คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sins : Lust (Yaoi)

ตอนที่ 12 : Yellow Hyacinth - Jealousy [3] 100%


     อัพเดท 26 พ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : nigiri-sushi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nigiri-sushi
My.iD: https://my.dek-d.com/nigiri-sushi
< Review/Vote > Rating : 100% [ 20 mem(s) ]
This month views : 932 Overall : 160,004
4,361 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4040 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 12 : Yellow Hyacinth - Jealousy [3] 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11483 , โพส : 146 , Rating : 16% / 100 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



 





กฤษณะกลับก่อนกำหนด ถึงเด็กๆจะบอกว่าไม่เอาอะไร แต่เขาก็ซื้อของมาเต็มมือ ตอนภัทรบ่นงึมงำว่าชอบบูมเมอแรง เขาไม่ได้ไปซื้อให้ ครั้งนี้มีโอกาสเลยหิ้วบูมเมอแรงไม้สำหรับตั้งโชว์ของเผ่าอะบอริจินมา ส่วนแยม คิดว่าอาจจะชอบตุ๊กตาจิงโจ้ก็ได้ ถ้าเขาจะเอาตัวเป็นๆคงถูกมันต่อยก่อนได้แตะแน่

                เขาบอกว่าไม่ต้องไปรับ พวกนั้นเลยคิดว่าเขาจะกลับถึงในอีกสองวันถัดไป เพียงแต่วันนี้เขาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านแล้ว

                “คุณณะ..” คนที่วิ่งมาเปิดรั้วให้อุทานเบาๆ       

                “ไง..ที่บ้านเรียบร้อยดีมั้ย กลับเร็วหน่อยน่ะ” เขามองหาภัทรกับแยม “เด็กๆล่ะ”

                “ในบ้านครับ” ลุงแกรีบช่วยหิ้วของ แต่เขาบอกปัด

                “ลุง..ผมซื้อเสื้อมาฝาก” เขายื่นถุงของให้แล้วแจกแจงรายการ เสื้อมีปกให้ลุงคนสวน เอาไว้แกไปงานบวชนาคจะได้ไม่ต้องใส่ชุดตัวเก่า มีชุดกระโปรงที่เขารู้ไซส์ของสาวใช้ในบ้าน เป็นการเสี่ยงต่อการถูกตบอย่างยิ่งเมื่อไปถามทรวดทรงของเธอเข้า ส่วนผ้าพันคอกับเสื้อกันหนาว ให้ป้าคนครัว เพราะเจ้าหล่อนเป็นคนขี้หนาวทุนเดิม

                “โอ้โห ลำบากคุณแท้ๆ งานเรียบร้อยดีมั้ยครับ”

                “ออเดอร์เข้าเต็ม ไม่ต้องนอนกันล่ะทีนี้” กฤษณะยิ้มรับ เขาหอบของที่เหลือเข้าไปในบ้าน ยังมีถุงช็อคโกแลตที่ซื้อจากดิวตี้ฟรีอีกเพียบ ไม่รู้ว่าแยมชอบกินแบบไหน ของเฟอร์เรโร เฮอร์ชี แวน ฮูเตน หรือท็อปเบอโลนก็พอใช้ได้ 

                แยมกำลังรีดเสื้ออยู่ในห้องนอน เป็นเชิ้ตสีขาวที่อาณะชอบใส่เวลาไปสอนในมหาวิทยาลัย แยมทำไปยิ้มไป จับกลีบแขนจนเนี้ยบแล้วเอาไปแขวนตรงตู้เสื้อผ้า มีกลิ่นน้ำหอมติดค้างเจือจาง

                เสื้อผ้าส่วนหนึ่งที่รีดเสร็จเป็นของคุณภัทร แยมเดินเอาไปให้เขา เคาะประตูห้องอยู่สองสามหน พอเขาเปิดรับ แยมแทบจะตัวปลิวเพราะแรงดึง

                ประตูปิดลง..เมื่อกฤษณะเดินขึ้นมาบนชั้นสอง

                “คุณภัทร!” แยมเบือนหน้าหนี ริมฝีปากร้อนระอุตระโบมจูบลงมาเหมือนคนอดอยาก นิ้วจิกลงบนหัวไหล่ที่มีหยดน้ำเกาะพราว ตัวเขาเย็นเฉียบเพราะเพิ่งออกจากห้องน้ำมา

                นรภัทรรวบตัวเล็กบางเข้ามากอด เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อยืดสีขาว ลูบมือแรงๆกับผิวนุ่มลื่น เรื่องของวันนั้นผ่านมาหลายวันแล้ว เขาแทบคลั่ง แยมไม่ยอมให้เขาแตะต้องอีก

                “ไหนบอกว่าจะรักฉัน”

                “ถ้าเราเป็นเพื่อนกัน” แยมส่งเสื้อในไม้แขวนให้เขา ผลักตัวออกไป

                “ฉันไม่ต้องการเพื่อน” เขาโยนมันไปไว้ด้านหลังเหมือนไม่สนใจ

“แต่ผมให้คุณได้แค่นั้น” แยมจำกัดขอบเขตระหว่างกัน “มากที่สุดคือพี่น้อง นอกเหนือจากนี้ มันเป็นไปไม่ได้”

คนฟังนิ่งงัน “เพราะพ่อใช่มั้ย ถ้าไม่มีเขา นายก็คงรักฉัน” ไม่ยุติธรรม..ไม่เคยเลย

แยมเดินหนีคนที่พูดไม่รู้เรื่อง เขาเข้าใจผิด ถึงไม่มีอาณะ แยมก็คงไม่มีวันคิดกับเขาในแง่นั้น

“ทำไมเราถึงไม่เจอกันก่อนใคร” นรภัทรถามขึ้น เขายกมือขึ้นกั้นคนที่กำลังจะเดินออกนอกห้อง “ถ้านายเจอฉันก่อน..”

“เราจะลงเอยกันที่เตียง” แยมตอบอย่างนั้นเพราะมั่นใจ คุณภัทรไม่มีวันเดินเข้ามาพูดคุยแล้วยื่นกาแฟอุ่นๆถ้วยนั้นให้ คุณภัทรไม่มีทางวาดรูปแยมเอาไว้ ไม่มีทางพาแยมนั่งรถตั้งไกลจากหนองบวกหาดเพื่อมานั่งกินขนมที่นิมมานโดยไม่แวะเข้าโรงแรมเสียก่อน “ถ้าผมตกลงกับคุณวันนั้น เราจะจบกันบนเตียง คุณจ่าย ผมขาย แล้วเราก็คงจะต่างคนต่างไป ไม่มีอะไรติดค้างกัน”

..คุณภัทร..ไม่ใช่อาณะ..

เขาเงียบ เผลอปล่อยมือจากคนตรงหน้า แยมคว้าลูกบิดประตูแล้วเปิดออก ร่างที่หันขวับไปชะงักกึก ตัวปะทะเข้ากับคนที่ยืนอยู่หน้าห้องนานแล้ว

“อาณะ!

กฤษณะดักรอ เขาเห็นชายเสื้อของแยม เห็นร่างเล็กๆที่หายเข้ามาในห้องของลูกชาย เขาเลยมายืนตรงนี้ ไม่เคาะประตู ไม่ส่งเสียง เงียบเชียบปานพราย

..เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่..

นรภัทรถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาจนปัญญาจะไต่ถามไปครู่ใหญ่ พ่อยิ้มทัก ชั่ววินาทีนั้น ดูเหมือนพ่อจะมองมาอย่างสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไร

“แปลกใจเหรอ” คำถามนั้นปนความขบขัน แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงคิดว่ามันเหมือนปลายมีดที่กำลังเซาะลงผิวกาย “ไม่เห็นจะน่าแปลกใจเลยนี่”

กฤษณะเดินเข้ามาในห้อง แยมได้แต่นิ่งค้างราวเป็นใบ้ไปชั่วขณะ มีอะไรบางอย่างจุกในลำคอ

“ทำอะไรกันอยู่”

แยมถึงกับชาวาบตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมา ขยับตัวไม่ได้ ความตื่นตระหนกปรากฏในแววตา เมื่อคุณภัทรไม่ตอบ เขาถึงหันมาหาคนที่ยืนนิ่ง ร่างเล็กสะดุ้งน้อยๆ ปฏิกิริยาที่เกิดคือการขยับถอยออกห่าง

“อืม..คนที่ต้องแปลกใจน่าจะเป็นทางนี้มากกว่ามั้ง” กฤษณะยิ้มมุมปาก แต่ดวงตาของเขายังไร้แววเหมือนเคย “อาไม่อยู่อาทิตย์เดียว เผลอพลาดอะไรไปรึเปล่า”

                แยมส่ายหัวรัว สติที่หายไปเริ่มกลับเข้ามา

..เขา..คนที่แยมรัก..

“อาณะ..”

“แยมเรียกอาสองครั้งแล้วนะ” เขาเดินไปที่เตียงของภัทร ก้มลงเก็บเสื้อที่กระจัดกระจายแล้วเอาไปแขวนในตู้ มองสภาพห้องรกรุงรังแต่ก็ไม่ได้บ่นว่าอะไร เขาเห็นหนังสือพรรค์นั้นบนพื้นด้วย มันเปิดค้างเอาไว้ เขาเลยทำไม่รู้ไม่เห็นแล้วเตะเข้าใต้เตียง เป็นเรื่องปกติของเด็กหนุ่มๆอยู่แล้ว

นรภัทรเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เขายังอยู่ในผ้าเช็ดตัวผืนเดียว กระทั่งตอนที่กอดแยมไว้ ช่วงบนเขาก็เปลือยเปล่า เขากวาดมอง เสื้อของแยมมีรอยเปียกน้ำ แต่เพราะมันเป็นสีขาวเลยมองไม่ค่อยชัด โชคดีแค่ไหนที่พ่อไม่ทันสังเกต

“ใส่เสื้อสิภัทร เดี๋ยวก็ไม่สบาย” เขาบอก ขยี้หัวลูกชายไปทีอย่างอารมณ์ดี

“อาณะ..” แยมคราง มองคุณภัทรกับอาณะสลับกัน

“รอบที่สาม” กฤษณะชูนิ้วให้ดู ท่าทางแยมเหมือนคนไม่อยู่กับร่องกับรอย “ไปแยม..อาซื้อของมาฝาก ภัทรเสร็จแล้วก็ตามมาเร็วๆนะ”

ประตูปิดแต่นรภัทรยังคงยืนอยู่ที่เดิม สับสนทุกสิ่งทุกอย่างจนแทบล้มลง

..อะไร..ที่ไม่ใช่ของของเขา..

..มันก็จะไม่มีทางเป็นของของเขาไปได้..โดยเด็ดขาด..

“ชอบช็อคโกแลตมั้ย” เขารื้อของออกมา แบ่งส่วนหนึ่งฝากไปให้ลูกเล็กๆของป้าแม่ครัวด้วย

แยมยังทำอะไรไม่ถูก เพียงแต่รู้ตัวแล้วว่ามือสั่น รีบกำชายเสื้อไว้แน่น ไม่กล้ามองตาคนด้านข้างที่เอาของออกมาวางเรียง พึมพำเรื่องงานครั้งต่อไป

“เขาชอบมาก บอกว่าเบื่อเทวดาแบบแองเจโลแล้ว เขาหลงใหลทางเอเชีย โดยเฉพาะพอร์ซเลนของจีนกับญี่ปุ่น” กฤษณะหมายถึงภาพที่เขาให้แยมเป็นต้นแบบ ลูกค้าถูกใจเป็นพิเศษ

“อ..อือ” แยมพยักหน้าแรงๆไปหน หยิกแขนตัวเองจนเจ็บ

..เขาอยู่ตรงหน้าแยมแล้ว..

“แต่รู้อะไรมั้ย” ชายหนุ่มวางของในมือลง เขาหันมาหาอีกฝ่ายอย่างเต็มตัว ดวงตาคมกล้าจับจ้องใบหน้านวล “ยิ่งมีคนชื่นชม อาก็ยิ่ง หวงพอร์ซเลนตัวนี้ของอา”

แยมก้มลงมองผิวเนื้อตัวเองอย่างตื่นๆ ดูเหมือนอาณะจะชอบคนผิวขาว โดยเฉพาะผิวขาวเนียนที่ขึ้นสีเลือดทุกครั้งเวลาเขินอาย ดีจริงที่แยมไม่ได้อยู่แถวหางดง

“ลองกินดูสิ ชอบอันไหนจะได้เก็บไว้” เขาแกะห่อช็อคโกแลต ท่าทางแยมชอบของแวน ฮูเตนมากที่สุด เห็นบ่นว่าไอ้ลูกทองๆมันใส่อะไรเยอะแยะไม่รู้ ไม่อร่อยเลย

แยมกินของหวานที่เขาซื้อให้แล้วน้ำตาคลอ

“ทำตัวดีๆรู้มั้ยไอ้แยม” พ่อธวัชพาลูกชายเพียงคนเดียวนั่งรถไปถึงถนนนิมมาน

แยมไม่รู้หรอกว่าพ่อพามาทำไม แยมกำลังนั่งปักกระเป๋า ปวดตาน่าดู พ่อพามาแบบนี้เสียเวลาทำไปอีกหลายใบ แยมกำลังคิดว่าจะขายลายใหม่นี้ให้ได้ราคาเท่าไหร่ดี

“มันเป็นเพื่อนรุ่นน้อง อู้ฟู่อยู่ ถ้าฝากภาพมันได้ก็สบาย ไม่ต้องไปเดินเร่ขาย ขี้เกียจถูกเก็บส่วย”

แยมเดินตามพ่อต้อยๆ กำลังตื่นเต้น ถนนเส้นนี้มีแต่ของสวยๆงามๆ ร้านกาแฟใหญ่เบ้อเริ่ม ร้านขายของหรูหรา คนละเรื่องกับไนท์บาซาร์เลย โรงแรมหลายแห่งตั้งติดกัน พ่อบอกว่าราคาแพงหูฉี่

แยมอาจจะคิดมากไปเอง แต่แยมรู้สึกว่าผู้คนแถวนั้นมองแยม โดยเฉพาะพวกเจ้าของร้านสวยๆนั่น แยมไม่ได้มาขโมยของเสียหน่อย แค่เสื้อมันย้วยเกินไป แล้วกางเกงก็หลวมโพรกจนต้องดึงขึ้นมาบ่อยครั้ง

“มึงรอตรงนี้แหละ เข้าไปเดี๋ยวทำภาพเขาล้ม ซวยกูอีก” พ่อบอกหลังพาแยมมาหยุดยืนอยู่หน้าร้านวาดภาพ

แยมเงยหน้ามอง มันเป็นร้านกระจกใส ข้างในกว้างขวางแต่มีภาพวาดเรียงรายอยู่เต็ม มีทั้งภาพเหมือน ภาพวิว ภาพในจินตนาการอย่างป่าหิมพานต์ แยมมองกินรีเล่นน้ำอย่างชื่นชม

..คนที่วาดภาพพวกนี้จะเป็นคนแบบไหนกัน.. 

แยมนั่งรออยู่ระเบียงหน้าร้าน มีโต๊ะหินแล้วก็น้ำตกจำลองขนาดย่อม มีปีบต้นใหญ่กำลังออกดอก แก้วต้นน้อยปลูกเรียงราย

“แก้วดอกนี้ หอมยวนฤดีพี่อยู่ทุกวัน” แยมชอบร้องเพลง แต่ชอบเฉพาะเพลงเก่า เพราะมันเย็นๆรื่นๆ แยมไม่ชอบเพลงวัยรุ่นสมัยนี้ หนวกหู ฟังแล้วร้อนเกินไป

อากาศเย็นจนแยมต้องห่อไหล่ หนาวจัด แต่ก็ใช่ว่าไม่ชอบ

“สวยปนโศก หวานปนเศร้า ยั่วเย้าใจ” แยมนั่งขูดโต๊ะไม้เล่น ได้ยินเสียงเปิดประตูด้านหลังเพราะโมบายแก้วด้านบนมันส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง “แก้วผ่องใสแม้อยู่ในความมืดเอย”

“ร้องเพลงเพราะดีนี่” น้ำเสียงทุ้มต่ำพูดขึ้น

แยมเงยหน้ามอง ดวงตากลมป๊องจ้องตรง

เขาคนนั้นเป็นคนรูปหล่อ ดวงตาสวยคม ใบหน้าได้รูปล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีดำสนิทเหมือนสีนิลในแววตา รูปร่างสูงใหญ่ บ่ากว้างกำยำ อ้อมแขนดูแข็งแกร่ง แผงอกใต้เชิ้ตสีฟ้าสบายตาช่างดูอบอุ่น เรื่อยลงถึงสะโพกสอบและช่วงขายาวใต้กางเกงสีเข้ม

“ชอบช็อคโกแลตมั้ย มีคุกกี้ด้วย แยมโรล หรือจะเอาขนมปังลูกเกด” เขาพูดแต่เรื่องขนม “เข้ามาข้างในสิ ข้างนอกมันหนาว”

แยมหลุบตาลงต่ำ มองฝ่ามือใหญ่ที่ยื่นเข้ามา แยมลังเล แต่เขาก็ไม่ได้บังคับ คำพูดของเพื่อนก้องเข้ามาในหัว มึงรู้มั้ย มีผู้ชายบางจำพวก ชอบนอนกับเด็กผู้ชายอย่างพวกเรา นี่แหละ..ทางหาเงินของกูมันยุให้แยมลองหลังจากเห็นแยมนั่งปักกระเป๋าหลังขดหลังแข็ง ได้เงินน้อยนิดแล้วจบลงด้วยการถูกพ่อยึดไปซื้อเหล้า อีกไม่นาน กูจะซื้อมอเตอร์ไซค์ ซื้อรถใหม่ หาสาวควง ถ้ามีเงินอะไรๆก็สบาย นอนเฉยๆก็ได้ตังค์

..เขาเป็นผู้ชายประเภทนั้นหรือเปล่า..

“กาแฟได้มั้ย หรือว่าจะเอาโกโก้ ไมโล โอวัลติน” เขายังพูดเรื่องกินเหมือนเคย และมือข้างนั้นก็ยังไม่ลดลง แยมได้แต่มองจ้อง สับสน ไม่แน่ใจ ลังเล

หากพอเขากำลังจะดึงมือกลับ แยมก็คว้ามือเขาเอาไว้ ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่แยมรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งตัว ดูเขาเป็นคนเย็นๆ แต่พอแตะก็ดูร้อนใช่ย่อย หรือเขาจะเป็นไข้ ตอนเขาขยับตัว แยมได้กลิ่น..กลิ่นหอมเย็น

“กลิ่นของคุณ” แยมโพล่งไปอย่างนั้นตอนที่เดินตามเขาเข้าไป

เขาชะงัก รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นบนมุมปาก แยมจ้อง รู้สึกหลอมละลาย

“แย่เลย..ตัวเหม็นเหรอ” เขาจับปกเสื้อแล้วสะบัดไปมา ทำจมูกฟุดฟิด

แยมหัวเราะ ส่ายหัวจนผมเผ้ากระจาย มีกลิ่นแฟซ่าฟุ้งไปรอบด้านเลย “เปล่า..คุณหอม ผมชอบมากๆ”

เขาดูนิ่งค้าง มองแยมฉีกยิ้ม หลังจากนั้นเขาก็ยิ้ม

“เรามาทำความรู้จักกันดีมั้ย ฉันชื่อกฤษณะ เป็นรุ่นน้องของพี่ธวัชสมัยเรียนศิลปากร”

“เรียกผมว่าแยมก็ได้”

“งั้นก็เรียกฉันว่า อาณะ”

“อาณะ..” แยมทวน จริงๆแล้วเรียกว่า อากฤษ ก็เพราะดีเหมือนกัน แต่แยมชอบพยางค์ท้ายมากกว่า ถ้าเรียก กฤษ มันจะพ้องกับคำว่า กริช ถ้าทั้งชื่อทั้งดวงตาของเขาเชือดเฉือนเหมือนมีด คนใกล้ตัวคงแย่น่าดู

“ไม่ชอบเหรอ” เสียงของเขาดึงแยมกลับมา

แยมมองช็อคโกแลตในมือ น้ำตาร่วงผล็อย

..ทำอะไรลงไป..ทรยศ..หักหลังเขาได้ลงคอ..

“แยม..” กฤษณะนิ่วหน้า เขาแตะไหล่บาง แค่จับเท่านั้น เจ้าตัวเล็กก็ทำนบแตก

“อาณะ..ฮึก..อาณะ”

“ครับผม รอบที่ห้าแล้วนะ” เขายิ้ม ปล่อยให้อีกฝ่ายอาศัยบ่าเป็นที่ซับน้ำตา ลูบผมนุ่มลื่นปลอบใจ

“ทำไมมาช้า..” แยมทุบบ่าเขาแรงๆ น้ำหูน้ำตาเปียกเสื้อเขาชุ่มไปหมด “ไหนว่าจะไม่ทิ้งแยม”

ร่างสูงหัวเราะเบาๆ แยมกัดเข้ามาเต็มไหล่เขาเลย ไม่รู้มันเขี้ยวอะไรนัก นี่ขนาดรีบกลับยังโดนทั้งทุบทั้งกัด ถ้าลองไปค้างที่ไหนแล้วไม่บอกคงถูกไล่ออกจากบ้านแน่

“กลับมาแล้วนะ” เขากระซิบ จูบข้างแก้มที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยออกให้

“ดีใจ..แยมดีใจ”

“อาคิดถึงแยม”

“แยมก็คิดถึง” แยมพูดรัว “รักด้วย..มากๆเลย”  

นรภัทรเดินลงมาจากชั้นบน เขาก้าวเข้ามาแทรก นั่งลงตรงหน้าพ่อแล้วถามหาของฝากที่พูด กฤษณะถึงต้องผละจากแยม เขารื้อของ เลยไม่ทันสังเกตสายตาของลูกชายที่จ้องเขม็งไปยังใครอีกหนึ่ง 

“นี่ไง มีตั้งหลายแบบ” เขาโชว์

“ช้าไปสี่ปี” เด็กหนุ่มมองไอ้ไม้บูมเมอแรงที่เขาเคยพูดไว้ว่ามันเท่

“นั่นสินะ” กฤษณะหัวเราะ นึกขึ้นได้ว่ามีตุ๊กตาจิงโจ้ของแยมด้วย

แยมไม่พอใจคุณภัทร เขาทำตัวเหมือนเด็ก ในเมื่อได้แล้วจะเอายังไง อาณะอุตส่าห์ซื้อให้ นี่หรือคำพูดของลูกกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อ ขนาดแยมแค่อยากกินเป๊บซี่พ่อยังด่าเลย แยมไม่เคยโกรธพ่อกลับสักหน

..ถ้าแม้แต่พ่อตัวเอง..คุณภัทรยังรักไม่ได้..

..นับประสาอะไรกับการขอความรักจากคนอื่น..

“ชอบ” ร่างเล็กฉีกยิ้มกว้าง เอาจิงโจ้ขนเกรียนหน้าตาประหลาดจากอาณะมากอด มันอบอุ่น นุ่มนิ่มไปหมด ตั้งแต่เด็กแล้ว แยมไม่ได้เล่นของเล่น ตั้งแต่เด็กเช่นกัน..ที่แยมไม่ได้ถูกแม่กอด ความรู้สึกที่ได้กอดอะไรแบบนี้มันดีจริงๆ

นรภัทรมองภาพตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจนัก เขารวบของฝากจากพ่อลงถุงแล้วเอาไปตั้งตรงตีนบันได ไว้จะขึ้นบ้านค่อยหยิบไปพร้อมกัน พอกลับมา แยมก็กำลังเขย่าลูกแก้วที่ด้านในบรรจุทรายแทนน้ำ ส่วนอีกลูกเป็นรูปโอเปร่าเฮาส์

“ภัทรจะไปไหนรึเปล่า” กฤษณะถามลูกชาย อีกฝ่ายยืนนิ่งอยู่ด้านหน้า

“ทำไม”

“จะพาไปกินข้าว ไปด้วยกันสามคน”

แยมสะอึก มองคุณภัทรแล้วหลบสายตาคู่นั้น ทำทีสนใจแต่ลูกแก้วในมือ กำลังภาวนาไม่ให้คุณภัทรไป กำลังโล่งอกที่อาณะพูดว่า ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร แต่สุดท้ายแยมต้องชะงัก เพราะคุณภัทรไม่ปฏิเสธสักคำ

“ดีเลย ไม่ได้ไปไหนกับพ่อมานานแล้ว”

แยมเดินหนีออกมา บอกว่าจะเอาของไปเก็บ คุณภัทรยังนั่งอยู่ที่เดิม ใจของแยมเต้นรัว รู้สึกอะไรไม่เข้าข้างสักอย่าง ไม่ใช่เพราะอาณะดูดี ไม่ใช่เพราะเขามีเสน่ห์ดึงดูด ถึงเอาจิตใจของคุณภัทรมาสวมลงในร่างของอาณะ แยมก็ต้องปฏิเสธ คิดว่าเขาจะพูดรู้เรื่องแต่ก็ไม่ใช่ แยมรักเขาไม่ได้!

“กับแยม..เป็นยังไงบ้าง” กฤษณะมองตามแผ่นหลังเล็กที่ก้าวขึ้นไปด้านบน เขาไม่ได้มองหน้าภัทร แต่ก็รั้งตัวเอาไว้ตอนที่ภัทรกำลังจะเอาของไปเก็บบ้าง

นรภัทรชะงักงัน เขามองพ่อ ถูกสายตาคู่นั้นตรึงร่างกับที่ เหมือนการบังคับให้เขานั่งลงพูดคุย

“ห่วงผมหรือว่าห่วงใคร”

“เป็นคนสำคัญของฉันทั้งคู่ ก็ต้องห่วงทั้งคู่”

“รักมากใช่มั้ย” เด็กหนุ่มย้ำคำเดียวกับที่เคยถามแยม

กฤษณะมองหน้า เขาเอนลงพิงโซฟาด้านหลัง พาดแขนไปกับพนักเหมือนกำลังครุ่นคิด แยมลงมาพอดี สองคนด้านหน้าเลยดูเหมือนจะเงียบไป

มื้อเที่ยง แยมเป็นคนทำอาหารให้ แต่มื้อเย็น อาณะชวนไปกินที่ร้านอาหารริมแม่น้ำปิง แยมไม่เคยไปมาก่อน แยมอยากนั่งติดน้ำ แต่ยุงเยอะตอนดึกๆ พวกเขาเลยนั่งตรงเฉลียงด้านบนที่จัดโต๊ะเหมือนซุ้มขันโตก

แยมเข้าไปนั่งติดอาณะ ทั้งที่หวังว่าคุณภัทรจะนั่งอีกทาง แต่เขากลับเข้ามาเสียชิดกับแยม

“คุณไม่ควรทำแบบนี้” แยมกระซิบ มองอาณะที่หันไปสั่งอาหารให้

นรภัทรพลิกเมนูผ่านๆ หากมืออีกข้างเลื่อนลงแล้วกอบกุมปลายนิ้วเล็ก แยมยื้อออก แต่เขาจับไว้มั่นคง 

“ปล่อย”

“จำเป็นต้องทำตามงั้นเหรอ” เขามองหน้าแยม “ในเมื่อนายไม่ให้ในสิ่งที่ฉันขอ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องให้ในสิ่งที่นายขอ”

พอสาวเสิร์ฟเอาแก้วเปล่ามาให้ แยมก็สะบัดมือเขาออก บอกว่าจะตักน้ำแข็งเอง คุณภัทรยิ้มเยาะ แต่คงยิ้มได้ไม่นาน เพราะแยมเอาใจใครคนหนึ่งมากกว่า

“ขอเพลงได้นะเจ้า” สาวน้อยหน้าแฉล้มในซิ่นผ้าฝ้ายยิ้มเอียงอายมาที่ร่างสูงใหญ่ตรงหน้า

กฤษณะยิ้มรับ เขาหันไปมองนักร้องสาวตรงเวทียกพื้น มีวงสะล้อ ซอ ซึง สำหรับโฟล์คซองคำเมือง เธอกำลังร้องเพลงเสียงหวาน เขาฟังแล้วนึกถึงเจ้าตัวแสบที่ไปนั่งป้องเทียนอยู่นานบนดอยสุเทพ           

                “เทียนที่เวียนนมัสการ บันดาลให้ หทัยสมปรารถนา ดลจิตอิเหนา ให้เขามารักข้า ขอองค์พระปฏิมา เมตตาช่วยคิดอุ้มชู ขอเทียนที่เวียนวน ดลฤทัยสิงสู่ ให้องค์ระเด่นเอ็นดู อย่าได้รู้คลายคลอน”

                “ว่าไงล่ะ บุษบา” เขาเย้าแหย่คนข้างกายที่แก้มแดงจัด “ป่านนี้หาอิเหนาเจอรึยัง”

                แยมร้อนผ่าวบนหน้า “อาณะเป็นระเด่นมนตรีของแยม”

                “จริงเหรอ” เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบ

                “จริง” แยมบอก ร้องคลอแทน “ข้าสวดมนต์ขอพระพร วิงวอนให้ หทัยระเด่นปรานี รักอย่าเคลือบแฝง ดังแสงเทียนริบหรี่ ขอองค์ระเด่นมนตรี โปรดมีจิตนึกเมตตา”

                “ถ้าอย่างนั้น ผมก็คงเป็นจรกาแทนสินะ” นรภัทรแสร้งพูด พ่อหัวเราะ แต่แยมหันขวับมามอง ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้าง “บางที อิเหนาอาจจะชักช้าไม่ทันการก็ได้”

                แยมหายใจไม่ทั่วท้อง อาณะยังคงอารมณ์ดีเหมือนเคย เขาคงไม่ได้คิดอะไร แต่คนข้างๆแยมนี่สิ

                ..คุณภัทรกำลังคิดอะไรอยู่..

                “นี่ก็ต้องแล้วแต่บุษบา ใช่มั้ย” กฤษณะพูดลอยๆ ทำทีเหมือนไม่สนใจ

..ใครจะรู้..เขาอาจจะฟังอยู่ทุกประโยคก็ได้..

“ขอเพลงอื่นเถอะอาณะ” แยมอดรนทนอยู่ในสภาพนี้ไม่ไหว เสมองไปด้านล่างแทน

นักร้องคนสวยยิ้มแย้มมาหา เธอขยับไมค์ “คุณคนนั้น ไม่อยากขอเพลงหน่อยเหรอคะ”

กฤษณะชี้มาทางตัวเอง เธอพยักหน้าแล้วหัวเราะคิกคัก แยมเลยหน้าบึ้ง อาณะเป็นคนที่ดึงดูดใครหลายต่อหลายคนได้ตลอดเวลา อย่างตอนนี้ ขนาดผู้หญิงที่ควงแฟนมายังแลกที่นั่งแล้วหันมองแต่อาณะเลย

“รู้รึยัง ว่าเขามีแต่คนมาเสนอตัวให้” นรภัทรยิ้มสมใจ แต่ก่อน เขาไม่ชอบที่เขาแตกต่าง แต่ตอนนี้ เขาพอใจ เพราะมันอาจจะเป็นข้อได้เปรียบเดียวที่เขามี “นายไม่มีวันมีความสุขได้หรอก ต้องเจ็บจนวันตายนั่นล่ะ คิดว่าเชื่อเขาได้มากแค่ไหนกันเชียว กะอีแค่คำว่า รักเขายังไม่ยอมบอกเลยไม่ใช่เหรอ”

                สาวคนนั้นยังคงมองมา เธอดูปลื้มใจกับแขกหนุ่มเป็นพิเศษ “ดอกแมงวาย คล้ายดังหัวใจอ้ายนา ยามสายลมพลิ้วพา แมงวายลิ่วถลา ล่องฟ้าสันป่าตอง”

                แยมมองหน้าคุณภัทร เม้มปากแน่น เขาจ้องกลับ แยมได้ยินแต่เสียงเพลง

“อ้ายทำบ่ฮู้บ่หันข้าเจ้าทั้งปวง ข้าเจ้าช้ำทรวงที่ฮักอ้ายลวงจักปอง อ้ายกลับหัวใจของอ้ายเคยครอง โอ้สันป่าตองหมองใจข้าเจ้าเอย”

คุณภัทรท้าทายแยม แยมเมินหนี รู้ตัวว่าเคืองเขา

“ทำไมเพลงเหนือถึงมีแต่ตัดพ้อผู้ชาย” กฤษณะพึมพำ เขาหันมาถามแยม

แยมมองมือที่เขียนชื่อเพลงใส่กระดาษแล้วฝากไปทางเด็กเสิร์ฟ แอบดูว่าอาณะไม่ได้เขียนเบอร์โทรให้เธอสำหรับติดต่อกันเป็นการส่วนตัวภายหลัง ถ้าคุณภัทรอยากจะยุ ก็คงทำสำเร็จแล้ว

“ไม่เสมอไปหรอก แต่เพราะส่วนมาก คนกรุงชอบหลอกคนเหนือ” แยมพ้อผ่านแววตา “อาณะรู้จักวังบัวบานมั้ย เป็นสุสานความรักที่ไม่สมหวัง ก็คนกรุงเทพน่ะใจร้าย เข้าหากันเพราะมีจุดประสงค์อื่น”

ชายหนุ่มเงียบงัน  

“ถ้าเป็นแยม อาจจะทำอย่างนั้นก็ได้” ดวงตาคู่หวานมีหยดน้ำคลอ

“ไม่ต้องพูดเรื่องไม่เป็นมงคลเลย” เขาเขกหัวเล็ก รวบไหล่บางมากอดไว้ “เป็นเด็กขี้หึงใช่มั้ย”

แยมยิ้ม หัวเราะออกมาเมื่อเขาแซว กว่าจะรู้ตัวว่าเกิดอาการแบบนี้เพราะอะไรก็ถูกเขาจับติดเสียแล้ว น่าอายที่สุด แขนเล็กกอดเขาไว้ ซุกหน้าลงกับบ่ากว้าง ได้กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่แยมโหยหา

“แยมชอบกลิ่นของอาณะ”  

“เคยอายบ้างรึเปล่า” เขาเอ็ด บีบจมูกเชิดรั้นอย่างเอ็นดู

ทุกอย่างอยู่ในสายตาของใครอีกหนึ่ง นรภัทรกำหมัดแน่น อารมณ์ภายในพลุ่งพล่าน

“พี่แยม..ไปเข้าห้องน้ำกับผมหน่อยสิ”

“นี่ไง..เดินลงไป ใต้ที่นั่งเราเป็นห้องน้ำ” เขามาบ่อย ไม่เห็นความจำเป็นว่านรภัทรจะต้องการเพื่อนเลย

“ไม่เห็นเข้าใจ ไป..พี่แยม ไปกับผม” เขาคว้าแขนเรียว

แยมปฏิเสธทางสายตา คิ้วขมวดเข้าหากันเพราะแรงบีบที่ข้อมือ มันขึ้นรอยแดง

“เพลงนี้สำหรับแขกของเราที่อยู่ชั้นบนนะคะ ลองมาฟังกัน” เธอเอื้อนทำนองแผ่วเบา “ใครหนอดีดซึงให้ข้าเจ้าซึ้งซ่าน ทรวงเอ๋ย ก่อนอ้ายพี่เคยดีดซึงสอนข้า เจ้าฮัก”

แยมหันไปมอง อาณะกำลังสนใจเพลง ไม่ได้หันมามองคุณภัทรที่บังคับแยมทางอ้อม

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

“อาณะ..เดี๋ยวแยมมา” ร่างเล็กรีบหันไปบอก ไม่รู้ว่าคุณภัทรจะมาไม้ไหน

                พอลับหลัง นรภัทรเปลี่ยนจากการจับจูงเป็นกระชากแขนอีกฝ่าย ไม่มีใครอยู่แถวนั้น เขาผลักตัวเล็กบางไปชนเคาน์เตอร์อ่างล้างมือ

                “เจ็บ!” แยมกัดฟัน ถลึงตามองเขา

                “ทำตัวผู้ดี อยากเป็นบุษบาเหรอ วันทองล่ะไม่ว่า” เขาเยาะ โน้มลงใช้แขนกักตัวแยมเอาไว้

                “คุณพูดบ้าอะไร” ผลักอกเขาออก แต่ดูเหมือนไม่เคยได้ผลเลย

นรภัทรขบกรามกรอด พ่อเขากลับมาแล้ว คืนนี้แยมจะนอนกับใคร เขารู้ดี

“อย่ายุ่งกับเขา” เด็กหนุ่มยึดมืออีกฝ่ายเอาไว้ ดวงตาคู่นั้นทำให้เขาบ้าคลั่ง

..ดวงตาที่ฉายแววว่าเทิดทูนบูชาพ่อของเขามากมายเพียงใด..

“คำนี้น่าจะพูดกับคุณมากกว่า! คนที่ชอบเอาตัวไปยุ่งกับคนอื่นน่ะเป็นคุณ ไม่ใช่พวกเรา” แยมกระชากแขนกลับ เดินหนีเขาไปอย่างไม่ไยดี

“คิดจะคบชู้สินะ” เด็กหนุ่มประชด เดินตามอย่างไม่ยอมลดละ “ตอนนี้เป็นเมียใคร น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอ”

แยมเบิกตากว้าง หลบเข้ามาด้านในอีกหน สอดส่ายสายตาว่าจะไม่มีใครลงมาได้ยิน..โดยเฉพาะเขา

“คุณไม่มีสิทธิ์ใช้คำนั้นกับผมนะ”

“คำไหน..เมียน่ะเหรอ” เขาเย้ยหยัน รวบตัวคนตรงหน้ามากอดไว้ “ก็มันเรื่องจริงจะให้โกหกทำไม”

“ถ้าบ้านคุณเรียกคนที่คุณข่มขืนว่าเมียล่ะก็!

“ครั้งแรกน่ะใช่ แต่ครั้งที่สองรู้สึกจะสมยอม”

“คุณ!” แยมทุบเขาแรงๆ พอเขาไม่ปล่อย แยมยิ่งชกกำปั้นลงกับแผ่นอกของเขา แต่เขาคงไม่สะทกสะท้านหรอกเพราะแขนคู่นั้นยิ่งรัดร่างแยมแรงกว่าเดิม

“ผมจะพูดครั้งสุดท้ายนะครับคุณแม่เลี้ยง” นรภัทรบอกเสียงแข็ง “อย่าคิดจะนอนกับเขาเด็ดขาด”

“ถ้าผมจะนอน คุณจะทำไม” ให้มันรู้ไปเลยว่าแยมไม่ยอมเขาง่ายๆ คนที่ดีแต่ใช้กำลัง เอะอะอะไรก็บังคับ แยมอยากจะเห็นใจ แต่เขาทำตัวมีปัญหาเอง ถ้าปากเรียกแยมว่าแม่เลี้ยงได้ ทำไมเขาทำตัวให้เป็นลูกที่ดีไม่ได้ล่ะ! มีลูกที่ไหนจะเอาเมียพ่อเป็นเมียตัวเองบ้าง

..สิ่งหนึ่งที่แยมน่าจะคิด..

..แล้วมีเมียที่ไหน..เอาลูกเลี้ยงเป็นผัวตัวเองบ้าง..

“ก็ไม่ทำไม ฉันก็แค่บอกเขาว่าจริงๆแล้ว ใครกันแน่ที่มาทีหลัง”

แยมโกรธเขาจนน้ำตาคลอ ถ้าไม่ใช่เพราะคำขู่พวกนั้น ถ้าแค่ไม่มีมัน

“จำเอาไว้..คุณยัดเยียดให้ผมได้แค่นี้ ถ้าคุณชื่อนรภัทร ไม่ใช่กฤษณะ ก็อย่าหวังอะไรเกินตัว!” แยมผลักเขาเต็มแรง เขาแค่ผละไปก้าว กำลังจะวิ่งหนี แต่เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดอะไรบางอย่างด้วยเสียงที่ดังพอควร

ไม่!..อ..ย่า..

ไม่เอา! ปล่อย ปล่อย!’

แยมนิ่งค้าง หันกลับมามองภาพเคลื่อนไหวในนั้น จำได้ดี..ว่าเป็นเสียงตัวเอง จำได้แม่นยำ..ว่าคนที่เคลื่อนไหวตัวอยู่บนร่างคือใคร

ฮ..อ๊าาา

นายตอดฉันแน่นไปหมด

อาา..อื้ออ

มือบางสั่นริก หยดน้ำร้อนผ่าวเอ่อขึ้นก่อนจะพรากลง  

“คุณ..ต้องการอะไร”

“ต้องการนาย” เขาตอบโดยไม่ต้องรอคิดซ้ำสอง

“ผมบอกแล้ว ถ้าเราไม่เป็นเพื่อนกัน เราก็เป็นกันได้แค่พี่น้อง”

“นั่นไม่ใช่คำตอบ” เขาปิดมือถือ ก้าวเข้ามาหาแยม “คืนนี้ นายต้องมาหาฉันที่ห้อง ฉันรู้..นายไม่อิ่มจากเขาง่ายๆหรอก พวกเราต่างหากที่เหมาะสมกันเพราะอารมณ์ใฝ่ต่ำมันเยอะพอกัน ฉันจะเป็นคนเติมให้นายเอง”

“ผมจะไม่ไปหาคุณ” แยมจิกเล็บลงฝ่ามือ หลบริมฝีปากที่จูบลงมา

“ถ้าไม่มา ฉันจะไปหาเอง”

“คุณไม่กล้าหรอก”

นรภัทรเป็นฝ่ายเดินออกมาก่อน เขาแสร้งพูดเป็นคนดีว่าเดี๋ยวพ่อจะสงสัย “เดี๋ยวเราจะได้เห็นกัน”

แยมเซไปพิงผนังด้านข้าง เขาขึ้นบันไดไปแล้ว เหลือแต่แยมที่หัวใจเต้นรุนแรงเหมือนจะหลุดออกมา ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ เรี่ยวแรงแทบไม่มี

“ทำไมมาช้า” กฤษณะเคี้ยวขิงเล่น ส่วนมากไม่มีคนรู้ว่าเขาชอบกินเผ็ด “อาอุตส่าห์ขอเพลงให้แยม”

แยมมองคุณภัทรที่นั่งนิ่ง เขากำลังชิมน้ำพริกอ่อง ส่วนอาณะเริ่มกินพริกสดแล้ว

“เผ็ดจะตาย” แยมเบ้หน้า ปรับท่าทางให้เป็นปกติ

“บางทีก็ชอบของร้อน มันถึงใจดี” เขาพูดเรียบง่าย

แยมเงียบ ถามกลับไปว่าอาณะขอเพลงอะไรให้ เขาเลยบอกให้แยมฟัง  

“สายน้ำเชี่ยวโกรกไหล วกวนแล้วไหลไป..ไหลไปแล้วไม่กลับมา คิดเปรียบไปก็คล้ายเหมือนว่า รักเอยไม่คืนหวนมา จากลาไปยังหนใด”

“เพลงอะไร” แยมไม่ชอบเลย ทำนองมันเศร้า

“สายน้ำไม่ไหลกลับ” เขาตอบ “อาให้แยม”

แยมหันไปมองคนร้อง เธอมีเสียงก้องกังวาน

“คิดถึงเมื่อก่อนเคย รักฉันเป็นสุขเอย ไหนเลยจึงต้องจากไกล คอย..เฝ้าคอย เฝ้าครวญหวนไห้ รักเอยจากไปแล้วไย จากไปเหมือนสายน้ำวน”

“ฉันสิยังคร่ำครวญเพ้อบ่น ไหว้วอนให้สายน้ำวน ช่วยดลให้รักฉันคืน” เธอทอดเสียงไปกับความหมาย “เขา..คงไม่กลับมา หัวใจพร่ำเรียกหา น้ำตาหลั่งนองกล้ำกลืน นอนหลับตาต้องผวาตื่น สายน้ำไม่เคยไหลคืน..ไม่คืนเสียแล้วรักเอย”

มีเสียงปรบมือจากคนฟังทุกโต๊ะ เธอยิ้มรับ หันมาถามคนขอว่าถูกใจไหม กฤษณะเลยแถมทิปให้เธองามๆ

“เพลงอะไร ไม่เพราะเลย ไม่เป็นมงคล” แยมย้อนด้วยคำนั้น

กฤษณะไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่มองหน้าแยม แม้จะมีรอยยิ้ม แต่แยมดูออกมานานแล้วว่า ดวงตาของเขาไม่ได้ยิ้มตาม “รู้มั้ย..มันหมายความว่ายังไง”

แยมส่ายหัว เขี่ยเม็ดข้าววางเรียงกันแทน รู้ว่าตนเองกำลังหลบตาเขา  

                “เผื่อใครบางคนจะรู้ตัวว่าเวลาเสียของรักมันเป็นยังไง ถ้ารู้แล้ว จะได้ไม่ทำพลาดตั้งแต่ต้น” เขามองแยม “เพราะถ้าถึงเวลานั้น เรียกหาให้ตาย ก็คงไม่กลับมาอีก”

                แยมก้มหน้านิ่ง คำพูดของเขาเนิบนาบ แต่กลับบาดลึกเข้าไปถึงหัวใจ

                ..เขาเตือน..

                ......

 

                แยมนั่งนิ่งอยู่บนรถคู่กับเขา คุณภัทรนั่งด้านหลังคนเดียว ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก มันน่าอึดอัด แยมเพิ่งรู้ว่า ความรู้สึกของคนที่กำลังทรยศใครคนหนึ่งเป็นแบบนี้

                ..แม่รู้สึกยังไงนะตอนที่มีผู้ชายคนอื่นนอกเหนือจากพ่อ..

                พ่อคงโกรธมาก เพราะพ่อไม่เคยให้แยมเห็นภาพของแม่เลย บ่อยครั้งที่พ่อให้เหตุผล เขาใจร้ายกับแยม เพราะแยมเหมือนแม่ คงต้องดูหน้าตาของแม่จากกระจก เขาตัดขาดแม่ออกไปจากชีวิต

..แยมกลัว..อาณะจะทำแบบนั้นกับแยมมั้ย..

กฤษณะจอดรถ ลูกชายเขาเปิดประตูลงไปแล้วเดินขึ้นบ้าน มีแต่แยมที่ยังนั่งนิ่ง เขาดับเครื่อง นั่งนิ่งอยู่ตรงคนขับเช่นกัน

“มีอะไรจะพูดกับอาใช่มั้ย”

แยมตัวสั่น ไหล่บางไหวริก สุดท้าย..มีหยดน้ำตาไหลลงมา “แยม..ไม่รู้”

เขาถอนหายใจ รู้สึกผิด ฝ่ามือใหญ่ลูบผมนุ่มเบาๆ “อาขอโทษ อย่าไปคิดอะไรมากเลย”

“อาณะ..อาณะจะไม่ไล่แยมออกไปจากบ้านใช่มั้ย จะไม่ทิ้งแยมใช่รึเปล่า” แยมละล่ำละลัก

เขาขมวดคิ้วแน่น “พูดบ้าๆ ทำไมต้องไล่แยมด้วยล่ะ”

“ไม่..ไม่รู้” แยมยกมือขึ้นขยี้ตาแต่เขารั้งเอาไว้ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยให้แผ่วเบา ริมฝีปากอุ่นร้อนจูบซับลงมา

“ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น แยมมีสิทธิ์ที่จะได้อยู่ที่นี่จนกว่าแยมจะไม่ต้องการ เพราะฉะนั้น เลิกกังวล”

“แยมรักอาณะ” ใครคนหนึ่งยังคงพร่ำบอกอย่างเคย

“อืม..” และใครอีกคนหนึ่ง

..ยังคงไร้การตอบรับ..อีกเช่นเคย..

แยมตามเขาขึ้นบ้าน มองประตูห้องคุณภัทรเปิดแล้วปิดลง แอบถอนหายใจ เขาแค่ขู่ให้แยมกลัว ถ้าแยมอ่อนแอ เขาจะหาทางรังแกกันอีก

“ไปอาบน้ำก่อนไป” กฤษณะยื่นผ้าเช็ดตัวให้

แยมเชื่อฟังเขา พยายามแสดงให้เขาเห็นว่าแยมเป็นเด็กดี อากาศหนาว แยมรีบจัดการตัวเอง เขารออยู่ในห้องนอน นั่งดูรายการทีวีแล้วหัวเราะเบาๆ เขาเป็นคนรักสัตว์ แต่พอแยมถามว่าทำไมไม่เลี้ยง เขาบอกว่า ขี้เกียจ ไม่อยากดูแล อึเหม็น โดยเฉพาะแมว เล่นเอาแยมสะดุ้ง เพราะแยมรักแมวสุดๆ

“อาณะรีบอาบน้ำเร็ว” แยมดุนหลังเขาเข้าไป รู้ว่าเขากลับมาเหนื่อยๆ อาจจะอยากแช่น้ำสบายๆ แยมเลยเปิดน้ำใส่อ่างเอาไว้ ตีฟองจนขึ้นฟ่อด

พอเขาปิดประตูห้องน้ำ แยมก็มานั่งดูทีวีเพลินๆ ไม่รู้ว่าผล็อยหลับไปตอนไหน หัวยังเปียกโชก รู้แต่ว่ารอบด้านเงียบกริบ มีอ้อมแขนของใครคนหนึ่งกอดเข้ามาจากด้านหลัง ตามด้วยเรียวปากที่จูบแผ่วบนซอกคอ แยมหัวเราะ จั๊กจี้จนต้องพลิกหลบ

“อืออ..” แยมหันกลับมาเพราะถูกเขาจับไหล่แล้วกดร่างลงนอนหงาย ใจเต้นตึกตัก แก้มแดงซ่านเพราะเลือดสูบฉีด

“ไงครับ คุณแม่” ใบหน้าที่โน้มจนชิดทำให้คนมองเบิกตากว้าง

แยมเกือบร้องออกมาถ้าเขาไม่ตะครุบปากไว้ คุณภัทรเหลือบมองไปทางห้องน้ำ จุ๊ปากเบาๆแล้วส่ายหัว  

                “ออกไป..” ร่างเล็กเสียงเครือ มองคนที่ทาบทับอยู่บนตัว ยกมือดันไหล่เขาออก

                “คืนนี้ ถ้าพ่อหลับแล้วให้มาหาฉัน” เขากระซิบ โน้มตัวลงจูบ “จำไม่ได้เหรอว่าฉันพูดแบบนี้ตอนอยู่ที่ไอ้ร้านเวรนั่น”

                ร่างเล็กน้ำตาไหลพราก ความกลัวแล่นพล่านในอก สะดุ้งเฮือกเมื่อมีเสียงเปิดน้ำ มันดังจนกลบแรงหอบหายใจของแยม “ไม่..” ภาวนาไม่ให้อาณะออกมาตอนนี้ แต่ดูเหมือนจะไม่ช่วยอะไร เพราะเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นกระเบื้องเบาลง

                “ไม่เหรอ” นรภัทรโน้มตัวลงใกล้ เขากอดแยมไว้ทั้งตัว “งั้นให้พ่อรู้ความจริงเลยดีกว่า ฉันเองก็ไม่อยากลักกินขโมยกินอีกแล้ว”

“ไม่ได้นะ!” แยมลุกพรวด ดันตัวเขาออก ดูเหมือนอาณะจะอาบน้ำเสร็จแล้ว “ออกไป..เร็ว!

“รับปากมา” เขายืนค้างอยู่หน้าประตูห้อง การที่เขากล้าเข้ามาในห้องนอนของแยมทั้งที่พ่อเขายังอยู่ แปลว่าเขาไม่คิดจะเลือกวิธีอีกต่อไป “ถ้าไม่อยากให้ภาพนั่นไปถึงพ่อ รู้ใช่มั้ยว่าต้องทำยังไง”

แยมมีท่าทีลังเล แต่เขาก็ไม่ยอมง่ายๆเช่นกัน

“ตกลง..ผมจะไป เร็ว..ผมไม่อยากให้เขารู้”

มีเสียงเปิดประตู แยมรีบงับบานไม้ด้านนอกลง จัดแจงชุดนอนที่เลื่อนหลุดให้เข้าที่ ร่างสูงใหญ่ที่ขยับมายืนกลางห้องมีสีหน้าประหลาดใจ เขาเช็ดผมที่เปียกชุ่มจากน้ำ

“มีอะไรรึเปล่า”

“เปล่า..” แยมปฏิเสธ รีบปีนขึ้นเตียง หันหลังให้เขาแล้วข่มตาหลับ

กฤษณะใส่เสื้อ เขาเดินไปปิดทีวี บ่นว่าเมื่อย เหนื่อย คืนนี้คงหลับเป็นตาย ซึ่งมันเป็นประโยคที่แยมรอฟัง เขาล้มตัวข้างๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมให้ถึงอก ไม่ลืมบอกราตรีสวัสดิ์พร้อมกับจูบข้างแก้มอย่างอ่อนโยน

แยมน้ำตาไหล ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกหน มันเกิดขึ้นรวดเร็วจนแยมต้องหยิกแขนตัวเอง อยากรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เขาใจดี เขาอบอุ่น เขาให้แยมทุกอย่าง แต่แยมกับลูกชายของเขา ลักลอบมีอะไรกัน เล่นชู้อยู่บนหัวเขา

..อยากให้เป็นแค่ฝัน..แต่มันคือความจริง..

                เสียงหายใจสม่ำเสมอของเขาทำให้รู้ว่าเขาคงจะเหนื่อยมาก แยมลืมตาโพลง ปรับสายตาจนชิน ไม่กล้าเปิดไฟหัวเตียงเพราะจะทำให้เขาตื่นได้ เท้าเปล่าเปลือยย่ำลงกับพื้นพรม ค่อยๆปลีกตัวออกมา

                แยมแง้มประตูให้ช่องเล็กที่สุด กลัวแสงสว่างตรงบันไดจะสาดเข้ามาในห้อง คุณภัทรยืนรออยู่ตรงนั้น เขาเดินเข้ามาหา รวบร่างแยมไปกอด แทบจะปลดเสื้อแยมทิ้งตั้งแต่โถงทางเดิน แยมปล่อยให้เขากอดจูบ กระทั่งหายลับเข้าไปในห้องนอนของเขากันสองคน

                กฤษณะลืมตาขึ้น ในทันทีที่ประตูปิดลงตามเดิม

               

........................................................................................



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 12 : Yellow Hyacinth - Jealousy [3] 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11483 , โพส : 146 , Rating : 16% / 100 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
# 146 : ความคิดเห็นที่ 4338
อาณะเวลาโกรธต้องน่ากลัวแน่เลยอะ แล้วมารู้ความจริงอีก โอ๊ยยยย
Name : ร้องแล้วนะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ร้องแล้วนะ [ IP : 1.10.214.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ธันวาคม 2561 / 07:06
# 145 : ความคิดเห็นที่ 4330
แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ปวดใจไปหมดแล้วววววว
Name : Whoopie Pie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Whoopie Pie [ IP : 1.46.133.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2561 / 16:16
# 144 : ความคิดเห็นที่ 4305
รู้ทั้งรู้ว่าอาณะมีปมเรื่องนี้โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย
Name : heykiki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ heykiki [ IP : 223.204.38.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2561 / 21:15
# 143 : ความคิดเห็นที่ 4304
เชื่อมั้ยว่าอาณะรู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่กลับมาบ้านแล้ว แยมเป็นอะไรอะ ทำไมแยมเป็นงี้ ให้รู้ความจริงไปเถอะ สงสารอาณะว่ะ ต้องมาเจออะไรซ้ำสอง อาณะนิ่งนะ แต่เตือนแล้ว รอแค่เห็นจะ ๆ ชั้นว่าเห็นแน่ ๆ ฮือ หน่วงโว้ย
Name : heykiki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ heykiki [ IP : 223.204.38.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2561 / 21:15
# 142 : ความคิดเห็นที่ 4274
ไปกันสองคนเหอะปล่อยอาณะไปสงสารแล้ว
Name : Poolsky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Poolsky [ IP : 1.47.13.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2561 / 11:27
# 141 : ความคิดเห็นที่ 4249
โอ๋ย...ณะรู้แล้ว
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 182.232.71.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 00:09
# 140 : ความคิดเห็นที่ 4248
โอ้โห.......ลูกชายสุดรักก็จักให้พ่อได้ถึงใจจริงๆ แยมก็เริ่มจะลังเลนิดแล้วนะ
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 182.232.71.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 00:07
# 139 : ความคิดเห็นที่ 4230
คือต้องให้แยมทำไงอ่ะ ถามจริงงง เลือกได้ไหมมม สงสารรรรร
Name : Mickey CB < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mickey CB [ IP : 134.196.70.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กรกฎาคม 2561 / 01:13
# 138 : ความคิดเห็นที่ 4221
อาจะไม่ทำอะไรสักอย่างเลยหรอ
Name : gift_tyr < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gift_tyr [ IP : 180.183.184.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มิถุนายน 2561 / 06:05
# 137 : ความคิดเห็นที่ 4177
อาณะเหมือนจะรู้ แล้วทำไมอาณะไม่พูดอะไร
Name : itzmeboombim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ itzmeboombim [ IP : 184.22.214.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2561 / 14:49
# 136 : ความคิดเห็นที่ 4148
เกลียดทั้งอาณะทั้งภัทร

อาณะทั้งที่รู้อยู่แล้วก็เลือกที่จะเฉย และปล่อยให้ทุกอย่างเดินตามเกมของภัทรไป

ถึงจะเตือนให้แยมพูดออกมาแล้วก็ตาม

เราเข้าใจว่าแยมกลัว มันเหมือนไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้

แต่เราก็ไม่ชอบที่แยมเลือกที่จะปิดแล้วทำลับหลังต่อไป

การบอกความจริง กับการให้ใครสักคนรู้เองความเจ็บปวดมันต่างกันอยู่แล้ว

ภัทรก็เลือกที่จะบีบแยม

เราอยากให้แยมบอกออกไปให้มันได้จบๆ

ถ้าจะจบก็คือจบ

แบบนี้แยมมีความสุขหรอ หักหลังคนที่ตัวเองบอกว่ารัก

แต่ถ้าแยมไม่คิดจะพูดมันเราว่าแยมก็ถอยออกมาเหอะ

ถึงแม้แยมจะไม่มีที่ไปแล้วแต่มันน่าจะมีทางออก

ดีกว่าต้องทนอยู่กับความรู้สึกแบบนี้นะ
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 96.30.83.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2561 / 02:03
# 135 : ความคิดเห็นที่ 4119
อาณะเหมือนโดนสวมเขาอ่ะ ไม่โอเคคค โอ้ยย
Name : Pepii922 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pepii922 [ IP : 161.200.188.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2561 / 19:29
# 134 : ความคิดเห็นที่ 4108
เกลียดภัทรอ่ะ แม่งงงง
Name : lkminjluvluv < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lkminjluvluv [ IP : 27.55.119.74 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:52
# 133 : ความคิดเห็นที่ 4098
เกียดทั้งสองคนได้ไหม ทำไมทำแบบนี้ !!!
Name : TAKKYJAA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TAKKYJAA [ IP : 223.24.156.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มกราคม 2561 / 02:42
# 132 : ความคิดเห็นที่ 4092
อึดอัดดดดดดดด โอ้ยยสงสารแยม
Name : BeCraZy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BeCraZy [ IP : 119.76.141.157 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มกราคม 2561 / 18:57
# 131 : ความคิดเห็นที่ 4085
ปวดใจ...
Name : para_aloha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ para_aloha [ IP : 113.53.150.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มกราคม 2561 / 21:12
# 130 : ความคิดเห็นที่ 4084
อาณะอย่าเกลียดแยมม แงงงงงงงง
Name : Primchidap < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Primchidap [ IP : 1.46.9.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มกราคม 2561 / 11:25
# 129 : ความคิดเห็นที่ 4033
อยากสบถคำหยาบคายมากมาย...คือเรื่องนี้มันพีคในพีคในพีคอีกทีนึงอ่ะ คือ...เห้อ ไร้คำพูด อยากรี๊ดออกมาดังๆมาก โอ้ยยยย อีแยมมมมมม นังทัวดี ฮืออออ สับสนล้ะว่าใครพระเอกกันแน่5555555 เหมือนฉากกุ๊กกิ๊กของภัทรแยมมากกว่าอาณะแยมอีก 5555555555555
Name : 9494 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 9494 [ IP : 1.47.166.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2561 / 00:58
# 128 : ความคิดเห็นที่ 4027
ฮือออออ ไม่ไหวแล้วโว่ยยย
Name : pim pimmi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pim pimmi [ IP : 27.55.44.247 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2561 / 21:04
# 127 : ความคิดเห็นที่ 4018
สงสารทั้งแยมและอาณะ กลัวอาณะเกลียดแยม TT TT อยากให้แยมตัดสินกล้าบอกอาณะไปตรงๆ ไม่ใช่มาทำแบบนี้ให้อาณะรู้สึกผิดหวังอีกรอบ
Name : choccop!nk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ choccop!nk [ IP : 202.28.119.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2561 / 17:04
# 126 : ความคิดเห็นที่ 3987
สงสารอาณะจนจะร้องไห้ละนะ อย่าว่าเราอินเกินเลย ฮือออ แต่อ่านไปหน่วงไปจริงๆอ่ะ แบบอึดอัดมาก ไม่รู้จะเป็นยังไงต่ออ่ะ เดาทางไม่ถูก แต่คือสงสารอาณะมากกก แบบมากๆๆๆๆๆเลย
Name : pondist < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pondist [ IP : 184.22.215.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ธันวาคม 2560 / 22:43
# 125 : ความคิดเห็นที่ 3984
สงสารกฤษณะ ต้องเจอเรื่องแบบเดิมซ้ำๆ แยมใจอ่อนเกินไป กลัวมากเกินไป ขัดใจเจ้าแยมจริงๆ
ส่วนภัทรก็เป็นแค่เด็กขาดความอบอุ่นที่ต้องการความรักที่ตัวเองคิดว่าขาด
Name : AunchiKun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AunchiKun [ IP : 223.24.177.115 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ธันวาคม 2560 / 00:15
# 124 : ความคิดเห็นที่ 3940
สงสารอาณะ สงสารแยม ทำไมแยมไม่เลือกที่จะบอก เราว่ามันดีกว่าแอบแบบนี้อ่ะ อาณะก็พูดมาขนาดนั้นแล้ว เป็นเราเราจะสารภาพนะ เพราะถือว่าเราไม่ได้เต็มใจ ถึงจะเคลิ้มไปบ้างมันก็ไม่ใช่ความต้องการของเราอยู่ดี
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.172.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2559 / 21:16
# 123 : ความคิดเห็นที่ 3919
สงสารแยมมมมมม ฮื่อออออสงสารอาณะด้วยยยยยยยยยยยย
PS.  
Name : Pharynx_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pharynx_ [ IP : 223.206.242.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 สิงหาคม 2559 / 21:51
# 122 : ความคิดเห็นที่ 3903
อาณะรู้แล้ว เยี่ยม!!!!!! #ยิ้มอ่อน
Name : คุกกี้คุกกี้รันรัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คุกกี้คุกกี้รันรัน [ IP : 64.233.173.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2558 / 01:47
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android