นที่ 4328
ฮืออออออออออออ ความบริสุทธิ์ของแยมไม่ใช่ของอาณะแล้ว ภัทรก็ยังตกหลุมรักแยมอีก 😭
Name : Whoopie Pie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Whoopie Pie [ IP : 1.46.133.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2561 / 14:38
# 203 : ความคิดเห็นที่ 4301
ช้านจะร้อง อาณะไม่ใช่คนแรกของแยมแล้วจริง ๆ ด้วย ทำไมภัทรทำแบบนี้ แยมอุต่าห์รักษาเอาไว้ กลัวอย่างเดียว กลัวอาณะเกลียดแยม ;_;
Name : heykiki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ heykiki [ IP : 223.204.38.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:21
# 202 : ความคิดเห็นที่ 4272
ภัทรเป็นคนแรกด้วยนะ ฮืออออแยมของอาณะสิ
Name : Poolsky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Poolsky [ IP : 1.47.13.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2561 / 10:04
# 201 : ความคิดเห็นที่ 4246
ทุกอย่างมันพังเพราะอิสองผัวเมียนี่แหละคนรอบตัวก็เลยโดนกระทบไปด้วทั้งที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ถ้าเรื่องแดงไอเด็กเวรนี่อาจถูกพ่อลอยแพก็ได้นะจากเป็นลูกเศรษฐีอยู่ดีก็ต้องระเห็จกลับไปอยู่กับแม่สุดที่รักก็ได้นะ
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 182.232.71.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2561 / 22:28
# 200 : ความคิดเห็นที่ 4245
อิภัทรเลววววววววววว มันอัดคลิปด้วย!!!!!!! อิอาณะก็ลีลาเขาอ่อยไม่รู้กี่ทีก็ตายด้านสมแล้วที่เมียมีชู้ แล้วนี่แยมต้องรู้สึกผืดและเสียใจมากๆที่ครั้งแรกของแยมที่เก็บไว้ให้อาณะคนเดียว แต่ต้องมาแปดเปื้อนแล้วเด็กน้อยคงจะไม่ร่าเริงอีกแล้ว และคงไม่กล้าบอกณะอยู่แล้ว
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 182.232.71.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2561 / 22:20
# 199 : ความคิดเห็นที่ 4220
สงสารแยมอ่ะ สิ่งที่น้องพยายามเก็บรักษาไว้ให้อา เห้ออออ
Name : gift_tyr < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gift_tyr [ IP : 180.183.184.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มิถุนายน 2561 / 23:26
# 198 : ความคิดเห็นที่ 4201
ตอนแรกก็เชียร์อาณะ ตอนนี้คือสับสนไปหมด ความจริงภัทรก็เป็นคนดีแหละแต่สิ่งที่ขาดไปทำให้กลายเป็นเด็กแบบนี้
Name : ccenn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ccenn [ IP : 49.49.241.29 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2561 / 04:45
# 197 : ความคิดเห็นที่ 4175
แยมต้องอยู่ให้ได้นะ 
Name : itzmeboombim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ itzmeboombim [ IP : 184.22.216.152 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2561 / 13:09
# 196 : ความคิดเห็นที่ 4162
สงสารแยมจนร้องไห้ออกมาเลย มันอึดอัดและหดหู่มากเลย
Name : hunnnielu947 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hunnnielu947 [ IP : 27.55.108.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2561 / 00:32
# 195 : ความคิดเห็นที่ 4146
สงสารแยมอะ

สมหวังแล้วอาณะ

ส่งความเกลียดชัง

แล้วคนที่ได้รับผลของการกระทำทั้งหมดก็คือแยม

สายไปแล้วกับทุกอย่าง

ถึงแม้ภัทรจะรักแยมแต่เราไม่เชียร์ภัทร

อยากรู้จริงๆ ถ้าอาณะรู้จะเจ็บปวดแค่ไหนเจ็บได้ครึ่งของแยมรึเปล่า

ถึงทุกคนจะต้องเจ็บแต่คงไม่มีใครเจ็บได้มากเท่าแยมแล้วละ

เข้าใจแยมเลยว่าไม่เหลืออะไรเลยจริงๆ

แต่ต้องอดทนไว้นะแยม

จริงๆ เชียร์อาณะนะ

อยากรู้เหมือนกันคนไม่ชอบใช้ของร่วมกับคนอื่น

แต่ต้องมาใช้ร่วมกับลูกตัวเองจะกล้าพอมั้ย

เหอะๆ
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 96.30.83.248 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2561 / 00:37
# 194 : ความคิดเห็นที่ 4117
หัวจัยย ฮื่ออออ สงสารน้องอ่ะ ;..;
Name : Pepii922 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pepii922 [ IP : 161.200.189.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2561 / 18:08
# 193 : ความคิดเห็นที่ 4072
อ่านตอนนี้แล้วหน่วงมากกกก อึดอัดมากค่ะ สงสารทุกคนจริงๆ เรื่องนี้ TOT
PS.  くどぅー
Name : TheLaughter < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TheLaughter [ IP : 124.122.18.46 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2561 / 00:57
# 192 : ความคิดเห็นที่ 4029
โอ้ย แยม ภัทรตอนนี้หนูเลวมากลูก เลวที่สุด เฮ้อ เรื่องนี้คงโทษใครไม่ได้เลย มันเป็นผลพวงการกระทำต่อๆกันมา....
Name : 9494 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 9494 [ IP : 1.47.166.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2561 / 23:41
# 191 : ความคิดเห็นที่ 4023
หัวใจสลาย
Name : pim pimmi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pim pimmi [ IP : 27.55.44.247 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2561 / 19:33
# 190 : ความคิดเห็นที่ 3985
ร้องไห้เลยอ่ะ น้ำตาไหลเงียบๆ สงสารแยมมาก เหมือนจะสงสารภัทรนะตอนแรก แต่ทำแบบนี้แล้วสงสารไม่ลงจริงๆอ่ะ ฮือออออ
Name : pondist < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pondist [ IP : 184.22.215.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ธันวาคม 2560 / 16:26
# 189 : ความคิดเห็นที่ 3983
โอยยยยย ส่วนตัวคิดว่าคนที่น่าสงสารสุดคือกฤษณะ บอกไม้ถูกว่าเพราะอะไร แต่ใจรู้สึกแบบนั้น
ภัทรก็เป็นเหยื่อของพ่อกับแม่ แต่ส่วนใหญ่เกิดขึ้นจากตัวเองที่คิดแต่จะเอาชนะ
เลวสุดในเรื่องนี้คือเนตร ใช้ลูกเป็นเครื่องมือ ทั้งที่ตัวเองผิดเต็มที่ไม่มั่นคงพอ
Name : AunchiKun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AunchiKun [ IP : 223.24.177.115 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ธันวาคม 2560 / 21:02
# 188 : ความคิดเห็นที่ 3974
โอ้ยยยย ฮื่อออ ทำไมทำกับแยมแบบนี้สงสาร T^T
Name : AksaraZaza < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AksaraZaza [ IP : 171.100.232.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กันยายน 2560 / 21:38
# 187 : ความคิดเห็นที่ 3938
ภัทรแม่ง....เลวว่ะ ถ้าอาณะรู้จะมองแยมยังไง จะโทษแยมไหม แต่ที่แน่ๆคงเสียใจ อุตสาห์จะยอมให้ใจแล้ว แต่คงจะดีมากถ้าอาณะไม่แคร์ แล้วยิ่งรักแยม... แต่มันก็คงเป็นได้แค่ฝัน
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.172.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2559 / 16:58
# 186 : ความคิดเห็นที่ 3901
ร้องสิครับ แยมน่าสงสารแรง สรุปใครพระเอกล่ะเนี่ย ㅠㅠ
Name : คุกกี้คุกกี้รันรัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คุกกี้คุกกี้รันรัน [ IP : 64.233.173.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2558 / 00:20
# 185 : ความคิดเห็นที่ 3896
ว่าแล้ว อาณะต้องไม่ทัน น้องภัทรพระเอกซินะ 555
Name : MayKamon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MayKamon [ IP : 49.230.157.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2558 / 16:29
# 184 : ความคิดเห็นที่ 3863
สงสารแยม พูดอะไรไม่ออก T-T เมื่อไหร่จะมีความสุขสักทีนะ
PS.  สวัสดีสาวๆ เรามาจิ้นอสูรกันเถอะ 555
Name : Nabee Yang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nabee Yang [ IP : 49.231.30.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2557 / 21:35
# 183 : ความคิดเห็นที่ 3861
โอ๊ยยยยยยยยย จะเอาภัทรกับแยมมมมมมมมม กฤษณะเป็นไงไม่รู้ ดูเฟคๆง้ะ ไม่รู้ดิ แบบ.... โอเคค่ะ =-= เราไม่ชอบกฤษณะตั้งแต่แรกแล้ว และก็หวังมาตลอดว่าภัทรจิเป็นพระเอก แต่ก็แล้วแต่ไรท์เตอร์จะกรุณาแต่งค่ะ ; w ; *ชูป้ายไฟภัทร*
PS.  จงรัก ไม่ใช่ตกหลุมรัก,เพราะทุกอย่างที่ตก มักแตก - เทย์เลอร์ สวิฟ
Name : dORa_sanG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ dORa_sanG [ IP : 1.4.150.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2557 / 18:09
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android