คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sins : Lust (Yaoi)

ตอนที่ 18 : Helenium - Tears 100%


     อัพเดท 28 พ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : nigiri-sushi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nigiri-sushi
My.iD: https://my.dek-d.com/nigiri-sushi
< Review/Vote > Rating : 100% [ 20 mem(s) ]
This month views : 803 Overall : 159,875
4,361 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4030 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 18 : Helenium - Tears 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 14487 , โพส : 167 , Rating : 12% / 140 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 



ใครบางคนบอกว่า เวลาผ่านไปไวอย่างกับโกหก แต่นรภัทรไม่เห็นดีด้วย เวลาอาจผ่านไปเร็วในช่วงที่เรามีความสุข หากสำหรับเขานั้น รู้สึกมันยาวนานชั่วนาตาปี

                เขาพยายามหาเวลากลับไปเชียงใหม่แต่ไม่เคยว่าง ลองโทรถามแม่บ้านที่นั่นแล้ว แต่ไม่เคยมีใครได้ข่าวคราวจากแยม เจ้าบ้านั่น หายไปเฉยๆ ไม่มีการติดต่อ ไม่มีการปรากฏตัว เขาใช้เวลาเรียนในช่วงปิดเทอมแรกอย่างทรมาน ตรงกันข้ามกับเพื่อนรักอย่างไอ้ธันว์ มันหน้าตาชื่นมื่น และดูมีความสุขอย่างที่สุดเมื่อวันรุ่งขึ้นเป็นปิดเทอมของเดือนตุลา

                “กูมีเดท” มันว่าอย่างนั้น                                               

นรภัทรจองตั๋วเครื่องบินทันที เขาจะไปเชียงใหม่และตามหาไอ้คนดื้อแพ่ง

“เดทกับใคร”

“ความลับ” ธันวายิ้มน้อยยิ้มใหญ่

เขาส่ายหัว ถ้าเพื่อนมีความสุข เขาก็ยินดีไปกับมัน นานๆถึงจะเห็นมันกระตือรือร้นอยากคบกับใคร จะว่าไปแล้ว ในกระเป๋าเงินของมัน เป็นที่ล้วงความลับชั้นเยี่ยม

“ใครวะ” นรภัทรดึงรูปถ่ายของใครบางคนออกมา เป็นกระดาษปริ้นท์ ดูท่าว่าไอ้ห่านี่คงแอบถ่ายด้วยมือถือตอนเขาเผลอแล้วเอารูปมาใส่กระเป๋าแก้ความคิดถึง..เป็นเอามาก

“ไอ้ห่า!” ธันวาตบหัวเพื่อนสนิท แก้มเป็นสีแดงได้อย่างน่าดูชม

รูปนั้นเป็นผู้ชาย แน่นอนว่าไม่ใช่เด็กอายุสิบยี่สิบ ดูจากท่าทางเป็นคนทำงานแล้ว เพียงแต่หน้าเด็กแล้วก็ยิ้มสดใสก็เท่านั้น ธันวาแอบถ่ายไว้ตอนที่อีกฝ่ายกำลังจับฝ่าเท้าลูกแมวชูขึ้น แถวยังมีเด็กผู้ชายตัวเปี๊ยกกอดรัดพันตูอยู่อีกด้วย

“มึงชอบผู้ชายที่มีลูกกับแมวตัวนึงให้เลี้ยงเนี่ยนะ”

“พ่อมึงสิ เขาชื่อพี่กุ้ง” ธันวายิ้ม เก็บภาพลงกระเป๋าอย่างทะนุถนอม “ไม่ใช่ลูกเขา เป็นหลาน ชื่อน้องปู”

“ไม่ได้อยากรู้ประวัติ อยากรู้ว่าไปไงมาไงมึงถึงชอบคนคราวพ่อได้” นรภัทรเท้าคางมอง ไม่รู้ประสาทมันกลับหรือยัง คนในภาพไม่ใช่ว่าสวยเลิศเลอหรือน่ารักน่าหยิก ก็ออกจะธรรมดา เพียงแต่ว่า..มีเสน่ห์

“ที่กูเคยเล่าว่าต้องเจอครูพิเศษไง คนนี้แหละ เขาเป็นญาติกับครูน้ำ” เขาหมายถึงครูประจำชั้นที่กลุ้มใจเหลือเกินกับอนาคตลูกศิษย์ โดยเฉพาะวิชาคณิตคิดห่าอะไรไม่รู้นั่น เรียนแม่งไปสิตรีโกณ หมาที่ไหนจะเอาสามเหลี่ยมไปทาบแม่น้ำว่ากว้างยาวเท่าไหร่

“กูเกทแล้ว” นรภัทรรู้ว่าเพื่อนสอบตกเยอะ โดยเฉพาะวิชาเลข ถ้ามันติดศูนย์อีกครั้ง รับรองจบเห่ เพราะฉะนั้น ไอ้ธันว์เลยเกลียดทั้งวิชาและครู มันเคยเข้าห้องปกครองโทษฐานเอาคัตเตอร์ไปกรีดรถของครูเลขที่บังอาจให้มันสอบซ่อมครั้งที่แสนแปดแล้วไม่ให้ผ่านสักที “เพราะมึงเหี้ยมากจนครูในโรงเรียนเอาไม่อยู่ ครูน้ำเลยขอให้ญาติตัวเองช่วย”

“ไอ้สันดาน ขอบคุณที่ชม” ปากว่าไปแต่หน้ากลับยิ้ม “กูคิดว่าคงจีบติดว่ะ เขาก็ไม่ได้ตั้งแง่อะไรที่กูเด็กกว่าแถมยังดูกากๆเหี้ยๆกว่าคนอื่น คนชอบเขาเยอะนะ แต่ไม่เห็นคบใคร”

“กูว่าเขาโชคดีมากกว่าที่จะได้ผัวเด็ก ถึงจะเป็นผัวเลวๆก็เถอะ” นรภัทรแซวมันไปทีเพราะเห็นว่าชักจะไปกันใหญ่แล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ขัด บางครั้ง..ความรักมักจะพุ่งเข้ามาหาแบบไม่ทันให้ตั้งตัว ขึ้นอยู่กับว่า รักแล้ว..ใครจะสมหวังก็เท่านั้น

ธันวาไม่เถียง เขากำลังจะเลิกบุหรี่ เพราะพี่กุ้งขอไว้ เลิกเมื่อไหร่ ถึงจะได้จูบ ถ้าเลิกไม่ได้ อดไปเลย

“แล้วเรื่องของมึงล่ะ”

นรภัทรถอนหายใจ บอกว่าพรุ่งนี้จะขึ้นเครื่อง

“พ่อมึงไม่ติดต่อมาเลยเหรอ”

“ไม่เลย เขาใจแข็ง” เขาเงียบไป

“ตกลงยกโทษให้จริงๆรึเปล่าเถอะ”

“ให้อภัย..แต่ไม่ลืม” นรภัทรพึมพำ “พ่อเป็นคนแบบนั้น จำฝังใจ”

โทรศัพท์ของธันวามีเสียงเรียกเข้า คงจะเป็นแฟนมัน นรภัทรเลยถอยฉากกลับบ้านก่อน เขาก็ได้แต่หวังให้เพื่อนมีความสุขไปตลอดอย่างวันนี้ สำหรับเขา ยังไม่ได้สัมผัสความสุขนั้น ก็ไร้ความหวังเสียแล้ว

เขาไม่ได้ไปนอนที่ห้องเลยเพราะคุณภูกับดอยปุยบอกให้อยู่ด้วยกัน มันก็ดีอยู่อย่าง เวลาเหงาๆไม่ต้องนั่งมองท้องฟ้าแล้วทำซึ้งคนเดียว ดอยปุยชอบมาป่วนจนวุ่นวาย การมองหน้าดอยปุยเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เหมือนเขาได้เห็นแยมฉบับย่อส่วน ไม่รู้คนเชียงใหม่หน้าตาเหมือนกันทุกคนหรือยังไง

“ผมจะไปเชียงใหม่พรุ่งนี้” เขาพูดกลางโต๊ะอาหารตอนที่กำลังหั่นชิ้นเนื้อให้น้องชาย

ดอยปุยเคี้ยวกร้วม นั่งเขี่ยถั่วลันเตาในขณะที่อีกสองคนมองมาที่เขา ดูเหมือนแม่จะไม่พอใจนักแต่ก็เก็บอาการไว้กระทั่งมื้อเย็นผ่านพ้น

“พ่อแกกลับมาได้แล้วเหรอ” เธอตามเขามาในสวนหลังบ้าน คุณภูกับดอยปุยช่วยกันล้างจานในครัว

“ไม่รู้ เขาไม่ได้ส่งข่าว”

นรภัทรเคยเล่าให้แม่ฟังคร่าวๆ ไม่ใช่การฟ้อง ไม่ใช่การรายงานผล แต่เป็นช่วงเวลาของการระบายความอึดอัดในใจ พอพ่อรู้ว่าเขานอนกับแยม พ่อก็หายไป ไม่มีการติดต่อ แต่ที่สำคัญ..พ่อยอมรับเขาแล้ว แม่ฟังเรื่องพวกนี้อย่างตื่นเต้น เธอไม่ได้สนประโยคที่ว่ากฤษณะเรียกตนเองว่า พ่อกับลูกชาย แต่สนอาการใจสลายของผู้ชายที่เคยเป็นสามีมากกว่า เธอสะใจไม่น้อย

“กะหรี่ตัวเดียว อกหักแค่นี้จะเป็นจะตาย ทุเรศ”

นรภัทรไม่พอใจ “แม่เลิกเรียกแยมว่าเป็นนั่นเป็นนี่สักทีได้มั้ย ผมบอกแล้วว่าแยมไม่ใช่”

“ปกป้องมันทำไม อ๋อ..ที่แค่นอยากไปจนตัวสั่นก็เพราะติดใจลีลาสินะ มั่วทั้งพ่อทั้งลูก เอาเมียเดียวกันได้ลง”

เขาหัวเสีย ถ้าแม่เป็นแบบนี้ในตอนนั้น ไม่แปลกใจเลยที่พ่อขอหย่า ถ้าเป็นเขา..เขาก็จะทำ และคงทำเร็วกว่าด้วย

“ที่มีเมียคนเดียวกันไม่ใช่เพราะแม่สั่งมาเหรอ ผมมันโง่ตั้งแต่ปล่อยให้แม่จูงจมูกแล้ว!

“ไอ้ภัทร!” เธอผลักตัวลูก “ถ้ารู้ว่าแกจะเลี้ยงไม่เชื่อง น่าจะเอาขี้เถ้ายัดปากตั้งแต่เกิด”

“ก็อยากจะตายตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าพ่อไม่รักแม่ก็ไม่อยากเลี้ยงแล้วล่ะ!

นรภัทรทะเลาะกับเธอ เขาจำอะไรแทบไม่ได้ รู้แต่ว่ามันรุนแรงด้วยคำพูด ดอยปุยเข้ามาตอนนั้น มือประคองแก้วน้ำส้มที่ล้นจนปริ่มมา เธอเงื้อฝ่ามือตบจนเขาหน้าหัน เด็กชายอ้าปากค้าง เข้ามาตรงกลางเหมือนจะห้าม แต่เขากำลังหงุดหงิด เลยหันไปลงกับอีกฝ่ายด้วยการผลักจนน้องชายล้มโครม แก้วในมือหล่นแตก ซ้ำร้าย มือเล็กๆนั่นยังทับลงไปบนเศษคม

เป็นครั้งแรกที่ดอยปุยร้องไห้ คุณภูรีบวิ่งเข้ามา เขาไม่ขอโทษสักคำ ได้แต่ผลุนผลันออกไปข้างนอก คืนนั้นเขาค้างกับไอ้ธันว์ รุ่งเช้าก็ตรงดิ่งไปเชียงใหม่ โดยไม่..แม้แต่จะโทรถามว่าน้องเป็นอย่างไร

“คุณภัทร!” แม่บ้านวิ่งมาเปิดประตูให้ เธอดูดีอกดีใจ รายงานโดยที่เขาไม่ได้ถาม พ่อไม่ติดต่อกลับมา กระทั่งแยม..ไม่เคยเห็นหน้าเลย

นรภัทรไม่สบายใจ มันหลายเดือนแล้ว ตั้งแต่เปิดเทอมพฤษภาจนถึงปิดเทอมตุลา เขาไม่ได้เจอแยม ไม่ได้คุยกับพ่อ ทำไมแต่ละคนถึงทำอะไรตามใจ ไม่เคยคิด ไม่เคยจะนึกว่าคนข้างหลังเป็นห่วงใจแทบขาด

เขาไม่แตะมื้อเที่ยง มอเตอร์ไซค์ในโรงรถเกือบมีฝุ่นจับ เขาเอามันออกมา ไปที่บ้านเก่าของแยม ตอนนี้มันถูกสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมาแทนที่ดินเปล่าแล้ว

“ลุงครับ” เด็กหนุ่มเรียกตาแก่อ้วนที่ชอบนุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียวกับเสื้อกล้ามปอนๆ “แยมมาแถวนี้บ้างรึเปล่า”

ลุงทำท่าเกาหัว นึกอยู่นานถึงจะจำได้ว่าเขาคือใคร แต่ถึงจะช่วยในเรื่องนี้ สิ่งที่ลุงแกนึกได้ก็ไม่ได้ช่วยในเรื่องของแยม

“ตั้งแต่มาพร้อมกันคราวนั้น มันก็ไม่เคยโผล่มาแถวนี้เลย”

นรภัทรยิ่งว้าวุ่น เขายกมือไหว้แล้วจากมา วนอยู่แถวนั้น กลับมาหาแถวนิมมาน สุดท้ายก็เข้าประตูท่าแพ เลยไปวัดพระสิงห์ ผ่านแถวราชมรรคาแต่ละซอย ตั้งใจว่าถ้าไม่เจอคงไปที่หนองบวกหาด ไปในแต่ละที่ที่ได้รับฟังมาจากลุงว่าแยมน่าจะเกี่ยวข้องกับมันมากที่สุด

เขารู้สึกหิว กำลังจอดมอเตอร์ไซค์ ตั้งใจจะเข้าร้านข้าวแกงแถวนั้น แต่เสียงล้งเล้งมาจากร้านข้าวมันไก่ดึงความสนใจกะทันหัน หญิงตัวอ้วนขว้างชามพลาสติกลอยหวือออกมา ถ้าเขาไม่ก้มหลบ มีหวังหัวโน

“ล้างก็ไม่ได้เรื่องยังบ่นไม่เข้าท่า ไปไกลๆตีนกูเลย ไอ้ห่าคนเก่าทำงานดีเสือกลาออก แล้วกูจะจ้างใครที่ไหน!

นรภัทรยิ้มเฝื่อน ร้านนี้ดูน่าอร่อย แต่ปากเจ้าของหมายังไม่แดก เขาเดินเลยผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ เข้าร้านตามสั่ง เอาเมนูเดิมๆอย่างน้ำพริกอ่องที่ไม่ว่ากินที่ไหนก็ไม่เคยสู้ฝีมือแยมได้ เขาอยากไปตามตัวกลับมา จะเอายังไงก็แล้วแต่จะตกลง ไม่ใช่เดินจากไปโดยไม่ร่ำลา

เขาขับรถวนไปทั่ว เที่ยวแวะตามกาด หวังว่าคนชอบทำอาหารอย่างแยมจะมาเดิน เลียบริมฝั่งแม่น้ำปิง กระทั่งแวะตามวัดแถวนั้น แต่ไม่มีวี่แวว ท้ายที่สุด เขาต้องกลับมาที่ประตูท่าแพอีกหน

หกโมงตรง เขาแวะปั๊มน้ำมันแล้วเข้าเซเว่น ไอเย็นเฉียบจากแอร์ทำให้รู้สึกดี พนักงานตรงเคาน์เตอร์กำลังโบกมือให้เพื่อนร่วมงาน ตะโกนว่า ขอให้วันนี้ขายได้เยอะๆ

นรภัทรซื้อเป๊บซี่กระป๋อง เขาเมื่อยมาทั้งวัน ตัวเหนียวเหนอะเพราะเหงื่อ พอไอ้คนตรงหน้าลีลาจัดเลยเคาะเคาน์เตอร์เป็นการบอกว่าไม่สบอารมณ์ จะคุยกับเพื่อนแทนที่จะรอ ลูกค้าเสียเวลาหมด

“วันนี้วันเสาร์นะครับ ไปเที่ยวถนนวัวลายรึยัง มีของขายเยอะแยะเลย”

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ มันทำมาเป็นเปลี่ยนเรื่อง เขาจ่ายเงิน นึกขึ้นมาอีกทีก็ไม่เสียหายถ้าจะฆ่าเวลาช่วงกลางคืนด้วยการไปเที่ยวตามถนนคนเดิน อีกอย่าง..เขาอาจจะโชคดี

ผู้คนมากหน้าเดินเบียดเสียด สองข้างทางเป็นแผงลอย มีทั้งโต๊ะ ทั้งแบกับดิน ยิ่งดึกคนยิ่งมาก ตรงกลางถนนมีวงดนตรีคนตาบอด เด็กบางคนเอาเครื่องดนตรีไทยมานั่งดีดสีตีเป่า เขาเพิ่งเห็นตาดีดซึงและยายยืนรำ เลยให้เงินไปยี่สิบ

นรภัทรซื้อพวงกุญแจไม้ตีหน้าเงินลายสิบสองนักษัตร บนแผงขายที่คั่นหนังสือเป็นแผ่นเงินฉลุ แสงจากโคมกระดาษสาส่องอยู่ด้านข้าง พวกงานหัตถศิลป์ดึงดูดนักท่องเที่ยว งานไม้จากกะลา กระทั่งเครื่องเรือนขนาดเล็กคล้ายของบ้านถวายอย่างเชี่ยนหมากติดแผ่นกระจกสีก็ยังขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

เขาเดินดูกระเป๋าปัก เห็นลายแบบนี้คล้ายของแม้วบนดอย มีแผงโคมไฟไม้ไผ่ตั้งคั่น เดินไปอีกเป็นร้านขายผ้า มีเสียงเพลงล้านนาดังมาจากอีกมุมหนึ่ง เขาเลยเดินตัดผู้คนไปหยุดยืนอยู่หน้าร้าน 

“เพลงที่เปิดนี่เพลงอะไรครับ”

“น้อยไจยาเจ้า” สาวคนขายยิ้มหวาน

เขายืนฟัง เสียงผู้ชายร้องสลับกับผู้หญิง ฟังหวานหู เย็นรื่น

“แต๋มเก๊าเนิ้ง กิ่งมันบ่ถอน บ่ไหวคลอนเฟือน เตี้ยงมั่นแต้เล่า ต๋ามก๊ำลม เปิ้นปั๊ดออกเข้า มีแต่เก๊า ไหวหวั่นคลอนเฟือน กิ่งมันแต๊ บ่แซสะเหลือน บ่เหมือนลมเจย รำเพยก่อจะนั้น”

นรภัทรแปลไม่ออก แต่เขาชอบเนื้อร้อง ท่าทางคนเหนือจะใจเย็นน่าดู

“เอาแผ่นนี้ล่ะครับ” เขาจ่ายเงิน ไม่รู้เหมือนกันว่าซื้อมาทำไม รู้แต่ว่าชอบ บางที..เขาคงหลงรักเมืองเหนือเข้าจริงๆ

เธอยื่นซีดีเพลงให้ เขากำลังเก็บกระเป๋าเงินเลยรับพลาด ถุงร่วงลงไปตรงโต๊ะญี่ปุ่นของร้านที่อยู่ไม่ห่างกัน เขาขอโทษผู้ชายที่ยืนเลือกซีดีแล้วเบียดคนข้างหลังออกไปเอาของ

..ใบหน้าคุ้นเคยนั้น..ไม่เคยถูกลืมไปจากหัวใจ..

“แยม..”

......

 

นรภัทรได้แต่เจ็บใจตัวเอง เขาพลาด..พลาดไปจริงๆ

“เหนื่อยมากมั้ย” เขาเลือกถามคำนั้น แทนคำที่ว่า สบายดีหรือเปล่า เพราะเขาเห็นอยู่แล้ว แยมไม่ได้สบายเลย

ร่องรอยของความอ่อนล้าปรากฏในแววตา แยมตัวเล็กยิ่งกว่าเดิม มือนุ่มนิ่มเป็นรอยหยาบ มีรอยแดงของเข็มปักผ้า รอยบาดของด้ายที่ใช้แรงดึงให้ตึงเวลาขึ้นรูป

“คุณภัทรสบายดีนะ” แยมยิ้มให้เขา “คุณสูงขึ้นอีกแล้วนี่”

“เกือบห้าเดือนที่เราไม่เจอกัน” เขาไม่ตอบคำถาม ขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงสเต็กชิ้นโตๆ ทั้งจานสลัด ถ้วยซุป แผ่นขนมปังและมันฝรั่งวางเรียง แยมกินเหมือนแมวดม

“มันเหมือนจะนานกว่านั้น” แยมพึมพำ

..นานกว่านั้น..เมื่อไม่มีข่าวคราวจากเขา..

“ป้าแกบอกว่าแยมไม่กลับไปเลย พ่อก็ไม่ติดต่อใคร”

แยมหน้าหมอง ใช่..ไม่เคยกลับเข้าไปในบ้าน แต่จะมีใครรู้บ้าง แยมผ่านไปหน้าบ้านหลังนั้นให้บ่อยที่สุดเท่าที่ตนเองจะทำได้ เพื่อดูว่าเขา..คนที่แยมยังรักไม่เปลี่ยนแปลงคนนั้น เคยย่างกรายกลับมาเชียงใหม่อีกไหม

..คำตอบคือ..ไม่เลย..

“บังเอิญจังที่เราเจอกัน” แยมกัดขนมปัง ท้องที่หิวมากมายในเวลานั้นมันหายไปแล้ว

แยมล้างจานอยู่ในร้าน โดนตบหัวนับไม่ถ้วนอีกหลายต่อหลายหน แต่ป้าแกก็ใจดีที่ให้ข้าวสามมื้อ ถึงอย่างนั้น แยมไม่เห็นทางที่จะมีเงินมากกว่าที่เป็นอยู่ เพื่อนข้างห้องคนหนึ่งเลยช่วยแนะนำและฝากงานในร้านสะดวกซื้อให้ วันธรรมดาแยมได้ทำช่วงเช้า ช่วงบ่ายไปทำร้านพิซซ่าถึงดึก วันเสาร์อาทิตย์ ตอนเช้าตื่นมาปักกระเป๋า ตอนบ่ายเป็นกะของเซเว่น พอตกเย็นแยมจะได้มาขายของ ถ้าทำตัวให้วุ่นวายเข้าไว้ แยมจะไม่เหงาอีก

..เกือบห้าเดือน..มันยาวนาน..

..แต่คงไม่นานเท่าห้าปี..

..แยมจะรอ..จนกว่าเขาจะยอมกลับมา..

“ฉันตามหาตั้งนาน ได้เจอถือว่าโชคดีสุดๆ” นรภัทรยิ้ม เขาคะยั้นคะยอให้แยมกินลบซี่โครงตัวเอง

แยมหัวเราะ นัยน์ตาเศร้าหมอง เขาเองรู้ทัน แยมไม่เคยเปลี่ยนใจ เขาเองก็หวังลมแล้ง

“ฉันยังมีโอกาสมั้ย” เขากุมมือแยมไว้ ไม่อายสักนิด ใครหน้าไหนอยากมองก็ช่างมัน

แยมมองฝ่ามือของเขา เป็นฝ่ายดึงมือตัวเองออกมาอย่างสุภาพ ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ แยมยังเหมือนเดิม ไม่ว่าจะห้าเดือน หรือห้าปีก็ตาม

“ผมขอโทษ”

เด็กหนุ่มถอนหายใจ เขาไม่อยากยอมแพ้ แต่เขาก็ไม่อยากฝืนบังคับเช่นกัน เขาหวังว่า สักวันหนึ่งจะรักแยมได้มากเท่าที่พ่อรัก คือเสียสละ และมีความสุขตามคนๆนั้นไปด้วย แม้ว่าแท้จริงแล้ว..เราอาจทุกข์เจียนตาย

..อย่างน้อยเขาก็ก้าวมาขั้นหนึ่งของความรักแล้ว..

“วันนี้มานอนที่บ้านได้มั้ย มีเรื่องอยากคุยตั้งเยอะ”

“แต่พรุ่งนี้ผมต้องทำงาน” แยมปฏิเสธเขา เพราะไม่อยากให้เรื่องระหว่างกันกลายเป็นแบบเดิม

แยมไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอย่างเด็ดขาด ไม่ใช่ไม่มีคนเข้าหา ทั้งลูกค้า ทั้งเพื่อนร่วมงาน แต่แยมไม่สน เพื่อนข้างห้องชอบมาชวนอยู่เนืองๆ เห็นบอกว่าไม่เคยเจอคนซื้อแยมเสียที แยมได้แต่ยิ้ม เพราะไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน ไกลจากกันเท่าไหร่ เขาก็ยังเป็นเจ้าของแยมจนกว่าจะถึงวันสุดท้ายของชีวิต  

..อาณะจะเป็นเจ้าของ..แม้ว่ายังไม่เคยใช้ของชิ้นนี้เลยก็ตาม..

“ฉันจะไปส่ง” เขารับปาก

แยมจนปัญญาจะอ้างเหตุผล พอแยมกลับมา ทุกคนท่าทางดีใจ ป้าบอกว่ามื้อเช้าจะทำเลี้ยงแบบยกโต๊ะ ลุงคนสวนว่าจะพาไปเที่ยวกาด ส่วนสาวอีกคนวิ่งไปซื้อขนมหวานถึงต้นพยอมไว้เป็นมื้อดึก

คืนนั้นแยมคุยกับคุณภัทร เขายังมีทีท่าจะเข้ามากอดจูบ แต่แยมผละห่าง พร้อมขอสัญญาในทันที ถ้าเขาแตะแยมแม้เพียงนิด แยมจะไป และไม่กลับมาไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

..แยมเป็นของอาณะคนเดียว..

“ฉันซื้อเพลงมา” เขาเปิดซีดี เมื่อเริ่มเกิดความเงียบระหว่างกัน “ชอบน้อยไจยา แปลให้ฟังได้มั้ย”

แยมพยักหน้า เขานั่งบนเตียง แยมนั่งตรงโซฟา คืนนี้ดวงดาวลอยเต็มฟ้า แสงจันทร์สว่างสุกใส ก่อนจะนอน ไม่ว่าแยมจะอยู่ที่ไหน แยมจะพูดคำๆนั้นเสมอ

..ขอให้อาณะฝันดี..

 

 ........................................................................................




 เดือนพฤศจิกาในบูคาเรสต์เป็นช่วงอากาศหนาว มันเป็นประเทศเล็กๆที่แม่น้ำดานูบไหลมาบรรจบกับทะเลดำ ดินแดนหนึ่งในยุโรปตะวันออกที่เป็นเมืองแห่งศิลปะ นีโอคลาสสิค โกธิค นูโว ร็อคโคโค และเรอเนสซองค์ กระทั่งไบเซนไทน์ยังมีให้เห็นประปราย

ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับกฤษณะที่จะซื้อบ้านหลังหนึ่งบนถนนนิโคแล เบาเลสคู เขาใช้เวลาช่วงเช้าส่วนใหญ่กับคาเฟ่กลางแจ้ง ครีมคอฟฟี เอ็กซ์เพรซโซ บาร์ เป็นร้านประจำสำหรับกาแฟและขนมเค้กแบบอิตาเลียน ก่อนที่จะเริ่มใช้เวลาช่วงบ่ายบนถนนอลิซาเบตาเพื่อเก็บภาพของเมือง

บูคาเรสต์เต็มไปด้วยมนตร์ขลังของศิลปะ พิพิธภัณฑ์ อาร์ตแกลเลอรี่ โรงละคร ความทันสมัยบางอย่างผสมปนเปไปกับกลิ่นอายแบบเก่า ตึกที่นี่หลายแห่งถูกปล่อยทิ้งร้างตั้งแต่สมัยช่วงเกิดการปฏิวัติ

เขากลับมาที่บ้าน กำแพงสูงด้านหน้าปลูกดอกเจอราเนียมหลากสี ผนังหินขรุขระสีเย็นตากับรอยแตกตามร่องหินให้ความรู้สึกเบาบาง

กฤษณะเริ่มวาดภาพอีกครั้ง เขาไปที่ชิกิโชวอะรา เก็บภาพเก่าแก่ของบ้านเมืองที่สร้างด้วยอิฐและแผ่นกระเบื้องแดงบนหลังคาทรงสูง วาดปราสาทและโบสถ์ในบราชอฟ ยกความหดหู่ของบ้านร้างที่ตัดด้วยศิลปะกรรมสมัยใหม่ในบูคาเรสต์ จากเฟรมว่างเปล่า ตอนนี้มันมีเกือบครึ่งร้อย เขามีลูกค้าประจำ ดังนั้นจึงไม่ยากเลยที่กำจัดภาพพวกนี้ออกไปบ้าง

..มีเพียงภาพเดียวที่เขาไม่สามารถจรดปลายพู่กันลงได้อีก..

I’m sorry, I can’t do that.” ชายหนุ่มบอกกับปลายสายอีกครั้ง

ผู้ว่าจ้างคนเก่ายังชื่นชมพอร์ซเลนเอเชีย เขาแสดงความต้องการที่จะได้ภาพเหล่านั้นไปไว้ในความครอบครอง ดูท่าว่าเพื่อนๆของเขาคงชอบมากเช่นกันถึงมีออเดอร์มาอยู่เนืองๆ

เขาวางโทรศัพท์ ปฏิเสธการตื๊อครั้งที่สิบ แน่นอนว่าอาจหมายถึงการบอกปัดตัวเลขหลายหลักเช่นกัน ถ้างานได้ออกสู่สายตาคนที่ชอบ การจะขายให้คนที่มีรสนิยมคล้ายๆกับผู้ซื้อคนแรกมักจะไม่ใช่เรื่องยากเมื่อมีการพูดปากต่อปาก

กฤษณะนั่งลงตรงผืนผ้าใบว่างเปล่า ลงมือวาด แต้มสี เก็บรายละเอียด ทำครั้งแล้วครั้งเล่า ผ่านไปภาพแล้วภาพเล่า เมื่อเพ่งมองอีกครั้ง มีเพียงทิวทัศน์หงอยเหงา เขาวาดเมือง แต่ไร้ผู้คน มีแสงสี แต่ไร้จิตวิญญาณ หลายคนเห็นว่าสวย แต่เขารู้ตัวดี ความรู้สึกของภาพมันหายไป

..ความรู้สึกของหัวใจ..ที่ไม่ได้อยู่กับตัว..

ตั้งแต่คืนวันนั้น เขาจากมาเงียบๆ ไม่บอกกล่าว ไม่ติดต่อ หายไปอย่างไร้ร่องรอย เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งเพียงลำพัง เพื่อรอเวลาว่าวันหนึ่ง เขาจะสามารถก้าวยืนได้อีกครั้งและกลับไปเผชิญหน้ากับคนสองคนที่เป็นสิ่งสำคัญในชีวิต

เดือนพฤศจิกา ภัทรคงกลับไปเรียนเหมือนเดิม เขาไม่เห็นเหตุผลที่ลูกชายจะใช้ช่วงเวลาปิดเทอมเล็กในเชียงใหม่ เว้นแต่ว่าแยมไม่ได้ไปด้วย แล้วการที่ภัทรจะให้แยมไปอยู่ด้วยถึงกรุงเทพก็ดูมีความเป็นไปได้มากกว่า..ในเมื่อคนสองคนนั้นรักกัน

..ยังมีแต่เขาเท่านั้น เขาคนเดียว..ที่ไม่เหลือใคร..

กฤษณะไม่เคยถ่ายรูปกับแยม เท่าที่มีอยู่ เป็นเพียงความทรงจำที่ก่อร่างขึ้นมาในแต่ละค่ำคืน ผู้ชายที่ดูเหมือนไม่มีหัวใจ ไร้คำว่ารักจากปาก คงไม่มีใครคาดเดา ว่าแต่ละวัน แต่ละคืน มันยาวนานเหมือนไม่ยอมสิ้นสุด เขาไม่ได้นั่งลงร้องไห้อย่างสิ้นหวัง ไม่ได้คร่ำครวญความรู้สึกกับใครต่อใคร มันฉายชัดออกมาทางรูปวาด

นับครึ่งร้อย..ไม่มีรูปไหนเลยที่อบอวลไปด้วยความสุข ในบางวัน แม้ไม่มีเสียงสะอื้น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่มีน้ำตา

 เจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า วนเวียนครั้งแล้วครั้งเล่า อาจเพราะทุกคนมองเขาว่าเป็นอย่างนั้น เป็นรูปปั้นที่ไม่มีหัวใจ ถ้าจะทำอะไรที่หักหาญน้ำใจกัน ถ้าจะคว้ามีดมาเชือดมาเถือหัวใจกัน เขาคงไม่เจ็บ

ไม่มีใครรู้สักคน รูปปั้นนั้นแข็งกระด้าง ก็เพราะภายในมันอ่อนแอ เพราะพยายามใช้เปลือกกร้าวห่อหุ้มหัวใจบอบช้ำเอาไว้ รอคอยคนที่จะช่วยโอบอุ้ม สุดท้าย..มือที่เอื้อมไปถึงกลับขยี้มันจนอับปาง  

..จะโทษใคร..นอกจากตัวเอง..

ถ้าเขาคิดจะเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อแต่แรก ไม่ใช่รูปปั้นแข็งกระด้างไร้หัวใจ คงไม่เจ็บแทบตายเหมือนทุกวันนี้ อย่าไปโทษใครเขาเลย ในเมื่อเรื่องนี้ ไม่มีใครผิดสักคน

ความคิดถึงกลุ้มรุม ความว่างเปล่าเร้าด้วยความเปลี่ยวเหงา กลั่นตัวลงเป็นรอยยิ้มอ่อนหวาน เสียงกระซิบที่บอกรัก เขายังถูกหลอนหลอนอยู่ในความฝัน เมื่อตื่นขึ้นมา พยายามจับภาพนั้นลงผืนผ้าใบ แต่มันบิดเบี้ยว ไร้ผล เหมือนกำแพงที่ปริแตกจนต่อไม่ติด เสี้ยวกระจกร้าวไปจนหลอมขึ้นใหม่ไม่ได้

เขาอยากเจอแยม..คนที่ให้มาโดยตลอด คนที่ยอมรับโดยปราศจากคำว่ายอมทน คนที่ยอมตามโดยไม่หวังให้เขาเปลี่ยนแปลง เขาเท่านั้น..ที่ไม่เคยให้กลับคืน แยมมีคนอื่นแล้วยังไง? ตอนนี้รักใครแล้วจะเป็นอะไร? ในเมื่อเขาไม่เคยให้ความมั่นใจ ไม่เคยแสดงความเป็นเจ้าของในสิ่งที่ได้ครอบครอง   

แยมมีสิทธิ์ที่จะรักภัทร ภัทรมีสิทธิ์ที่จะรักแยม และเขา..มีสิทธิ์ที่จะรักคนสองคนแม้อยู่บนพื้นฐานของความเจ็บปวด การเฝ้ามองอยู่ห่างๆ การอยู่ในฐานะของผู้ปกครอง ไม่ได้เป็นการลบล้างความรู้สึกที่มี

..อาจเจ็บปวดที่ต้องกลับไปหา..

..แต่คงไม่เจ็บปวดมากไปกว่าการอยู่เพียงลำพัง..โดยไร้ซึ่งหัวใจ..

กฤษณะจองเที่ยวบิน ระยะเวลายาวนานลบล้างด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก เมื่อเท้าเหยียบสนามบินในกรุงเทพ เขาเหมือนจะหายใจไม่ออก ความต้องการแรกที่ว่าจะไปหาลูกชายถึงห้องกลับถูกล้มเลิก คงเพราะเขาขี้ขลาด หนีออกมาในวินาทีสุดท้าย การเห็นคนสองคนบนเตียงเดียวกันยังติดตรึง

..ตัดสินใจเร็วเกินไป..

เขาเบนเข็มไปเชียงใหม่ จะพักอยู่ที่นั่นจนกว่าจะพร้อม แยมคงอยู่กับภัทรที่ห้อง เขายังไม่ต้องการเจอ เขาประเมินอดีตที่หลอกหลอนนั้นต่ำไป

“คุณณะ!” เด็กสาวที่มาเปิดประตูเบิกตากว้าง เธอตะโกนโหวกเหวกเรียกคนด้านในเมื่อเขามาหยุดยืนอยู่หน้ารั้ว

ชายหนุ่มยิ้มรับ ชั่ววูบนั้น เงาร่างของใครบางคนทำให้คุ้นตา เขาหันไป ถนนด้านหลังว่างเปล่า ประจวบกับพวกเธอช่วยกันหอบกระเป๋า ชวนคุยเสียงดังล้งเล้งถึงได้ดึงความสนใจจากเขาไปเสียหมด

“คุณณะไปไหนมาคะ ไม่ยอมโทรบอกเลย”

“ของฝาก” เขายื่นตุ๊กตาล้มลุกเขียนลายให้ พวกเธอดีอกดีใจกับของฟรี

ประตูรั้วปิดลง คนที่เฝ้ามองจากด้านนอกยกมือขึ้นกุมบนอก เสียงที่เต้นรัวแรงในนั้นเหมือนฉุดรั้งเรี่ยวแรงจากความอ่อนล้า ตอนที่เขาหันมา แยมลนลานหลบออกไป แต่ยังคงแอบมองจนกระทั่งแผ่นหลังกว้างหายลับ

แยมกลับมาบ้านด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ดีใจ ตกใจ ตื่นเต้น หวาดกลัว ระคนกังวล

..เขากลับมาแล้ว เขากลับมา..

..เป็นเขาจริงๆ..

“เหม่ออะไร” เสียงเพื่อนข้างห้องดัง มือปอกเปลือกมะม่วงทิ้งใส่พื้น

แยมยังมึนงง หัวใจเต้นตึกตัก มันปวดหน่วงข้างในจนต้องยกมือขึ้นจับ รู้สึกล่องลอยเหมือนไร้สติ ริมฝีปากยิ้ม มือที่สั่นเทาแตะลงบนแก้มเพราะสัมผัสได้ถึงน้ำใสๆที่ไหลลง

..การรอคอยของแยมสิ้นสุดแล้ว..

“เอ้า ถามแค่นี้ร้องไห้”

“เปล่า..เปล่าร้อง” แยมยิ้ม จากยิ้ม เปลี่ยนเป็นสะอื้น

“เวร” เด็กหนุ่มขยับเข้ามาลูบหัว มืออีกข้างส่งลูกมะม่วงเข้าปากแล้วกัดกร้วม ต้องออมแรงไว้รับแขกตอนเย็น เกิดท้องร้องตอนเข้าด้ายเข้าเข็มอายลูกค้าแย่

“เขามาแล้ว” แยมปาดน้ำตา “เขากลับมาจริงๆ”

“เขาไหน”

“คนที่ผมรัก”

คนฟังอมยิ้มพลางถอนหายใจ อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ยังรักใครได้ ยังโชคดีที่มีใครให้รัก แต่กับเขา คนอาชีพแบบนี้ แทบเป็นไปไม่ได้สำหรับความรัก ถึงมีรัก ยากนักจะหาใครเข้าใจ การทำอะไรเพื่อเงินโดยเอาตัวเข้าแลก หลายคนมองว่าสิ้นคิด โง่เง่า ไม่มีปัญญา มันอาจจะจริง แต่เพราะคนพวกนั้นยังไม่ตกที่นั่งเท่ากัน เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณมีการศึกษา มีทางเลือกมากกว่า อย่ามาทำรังเกียจคนที่ทำงานสกปรกแต่ทำมาหากินอย่างสุจริตเลย มันไม่ช่วยยกยอสติปัญญาของคุณหรอก ก็แค่คนฉลาดที่ไหลไปตามกระแสสังคมเท่านั้นเอง

“จริงเหรอ ดีใจด้วยนะ” เขาตบไหล่เบาๆ “แล้วทำไมไม่ไปหาล่ะ”

“ผม..ไม่กล้า”

“เอ้า!

แยมพูดไม่ออก ทั้งที่รอให้เขากลับมา พอเจอเข้าจริงๆ ขาทั้งสองกลับไม่ขยับ ถ้าแยมไป แล้วเขายังย้ำคำนั้น..ไม่อยากเห็นหน้ากันอีก จะทำยังไงต่อ จะทนต่อได้ไหม..ยังไม่รู้เลย  

“ของแบบนี้ไม่ลองไม่ได้ รอมาตั้งนานก็เดินหน้าอย่างเดียว ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว”

แยมรู้สึกเลยว่ามือสั่น

“ลองบังเอิญเจอสิ จะได้ไม่ดูตั้งใจเกิน” เพื่อนข้างห้องเป็นคนใจดีเสมอ

ร่างเล็กปาดน้ำตาทิ้ง พยายามยื้อกำลังใจกลับมา เดือนพฤศจิกายน เป็นเดือนเกิดของเขา แยมยังมีคำอ้าง แค่เข้าไปหา ไปอวยพร เขาคงไม่ใจร้ายใจดำ

“ผม..ผมจะเอาของขวัญไปให้เขา” แยมนึกขึ้นได้ แยมจะปักหมอนอิง ลายลั่นทมดอกเดี่ยว แยมเคยพูดกับเขาไว้..อะไรที่มีหนึ่งเดียว มันมีความหมายมากกว่า

..หวังว่าเขาคงจะรับรู้..

คนตรงหน้ายิ้มแล้วชูนิ้วโป้งให้กำลังใจ แยมกำลังหั่นมะม่วงที่เหลือพลางครุ่นคิดลาย ก็พอดีหนุ่มฝรั่งตัวโตคนเดิมแวะมาอีกแล้ว ดูเหมือนเขาจะมีบ้านในเชียงใหม่ แล้วก็ชอบคู่รักชั่วคราวที่เป็นเพื่อนข้างห้องแยมเป็นพิเศษ

แยมเก็บข้าวของ บุ้ยใบ้ว่าจะปอกมะม่วงไว้ให้ เพื่อนใจดีของแยมหน้าแดง ฝรั่งคนนั้นเคยอยากซื้อแยม แต่พอแยมไม่เล่นด้วย เขาก็ซื้อเพื่อนแยมคนเดียว แถมมีการล่วงเวลาอีกต่างหาก

..บางครั้ง..ความรักอาจเข้ามา ไม่ทันให้เราตั้งตัว..

แยมกลับเข้ามาในห้อง นอนวาดรูปดอกลั่นทมแล้วเลือกสีเส้นไหม เกสรใช้สีเหลือง ใบสีเขียวเข้มสลับอ่อน ตัวกลีบเป็นสีครีมปนเหลืองนวล เย็บซิปเข้าไป หาหมอนอิงใส่ รับรองว่าต้องสวย แยมจะทำสุดฝีมือ

ปกติแล้วเสียงครวญครางของเพื่อนไม่ทำให้แยมรู้สึกอะไร แต่มาวันนี้ ทั้งที่อากาศไม่ร้อน แต่แยมกลับร้อน ฝนยังไม่ตกให้หนาว แต่แยมกลับหนาว ทั้งร้อนทั้งหนาวสลับกันจนต้องขยับกายยุกยิกอยู่ไม่สุข

..คงเพราะเขากลับมา..

แยมกัดปากแน่น ใช้สมาธิเพ่งไปที่ผืนผ้า ใช้เวลาตรงนั้นตั้งแต่ช่วงเย็น แทบไม่เงยหน้า แทบไม่กินอะไร ตกดึกไม่ยอมหลับยอมนอน แยมเหลือเวลาอีกสามวัน เป็นเรื่องยาก แต่จะต้องทำให้ได้และจะทำสุดฝีมือ

ถึงวันนั้น แยมจะเข้าไปหาเขา ไปอวยพร ขอให้เขามีความสุข ขอโทษเขาอีกครั้ง ถ้าเขา..จะให้อภัย ถึงแค่เล็กน้อยแยมก็คงดีใจมาก แยมไม่หวังว่าเขาจะชวนกลับมาอยู่ด้วยกัน ก็แค่หวังว่าเขาจะพูดคุย หรืออนุญาตให้แยมไปเจอได้ แม้เพียงบางครั้งก็ยังดี

แยมคิดอย่างเป็นสุข ดูเหมือนเสียงรอบด้านจะเงียบหายไป การเดินดิ้นแต่ละเส้นพลิ้วไหว แสงไฟน้อยนิดที่มีไม่ทำให้แยมลำบาก มือที่เริ่มเจ็บเพราะจับเข็มมาตลอดวันไร้ความรู้สึก ลวดลายยุ่งเหยิงในหัวไม่ได้ทำให้สับสน กระทั่งดวงตาที่เพ่งมองหลายชั่วโมงก็ยังไม่ปวด

คงเพราะสิ่งที่ทำไม่ใช่มือ ลายที่คิดไม่ได้มาจากสมอง สิ่งที่ใช้มองไม่ใช่นัยน์ตา

..แต่เป็นการทำด้วยหัวใจ..

..หัวใจทั้งหมด..

“วันนี้แยมมีความสุขจัง” แยมยังพูดกับรูปของเขาเหมือนเคย พอแยมมีเงิน เลยหากรอบรูปมาใส่ให้ เวลาคุย เวลากิน จะได้มองหน้าเขาถนัด “วันนี้แยมพูดรึยังว่าแยมรักอาณะ”

แยมรู้ว่าตัวเองเหมือนคนบ้า พูดกับห้องว่างเปล่าและรูปสองใบ แต่ตลอดเวลา ด้วยความเหงา แยมทำได้เท่านี้ แยมไม่สามารถหาใครที่เป็นตัวแทนของพ่อ หรือหาคนที่เป็นตัวแทนของอาณะมาบรรเทาความคิดถึงของตนได้ แยมทำได้แค่พูดคุยเพียงลำพัง

“จำไม่ได้แล้ว งั้นพูดอีกหนนะ..แยมรักอาณะ” ร่างเล็กยิ้ม ลิงโลดอยู่ในใจ เมื่อการรอคอยของแยมสิ้นสุด ในไม่ช้า..ความเงียบเหงาของหัวใจนี้คงสิ้นสุดลงเช่นกัน

ตีสอง แยมเพิ่งจะขึ้นตัวก้านได้สำเร็จ

ตีสาม แยมเริ่มปักกลีบดอกที่หนึ่ง

ตีสี่ เริ่มเป็นกลีบที่สอง

ตีห้า เป็นกลีบที่สาม และแยมฟุบลงไปกับกองข้าวของ

เจ็ดโมงเช้า สะดุ้งตื่น ลนลานไปทำงาน กลับมาหนึ่งทุ่ม เริ่มปักหมอนต่อ แทบหมดเรี่ยวแรง เปลือกตาหนักอึ้ง แต่มือยังคงทำต่อไป พร้อมความหวังในใจที่เรืองรอง  

 

 ........................................................................................

 

กฤษณะไม่ได้พูดถึงลูกชายหรือใครอีกคน ดังนั้น ในบ้านจึงไม่มีใครกล่าวถึง อาจจะเพราะกำลังวุ่นวายกับการจัดงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดให้เจ้าของบ้านด้วยก็ได้

เขากลับมากะทันหัน ในทันทีที่ติดต่อเพื่อนฝูง ทุกคนโวยวายที่เขาหายไป แถมรายงานกันยกใหญ่ ว่านรภัทรโทรถามข่าวคราวของเขาจากพวกนั้น

ชายหนุ่มประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ว่าอะไร เมื่อทำการตกลงกันได้ พวกเพื่อนทั้งจากสมาคมและเพื่อนอาจารย์ในมหาวิทยาลัยก็เตรียมแห่มาชมบ้านหลังใหม่ พร้อมกับอวยพรวันเกิดไปด้วยในตัว ดังนั้น ถึงแม้ไม่เคยมีการจัดงานเลี้ยง แต่เขาก็จำเป็นต้องจัดเพื่อต้อนรับทุกคน

มันเป็นปาร์ตี้เล็กๆข้างสระว่ายน้ำ กลางสวนลีลาวดีที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งเต็มต้น ส่งกลิ่นหอมกำจายไปทั่วบริเวณ ป้าแม่ครัวทำอาหารสุดฝีมือ ส่วนมากเหมือนพวกค็อกเทล แต่ต้องเป็นอาหารทางเหนือ ออเดิร์ฟพื้นเมืองหลายคนคงถูกใจ มีทั้งเบียร์และไวน์ เคล้าเพลงคำเมือง

แขกทยอยเข้ามาในงาน ดีที่มีโต๊ะเปล่าอยู่แถวนั้น เพราะของขวัญเริ่มล้น มีกระเช้าของขวัญจากลูกศิษย์บางคนเพื่อส่งท้ายปีเก่าและสวัสดีปีใหม่ไปในตัว ช่อดอกไม้แทบจะกองเป็นพะเนิน  

กฤษณะยืนต้อนรับ เขาอยู่ในเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวเดินลายข้างอก ช่วงขายาวสูงสง่าใต้กางเกงสีน้ำตาลแก่ รอยยิ้มอบอุ่นยังเป็นที่ชื่นชมในหมู่ผู้คนเสมอ ลูกค้าฝรั่งบางคนในเชียงใหม่ถือโอกาสเข้ามาแสดงความยินดี ธรรมเนียมการจูบทักทายข้างแก้มเป็นเรื่องชินชาไปแล้ว

“ตามสบายนะ” เขาคุยกับเพื่อนเก่าในสมาคม

“เมื่อไหร่จะแก่สักที” หญิงสาวคนหนึ่งหยอกล้อ เธอเป็นนักแข่งโปโลมืออาชีพ ลูกหลานไฮโซของเมืองไทย กระเซ้าไปอย่างนั้นเพราะไม่เห็นอีกคนจะเริ่มมีผมหงอกตรงไหน

“ปีนี้สามสิบเป๊ะรึเปล่าเนี่ย” เพื่อนอีกคนตบบ่า มีเสียงเฮฮาตอนที่เจ้าของงานบอกให้บวกเลขหนึ่งตรงหลักสิบ ส่วนหลักหน่วยให้เดาเอาเอง

 เสียงพูดคุย เสียงดนตรีดังออกมาจากในบ้าน ใครบางคนชะเง้อมองจากด้านนอก

แยมยืนเกาะขอบรั้ว พยายามมองหาเขา มีเสียงบีบแตรรถยนต์เพราะแยมยืนขวางทาง เจ้าตัวเลยรีบหลบไปข้างกำแพง แขกผู้ชายคนหนึ่งจอดรถต่อจากคนอื่นแล้วเดินลงมา ลุงคนสวนเปิดประตูให้ก่อนจะปิดลงเหมือนเคย แยมเดินเมียงมองอย่างหวั่นใจ เสียงในอกซ้ายเต้นระรัว

แยมได้ยินเสียงหัวเราะ มีกลุ่มชายและหญิงล้อมรอบตัวเขา ต้นลั่นทมในสวนบดบังเอาไว้ แยมได้แต่มองลอดรั้วด้วยใจที่เป็นกังวล ยิ่งก้มดูตัวเองยิ่งพูดไม่ออก คนอื่นใส่ชุดสวยงาม พรมน้ำหอมกลิ่นฟุ้ง ส่วนแยม..เพิ่งจะมาจากร้าน ยังใส่เครื่องแบบทำงานอยู่ด้วยซ้ำ

ของขวัญของแยม..ในที่สุดก็ทำเสร็จ มันเพิ่งจะเรียบร้อยเมื่อเช้า พอบ่ายแยมรีบมาทำงาน ออกงานได้ก็ตรงดิ่งมาเลย

ของขวัญจากแยมไม่มีกระดาษสวยๆห่อ ไม่มีริบบิ้นผูก ใส่ไว้แต่ถุงหิ้วของเซเว่น แยมเอาเงินไปซื้อหมอน เป็นหมอนผ้าไหมอย่างดี หมดเงินหลายพัน ตัวปลอกแยมเก็บด้ายไว้ด้านใน ทับด้วยเนื้อผ้าอย่างดี พอสวมลงไป แยมยิ่งภาคภูมิใจ ถ้าไม่เป็นการคุยโว มันสวยที่สุดเท่าที่แยมเคยปักมา ลั่นทมหนึ่งดอกบนกิ่ง แม้จะไม่เหมือนจริงเช่นภาพวาดของเขา แต่แยมก็ทำด้วยหัวใจ

แยมใจเต้นแรง ชะเง้อมองอีกรอบ หวังว่าเขาคงจะชอบสิ่งที่แยมทำให้

“ลุง..ลุงครับ” แยมเรียกลุงคนสวนที่มองมาทางนี้

ลุงแกทำตาโต รีบกวักมือแล้วเปิดรั้วให้ แกกระซิบกระซาบ บอกว่าคุณกฤษณะอยู่ในงาน ให้เข้าไปหาได้เลย

แยมกังวล เดินตัวลีบผ่านแขกสวยๆหล่อๆ บางคนดูเนี้ยบหัวจรดเท้า ถึงแยมจะคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้ แต่แยมไม่คุ้นเคยกับบรรยากาศที่มีคนรวยรายล้อม

ร่างเล็กตกประหม่า สายตาที่กวาดมองสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่อยู่ข้างสระน้ำ เขากำลังพูดคุย หัวเราะเบาๆไปกับมุขตลกของหญิงสาวคนหนึ่ง แยมยิ้มดีใจ รีบก้าวเข้าไปหา

คงเพราะแยมโง่..โง่ดักดาน หรืออาจเป็นคนจนๆที่ชอบทำให้คนรวยขายหน้าอยู่เสมอ แยมถึงได้ชนถาดวางแก้ว ไวน์แดงที่วางไว้บนโต๊ะหกรดชายเสื้อของสาวสวยด้านหน้า เธอร้องโวย

แขกในงานเงียบกริบ มองมาทางนี้เพราะเหมือนจะเกิดเรื่อง

แยมลนลานขอโทษ หยิบเอาผ้าแถวนั้นช่วยเช็ดให้ รองเท้าเนื้อผ้าไหมของเธอเป็นด่างดวง แยมไม่ได้ฟังคำต่อว่าจากเธอ ไม่ก็เป็นเพราะได้ยินคำด่าแบบนี้มานับไม่ถ้วนแล้วจากคนจ้างงานจนชินชา  

สิ่งที่แยมหวาดหวั่นมีเพียงหนึ่งเดียว

..คือการเผชิญหน้ากับเขา..

กฤษณะมองตรงมา เขาชะงักงัน เหมือนฝ่าเท้าทั้งสองถูกตรึง เจ้าของใบหน้าซีดเซียวที่ก้มๆเงยๆอยู่ตรงพื้น ช่วยเช็ดรองเท้าของแขกคนหนึ่งยังอยู่ในความทรงจำตลอดมา

..เขาจำได้..

คำบอกรัก หากการกระทำตรงข้าม เสแสร้งหลับก่อนก็เพื่อรอเวลาเปิดประตูออกไปข้างนอก เรียวแขนที่น่าจะกอดแต่เขา กลับใช้กอดก่ายคนที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกชาย รอยจูบมากมายเหมือนตีแสกหน้า ตอกย้ำด้วยภาพของคนสองคนที่ทาบทับกันบนเตียง เสียงครวญครางยังแว่วดังเพียงแค่การก้าวเดินออกไปจากห้องไม่กี่ชั่วโมง

“อาณะ..” แยมตื่นเต้น หัวใจเหมือนจะทะลุออกมา

ดวงตาของเขายังมีอำนาจเหนือแยมเสมอ เขาไม่พูดอะไร แยมเองก็พูดไม่ออก ได้แต่ยื่นถุงของให้ เรียวปากนั้นสั่นริก อิ่มเอมไปด้วยความหวัง ความดีใจ ความชื่นใจ แรกเริ่มที่หวาดกลัวเริ่มจางหายในทันทีที่เขาเห็นกัน

..นานเหลือเกินที่ไม่ได้เจอ..

..คิดถึงแทบขาดใจ..

“รู้จักเหรอคะ” เธอมุ่นหัวคิ้ว พยายามเอาน้ำเปล่าลูบตัวเสื้อ แต่เห็นทีคงออกยาก

......

“ไม่รู้จัก”

......

..ไม่รู้จัก..

มือที่ยื่นของให้เขาค่อยๆลดลงมาอยู่ข้างตัว แยมมือสั่น

“ไม่รู้จัก”

..เข้าใจแล้ว..แยม..เข้าใจ..

“อ้าวน้อง..มาผิดงานรึเปล่า นี่งานส่วนตัว” เธอถาม มองถุงเซเว่นในมือแล้วหันไปถามป้าแม่ครัวที่ถือถาดอาหารเข้ามาว่าใครสั่งซื้อของหรือไง

แม่บ้านนิ่งอึ้ง เธอมองหน้าแยมสลับกับเจ้าของงาน แยมยิ้มให้ บังคับตัวเองเต็มที่ ฝืนเปล่งเสียง ฝืนยืนขึ้นบนเรี่ยวแรงที่น้อยลง

“ผม..ผมมาอวยพร” แยมยิ้มให้เขา น้ำตาร่วงเผาะ มันไหลออกมาเรื่อยๆตามความรู้สึกที่พรั่งพรู แต่เสียงนั้นกลับถูกเก็บเงียบไว้ในก้อนสะอื้น “คุณอาจจะจำผมไม่ได้..แต่ผมก็..ก็ขอให้คุณ..มีความสุขมากๆ”

..แค่นั้น..ทำได้..เท่านั้น..

ตลอดห้าปีของแยม เคยสิ้นสุดในไม่กี่ค่ำคืน และตลอดหกเดือน..ได้สิ้นสุดลงในไม่กี่วินาที

..ไม่เหลืออีกเลย..ความรัก..

ลุงคนสวนก้าวเข้ามา แกช่วยประคองตัวแยมที่กำลังสั่นเทาออกไป กฤษณะยังยืนนิ่ง เขาไม่ได้มอง ไม่ได้หันไปดูคนที่เหลียวหาจนสุดสายตา

ประตูรั้วปิดลง แยมยืนกอดหมอนปักใบเดิม ขาทั้งสองเหมือนถูกตรึงตะปู เสียงเฮฮากลับเข้ามา เสียงพูดคุยยังคงดัง เสียงดนตรีบรรเลงต่อไป

มีเพียงแยม..แยมเท่านั้น ที่ถูกลืมเลือนอยู่ตรงนี้ หลายเดือน..หลายปีไม่มีความหมาย

แยมไร้แรง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังก้าวเดิน เดินออกไป เดินเรื่อยๆ เดินด้วยเท้า จากนิมมานเหมินทร์ไปประตูท่าแพ   

..แตกสลายไปแล้ว..หัวใจ..

  

                ........................................................................................











Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 18 : Helenium - Tears 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 14487 , โพส : 167 , Rating : 12% / 140 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7
# 167 : ความคิดเห็นที่ 4358
อ่านกี่ทีก็ร้องไห้
Name : MLKHCCBLDTKH < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MLKHCCBLDTKH [ IP : 183.88.227.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มกราคม 2562 / 20:59
# 166 : ความคิดเห็นที่ 4351
ร้องไห้แล้วฮือ;_;
Name : pxnmx < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pxnmx [ IP : 27.130.69.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ธันวาคม 2561 / 19:23
# 165 : ความคิดเห็นที่ 4345
ร้องไห้เลยอะ มันอึดอัด มันอยากเข้าไปปลอบน้อง โอ๊ยย แต่เราไปทำไม่ดีกับเขาก่อน แต่อาณะก็ใจดำเกินไป ฮืออออ
Name : ร้องแล้วนะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ร้องแล้วนะ [ IP : 182.232.167.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ธันวาคม 2561 / 08:32
# 164 : ความคิดเห็นที่ 4341
ร้องไห้ตาบวมแล้ว ใจร้ายยยย
Name : nippon_k < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nippon_k [ IP : 124.122.145.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ธันวาคม 2561 / 15:01
# 163 : ความคิดเห็นที่ 4332
อหหหหห ร้องแล้วววว เจ็บปวด
PS.  Don't pretend to be others. Be yourself is the best.
Name : PGYOON < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PGYOON [ IP : 110.169.31.158 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2561 / 18:09
# 162 : ความคิดเห็นที่ 4311
ฮือเข้าใจอาณะ แต่สงสารแยม จิตใจชั้นมันบอบบาง แง
Name : heykiki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ heykiki [ IP : 223.204.38.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2561 / 23:18
# 161 : ความคิดเห็นที่ 4289
รักมากก็เจ็บมาก บางคนก็ยอมรับไม่ได้จำฝังใจ เป็นเราเจอเหตุการ์ณนี้ถ้ารักมากแค่ไหน ก็คงไม่กลับไปหา คงจบแบบต่างคนต่างอยู่
Name : HuangZiPrang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HuangZiPrang [ IP : 125.24.58.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2561 / 11:12
# 160 : ความคิดเห็นที่ 4282
เศร้ามาก น้ำตาไหลเลย
Name : kimmywong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kimmywong [ IP : 118.174.153.7 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2561 / 14:27
# 159 : ความคิดเห็นที่ 4277
เข้าใจอาณะอ่ะ พอเห็นหน้าภาพในอดีตก็ผุดขึ้นมาเป็นนี่นี่ก็เจ็บแม้จะผ่านไปหลายปีก็เถอะ
Name : Poolsky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Poolsky [ IP : 1.47.13.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 สิงหาคม 2561 / 16:17
# 158 : ความคิดเห็นที่ 4255
น้ำตา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 182.232.71.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 03:18
# 157 : ความคิดเห็นที่ 4222
ต้องทำขนาดนี้เลยหรออา สงสารใจกันบ้าง
Name : gift_tyr < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gift_tyr [ IP : 14.207.16.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มิถุนายน 2561 / 23:54
# 156 : ความคิดเห็นที่ 4182
ก็นึกว่าอาณะจะคิดอะไรได้บ้างถึงกลับมา
Name : itzmeboombim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ itzmeboombim [ IP : 184.22.213.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2561 / 17:24
# 155 : ความคิดเห็นที่ 4161
ไรท์ทำเราร้องไห้หนักมาก
Name : Visa2549 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Visa2549 [ IP : 1.46.203.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2561 / 19:51
# 154 : ความคิดเห็นที่ 4153
ว่าจะไม่ร้องไห้แล้วนะ

ฮือออออออ

น้ำตาหยดเลยย

เราเข้าใจว่าสิ่งที่แยมทำมันก็คือการหักหลัง

เป็แต่นเราก็ยากที่จะเข้าใจ

แต่อย่างน้อยช่วยรับของขวัญที่แยมตั้งใจทำบ้างก็ยังดี

ถึงแม้จะอยากไม่รู้จักอีกต่อไปก็ตาม

ไม่เป็นไรนะแยมเรารู้แยมเข้มแข็งถึงมันจะทรมานและเจ็บปวด

แต่แยมเดินหน้าต่อไปได้
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 96.30.83.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2561 / 18:23
# 153 : ความคิดเห็นที่ 4130
โอยยย มันสุดเลย ร้องไห้เลย
PS.  เธอกับชั้นระยะทางเป็นพัน เธอกับเค้าระยะทางเป็นศูนย์
Name : lovelylittleduck < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelylittleduck [ IP : 1.46.173.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2561 / 09:24
# 152 : ความคิดเห็นที่ 4123
อย่าเพิ่งละความพยายามนะหนูแยม TT
Name : Pepii922 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pepii922 [ IP : 161.200.188.197 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2561 / 00:11
# 151 : ความคิดเห็นที่ 4106
บีบหัวใจมาก แยม...TT
Name : blossomorrain < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blossomorrain [ IP : 223.206.247.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:52
# 150 : ความคิดเห็นที่ 4088
โอ๊ย บีบหัวใจเหลือเกิน ฮืออออออ
Name : CcBb__pcy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CcBb__pcy [ IP : 171.5.42.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มกราคม 2561 / 18:00
# 149 : ความคิดเห็นที่ 4078
ช็อกมากค่ะ ฮืออออ
PS.  くどぅー
Name : TheLaughter < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TheLaughter [ IP : 203.172.69.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2561 / 15:05
# 148 : ความคิดเห็นที่ 4038
ฮืออออออ. สงสารแยม ทำไมอ่ะ
Name : pim pimmi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pim pimmi [ IP : 27.55.73.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2561 / 13:51
# 147 : ความคิดเห็นที่ 3992
นี่ต้องร้องไห้อีกกี่ครั้งถึงจะพอใจ อาณะอ่ะะ ฮือออ สงสารแยมมมม
Name : pondist < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pondist [ IP : 171.99.121.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ธันวาคม 2560 / 08:19
# 146 : ความคิดเห็นที่ 3946
น้ำตาร่วงเลย ตอนที่อาณะบอกไม่รู้จัก ไหนบอกว่าคนสำคัญไง ที่กลับมาไม่ใช่พร้อมจะเผชิญหน้าแล้วหรอ ที่กลับมายังคิดจะไปหาภัทร คิดว่าแยมอยู่กับภัทรอยู่เลยไม่ใช่หรอ แล้วนี่มันอะไรอ่ะ? นี่ไม่ใช่ประเด็นผิดไม่ผิด แล้วนะ สงสารแยม
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.172.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2559 / 23:23
# 145 : ความคิดเห็นที่ 3909
ร้องไห้อีกแล้ว ตั้งแต่อ่านมาร้ิงไปกี่รอบแล้วหว่า ㅠ

จุกแทนแยมจริงๆ ㅠㅠ
Name : คุกกี้คุกกี้รันรัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คุกกี้คุกกี้รันรัน [ IP : 64.233.173.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2558 / 23:08
# 144 : ความคิดเห็นที่ 3868
เมื่อไหร่แยมจะเจอความสุขซะที
PS.  สวัสดีสาวๆ เรามาจิ้นอสูรกันเถอะ 555
Name : Nabee Yang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nabee Yang [ IP : 49.231.30.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2557 / 23:22
# 143 : ความคิดเห็นที่ 3815
ไม่เป็นไร ในที่สุดก็ได้เห็น ได้บอก ได้พบ ..เพื่อ..จาก
Name : khun only < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ khun only [ IP : 223.204.180.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มิถุนายน 2556 / 10:20
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android