คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sins : Lust (Yaoi)

ตอนที่ 15 : Red Carnation - My heart aches for you 100%


     อัพเดท 26 พ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : nigiri-sushi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nigiri-sushi
My.iD: https://my.dek-d.com/nigiri-sushi
< Review/Vote > Rating : 100% [ 20 mem(s) ]
This month views : 932 Overall : 160,004
4,361 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4040 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 15 : Red Carnation - My heart aches for you 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12702 , โพส : 213 , Rating : 23% / 66 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 





กฤษณะตื่นตั้งแต่ตีสี่กว่า เวลาเช้ามืด เขาจะมีสมาธิเป็นพิเศษ เพราะภาพที่วาดค้างไว้เลอะสีหมดแล้ว เขาเลยต้องทำขึ้นมาใหม่ให้ทันส่งตามออเดอร์

เขานั่งนิ่ง วางจานสีในมือลง โซฟาด้านหน้าว่างเปล่า ถ้าไม่มีร่างที่เป็นตัวตน เขาไม่สามารถวาดมันขึ้นมาได้ ทั้งที่ตามจริงแล้ว แค่หลับตา เขาก็ลากเส้นได้อย่างแม่นยำ

..อะไรที่ตามหลอกหลอนจนไม่เป็นตัวของตัวเอง..

มีเสียงเคาะประตูห้อง เขาอนุญาตทั้งที่ไม่หันไปมอง สาวใช้คนเดิมเยี่ยมหน้าเข้ามาหา ในมือมีเสื้อสองตัวที่ดูเหมือนจะเคยถูกขยี้เอาคราบเปื้อนออก แต่มันกลับขยายวงกว้าง เพราะสีน้ำมันกินลงตามเส้นใย

“หนูเจอในถังขยะค่ะ” เธอจีบปากจีบคอ รับแบงค์พันไปอีกใบแล้วปล่อยเจ้านายอยู่คนเดียวในห้อง

“ตอนคุณณะออกไป คุณแยมเข้าไปในห้องทำงาน ไม่รู้ทำอะไรเหมือนกัน แต่หลังจากนั้นคุณภัทรก็ตามเข้าไปอีกคน น่าจะอีกประมาณยี่สิบนาทีได้ ถึงเห็นพวกเขาออกมา”

เขานึกถึงตอนที่เข้ามาในห้องนี้ ข้าวของระเนระนาด

“แยมขอโทษ..แยมชนมัน”

“คงจะ..ทะเลาะกัน” เขาพูดกับตัวเอง ไม่รู้เลยว่าฝ่ามือที่ยกขึ้นกุมอกซ้ายมันเจ็บแปล็บตามแรงเสียดที่วาบอยู่ภายในไปด้วย

..ทะเลาะกัน..

เป็นข้ออ้างปลอบใจตนที่เยี่ยมมาก ทะเลาะกัน ลงไม้ลงมือกัน ผลักกันชนภาพวาดของเขา ทำสีเปื้อน แยมเลยต้องขอเสื้อภัทร เอาไปซักให้ พอซักไม่ออก ด้วยความที่กลัวเขาจะไม่สบายใจก็เลยแอบเอาไปทิ้งถังขยะ ลงท้าย ทั้งคู่ก็เลยต้องอาบน้ำ คงจะคืนดีกันแน่ๆ เพราะแยมเข้าไปใช้ห้องน้ำของภัทรทั้งที่ห้องของตัวเองก็มี

กฤษณะกำหมัดแน่น

..ฟังไม่ขึ้นทั้งเพ!..

..คนทะเลาะกันที่ไหนถึงได้มีรอยจูบบนหน้าอก!!..

เขาขว้างจานสีไปกระทบผนังห้อง ปัดเฟรมวาดภาพลงพื้น อารมณ์ร้อนพล่านจนหักห้ามไม่อยู่ เขาเงยมองชั้นสอง อยากจะเข้าไปฉุดรั้งตัว กระชากขึ้นมาถาม เค้นเอาคำตอบว่าทำไม! ทรยศกันทำไม!

..ไม่ควรจะพูดว่ารักกันตั้งแต่แรกแล้ว!..

“รู้จักคำว่าเล่นชู้มั้ย”

“ไม่รู้”

เขาหมดอารมณ์ทำงาน ดึงประตูเปิดออก ชะงักไปเมื่อดวงตาสบเข้ากับคนที่เพิ่งจะลงมาจากชั้นบน เขากำลังจะเดินหนี หากอีกฝ่ายเรียกไว้

“อาณะ..ใส่บาตรกับแยมมั้ย”

“ใส่บ่อยจริงนะ” เขาถามเสียงเฉยชา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วายเดินตามไป

แยมยิ้ม แต่ดูอย่างไรก็เหมือนการฝืนยิ้ม

“แยมใส่ทุกวันอยู่แล้วไง” แยมยกถาดข้าวออกไปหน้าบ้าน วันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม อากาศขมุกขมัวเหมือนจะมีฝนตก

“รีบทำบุญเพราะกลัวบาปจะหนาเกินเหรอ”

แยมเบิกตากว้าง ฝีเท้าที่กำลังก้าวหยุดนิ่ง

กฤษณะไม่สนใจ วันนี้เขาใส่คนละชุดกับแยม ทั้งที่เมื่อวานใส่จากชุดเดียวกัน 

“นิมนต์ด้วยครับ”

แยมสับสน เมื่อวานเขาพูดอะไรแปลกๆ วันนี้เขาดูจะไม่พอใจ แต่แยมไม่กล้าถาม มือที่หยิบของใส่บาตรดูเหมือนจะสั่นน้อยๆ หลังรับศีลรับพร แยมเตรียมจะเดินเข้าบ้าน

“หลวงพ่อ ผมอยากทราบ” กฤษณะนิมนต์ไว้อีกครั้ง “ศีลห้าข้อไหนที่ผิดแล้วบาปที่สุด”

แยมหันไปมอง ดวงตาไหวริกกับคำถามที่ออกมาจากปากเขา

“มันก็สำคัญทุกข้อล่ะโยม” ท่านยิ้มรับ “ฆ่าสัตว์ ลักทรัพย์ ประพฤติผิดในกาม พูดเท็จ ดื่มน้ำเมา ศีลเพียงห้าข้อพึงรักษาไว้”

“ถ้าอย่างนั้นผมคงเข้าใจผิดมาตั้งนาน..นึกว่าพวกผิดศีลข้อสามจะบาปหนักที่สุด” 

แยมถึงกับหน้าถอดสี ยืนค้างอยู่ตรงนั้นกระทั่งพระท่านผ่านไป ตอนที่อาณะนิมนต์พระอีกรูป แยมก็ลนลานกลับเข้าไปในบ้านทั้งน้ำตาแล้ว

..ทำไม..

“คุณแยมจะทำกับข้าวเลยมั้ยคะ” ป้าเดินมาถามถึงห้องโถง

แยมรีบเช็ดน้ำตาออก พยักหน้าตอบรับ สะดุ้งเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา

“วันนี้จะเข้ากรุงเทพ” เขาพูดห้วน นั่งหมิ่นๆบนขอบโต๊ะ มองคนที่เดินเข้าไปด้านในแล้วล้างผักใส่ตะกร้า

“กรุงเทพเหรอ” แยมหันมาถาม ดวงตายังเอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำ “จะค้างมั้ย”

“ไปสองอาทิตย์” เขาจ้องหน้า “คิดว่าหนีร้อนมาจากกรุงหวังพึ่งเย็นที่เชียงใหม่ ที่ไหนได้..ร้อนกว่าเก่า”

แยมไม่เข้าใจ เขากำลังประชดประชัน มือที่กำลังจับมีดเฉือนลงเนื้อตัวเอง แยมสะดุ้ง

“อ้าว..คุณแยมไปล้างมือก่อนเร็ว” ป้าคนครัวรีบบอก

นรภัทรเพิ่งจะลงมาจากห้องนอน เขาเห็นแยมอยู่ในครัว ยังไม่ได้ก้าวมาทันทีเพราะพ่อนั่งอยู่ตรงนั้น

“ภัทร..มานี่สิ” กฤษณะหันไปหาลูกชาย เขาพยักพเยิดไปทางร่างเล็ก “แยมถูกมีดบาด ช่วยทำแผลให้หน่อยได้มั้ย”

“ทำไมถึงเป็นผม” เขามองหน้า แต่ถึงอย่างนั้นก็เดินเข้าไปใกล้ จับปลายนิ้วเรียวแม้แยมจะพยายามฝืนดึงออกมา ทั้งสองมองสบกัน

ภาพทั้งหมดไม่ได้พลาดไปจากสายตาของใครอีกคนเลย

..เจ็บ..

“นั่นสิ..แล้วทำไมตอนภัทรโดนแก้วบาดถึงต้องให้แยมทำแผลให้ล่ะ”

“พ่อจะพูดอะไร” นรภัทรถามเสียงห้วน

“สนิทกันนักก็ทำให้กันซะ” เขาลุกขึ้นยืน ดวงตาแข็งกร้าวมองใครบางคนที่เขายกฐานะให้ขึ้นเป็นเมียอีกครั้ง

..เมีย..ที่ทรยศกันอีกครั้งจนได้..

แยมคว้าขอบเคาน์เตอร์เอาไว้อย่างหมดเรี่ยวแรง เขาเดินออกไปอย่างไม่สนใจ ไม่เอ่ยปากถามว่าแยมเจ็บแค่ไหน แม้กระทั่งตอนที่แผลยังมีเลือดสดๆรินลง

“ป้าไม่เคยเห็นคุณณะโกรธขนาดนี้” เธอพึมพำ ถามเจ้านายทั้งสองอย่างสงสัย “พวกคุณไปทำอะไรเข้าคะ”

นรภัทรขบกรามกรอด เขาจับมือเล็ก มองหน้าคนตรงข้ามอย่างนึกห่วง “เจ็บมั้ย”  

แยมส่ายหัว ใบหน้าซีดเซียว “อาณะ..”

“ยังจะเรียกชื่อเขาอีกเหรอ!” เด็กหนุ่มลากแขนออกมาจากในครัว

แยมน้ำตาร่วง น้อยใจกับท่าทางและคำพูดของเขา มันเหมือนมีด ถ้าอาณะทำร้ายกันจริงๆคงจะเจ็บน้อยกว่าแต่ละถ้อยคำที่บาดลึกลงถึงหัวใจ

“เขาไม่รู้จักคำว่ารักหรอก! จะขอให้เขามองมายังไงเขาก็ไม่มีทางสน”

“ไม่..”

“ทำไมต้องเป็นเขา”

แยมตอบไม่ได้ ได้แต่ยกมือขึ้นปาดน้ำตาป้อยๆ นรภัทรสบถในลำคอ เขารวบร่างเล็กบางมากอด

..คนอย่างพ่อ..ไม่ควรได้รับความโชคดีทั้งหลายนั่น..

“แยม! ขึ้นมาจัดกระเป๋าให้อา” มีเสียงของเขาดังมาจากชั้นสอง

แยมสะดุ้ง รีบร้อนผลักอกของอีกฝ่ายออก เด็กหนุ่มมองตามอย่างคับแค้นใจ

“อาณะจะไปจริงๆเหรอ” เสียงสั่นเครือถามขึ้น ใบหน้าก้มต่ำ มองกระเป๋าเดินทางบนเตียง

กฤษณะไม่ตอบ เขารื้อเสื้อผ้าออกมาจากตู้ โยนโครมลงตรงหน้าอีกฝ่าย แยมไม่กล้าสบตาเขา ได้แต่ดึงเสื้อออกมาจากไม้แขวนแล้วบรรจงพับลง

“ไปบอกลุงว่าเอารถไปส่งอาที่สนามบิน”

“จะกลับวันไหน” แยมเงยหน้า น้ำตาปริ่ม “ทำไมไม่เอาแยมไปด้วย”

เขายืนนิ่ง ดึงของออกมาเกือบหมดตู้ แยมถึงได้ท้วงถาม

“ตลอดชีวิตเลยดีมั้ย”

“อาณะ..” แยมคราง น้ำตาร่วงผล็อย  

กฤษณะขบกรามกรอด เขาเห็นว่าอีกคนชักช้าไม่ทันใจ เลยกระชากไม้แขวนออกมาแล้วยัดใส่แทน ของอะไรที่เกะกะก็โยนลงไปหมด

“ให้แยมไปด้วย” ร่างเล็กโผเข้ากอดแผ่นหลังที่กำลังจะเดินออกนอกประตู เขาแกะมือออก แต่แยมกอดแน่นไม่ปล่อย “อาณะสัญญากับแยมแล้วว่าจะไม่ทิ้งแยม..อาณะบอกเอง”

..อย่าทิ้งกันเหมือนตอนนั้น..

“ทบทวนตัวเองซะ” เขาดึงตัวเบาหวิวแล้วผลักให้นั่งลงบนเตียง “หวังว่าถ้ากลับมา คงจะได้รู้คำตอบ ว่าใครจะอยู่ ใครจะไป”

แยมนั่งกอดเข่าอยู่อย่างนั้น น้ำตาไหลพราก ไม่กล้ามองรถที่เลี้ยวออกไปนอกบ้าน เมื่อวาน..เขายังกอด ยังจูบ อะไรทำให้เขาเปลี่ยนอารมณ์รวดเร็วขนาดนั้น

“แยม” นรภัทรเข้ามาในห้อง เขามองคนที่ถอนสะอื้น “บ้าเอ๊ย เมื่อไหร่จะเลิกงมงายกับเขาซะที”

“อาณะโกรธผม”

“อย่าสนใจเขา ไม่ต้องไปมองเขา” เด็กหนุ่มรวบตัวอีกฝ่ายมากอด ลูบผมปลอบใจ

พ่อออกไปแล้ว เขาปล่อยคนที่รักเขาเอาไว้ เขาทำแบบนี้เสมอมา ไม่แปลกใจเลยถ้าเขาจะทำต่อไป เพราะเขาเป็นแบบนั้น..คุณกฤษณะ ที่ไม่ยอมให้ตนเองเจ็บปวดเพราะใคร

“ผมทำไม่ได้..ผมรักเขา”

“มองฉันสิ อยู่ตรงนี้แล้วไง ทำไมต้องคิดถึงแต่คนที่ไม่เคยอยู่ใกล้ตัว”

“แต่คุณไม่ใช่เขา”

ถ้อยคำเจ็บแสบที่พูดมาทำให้ใครอีกหนึ่งโกรธ หนีไม่พ้นวังวนเดิมๆ รักเขา..แต่ไม่ได้รับรักตอบ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายไหนก็วิ่งตามความรักไม่จบไม่สิ้น

“แน่ใจเหรอว่าถ้าไม่ใช่เขาแล้วจะมองกันไม่ได้” เขาผลักตัวอีกฝ่ายลงไปนอน

แยมกัดฟันแน่น คุณภัทรทาบตัวลงมา มือเล็กดันไหล่กว้างสุดแรง แต่เพราะพายุอารมณ์ที่บ้าคลั่ง เขาโถมน้ำหนักเข้าใส่ ดึงรั้งเสื้อผ้า กระตุ้นเร้าด้วยความเคยชิน การต่อต้านในภายแรกถูกลากให้เหลือแต่การยอมตาม แรงเบียดเสียดเจ็บซ่านขึ้นมาตามแนวสันหลัง แต่สีหน้านั้นกลับเฉยเมย ดวงตาคู่สวยเหม่อมองภายนอกหน้าต่าง เมฆสีเทาคล้อยลง มีหยดน้ำร่วงจากท้องฟ้าเหมือนจิตใจ

..เขาไปแล้ว..ทิ้งกัน..ไม่แตกต่างจากวันที่ผ่านเลย..

“อย่าร้องไห้” นรภัทรจูบซับน้ำตา ตอนนี้เขากำลังยื้อสิ่งที่ไขว่คว้าได้สุดแรงเกิด ช่วยไม่ได้ที่พ่อไม่เหลียวแล เขาจะถือว่าเป็นคราวของเขา เขาไม่ผิด แค่เก็บของที่เจ้านายมันไม่สน..ก็แค่นั้น

..เขาจะรั้งไว้สุดกำลัง..ต่อให้ต้องทำใครเสียใจแทบตายก็ตาม..

ประตูหน้าห้องถูกกระแทกจนบานพับหลุด ดังพอที่จะกระชากสติของคนที่นอนอยู่ใต้ร่างอีกหนึ่ง ร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด กำหมัดแน่นกับทุกภาพที่เห็นชัดกับตา

แยมชาดิกไปทั่วร่าง มือที่ถูกจับให้สวมกอดเย็นเฉียบ ดวงตาคู่เดิมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

“อาณะ..”

เขารู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นทุบเข้ากลางหัว มันชาปลาบ เมื่อยกมือขึ้นแตะคงได้รับรู้ว่าแผลที่กลัดหนองกำลังถูกเปิดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันสาหัสกว่า
               
..คงไม่เสียใจ..ถ้าคนทุบตีนั้นไม่ได้เป็นคนที่เขาเลี้ยงดูมากับมือตลอดสิบหกปี..

กฤษณะมองคนที่ลนลานถดตัวขึ้น ลูกชายเพียงคนเดียวถอนร่างออกมา สีหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย เด็กหนุ่มคว้ากางเกงขึ้นมาสวม ไม่ลืมที่จะนึกถึงเรือนกายเปล่าเปลือยบนเตียงที่กำลังตัวสั่นงันงกด้วยการยื่นเสื้อให้ใส่

..วันนี้..เป็นชุดสีขาว..ไม่ใช่สีแดง..

..ผู้ชายที่ทาบทับอยู่บนร่าง..ก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าเสียด้วย..

“ว่าแล้วว่าต้องกลับมา” นรภัทรพูดขึ้นทั้งสายตาที่จับจ้องคนพ่อ

แยมตกตะลึง หันมองคนด้านข้างที่กลัดกระดุมเสื้อเหมือนไร้ความรู้สึก โดยเฉพาะกับคนตรงหน้า..เขายังคงเยือกเย็นเหมือนเดิม ยังคงควบคุมตนเองได้ดีไม่มีเปลี่ยนแปลง  

“ตามฉันไปที่ห้อง” เขาบอกกับแยม และแน่นอน..เขาเปลี่ยนคำแทนตัวไปแล้ว

“อาณะ..แยมขอโทษ..แยมขอโทษ” ร่างเล็กละล่ำละลัก ไม่เคยหวาดกลัวอะไรในชีวิตเท่ากับที่เป็นอยู่

..ความหวังที่เป็นเพียงไอ..ยังพอจับต้องได้ในวันที่มันกลั่นตัว..

..แต่วันนี้..สลายหายไป..และไม่กลับมา..

“ทำไมไม่คุยกันสามคน หรือพ่อกลัวรับความจริงไม่ได้” นรภัทรก้าวเข้ามายึดแขนเรียวไว้ จงใจประกาศความเป็นเจ้าของโจ่งแจ้ง

กฤษณะเพียงแต่ปรายตามอง ความอดทนของเขากำลังมาถึงทางตัน

“ฉันต้องคุยกับแกแน่ ไม่นานหรอก”

แยมน้ำตาคลอ รีบเดินตามเขาไปอีกห้อง ไม่แม้แต่จะหันมามองใครอีกคนที่ยืนรออยู่เบื้องหลัง

“ล็อคห้อง”

คำสั่งของเขาไม่เคยได้รับการขัดขืน แยมหวาดกลัว เขานิ่งเฉย ร่างสูงใหญ่ยืนอยู่เบื้องหน้า เงาของผืนฟ้านอกบานหน้าต่างทาบตัดกับหยดฝน เมฆที่คล้อยลงดึงแสงจนมืดดำ เขาซ่อนความเจ็บร้าวนั้นไว้อย่างมิดชิดผ่านสีหน้าเฉยชา

“อาณะ..แยมขอโทษ” แยมเสียงสั่น พูดคำเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั้งที่รู้ตัว

..เขาไม่มีวันรับฟัง..

ร่างเล็กก้มลง น้ำตาที่ไหลคงไม่ทำให้เขาหันมามอง แม้กระทั่งหยดลงเป็นสายเลือด เขาก็คงจะยืนดูอยู่อย่างนั้น รอให้ใครคนหนึ่งที่รอคอยเขาตายตกลงไปเอง

“แยมขอโทษ..แยมผิดเอง ฮึก..” แยมคลานเข้าไปหาเขา ก้มลงกราบแทบเท้าของผู้ชายที่แยมเฝ้ารักมาตลอดหลายปี น้ำตาที่มากมายยิ่งท่วมท้นเมื่อเขาขยับออกห่าง

“ฉันขอโทษ..ฉันแค่เหงา เพราะคุณไม่สนใจ คุณไม่เคยรักฉัน”

ฝ่ามือข้างนั้นกำแน่น ดวงตาสีเข้มฉายแววเจ็บแค้น ลิ่มเลือดที่ถมทับเหมือนกำลังจะกระอักออกมาในไม่ช้า โดยเฉพาะเมื่อยังมีคำๆเดิมวนเวียนให้ได้ยิน

“แยมรักอาณะ..”

“ฉันรักคุณ เพราะฉันรักคุณทั้งนั้น ฉันถึงเป็นแบบนี้”

“แยมรู้ว่าแยมชั่ว..แต่แยมรักอาณะ แยมไม่ได้รักคุณภัทร”

“ฉันไม่เคยรักเขา ไม่เคยรักเลย! มันก็แค่เซ็กซ์! ก็แค่การเอาใจ แค่การกอด”

กฤษณะขบกรามกรอด ความกดดันพลุ่งพล่านอยู่ในอก

“หุบปาก” เขาบอก “ถ้ายังพูดว่ารักอีกครั้ง..ฉันจะไม่ปรานีแม้แต่นิดเดียว”

แยมร้องไห้ เข้ามากอดขาเขาไว้ทั้งน้ำตา ความผิดที่หลงละโมบในตัณหา ต่อให้ต้องชดใช้ทั้งชีวิตก็ไม่มีทางลบเลือน

..ไม่ใช่นางฟ้า..ไม่เหลือความบริสุทธิ์..

..สกปรก..โสโครก..เลวระยำ..ต่ำช้าสามานย์..

แยมเป็นทั้งหมด ทำตัวร่าน เหมือนกะหรี่ เป็นอีตัวอย่างที่ถูกว่า

“แยมขอโทษ..แยมขอโทษจริงๆ แยมหักหลังอา แต่แยม..แยมรักอาณะ”

ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลง เขาขยุ้มแขนเรียวขึ้นแล้วโยนร่างนั้นลงบนเตียง ฝ่ามือแข็งกร้าวบีบเข้าที่หัวไหล่ ดวงตาที่ฝังรอยเคียดแค้นลุกโชติราวมีเพลิงผลาญ โทสะที่เข้าครอบงำทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนไฟนรกร้อนพล่านที่พวยพุ่งขึ้นจากจิตใต้สำนึก

“รักงั้นเหรอ! บอกรักแบบนี้มากี่ผัวแล้ว!” เขาตะคอก

แยมดิ้นรน เขาเค้นแรงลงมา บีบแน่น ฝังความกราดเกรี้ยวทั้งหมดลงไป ส่งต่อให้เด็กตรงหน้ารับรู้ว่าสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวครั้งนี้ไม่ต่างอะไรจากการขุดอดีตขึ้นมาย้อนใหม่..ไม่มีวันจบสิ้น

“ฮึก..ฮืออ”

“ฉันมันโง่เองที่ไม่ได้ยัดเยียดความเป็นผัวให้ตั้งแต่แรก หวังจะทะนุถนอม หวังจะรอรัก ยอมเปิดใจ ยอมเชื่อใจ! คิดว่าจะเจอของดีของใหม่กับเขาบ้าง สุดท้ายก็เน่าเฟะ! ร่าน สารเลวไม่ต่างกัน!!

“แยมขอโทษ..” แยมยกมือขึ้นไหว้เขา เขาจะด่าจะว่ายังไงแยมไม่นึกกลัว ต่อว่าก็ได้ ทำร้ายกันก็ได้ ยอมทุกอย่าง ขอให้เขาเชื่อคำว่ารักจากปากแม้เพียงนิด

..แต่รู้ว่าไม่มีหวังเลย..

“ทรยศ!” กฤษณะเค้นเสียง ความร้าวรานกลั่นลงเป็นหยดน้ำตา

เพียงแค่เดินออกไป เสแสร้งว่าจะจากกัน ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้าน รอเพียงไม่นาน พอย้อนกลับมา เสียงของคนสองคนในนั้นก็แล่นพล่านขึ้นตอกย้ำ ทั้งที่ตั้งใจจะล่าถอย กลับไปเป็นไอ้โง่เหมือนเก่า รอคอยให้เมียสวมเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เล่นชู้อยู่บนหัวแต่กลับปั้นหน้าหลอกลวงว่ายังรัก วันนี้เขาไม่ยอมอีกต่อไป ไม่ยอมโง่อีกครั้ง

..จะไม่มีประตูบานใดปิดกั้นความขลาดเขลาในใจได้อีกแล้ว!..

“อยากรู้มั้ย ฉันหย่ากับเมียเก่าเพราะอะไร” เขาข่มเสียงต่ำ กระชากแขนขึ้น มือข้างหนึ่งยึดตัวบอบบางเอาไว้ตรงหน้า มองดูหยดน้ำตาที่รินลง

“ฮึก..แยมขอโทษ..”

“เพราะเมียฉันมันมีชู้! ยกให้สูงก็ต้องลงไปเกลือกของต่ำ! ชอบนักใช่มั้ย ลักลอบอยู่ข้างหลัง ถ้ารักนักทำไมไม่เดินมาหาฉัน! ทำไมไม่บอกว่าขอไปอยู่กันสองคน! หักหลังกันทำไม!

แยมส่ายหัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเสียขวัญ  

“บอกฉันมา! จะเหตุผลห่าเหวอะไรก็ตอบมา! ทำไม! ทำเพื่ออะไร!” เขาตวาดก้อง ลุกพรวดจากเตียงพร้อมกับผลักร่างเล็กลงไปนอนกอง ยืนมองร่างที่คุดคู้อยู่บนฟูกทั้งน้ำตานั่นอย่างเจ็บแค้น

แยมกอดตัวที่สั่นเทาเอาไว้ สายตาเขาเสียดแทง ดูถูก ทับถม และไม่มีวันยกโทษ ต่อให้ตายลงไปตรงหน้า ต่อให้ร้องไห้จนขาดใจ เขาจะไม่มีวันอภัยเลย

“แยมชั่วเอง..แยม..ขอโทษ”

“เรื่องนี้ฉันไม่ผิด คุณไม่เคยใส่ใจว่าฉันจะเป็นตายร้ายดียังไง”

“แยมผิดทั้งหมด..แยมขอโทษที่ชั่ว ขอโทษ..ที่หักหลังอา” เสียงสั่นเครือร้องบอก “ทั้งที่อามีบุญคุณ..แต่แยมทรยศได้ลงคอ ฮึก..อาณะไม่ต้องยกโทษ..”

“คุณมันใจร้าย เพราะคุณ! เพราะคุณ ฉันถึงต้องทำแบบนี้”

“จะทำอะไรก็ได้ จะฆ่ากันก็ได้..แต่แยมขอบอกอาอีกสักครั้ง..แยมรักอา รักมาตลอด คนชั่วๆคนนี้ยังรักอาณะคนเดียว”

“ทำไมฉันต้องหลงรักผู้ชายไม่มีหัวใจอย่างคุณด้วย ทำไมคุณถึงไม่เคยรักฉันเลย”

เขาปวดหัวจนแทบจะระเบิด คำๆเดียว รักคำอีกคำ ขอโทษวนเวียนอยู่ตลอดเวลา

ทำไมล่ะ..ทำไมไม่โทษกันเสียหน่อย ทำไมไม่พูดมาว่าเพราะเขา เพราะไอ้สารเลว ไอ้ผู้ชายที่เห็นแก่ได้ เห็นแก่ตัว ไม่ยอมรักใครคนนี้มันไม่เคยเหลียวแลกัน ทำไมไม่ตะโกนใส่หน้าว่าที่ต้องมีคนอื่นก็เพราะเขา!

..ทำไม!..ทำไมไม่ทำให้เกลียดกันจนตาย!!..

“เก็บคำโกหกนั่นไว้เถอะ ถ้าฉันรับฟังคำพูดของพวกที่ถมให้เท่าไหร่ก็ไม่เคยเต็มนั่น ฉันคงจะเป็นควายซ้ำสอง!” เขาทำร้ายน้ำใจกันอย่างเลือดเย็น

..อย่าร้องไห้..ได้โปรด..อย่าขอโทษกันเลย..

“สมอย่างที่พ่อมันว่าไว้ ลูกกับแม่ร่านพอกัน! เลี้ยงไม่เชื่อง สันดานลอบกัดเหมือนกันหมด”

..อย่าพูดคำว่ารัก..เพราะมันกำลังทำร้ายกันและกันจนจะขาดใจ..

หน้าตามึงนี่ถอดแบบแม่มึงมาไม่มีผิด อีนางงามสันกำแพง ถุ้ย! อีแพศยา อีกะหรี่!”

“อึก..ฮืออ..” แยมสะอื้นตัวโยน ยกมือขึ้นปิดหู คำต่อว่าของเขาซ้อนทับกันลงกับคำพูดของพ่อ คำพูดจากใครหลายคนที่พยายามทับถมการมีตัวตนให้ตกต่ำลงไป

..แต่เอาตัวรอดมาได้..เพราะใจรักใครหนึ่งเดียว..

..วันนี้..ไม่เหลืออีกเลย..ไม่มีใครสักคน..ที่จะรอต้อนรับกันอย่างเดิม..

“เมียเก่าฉันยังดีกว่านี้ อย่างน้อยก็เลือกชู้ที่มันไกลตัว” เขาขบกรามแน่น มองคนที่หายใจรวยรินเหมือนไร้เรี่ยวแรง

..ทั้งที่ยังตอกย้ำ..ยังด่าทอ..

..แต่หัวใจกลับเจ็บช้ำตาม..

..อย่าปฏิเสธเลย..ว่า ไม่รัก..

“ไม่เหมือนใครบางคน มั่วกระทั่งคนเป็นลูก หน้ามืดมาก็เอาไม่เลือก ทำตัวเหมือนหมาเดือนสิบสอง ชั้นต่ำ! ฝักใฝ่แต่เรื่องเลวระยำ! สงสารคนที่ต้องเสียเงินเลี้ยงดู!

ถ้อยคำบาดลึกเหล่านั้นพรั่งพรูออกมาอย่างง่ายดายแม้ใจจะไม่คล้อยตาม เขาควบคุมตนเองไม่ได้ ควบคุมความโกรธแค้นเหล่านั้นไม่ไหว รู้แต่จะต้องตอกย้ำ ทำให้เจ็บเหมือนคนกำลังจะตาย ต้องทำให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเขาเจ็บอย่างไร เอาอดีตมากมายทับถม เหยียบย่ำลงไปที่คนอ่อนแอ..ตัวแทนของการทรยศหักหลังทั้งหมด   

..พอใจไหม..ที่ได้ทำลายเด็กคนหนึ่ง..เด็กที่นึกรักมาตลอดอีกครั้ง..

..เพื่อสนองความสะใจของตน..พอใจหรือยัง..

แยมปล่อยโฮ หัวใจแตกสลายเป็นเศษเสี้ยว

“ทำไมแม่มึงไม่เอาไปเลี้ยงด้วยวะ! ลำบากลำบนกูชิบหาย”

..ไม่มีใครยินดีต้อนรับ..

“ไอ้พวกขยะก็ไม่ควรเก็บมาเลี้ยงด้วย”

..ไม่มีใคร..นึกรักไอ้เลวคนนี้..

“ฝักใฝ่แต่เรื่องเลวระยำ สงสารคนที่ต้องเสียเงินเลี้ยงดู”

..เกิดมาทำไมกัน..

กฤษณะขบกรามแน่น หัวใจเจ็บร้าวเหมือนถูกปลายมีดเซาะ เขากำหมัด ปราดเข้าไปกระชากตัวคนที่นอนงออยู่บนนั้น ใบหน้าหวานซีดเซียว น้ำตาเปรอะเปื้อนทั่วแก้มนวล ดวงตาคู่โศกบ่งบอกถึงความเสียใจอย่างไม่ปิดบัง

..ไม่มีการเสแสร้งใดๆ..

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฉันน่าจะช่วยสงเคราะห์ความร่านของคนมันซะบ้าง” เขาเยาะ “ถ้ารักกันจริงก็ต้องทนได้ จริงมั้ย ชอบแบบไหนล่ะ สมยอม ขืนใจ หรือจะให้ตื่นเต้นกว่านั้น เอาให้สมกับที่ลักลอบอยู่บนหัวฉัน!

แยมไม่มีแรงที่จะอธิบายอะไรกับเขา แต่ถึงมี..แยมรู้ตัวเองว่าจะไม่พูด สิ่งที่พอทำได้ คือยันตัวขึ้น ก้มลงกราบเขาอีกครั้ง..จากใจจริง

“แยมผิดไปแล้ว..อาณะจะทำอะไร แยมพร้อมให้ทุกอย่าง เพราะแยม..รักอาณะคนเดียว”

เขาฟังคำซ้ำซ้อน สายตาแข็งกร้าว ผลักร่างเล็กล้มลง ตรึงแขนทั้งสองอยู่บนเตียง กวาดมองไปทั่วเรือนกายขาวนวล ใบหน้านั้นยังคงเศร้าเสียใจ น้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย

“แยมรักอาณะ..จะโกรธ จะเกลียด ไม่ยกโทษก็ได้..แต่ขอให้เชื่อคำเดียว..ว่าแยมรัก”

เขากัดฟันกรอด อยากสนองให้ถึงรส อยากจะเติมเต็มให้มันล้น อยากรับรู้ว่าความร่าน กระสันในราคะจะมากมายเพียงใด มากขนาดที่เขาไม่สามารถลบล้างให้ได้เลย หรือเพราะมันเป็นสันดานของคน ที่ต้องหารสใหม่คอยเพิ่มให้ชีวิตอยู่เรื่อยๆกันแน่

แยมนอนนิ่ง ก่อนนี้ความต้องการในตัวเขาไม่เคยหมด ตอนนี้มันยังไม่ลบเลือน แต่สิ่งที่ปรารถนา ไม่ใช่ในเวลาที่พายุอารมณ์ของเขาบ้าคลั่ง ปลายจมูกโด่งซุกไซ้ลงเรือนกาย เขากระชากตัวเสื้อออกไป หัวใจดวงน้อยขาดวิ่นลงไม่แตกต่าง ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ตุ๊กตา? เปลือกนอก? ก้อนหินไร้วิญญาณ? หรือที่รองรับความใคร่ในเวลาที่หลายต่อหลายคนสนใจ

..เกิดมา..ก็มีค่าเท่านี้เอง..

..จะโทษใคร..ในเมื่อทำตัวเองทั้งนั้น..

ริมฝีปากร้อนจูบลงข้างแก้ม สัมผัสเย็นชื้นที่มาจากน้ำตาทำให้เขาชะงักลง ชายหนุ่มยันตัวขึ้น มองหยดน้ำที่ยังร่วงหล่น แต่รอยยิ้ม..สุขสมหวัง มันไม่ต่างจากคมมีดคมเดิม

..เขาทำอะไรลงไป..

กฤษณะสบถกร้าว เขาทุบโครมลงบนฟูกหนา ร่างเล็กใต้ร่างยังคงไม่ไหวติง

“แยมรักอาณะ..” แยมพูดคำนั้นเหมือนในหัวไม่มีเรื่องราวอื่นใดนอกเหนือจากเขาเลย

ร่างสูงก้มหน้านิ่ง เขาอ่อนแอ ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเหมือนสัตว์ลำบาก ตะเกียกตะกายอย่างไร้หนทาง จนกว่าจะตกลงสู่ขวากแล้วสิ้นใจ

..ทำไม..ทำไมต้องเป็นพวกเขา..

“แยมรักอาณะ..” แยมร้องไห้ ยกแขนขึ้นกอดเขา

เขาร้องไห้ตาม กอดร่างเล็กบางไว้แนบอก พร่ำถามว่าทำไม ทำไม..และทำไม

..ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว..

เขาผละถอย หยดน้ำตาที่รินลงเหือดหาย “ออกไป”

แยมนิ่งค้าง หัวใจวูบหล่น มือที่เอื้อมสัมผัสเขาถูกปัดทิ้ง

“ออกไป!

“แยมจะไป..แยมจะไปวันนี้..แต่..ขอ..ขอมาเจออาบ้าง..ได้มั้ย”

“อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!” เขาตวาดซ้ำคำเดิม ตะโกนลั่น ทุกถ้อยคำเจือล้นไปด้วยความเจ็บร้าว แต่อีกฝ่ายยังคงพร่ำขอ

..ขอในสิ่งที่เขาไม่มีวันรับปาก..

วันหนึ่ง..ในสิบหกปีก่อน เขาถูกทรยศจากคนคุ้นเคยที่นอนอยู่แนบกันบนเตียงทุกคืน วันนี้..อีกสิบหกปีให้หลัง เขาถูกทรยศอีกครั้ง จากคนคุ้นเคยถึงสองคน ที่เป็นทั้งเมีย..และลูก

..จะให้เขามองหน้ากันต่อไป..คงยากนัก..

“แยมขอมาเจออานิดเดียว ขอแค่นี้..”  

เขาผละห่าง ไม่รับปาก ไม่หันไปมองคนที่อ้อนวอน ไม่ยินดียินร้ายต่อความเสียใจที่มากมาย

..ใครกันแน่..ที่ทอดทิ้งกันก่อน..

..ใครกันแน่..ที่ไม่เคยรักกันเลย..

“ถ้าไม่ไป ฉันไปเอง” เขาทำตามที่พูด ไม่เหลียวมองคนที่ร้องเรียกสุดเสียง

แยมวิ่งตามเขา แต่ไปไม่ทัน รถคันนั้นแล่นออกไป ทิ้งไว้เพียงกลุ่มควันและร่องรอยเจือจาง ทั้งร่างทรุดลง ร้องไห้กับพื้นสกปรก..ของสกปรกยังพอล้างให้สะอาด แต่ถ้าเป็นคน ชำระเท่าไหร่ก็ไม่อาจลบเลือน

..มนุษย์..ประเสริฐกว่าสัตว์ทั้งหลายอย่างไร..

..ประเสริฐกว่าที่สามารถควบคุมทั้งความต้องการ ความปรารถนาและตัณหาราคะได้ดีพอ..

..ถ้าเมื่อไหร่ควบคุมไม่ได้แล้ว..

..มนุษย์นั้น..ก็ไม่แตกต่างจาก สัตว์เลย..

 

 .......................................................................................................






อุ = = เป็นจริงเป็นจัง!!! ขั้นเทพจริงๆผู้อ่านที่นี่ทุกท่าน 5555555555555

ตอบคุณ mamepoko (แหม =w= ชื่อน่ารักจัง 55)

1. บ่ใจ้คนเหนือเน้อ แค่อยู่เหนือเวทีราชประสงค์มาน้อยเดียวเองเจ้า

2. เรื่องนี้ = =? แง่ม จะจบตอนไหนหว่า กดจบเลย!! ฮ่าๆๆ สะใจดี (เอาแล้วไงไอ้นี่) ก็คง 15 ตอนอย่างว่าน่ะครับ แต่อาจจะน้อยกว่า ไม่เกินกว่านี้แน่นอน..มั้ง ^^ (15 แบบไม่นับชื่อซ้ำเน้อ)

ตอนนี้ยังเป็น 2 ฝ่าย!! มุมน้ำเงินกับมุมแดง (เริ่มมีมุมเขียวแล้ว 55) รับรองว่าจากนี้ไปจะเริ่มซอฟท์ลงแล้วครับ (เชื่อดีมั้ย = =?) ส่วนนิสัยของแต่ละตัวละครเนี่ย ต้องให้ผู้อ่านตัดสินแล้ววว ไม่งั้นเดี๋ยวจะหาว่าเข้าข้างพระเอก กรั้กๆ 


ปล. เรื่องต่อไป เอาเป็น sloth ดีกว่าเนอะ =w= ถ้า wrath เลย สงสัยไอ้กุ้งระกำช้ำฟกแน่นอน T^T เพราะมันจะแรงแบบไม่กั๊ก ชั่วก็ชั่วไปให้หมด อยากใส่อะไร ยัดลงทันที (เก็บกดมานาน) 

จะว่าไปแล้ว = = พวก Sins เนี่ย นายเอกเราจะดูชั่วกว่าพระเอกเนอะ 5555 (สะใจ) แทบไม่มีนายเอกตอนไหนน่าสงสารเลยล่ะ ^^ 

 
ปล. 2 มีใครไปลอยกระทงจุฬาบ้างมั้ยยยย >///< จะแอบไปวนเวียนแถวนั้น 55 แล้วเดี๋ยวไปต่อที่ภูเขาทอง ฮูเร่!






Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 15 : Red Carnation - My heart aches for you 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 12702 , โพส : 213 , Rating : 23% / 66 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9
# 213 : ความคิดเห็นที่ 4361
ไม่รู้จะเห็นใจใครมากกว่ากันดี เศร้าไปหมด สรุปเห็นใจตัวเองดีแหละที่ยังอ่านไปเศร้าไป 55555 เนื้อเรื่องดีมากเลยค่ะ ตอนนี้เข้มข้นมาก เอาซะดิ่งลงเหวเลย 👍👍👍👍👍👍
Name : AnswerB < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AnswerB [ IP : 171.100.76.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2562 / 23:34
# 212 : ความคิดเห็นที่ 4346
แยมตอนที่โดนขืนใจตอนแรกอะ ไม่ผิด แต่หลังจากนั้นก็ผิดมาตลอด ยิ่งตอนไปมีอะไรกันในห้องทำงานอาณะ คือร่านมาก วันนั้นเอากันกี่รอบถามจริง สติสัมปชัญญะก็มีครบ แต่ไปทำกันเพราะร่านถูกปะ โดนอย่างนี้ก็สมควรแล้ว โคตรสงสารอาณะเลย หวังจะได้เจอรักครั้งใหม่ ดันโดนสวมเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก น่าสงสาร
Name : hebaraki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hebaraki [ IP : 171.5.247.156 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ธันวาคม 2561 / 19:32
# 211 : ความคิดเห็นที่ 4339
เอาตรงๆก็คือไม่สงสารแยมเลยอ่ะ ครั้งแรกไม่สมยอมคือโอเค ครั้งต่อมามันไม่ใช่ มันคือการแก้ตัว ปากพร่ำบอกว่ารักอีกคน แต่ตัวก็ปล่อยให้ชายอื่น สงสารอาณะ ต้องมาเจออะไรแบบนี้ 2 ครั้งในชีวิต เคยเชียร์แยมมาตลอด แต่ตอนนี้คือเธอไม่ควรได้อาณะอ่ะแยม ไม่ควร
Name : nippon_k < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nippon_k [ IP : 124.122.145.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ธันวาคม 2561 / 14:18
# 210 : ความคิดเห็นที่ 4326
สงสารอาณะ
Name : yonononnnnnn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yonononnnnnn [ IP : 110.168.115.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 พฤศจิกายน 2561 / 23:25
# 209 : ความคิดเห็นที่ 4307
เข้าใจอาณะเป็นอย่างดี เข้าใจอาณะทุกอย่าง แยมสมควรแล้วที่โดนแบบนั้น สงสารอาณะ โดนหักหลังสองครั้ง เรื่องเดิม เรื่องเดียว ฮือ แต่ตอนแรกแยมไม่ผิด ไม่เข้าใจแยม แยมไม่น่าไปสมยอมเลยจริง ๆ นะ ทำไมไม่ยอมหยุด เมื่อก่อนตอนแยมบอกว่ารักอาณะ ก็เป็นกำลังใจให้แยม แต่ตอนนี้แยมยิ่งพูดมากเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกเกลียด พูดออกมาได้ไง รู้แหละว่ารัห แต่ทำแบบนี้ เราเป็นอาณะ เราปล่อย แต่ถ้าย้อนกลับไปที่ต้นเหตุ สาเหตุก็เกิดจากอาณะที่ไม่พูด จนเกิดเรื่อง ฮือโว้ย ผ่านไปได้สักทีเถอะนะ
Name : heykiki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ heykiki [ IP : 223.204.38.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2561 / 21:58
# 208 : ความคิดเห็นที่ 4288
คนมีกำแพงใจอ่ะ มันต้องใช้เวลาจริงๆ แต่บางทีเค้าก็กำลังยอมรับกำแพงใจตัวเองอยู่ ถ้าคนรักกันเลยจริงๆมันก็รอได้แหละจะเข้าใจกันมากแค่ไหนอันนี้ไม่รู้ แต่มันดันไม่ได้มีแค่2นี่สิ อะไรๆมันเลยไปหมด
Name : HuangZiPrang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HuangZiPrang [ IP : 125.24.62.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2561 / 01:23
# 207 : ความคิดเห็นที่ 4287
ขอขำตอนใส่บาตรหน่อย555555555555 อาณะมันต้องอย่างนี้ ครั้งก่อนก็ทำทื่อเหมือนไม่มีความรู้เล่นบทเย็นชา ถ้าเราไม่แสดงว่ารู้แล้วไม่แสดงอารมณ์คนทำผิดไม่มีทางยอมรับตัวเองหรอก
Name : HuangZiPrang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HuangZiPrang [ IP : 125.24.62.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2561 / 00:46
# 206 : ความคิดเห็นที่ 4278
คือร้องไห้เจ็บปวดใจมาก เข้าใจอาณะคนมันเคยโดนอ่ะยิ่งมาซ้ำแบบนี้มันก็ยิ่งแบบ.... แยมตอนแรกโกรธอ่ะโกรธมากที่ไม่รู้จักห้ามใจ สมยอม อารมณ์แบบเหงากายเขาไม่สนองนีดให้ แต่สุดท้ายก็เกลียดแยมไม่ลงจริงๆตอนแยมบอกว่ารักอาณะคือนี่เชื่อนะว่ารักจริงๆแต่ก็แบบเออตัณหาของมนุษย์อ่ะ ส่วนภัทรสงสารมากแต่ก็น่าด่าอีกเช่นกัน ทุกตัวละครน่าด่ามากแต่บอกตามตรงว่าเกลียดไม่ลงเลยซักคน อึดอัดมากคือแบบไรท์คะ ฮืออออ
Name : Muggle-G < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Muggle-G [ IP : 182.232.231.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กันยายน 2561 / 19:03
# 205 : ความคิดเห็นที่ 4276
ไม่สงสารแยมเลยเอาจริงๆน่าจะโดนตอกกลับให้เจ็บกว่านี้อีก คนที่สงสารมากที่สุดคงเป็นอาณะอ่ะโดนหักหลังตั้งสองรอบ
Name : Poolsky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Poolsky [ IP : 1.47.13.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2561 / 12:36
# 204 : ความคิดเห็นที่ 4270
สงสารทั้งหมดเลย เฮ้อ
Name : SamirunSpirit < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SamirunSpirit [ IP : 114.109.20.45 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2561 / 18:23
# 203 : ความคิดเห็นที่ 4253
โอ้โห.......พี่แกก็ด่าได้สมใจแกล่ะ
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 182.232.71.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 01:00
# 202 : ความคิดเห็นที่ 4252
ตอนนี้ก็ชักจะถูกใจภัทรแล้วสิ เพราะในเวลาแบบนี้กลับเป็นภัทรที่ชัดเจนไม่แคร์อะไรทำทุกอย่างเพื่อให้ได้รักมา แต่กับอีกคนช่างลีลาเหลือเกิน!!
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 182.232.71.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 00:46
# 201 : ความคิดเห็นที่ 4251
ถ้าจะจับก็ต้องให้คามือแบบนี้แหละเนอะ อิตาณะนี่ก็ร้ายใช่ย่อยแต่ก็ต้องเจ็บปวดอีกแล้ว ก็ยกให้ลูกมันไปซะ ส่วนแยมครั้งแรกก็ว่าโดนบังคับแต่ครั้งต่อๆมากลับเต็มใจยอมทำผิดดีกว่าบอกให้รู้ เพราะงั้นก็ไม่ควรได้ความรักจากคนที่พร่ำบอกรักแล้วล่ะ แต่ถ้าให้ไปอยู่ด้วยกันก็อยู่ได้แต่แยมก็ไม่ได้รักภัทร เออ
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 182.232.71.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 00:43
# 200 : ความคิดเห็นที่ 4250
เพราะนายมันชะล่าใจแบบนี้ไงณะ บางทีก็นึกอยากสมน้ำหน้า เพราะต้นเรื่องทั้งหมดก็มาจากเขานี่แหละถ้าไม่เพราะละเลยป่านนี้ครอบครัวก็ไม่แตกแยก
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 182.232.71.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 00:26
# 199 : ความคิดเห็นที่ 4195
ไม่รู้สึกสงสารแยมเลย ครั้งแรกก็สงสารเพราะรู้ว่าโดนข่มขืน แต่ครั้งต่อๆไปมันไม่ใช่อะ รู้สึกว่าแยมสกปรกมากกก คำแก้ตัวต่างๆมันฟังไม่ขึ้นเลย แม้แต่ที่แยมบอกรักอาณะเรายังเบะปากเลย ถ้ารักจริงๆไม่ทำแบบนี้หรอก ส่วนอาณะสงสารมากก ฮื้ออออ โดนหักหลังมาตั้งสองครั้งส่วนครั้งที่สองจากคนใกล้ตัวอีก ร้องไห้แล้ววว //อินไปหน่อย
Name : Pnlcy_sk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pnlcy_sk [ IP : 1.46.164.130 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2561 / 00:40
# 198 : ความคิดเห็นที่ 4179
มันมาถึงจุดๆนี้จนได้นะแยม
Name : itzmeboombim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ itzmeboombim [ IP : 184.22.218.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2561 / 15:50
# 197 : ความคิดเห็นที่ 4150
ร้องไห้หนักมาก

แงี

T______________T

สงสารแยมแต่ไม่ได้สงสารมากตั้งแต่ความสัมพันธ์หลังโดนข่มขืนแล้ว

ครั้งต่อๆ มาก็เข้าใจว่ามาเลียงไม่ได้ และภัทรบีบก็เป็นส่วนหนึ่ง

แต่ก็ต้องยอมรับว่าหลังๆ แยมก็เป็นฝ่ายลุ่มหลงไปตามๆ กัน จนมันกลายเป็นถลำลึกไป

เพราะว่าราคะทำให้แยมทำตัวของแยมเอง

สงสารอาณะ 

แต่ก็ไม่ชอบที่อาณะเอาความรู้สึกของตัวเองในอดีตมาลงที่แยม

และก็ไม่ชอบคำพูดหลายๆ อย่าง ถึงแม้ว่าอาณะก็เจ็บไม่ต่างกันที่พูด

แต่ต้องยอมรับเลยว่ามันกรีดใจแยมเยอะมาก

แต่ที่มันเป็นแบบนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะว่าอาณะนั่นแหละที่เลือกจะปล่อยแยมทิ้งไว้กับภัทร

คิดว่าลูกตัวเองไม่ก้าวเกินขอบเขตที่ยกฐานะแยมไว้แบบนี้

แต่ก้ไม่ได้ผิดซะทีเดียวเพราะแยมเลือกที่จะปิดไม่บอกมันถึงได้ลุ่มหลงไปขนาดนี้

แล้วเราก็ไม่รู้ว่าแยมจะอยู่ยังไงด้วยหลังจากนี้

แต่คิดว่าสงสารอาณะมากกว่า

ก็ต่างฝ่ายต่างเจ็บ

เฮ้ออออออออออออ
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 96.30.83.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2561 / 03:16
# 196 : ความคิดเห็นที่ 4129
แต่แยมก็ไม่ได้ตั้งใจอ่ะ ไม่ใช่หรอ แงงง สงสารแยม สงสารอาณะ แต่พี่ภัทรอ่ะ ไม่ได้รักแยมแต่แรกนี่ พอได้ละก็หลง หลงเพราะขาดความอบอุ่นทั้งนั้น ฮือออ
PS.  เธอกับชั้นระยะทางเป็นพัน เธอกับเค้าระยะทางเป็นศูนย์
Name : lovelylittleduck < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelylittleduck [ IP : 171.96.189.109 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2561 / 18:23
# 195 : ความคิดเห็นที่ 4120
ร้องไห้เนี่ย ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ
Name : Pepii922 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pepii922 [ IP : 161.200.188.232 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2561 / 22:05
# 194 : ความคิดเห็นที่ 4076
สงสารอาณะ
PS.  くどぅー
Name : TheLaughter < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TheLaughter [ IP : 27.145.28.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2561 / 21:53
# 193 : ความคิดเห็นที่ 4066
แต่แยมทำตัวไม่ดีจริงๆนะ เอาอะไรมาอ้างก็ไม่ขึ้นแล้วอะ อยู่ดีไม่ว่าดีทำตัวให้สมคำที่คนอื่นด่าเฉย
Name : p3bbl3 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ p3bbl3 [ IP : 184.22.115.247 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มกราคม 2561 / 17:08
# 192 : ความคิดเห็นที่ 4035
ฮือออออแ มันหนักมากขอไม่อยู่ข้างใคร
Name : pim pimmi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pim pimmi [ IP : 223.24.174.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2561 / 07:22
# 191 : ความคิดเห็นที่ 3989
ไม่รู้ทำไม ไม่สงสารแยมเลย// เก๊าขอโทดดด ยืนยันคำเดิมว่ายังคงสงสารอาณะ แล้วเข้าใจเหตุผลที่อาณะทำแบบนี้อ่ะ เป็นเรา เราก็ทำ แยมทำพลาด ถ้าพลาดครั้งแรกแล้วรู้ตัว ไม่ทำอีก เราโอเค แต่นี่คือหลายรอบ แล้วแยมก็ให้ทุกรอบ จะบอกว่าบางครั้งเพราะภัทรเอาคลิปมาขู่ก็ไม่ใช่ป้ะ ครั้งอื่นที่แยมยอมเองก็มี แยมทำไม่ถูก แยมไม่ยับยั้งช่างใจ ตอนนี้เราตึงทีมอาณะ5555555555 แต่หวังว่าตอนจบ เราจะทีมแยมได้นะ ขอเถอะ ไม่อยากเกลียดนายเอก แงงงงง55555
Name : pondist < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pondist [ IP : 184.22.215.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ธันวาคม 2560 / 23:43
# 190 : ความคิดเห็นที่ 3980
ไปๆมาแยมนิก็ดอกทง
Name : ดิเดียร์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิเดียร์ [ IP : 1.47.12.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ธันวาคม 2560 / 00:07
# 189 : ความคิดเห็นที่ 3943
สงสารแยมอ่ะ แต่เลวสุดคงภัทรรู้ว่าของพ่อก็ยังจะเอา รู้ว่าเขาไม่รักก็ยังจะยื้อ แต่แยมก็ผิดที่ยอม ถึงใจไม่ได้เปลี่ยน แต่ก็เรียกว่าทรยศอยู่ดี อาณะด่าแรงมาก บอกแล้วถ้าเขารู้เขาจะเสียใจมาก สารภาพไปตั้งแต่ทีแรก อาจไม่จบแบบนี้
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.172.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2559 / 22:13
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android