คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sins : Lust (Yaoi)

ตอนที่ 20 : ***Ambrosia - Love returned*** [2] 100%


     อัพเดท 1 ธ.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : nigiri-sushi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nigiri-sushi
My.iD: https://my.dek-d.com/nigiri-sushi
< Review/Vote > Rating : 100% [ 20 mem(s) ]
This month views : 775 Overall : 159,847
4,361 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4030 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 20 : ***Ambrosia - Love returned*** [2] 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 19166 , โพส : 189 , Rating : 16% / 128 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



 




กฤษณะน่าจะจำได้ว่าไม่ควรคบเด็กสร้างบ้าน เมื่อวานเขาบอกว่าจะรอ พอแยมรับปาก เขาถึงยอมปล่อยแยมให้ไปบริการโต๊ะอื่นบ้าง แต่ทันทีที่ถึงเวลาเลิกงาน แยมกลับหายต๋อม

เช้าวันอังคาร เขาไปคอย แยมไม่โผล่มา เขาแน่ใจว่าแยมไม่กล้าหยุดงานนานมากกว่านี้

ดังนั้น..เช้าวันพุธเขาเลยมาดักรอเหมือนจะเปิดเซเว่น สัปหงกอยู่ในรถ จนกระทั่งถึงเวลาที่ใครบางคนจะมาทำงาน

ร่างเล็กตรงหน้าหาววอด แยมถูมือเข้าหากันพลางกอดอกแน่น เดินผ่านโตโยต้าคัมรี่สีดำไปอย่างไม่ทันใส่ใจ อากาศหนาวขนาดนี้แต่แยมไม่มีเสื้อกันหนาวใส่ เขาอดด่าตัวเองไม่ได้ เอาไว้กลับบ้าน จะพาแยมไปซื้อเสื้อให้ถล่มลงมาจากโกดังเลย

“สวัสดีครับพี่” แยมทักพนักงานชายอีกหนึ่ง พอวางของ เช็คสต็อคแล้วก็มาช่วยตรงเคาน์เตอร์

มีลูกค้าเข้ามาในร้าน แยมแอบหาวเล็กน้อย พอหันมามองหน้าคนที่ยืนอยู่ก็เกือบจะสำลัก

..เขาอีกแล้ว!..

กฤษณะยิ้มจางๆ เขามายืนแบบไม่คิดอะไรเป็นการทักทาย “อรุณสวัสดิ์” แล้วก็ไปเดินสำรวจร้าน

แยมหยิกแขนตัวเอง ขยี้ตามองอย่างไม่เชื่อ นี่เขาจะเล่นอะไร เมื่อวันเสาร์ เขาพูดว่าไม่รู้จักกัน วันอาทิตย์ เขาเข้ามาซื้อของ พอวันจันทร์ เขาไปนั่งกินพิซซ่า วันอังคาร แยมแอบหยุดทั้งวันเลยไม่เห็น แต่แล้วนี่วันพุธ เขากลับมาวนเวียนในเซเว่นอีกแล้ว

..งานมีไม่รู้จักทำ..เที่ยวหาเรื่องเด็ก..

“แยม..พี่ฝากแป๊บนะ ปวดฉี่” คนข้างๆร้องบอก แยมจะอ้าปากท้วงก็ไม่ทัน

สาบานเถอะว่าเขาฟังอยู่ เพราะทันทีที่เพื่อนพนักงานเดินออกไป เขาก็ทำตัววุ่นวายทันที

“คุณครับ ผมหาถั่วตราเจดีย์คู่ไม่เจอ”

แยมเบะปาก ถั่วทอง ถั่วกรีนนัท ถั่วโก๋แก่ก็มี ทำไมต้องจำเพาะเอาเจดีย์คู่ล่ะ

“อยู่ตรงชั้นวางด้านล่าง” ร่างเล็กว่าเสียงห้วน

“พูดไม่สุภาพ” และเขาก็เลยสวนทันควัน

“อยู่ตรงชั้นวางด้านล่าง..ครับ” แยมแยกเขี้ยวใส่เงาของเขา ขอให้โออิชิกรีนทีล้มลงมาทับ!

กฤษณะหัวเราะหึ เขาบอกพ่อพนักงานตัวเล็กว่าหายังไงก็หาไม่เจอ แยมเลยถอนหายใจ จำได้ว่าถุงถั่วมันใหญ่กว่าฝ่ามือตั้งเยอะ ถ้าเขาใช้ตาโตๆของตัวเองลองกวาดมองเสียบ้างคงจะดีไม่น้อย

“ดีแต่หล่อ” แยมว่าเหน็บ เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์

“นินทา” เขายืนกอดอก ขยับไปด้านหลังหน่อยเดียวเมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้

แยมนั่งยองๆลงดูแล้วแอบเกาหัว เมื่อครู่เช็คสต็อคก็ยังเห็นวางกองเป็นสง่า ตอนนี้มันเกลี้ยงชั้นวาง

“ว่าไงล่ะ ถั่วหายเหรอ”

ร่างเล็กหันขวับ ดวงตากลมโตเบิกกว้างไปครู่เมื่อริมฝีปากเฉี่ยวใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มลงมาจนติดเพียงแค่คืบ เกือบผงะหงายถ้าไม่ติดที่ว่าเขาคว้าคอเสื้อไว้ ไอ้ตรงนี้แหละที่เขาไม่เคยโรแมนติค!

“สงสัยแจ็คคงเอาไปปลูกแน่เลย” กฤษณะหมุนกระป๋องพริงเกิ้ล

“แจ็ค?” แยมทวนคำ

“ก็แจ็คปลูกถั่วน่ะสิ ไม่ใช่แจ็ค ลีโอนาร์โด” เขาพึมพำ โอเค..มุขเขามันห่วยเพราะแยมไม่เกท “เอาไว้วันหลังจะเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังนะ”

แยมหน้าร้อนผ่าว รื้อถั่วทองการ์เด้นออก เพราะเห็นยอดเจดีย์อยู่วับแวม

“ใครบอกจะนอนกับคุณ”

“ไม่มีใครบอก แต่กำลังมาตามให้ไปนอนด้วยกันอยู่นี่ไง”

คนฟังแก้มขึ้นสี กำลังหยิกตัวเองให้เลิกยิ้มแปลกๆก็พอดีเจอถุงถั่วเจ้ากรรม ที่หาไม่เจอแล้วเกลี้ยงชั้นวางเหมือนอันตรธานไปจากโลก ก็เพราะมีใครบางคนเอามันไปซ่อนอยู่หลังถั่วถุงอื่นน่ะสิ

..เจ้าเล่ห์นักนะ..

“เจอแล้วครับ” แยมหอบออกมาเต็มอ้อมแขน “ทั้งหมดสิบห้าถุง เอาหมดเลยแล้วกัน”

กฤษณะเงียบกริบ เขาไหวไหล่ เดินตามไปจ่ายเงิน นี่เขาตื่นขึ้นมาแต่เช้ามืดเพื่อดักรอซื้อถั่วเจดีย์คู่ไปสิบห้าถุงแล้วไม่มีอะไรคืบหน้าเลยหรือเนี่ย..เจริญ   

“แยม” เขาฟังเสียงเครื่องยิงบาร์โค้ด “เรื่องวันนั้นอาขอ..”

“ถุงยางอนามัยสี่กล่องที่ซื้อไปหมดรึยังครับ” แยมพูดทั้งที่ไม่มองหน้า “กล่องละสามชิ้น สี่กล่องก็สิบสอง เยี่ยมจริงๆเลยนะ”

..ขุดหลุมฝังตัวเองแท้ๆ..

“ซื้อไปเก็บไว้..รอใช้” เขาเปรย

แยมเงยหน้ามอง ดวงตาคมปลาบจับจ้องตรงมา รอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ที่ผุดขึ้นเพียงน้อยนั่นทำเอาแก้มแดงจัดซ้ำยังร้อนผ่าว หลับหูหลับตายื่นของให้เผื่อเขาจะรีบกลับ อยู่ใกล้แล้วชอบขโมยอากาศหายใจ ทำเอายืนไม่ติดพื้นทุกทีสิน่า

“ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา อาดูเป็นคนแบบนั้นเหรอ” กฤษณะเท้าแขนกับขอบเคาน์เตอร์ เขาจริงจัง แยมจะแกล้งเล่นหรือไม่ เขาไม่ขอเดา ที่แน่ๆ เขาไม่ยอมให้ใครเข้าใจผิด โดยเฉพาะกับคนที่เขา..แคร์

“ร้อยห้าสิบบาท” แยมเสียงสั่น เขาไม่ได้แตะต้องกันมากไปกว่าปลายนิ้วที่สัมผัสตอนรับของ แต่แยมรู้สึกร้อนวูบวาบ เหมือนกระแสไฟแล่นผ่านจากปลายเท้า

..ไม่เคยเป็นแบบนี้กับคนอื่น..

“ตอบสิ” เขาถามด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ได้บังคับ ไม่ได้กดดัน แต่คนฟังมักจะถูกดึงให้คล้อยตามแล้วให้ในสิ่งที่เขาต้องการเสมอ   

แยมกำลังเรียกร้องขอวัคซีนเพิ่มภูมิต้านทานผู้ชายที่ชื่อกฤษณะ

“ไม่..” ร่างเล็กสะดุ้ง เขาจับปลายนิ้วเบาๆ ทั่วร่างหวามไหวเหมือนมีประกายไฟคุโชน

“ไม่อะไร”

“ไม่ได้เป็น..คนแบบนั้น” แยมคราง หลับตาปี๋เมื่อเขายกมือขึ้นเหมือนจะสัมผัสลงผิวแก้ม

มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น สติของแยมถูกกระชากกลับมา สองเท้าพาตัวเองถอยหลังกรูด เขามองตามเพียงครู่แล้วคว้ามือถือขึ้นมากดรับ

“เลิกงานกี่โมง” กฤษณะป้องปลายสายแล้วหันมาถามคนที่ยืนโงนเงนเหมือนจะเป็นลม

“เที่ยง” แยมสูดลมหายใจลึก มันไม่ช่วยเลย..ถ้าเขายังยืนอยู่ตรงนี้

“เลิกแล้วอย่าไปไหน จะมารับ”

แยมมองตามแผ่นหลังกว้าง มีเสียงตอบรับตรงประตูดังแว่ว

“โอ้..อินเลิฟกลางเซเว่น” พี่พนักงานที่หายจ้อยไปชาติเศษเพิ่งจะโผล่มา แยมรู้ว่าเขาแอบมองก็ตอนที่ออกปากแซวกัน

“เปล่านะครับ” ก้มหน้าก้มตานับเศษเหรียญต่อทั้งหน้าที่แดงจัด

“เขาดูดีนะ” อีกฝ่ายอมยิ้ม “ผู้ใหญ่ง้อเด็กน่ะ หาได้ไม่ง่ายนักหรอก โดยเฉพาะกับคนที่มีตัวเลือกเยอะ”

แยมนับเหรียญสิบ หนึ่ง สอง สาม

“ถ้าเขาไม่รัก คงไม่มาตาม”

ดูเหมือนประโยคนั้นจะก้องในหัวตลอดช่วงเช้า แยมไม่ติดใจสงสัยในความเอ็นดูที่เขามีให้ ไม่คิดจะร้องถามว่า รักกันจริงหรือเปล่า มีแต่คำถามที่ว่า หากเขารัก และแยมรัก แยมจะคู่ควรกับเขาไหม

..ไม่เลย..

และด้วยคำตอบนั้น แยมถึงไม่ยอมรอเขา ขัดคำสั่งที่เขาบอกว่าเลิกงานแล้วจะมา ห้ามไปไหน ที่ผ่านมา แยมนึกฝันอย่างเด็กๆ คิดว่าจะได้และมีในสิ่งที่ตนเองต้องการ แต่วันนี้ แยมโตขึ้น บางครั้งความรักก็อยู่ไม่ได้ถ้าขาดความเหมาะสม

เขาเป็นที่รู้จัก มีหน้ามีตา มีเงิน มีตัวเลือกอีกเยอะเข้ามาในชีวิต เป็นผู้ชายเนื้อหอมที่ไม่ว่าใครก็อยากเข้าหา กับแยม..เด็กที่ไม่มีอะไร ไม่เป็นที่รู้จัก ทำงานเก็บเงินไปวันๆ จะหาที่ซุกหัวนอนยังแทบไม่มี มิหนำซ้ำ..ยังเป็นคนทรยศ เหมือนที่เขาเคยต่อว่า มั่ว เอาไม่เลือกกระทั่งคนเป็นลูก

..ไม่วันใดก็วันหนึ่ง..เขาคงเบื่อแยม..

..เขา..คนที่ไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร..

แยมถอนหายใจ เปลี่ยนชุดแล้วเอากระเป๋าขึ้นสะพาย มองรถของเขาที่ยังจอดอยู่ด้านหน้า

“กะแล้ว” เสียงทุ้มต่ำดักขึ้น

มือที่กำลังจะปิดประตูด้านหลังของร้านสะดวกซื้อชะงักกึก เขายืนอยู่ตรงนั้น คงรู้ดีเสียด้วยว่าแยมดื้อ เขาเลยมาดักรอ แยมทำหน้าไม่ถูกเมื่อเขาเดินมาหา

“หนีกันแบบนี้ แปลว่าอยากให้อาฉุดไปจริงๆด้วยสินะ”

แยมร้อง กระโดดห่างออกมาก้าวเมื่อเขาตั้งท่าจะช้อนตัวขึ้นอุ้ม ถึงจะเป็นหลังร้านแต่ก็มีคนเดินอยู่บ้าง ชักจะเชื่อจริงๆว่าเขาไม่แคร์คำซุบซิบนินทา

“จะไปทำงานใช่มั้ย ไปขึ้นรถ” กฤษณะยอมปล่อย แต่ถ้าขืนตุกติกเขาจะลักพาตัวของจริงกันหนนี้

“คุณไม่มีงานเหรอ” ฮึดฮัดอยู่ในใจ ต้องยอมเดินตามเขาต้อยๆไปขึ้นรถ “ผมไปเองได้”

“ทำไมไม่เรียกแบบเก่า” เขาหันมามองคนที่นั่งด้านข้าง “คาดเข็มขัดสิ”

แยมมองซ้ายขวา คลำเอาเบลท์แต่คงช้าไม่ทันใจ ร่างสูงใหญ่ชะโงกตัวข้ามเกียร์ ช่วงแขนแกร่งที่พาดผ่านร่างทำเอาคนตัวเล็กใจเต้นตึก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ให้ความคุ้นเคยแตะปลายจมูก ใบหน้าที่โน้มใกล้ทำเอาแยมต้องรีบเบี่ยงหนีทั้งเสียงในอกที่เต้นรัวแรง

เขาถือไพ่เหนือกว่าจากปฏิกิริยาเขินอายนั้น คาดเข็มขัดให้แล้ว แต่เขาไม่ละมือที่กักตัวแยมออก แขนข้างหนึ่งเท้ากับขอบประตูรถ ร่างที่แนบชิดเล่นเอาแยมตกประหม่า

“ทำไมไม่เรียกอาณะแบบเดิม”

แยมส่ายหัวหวือ ก็เขาเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่าไม่รู้จักกัน แยมก็จำกัดขอบเขตตัวเองให้แล้ว เขานั่นแหละที่พยายามรุกเข้ามาจนเกินเส้นของ คนไม่รู้จัก

“ดื้อนักเหรอ” เขาขยับเข้ามาใกล้ ยังรั้งรอทั้งที่เฉียดเพียงแค่คืบ ดวงตาอ้อยอิ่งอยู่แถวริมฝีปากที่เคยสัมผัส

..มันนานมาแล้วจนแทบลืม..

แยมรีบยกมือขึ้นมาบังหน้าก่อนที่ตัวเองจะสติแตกเพราะความในใจที่เขาพยายามฉุดรั้งกัน

“ส..สายแล้ว” ชี้ไปที่นาฬิกา อีกแค่ห้านาทีจะบ่ายโมง

กฤษณะยอมถอย เขาพาแยมไปส่งถึงร้าน หาที่จอดแล้วตามลงมา แยมนึกว่าเขาจะกลับ แต่เปล่าเลย เขานั่งประจำโต๊ะสี่ พี่ๆพนักงานแซวแยมยกใหญ่ แบบนี้ไม่ใช่ลูกค้าธรรมดาแล้ว

วันนี้เขาไม่วุ่นวาย ไม่ได้สั่งพาสต้าสลับกับลาซานญ่า ไม่ได้แกล้งปัดส้อมหล่นหรือเทซอสมะเขือเทศท่วมจาน ที่สำคัญ แยมขอบคุณที่เขาไม่ได้ซัดโค้กรีฟิลเข้าไปถึงสามเหยือก  

แยมแอบมองเขาเงียบๆ หลายปีก่อนเขาเป็นยังไง วันนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น เป็นอาณะที่อบอุ่นของแยมคนเดิม..หรืออาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“แย่แล้วแยม ไอ้ก้องมันเสือกขี่รถไปเสยชาวบ้านเขา” พี่พนักงานคนหนึ่งทำหน้าตาตื่น เธอหมายถึงพนักงานเดลิเวอรี่ของร้านที่ดันเอามอเตอร์ไซค์ตัวเองไปชนท้ายรถที่จอดอยู่ พังยับไปหมด

“อ้าว” แยมเพิ่งจะรับออเดอร์ทางโทรศัพท์ ลูกค้าสั่งตั้งแปดถาด ไหนจะพวกเครื่องเคียงอื่นสำหรับงานปาร์ตี้ตอนเย็นของทางนั้นอีก

“ทำไงดี เดี้ยงทั้งคนทั้งมอเตอร์ไซค์เลย อีกคนก็ดันลาหยุด”

มีแต่แยมคนเดียวที่พอถูไถไปได้ รถอีกคันจอดอยู่หลังร้าน พวกพี่ๆกำชับเรื่องเวลาส่ง อย่าแชเชือน อย่าช้าเกินสามสิบนาที

“มีอีกออเดอร์นะ แยกต่างหากแล้ว”

แยมยืนงง ส่งสองเจ้าภายในสามสิบนาที เล่นสั่งเยอะจนรถหนักอึ้งเลย

“ถ้ามีมอเตอร์ไซค์อีกคันก็ดีสิ เผื่อมีลูกค้าโทรเข้ามาใหม่”

แยมนึกอะไรไม่ออกนอกจากไปขอความช่วยเหลือจากเขา ดูเหมือนเขาจะรู้ถึงได้เดินมาหา หรือไม่ก็เพราะเห็นแยมหิ้วของพะรุงพะรังไปหลังร้าน

“ผม..ผมขอยืมรถคุณภัทรได้มั้ย”

“เอาไปทำอะไร” กฤษณะไม่รู้มาก่อนว่าอีกคนขี่มอเตอร์ไซค์เป็น “แน่ใจว่าขึ้นไปแล้วรถจะไม่ล้ม”

แยมใจฝ่อ พวกคนอื่นเลิ่กลั่กเมื่อเขายกของออกมาจนหมด

“แต่ผมต้องไปส่งพิซซ่านะ”

“ก็ไม่ได้ห้ามนี่” ร่างสูงพาเดินไปหน้าร้าน เขาเอากระเป๋าอันโตยัดใส่เข้าไปตรงเบาะหลัง ปิดประตูเสร็จสรรพก็ขึ้นไปนั่ง เขามองแยม เลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่าจะไม่ขึ้นมาเหรอ “ที่ร้านไม่ได้บัญญัติใช่มั้ยว่าต้องส่งด้วยมอเตอร์ไซค์เท่านั้น”

แยมอ้าปากค้าง พี่ๆอีกหลายคนพยักพเยิดให้ทำตามนั้น โชคดีที่วันนี้รถไม่ติด แล้วไม่ต้องเสี่ยงด้วยว่าแยมจะต้องไปวัดดวงหรือรถล้มซ้ำรอยคนส่งเก่า

“ส่งที่ไหน” เขาสตาร์ทเครื่อง เท้าแขนลงกับพนักพิงด้านข้างแล้วถอยออกจากที่จอด

“ถนนวังสิงห์คำ” แยมดูแผนที่คร่าวๆ เป็นคนเชียงใหม่แท้ๆแต่เซ่อได้อีก เขาเป็นคนกรุงเทพ ฟังแป๊บเดียวก็รู้แล้วว่าต้องไปทางไหน “แล้วก็แก้วนวรัฐ”

“อือ” กฤษณะดูเวลา เขารับรองเลยว่าที่ร้านไม่ต้องเสียพิซซ่าฟรีหรอก

แยมแทบหัวทิ่ม มือสองข้างจับเบาะไว้แน่น แต่ก่อนสงสัยว่าทำไมคุณภัทรชอบแข่งมอเตอร์ไซค์ เสี่ยงจะตาย แต่ตอนนี้พอรู้แล้ว เชื้อคงไม่ทิ้งแถวเท่าไหร่ ในเมื่อคนข้างๆนี่ขับรถซิ่งกว่ากันเยอะ

แยมเป็นคนลงไปส่งที่บ้านหลังแรก คนจ่ายเงินยืนอึ้งไม่น้อย

“เดี๋ยวนี้เขาเอาคัมรี่มาส่งแทนมอเตอร์ไซค์แล้วเหรอ”

ร่างเล็กหัวเราะเฝื่อน รับเงินมาพอดีแล้วรีบวิ่งไปขึ้นรถ บ้านหลังที่สองจัดงานเลี้ยง กำลังเฮฮากันลั่นสนามหน้าบ้านเลย

“อะไร คลื่นไส้เหรอ” เขาแหย่ คงเพราะเลี้ยวรถกะทันหันจนแยมเวียนหัว

แยมค้อนให้เขา คนอะไรขับฉวัดเฉวียนเป็นบ้า ถ้าเขาบอกว่านอกจากโปโลกับยิงปืนแล้วยังแข่งรถเป็นงานอดิเรก แยมจะเชื่อเต็มที่เลยแหละ เล่นเหยียบซะร้อยยี่สิบ กลัวไม่ถึงดาวอังคารหรือไง

มือที่ติดจะสั่นเทาน้อยๆยกพิซซ่าแปดถาด ปีกไก่สิบกล่อง โค้กอีกยี่สิบ ยังไม่รวมไอ้พวกเมนูอื่นที่ทำเอาหลังแอ่น

“ช่วย” เขาตัวใหญ่กว่าแยมเยอะ หิ้วของแค่นี้เรื่องจิ๊บจ๊อย แยมถือแต่กล่องเฟรนช์ฟรายเท่านั้นเอง

กฤษณะกดออดหน้าบ้าน “พิซซ่ามาส่งครับ”

เจ้าของงานที่เดินมาเปิดประตูยืนค้าง เธอมองแล้วมองอีก มองโตโยต้าสีดำ มองคนส่งพิซซ่าที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่น่าจะใช่พนักงานต๊อกต๋อย แต่ผู้ชายรูปหล่อที่ยืนโปรยยิ้มได้อย่างน่ามองนี่ไม่ได้มาตัวเปล่า เขาถือพิซซ่าแปดถาดอยู่จริงๆ

“ผิดหลังรึเปล่าคะ” เธอวางแก้วน้ำส้มในมือ “บ้านหลังนี้ไม่ได้ถ่ายละครนะ”

แยมหัวเราะพรืด คงเพราะเขายืนบังจนมิด พอทวนออเดอร์แล้วเธอถึงได้ร้องอ้อ รีบควักแบงค์พันหลายใบออกมาจ่าย ก่อนจะกลับ เธอยังเรียกอาณะ ของแยมเอาไว้  

“ขอลายเซ็นได้มั้ยคะ”

..แยมหวงจริงๆนะนั่น..

“เนื้อหอมจังเล้ย” คนตัวเล็กบ่นกระปอดกระแปด รายนี้ก็เซ็นคล่องเหลือเกิน เซ็นไว้ในภาพวาดเยอะแยะเลยชินมือล่ะสิ

“หึงเหรอ” คำถามแบบนี้ แปลว่าเขาคงมั่นใจตัวเองเต็มร้อยเลยล่ะ

แยมหน้าแดง กฤษณะหัวเราะที่แหย่อีกฝ่ายได้

“เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ”

“ก็..ได้” สงวนท่าทีไปก็ใช่ที่ ยังไงแยมก็แพ้ผู้ชายคนนี้อยู่วันยังค่ำ

เขารอแยมเลิกงาน ผู้จัดการร้านขอบคุณเขาเป็นการใหญ่ จะแถมบัตรกินฟรีให้แต่เขาปฏิเสธ แค่นี้ชีสก็จะล้นคออยู่แล้ว ถ้ายังง้อแยมไม่ได้จริงๆ มีหวังคงหนักร้อยโลในไม่ช้า

“อย่าปล่อยให้หลุดมือเชียว!” พี่ผู้หญิงกำชับแยมก่อนจะเลิกงาน

แยมร้อนไปทั่วแก้ม อาณะรออยู่ที่รถ

“ไปที่ไหนดี ผาลาดตะวันรอน หรือเอาข้าวเม่าข้าวฟ่าง” เขาเสนอบรรยากาศหวานๆ

เจ้าตัวเล็กหยิกแก้มตัวเองให้เลิกยิ้ม รู้สึกว่าที่เตือนตัวเองไว้ตอนบ่ายจะไม่ได้ผล บางทีแยมอาจจะยอมก็ได้ ยอมจะใจอ่อนอีกรอบแล้วรักเขาให้เต็มที่เหมือนเคย จะเจ็บ จะปวดในอนาคตก็คงต้องช่างมันแล้ว

“ไปกินแถวไนท์บาซาร์ดีกว่า แยมเลี้ยงเอง”

เขาหันมามองอย่างประหลาดใจอยู่ครู่แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร

..แยมงั้นเหรอ..ไม่ใช่ผมสินะ..  

ตรงเวทีจะมีสาวๆมารำ เขาเลือกที่นั่งติดด้านหน้า การแสดงกลองสะบัดชัยเพิ่งจะจบลง เด็กสาวจากวิทยาลัยสองคนขึ้นมารำ มือกลมกลึงเหมือนแท่งเทียนสวมเล็บยาวสีทอง เพลงบรรเลงเชื่องช้า พวกเธองดงามอ่อนช้อยจนแขกทุกคนเงียบกริบ

แยมเพิ่งรู้ว่าเขาชอบนาฏศิลป์ไทย ดูเหมือนสเปคเขาคือคนเรียบร้อยเหมือนผ้าพับ เนิบๆ เย็นๆแบบคนเหนือ เขาชอบของเย็น แยมก็ชอบของเย็น แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองร้อนเกินในบางครั้ง

..ร้อนด้วยราคะยากจะดับลง..

..จะมีเพียงหนึ่งคนที่ลบล้างได้..

..ก็เพียงแต่รอว่าเขาคนนั้นจะเต็มใจใช้ของมือสองหรือไม่..

“อร่อยมั้ย” แยมชวนเขาคุย ใจจริงคือเบี่ยงเบนความสนใจของเขาจากสาวๆบนลานแสดงต่างหาก มองตาไม่กะพริบเชียว

“ใช้ได้” เขาชอบอาหารพื้นเมือง แยมนั่งกินข้าวหมกไก่

“ที่เฮือนเพ็ญอร่อยกว่านี้อีก ไม่แพงด้วย”

“ไม่เอาล่ะ” เขาหันไปมองผู้หญิงตามเคย แยมชักจะน้อยใจ ถ้าไม่ติดที่ว่าประโยคต่อมาทำให้ยิ้มได้ “รอแยมกลับไปทำให้กินดีกว่า”

แยมนั่งยิ้ม เขาเองก็ยิ้ม เป็นยิ้มน้อยๆ ละเมียดละไม คนรอบด้านมากมาย นักท่องเที่ยวคลาคล่ำ หากแยมมองแค่เขา ถึงแม้เขาจะมองทางอื่น แต่ก็เลือกที่จะขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ โต๊ะกลมไม่มีความหมาย แยมกับเขานั่งเบียดกันแล้ว

“ไม่กินแตงกวาเหรอ” เขาหันมอง เห็นแยมเอาแตงกวาลอยฟ่องในถ้วยน้ำซุป

แยมส่ายหัว ไม่กินแตงกวาแต่แยมชอบกลิ่นของมัน ตอนเด็กๆแยมชอบอมรากผักชี มันหอมอบอวลในปากดีพิกล

“กินให้” เขาเอาส้อมจิ้มเข้าปาก

แยมมองแล้วอมยิ้ม ระยะห่างระหว่างพวกเขามันน้อยลง

การแสดงจบ สาวอีกสองนางขึ้นมารำเทียน แต่เขาขี้เกียจดูแล้ว แยมไปแลกคูปองคืน วันนี้แยมเลี้ยงจริงๆ รู้สึกภูมิใจเอามากที่เขายอมให้จ่าย ถึงแม้จะเถียงกันมาก่อนหน้าก็เถอะ

“กินโรตีมั้ย โรตีไนท์บาซาร์อร่อยนะ” เขาพาเดินเที่ยว แวะซื้อกาละแมไปถุงใหญ่

แยมอยากแซวว่าระวังฟันปลอมหลุด แต่ไม่ใช่ความจริงน่ะแซวไม่ได้หรอก ขนาดผมหงอกเขายังไม่มีสักเส้นเลย อยากถามเหมือนกันว่าเป็นรูปปั้นจริงๆหรือแอบใช้ออด๊าซย้อมผม

“ไม่มีทาง” ร่างเล็กพึมพำ แอบมองเส้นผมสีดำสนิทแล้วนึกถึงคืนวันนั้น

วันที่ใช้ปลายนิ้วขยุ้มลงบนเส้นผมของเขา ใบหน้าก้มต่ำ คลอเคลียอยู่เบื้องล่าง ฝ่ามือใหญ่กดแขนลงแนบเตียง เขาเก่ง เอาใจสารพัด ทำรักให้ด้วยปากจนแยมสุขสม กรีดร้องจนเสียงก้องห้อง

“ใส่ไข่มั้ย” กฤษณะหันมาถามคนที่ยืนเหม่อ

“ไข่!” แยมสะดุ้ง เผลอทวนความเสียงดังจนคนขายหัวเราะ

“ไข่น่ะสิ เอากล้วยด้วย หวานดี”

เขาน่ะช่างไม่รู้อะไร แยมคิดถึงสองคำนี้จนหน้าแดงเถือก กล้วย..ไม่ใช่กล้วยน้ำว้า กล้วยไข่หรือเล็บมือนางด้วย แต่เป็นกล้วยหอมใบโตๆ ฉีกฝ่ามือกว้างคืบหนึ่งยังคะเนไม่พอเลย

..บางทีต้องเป็นไซส์ฝรั่ง..

“โธ่เอ๊ย” แยมรู้สึกปวดหน่วงตรงท้องน้อย ที่แน่ๆคือปวดหัวด้วย น่าเกลียดจริงจัง คิดได้กลางฝูงชน

“เป็นอะไร” เขาฉีกห่อกระดาษโรตีแผ่นกลมให้ ตัวเองกัดไปคำหนึ่ง “ใส่นมข้นเยอะนะ ชอบของหวานใช่มั้ย”

แยมยกมือกุมจมูก เมื่อไหร่เขาจะเลิกพูดสองแง่สองง่ามเสียที ดูท่าหัวเราะเถอะ อยากกระโดดกัดคอ!

“เดินเล่นกัน” กฤษณะหยุดยืนตรงถนน เขายื่นมือให้แล้วยิ้มน้อยๆ

แยมร้อนไปทั่วหน้าตอนที่สอดปลายนิ้วให้เขาเกาะกุม รถหยุดให้ พวกเขาเดินข้ามไปอีกฝั่ง ขนาดเดินลงบันไดไปด้านล่างแล้ว เขายังไม่ปล่อยมือ แยมไม่รู้จะทำอะไรเลยกัดโรตีเล่น ถ้าไม่เคี้ยวขนม แยมจะฉีกยิ้มไม่หุบ

ชั้นบนของไนท์บาซาร์ขายเครื่องเงิน มีร้านพวกของเก่าเยอะ ที่ตั้งอยู่โซนด้านหน้าเป็นร้านถ่ายรูปโบราณ แยมคิดภาพเขาใส่ชุดล้านนา คงหล่อน่าดู แค่ชุดปกติก็เกินพิกัดแล้ว ภูมิต้านทานของแยมอ่อนจะตาย

ชั้นล่างขายของจิปาถะ เขาหยุดมองตุ๊กตาชักรอกของพม่า ตัวใหม่ๆผิวขาวๆเขาไม่สน เขาสนตัวเก่า ประเภทเครื่องแต่งกายที่เดินดิ้นทองกับเลื่อมปักจะหลุดไม่หลุดแหล่ ยิ่งผมกระเซิงแล้วมีผิวแตกเป็นริ้วบ่งบอกอายุ เขายิ่งชอบเป็นพิเศษ สุดท้ายก็เลยซื้อมาตัวหนึ่ง แยมกลัวว่าจะออกมาเดินตอนกลางคืนน่ะสิ

แยมเดินผ่านร้านวาดภาพเหมือน กำลังคิดจะไปนั่งเป็นแบบดูแต่ก็เปลี่ยนใจ ในเมื่อคนที่แยมมาด้วยเนี่ยเก่งที่สุดแล้ว จะเสียเงินก็คงตลกแย่

“อาณะ..ดูเสื้อตัวนี้สิ” แยมเรียกคนที่กำลังยืนฟังเพลงคุณจรัล ถ้าเขาชอบขนาดนั้น แยมจะชวนไปเฮือนสุนทรี ไปฟังตัวเป็นๆร้องเลยคงดีกว่า

ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาหา เขาแกะกาละแมแล้วยัดเข้าปากแยม เจ้าตัวเล็กเคี้ยวตุ้ยๆ พูดอู้อี้ว่าเสื้อสวย

“จะซื้อให้เหรอ” ชายหนุ่มยิ้ม หันหลังให้แยมเอาเสื้อมาวางทาบไหล่ พอดีเด๊ะ

“ผ้าฝ้ายใส่แล้วเย็น” แยมชอบที่เขาเดินลายอยู่ตรงอก เย็บกระดุมไม้พาดขวาง อาณะใส่แล้วจะได้ดูเป็นคนเชียงใหม่เต็มตัว 

“ตัวเก่าที่แยมเคยซื้อให้ อายังไม่ได้ใส่เลย ยังไม่มีฤกษ์ลอยกระทง”

“ใส่ฤกษ์อื่นก็ได้นี่”

“ก็คนให้บอกว่า เอาไว้ใส่เวลามีงานเทศกาล อะไรนะ..ยี่เป็งเหรอ”

“หมดงานไปแล้ว” แยมหงอย เขากลับมาไม่ทัน

“ถ้าโลกยังไม่แตกไปก่อน ลอยกระทงปีหน้า..” เขาพึมพำ “ไปลอยกับอานะ”

แยมเงยมอง เขาหน้าแดง!

“ชวนแยมเหรอ” ขอโอกาสแหย่ซะหน่อย

“..มั้ง” เขาผละไปเลือกเสื้อ จะเนียนก็เนียนไม่สุด โซนที่เลือกน่ะเสื้อผู้หญิง

แยมแอบยิ้ม ผละไปจ่ายเงิน ราคาสองร้อยกว่า แค่นี้แยมไม่จนลงหรอก ถึงต้องกระเบียดกระเสียรก็ไม่เป็นไร แยมซื้อให้คนที่แยมรัก

กฤษณะยืนดูโมบายยาวทำจากเซรามิก มันกลมเหมือนไข่ เจาะช่องเอาไว้ใส่ตลับเทียน เอาไว้ปลูกต้นไม้ก็ได้ มันเก๋ดีเขาเลยเลือกมาห้าอัน เอาไว้ห้อยจากกิ่งลีลาวดีริมสระน้ำ มองลงมาจากห้องนอนคงโรแมนติคน่าดู  

“พรุ่งนี้ทำงานเช้าใช่มั้ย” เขาเอาถุงมาหิ้ว ยื่นมือให้แยมจับ พาข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม

“อือ” แยมไม่อยากปล่อยมือจากเขา แต่ถึงรถแล้วก็ต้องแยกกัน “อาณะกลับเลยก็ได้ แยมไปเอง”

“อาจะไปส่งที่บ้าน”

“แต่ว่า..”

“ทางเลือกที่สาม” เขาขู่ แยมเลยหุบปากฉับ ยอมขึ้นรถแต่โดยดี

ซอยที่แยมอยู่ รถเข้าไปไม่ได้ มันแคบมากจนต้องจอดไว้ด้านหน้าถนนแล้วเดินเข้าบ้าน สองทุ่มกว่าแล้ว ท้องฟ้าสีแดงครึ้มฝน ยังไม่ทันเท่าไหร่ฝนก็ตกจริงๆ

“อาณะกลับเถอะ อย่าตากฝน” แยมยืนรอให้เขาขึ้นรถ ห้องก็อยู่แค่นี้ เขาไม่จำเป็นต้องเดินไปส่ง

“ไม่เอา”

เขาดื้อแบบนี้ แยมเลยต้องเดินนำ เท้าเหยียบลงบนพื้นไม้เก่า กระดานลั่นออดแอด มีรอยรั่วของหยดน้ำไหลเป็นทาง แยมไปเอากะละมังมาตั้งรอง ไขกุญแจเข้าไปด้านใน มันมืดสนิท แยมต้องเดินเข้าไปเปิดไฟก่อน

ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมเข้ามา แยมน้ำตาปริ่ม คงเพราะ..มันสกปรก ซอมซ่อจนเกินไป แยมเองก็ไม่อยากให้เขาลงมาเกลือกกลั้วของต่ำ ไม่อยากให้เขา..สกปรกตามแยมไปด้วย

“แยมไม่มีร่ม เดี๋ยวจะไปยืมเพื่อนมานะ” ร่างเล็กก้มหน้างุด เดินผ่านเขาไป แต่ฝ่ามือแข็งแรงฉุดแขนไว้

“ไม่มีร่ม? แล้วเวลาฝนตกแยมทำยังไง”

“ก็..ใช้ถุงพลาสติก ไม่เป็นไร แยมหัวแข็ง” พยายามยิ้มให้เขารับรู้ แยมไม่เป็นอะไร แค่นี้สบายมาก เหมือนที่เขาเคยพูด เจ็บแค่นิดเดียว..ทนได้เสมอ

“บ้าเอ๊ย” กฤษณะขบกรามกรอด เขามองไปรอบๆ ไม่มีอะไรอยู่เลย เป็นแค่บ้านเก่าๆ จวนจะพังอยู่วันสองวันนี้แล้ว เขาไม่อยากเข้าไปดูด้านใน แค่ร่ม..แยมยังไม่มี แล้วจะให้แยมมีอะไร

..จะดูแล..จะดูแลให้เท่ากับภัทรอย่างนั้นเหรอ..

..โกหกสิ้นดี!..

เขาทำอะไรอยู่ตั้งนาน! ขี้ขลาด หลบเลียแผลใจอยู่ต่างประเทศ แล้วแยมล่ะ! ตั้งแต่วันนั้นไม่มีใครเจอ ทำงานหาข้าวกิน นอนอยู่ในห้องเท่ารูหนู แค่จับมือ เขาก็รู้แล้วว่าแยมทำงานหนัก ลำบากมากแค่ไหน ลำบากทั้งกายทั้งใจ อุตส่าห์บากหน้ามาหา ยังถูกเขาพูดจาเฮงซวยใส่!

..แค่แยมทนได้..แค่ยังมีแรงเหลืออยู่ทุกวันนี้ก็เก่งมากพอแล้ว..

..พอเถอะ..พอซะที..

..อย่ามัวทำตัวเข้มแข็งอยู่เลย..

“ไม่ต้องอยู่มันแล้ว! กลับบ้านกับอา” เขาฉุดมือแต่แยมดึงรั้ง

“ไม่..แยมกลับไม่ได้ แยมทำผิด แยมทรยศอา” ใบหน้าหวานมีหยาดน้ำร่วงพราว “แค่..แค่บางครั้ง แยมขอไปหาอาณะบ้างจะได้มั้ย”

กฤษณะครางชื่ออีกฝ่าย เขาเจ็บปวด ที่เจ็บปวดยังไม่เท่าความเจ็บปวดของแยม ทั้งที่เขาใจร้ายด้วยขนาดนี้ แยมยังเป็นฝ่ายขอโทษ ยังเป็นฝ่ายจะไปหา ไม่ได้เรียกร้องให้เขามาหา แยมไม่เคยขอโอกาสครั้งใหม่ ไม่เคยปฏิเสธความผิดของตน มีแต่จะยอมรับกับการกระทำแต่โดยดีทั้งที่เรื่องแบบนี้ ตบมือข้างเดียวไม่เคยดัง

“เลิกให้ได้แล้วแยม อาได้รับมามากพอแล้ว” เขากระชากตัวอีกคนเข้ามากอด ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความสงสารจับใจ “ไม่ต้องให้อะไรอาแล้ว..อาจะเป็นฝ่ายให้แยมเอง”

แยมร้องไห้ ยกมือขึ้นกอดตอบเขา ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้ม เสียงคำรามก้องดังลั่น ฝนตกหนักไม่หยุดหย่อน น่าแปลก..เขาไม่ได้นึกเกลียดวันฝนตกอีกต่อไป

“แยมขอโทษ..ฮึก..ขอโทษจริงๆ” แยมไหว้ลงกับอกของเขา ไม่รู้จะพูดอะไร ต้องพูดมากแค่ไหนถึงจะบรรเทาเรื่องร้ายแรงที่แยมทำ 

“ไม่เป็นไร..เงียบซะคนดี” เขาลูบผม จูบบนหน้าผากนวล   

เขายกโทษ..เพราะแยมเป็นแยม เขาผูกติดกับคำว่า บริสุทธิ์จนเกินไป เขามองมันแต่ผิวเผิน ไม่เคยมองให้ลึกซึ้งลงถึงภายใน คำๆนั้น แท้จริงแล้วมีความหมายอยู่ที่ หัวใจ

..หัวใจเท่านั้น..ที่ไม่เคยไปเป็นของใครอื่น..

..นับจากนี้..เขาจะไม่ยอมปล่อยให้หัวใจห่างหายไปจากตัวอีกแล้ว..

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขาเดินเข้าไปในห้อง ความว่างเปล่าด้านในเหมือนแรงกดดันที่ทำลายกำแพงทิฐิ อาการบาดเจ็บของเขาเทียบไม่ได้กับสิ่งที่แยมต้องเผชิญในระหว่างที่ไม่มีใคร

“แยมรักอาณะ” แยมยังพูดคำเดิม ถึงแม้จะหวาดหวั่นว่าเขาคงทิ้งขว้างและไม่รับฟัง แต่แยมก็ยังอยากพูด

..แต่หนนี้..เขาเชื่อแล้ว..

แยมพิสูจน์คำว่า รักนั้น ด้วยการทิ้งทุกอย่างเพื่อมีชีวิตอยู่เพียงลำพัง ทั้งที่ถ้าตามภัทรไป แยมจะต้องสบาย แยมจะได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ภัทรพร้อมจะให้ เพราะแท้จริง เขากับภัทรไม่ต่างกัน

..หากรักใคร..ก็จะรักจนหมดหัวใจ..

“ถ้ารัก..ก็กลับไปด้วยกันนะ” 

“แยมไปไม่ได้ คนอื่นจะคิดยังไง เขาจะนินทา อาณะมีทุกอย่างแต่แยมไม่มี แยมไม่อยากให้อาเสียหน้าเพราะมีคนเลี้ยงไม่เชื่องแบบแยมอยู่ในบ้าน” ร่างเล็กน้ำตาร่วง

ใช่..ใครจะคิดยังไง วันหนึ่งแยมเดินเข้าไปในบ้านเขา เป็นเด็กไม่มีสกุลที่ก้มลงเช็ดรองเท้าให้สุภาพสตรีชั้นสูง อีกวันหนึ่ง..เขายกแยมขึ้นมา ให้สถานะใหม่ ให้ทุกสิ่งทุกอย่างใหม่ แต่ภาพที่แยมเคยเช็ดรองเท้านั่น ก็ยังเหมือนเดิม

..อดีตลบล้างไม่ได้..อนาคตต้องพึ่งอดีต..

..แยมไม่สามารถล้างความสกปรกของตัวเองได้เลย..

กฤษณะร้องเบาๆ เพราะเหตุผลบ้าๆนี่ แยมถึงได้วิ่งหนีเขา

“ทีหลังอย่าคิดแบบนี้ สงสัยให้ถาม ไม่ต้องคิดเองเออเอง”

“แต่ทุกคนรู้จักอาณะดี เขาคงเอาไปพูดลับหลัง”

เขาไม่ฟังแยมแล้ว แต่ละประโยคมันบั่นทอนจนเกินไป ต่อจากนี้เขาจะไม่เงียบ ไม่อมพะนำแล้วปล่อยให้ใครคิดไปเอง ถ้าอยากให้พูด เขาก็จะพูด มันไม่ตายหรอก กะอีแค่พูดเพื่อให้คนที่เราแคร์มีความสุข

“ช่างหัวสังคมมันเถอะ! ชีวิตเป็นของอา” กฤษณะจับไหล่ลาด พลิกตัวบอบบางให้หันมาเผชิญหน้า เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็น

..การกระทำสำคัญกว่าคำพูด..

..แต่คำพูด..ก็รื่นหูและหวานหอมมากมายกว่าการกระทำ..

“อาเป็นคนตัดสินใจว่าจะเลือกใคร..จะรักใคร”

แยมเบิกตากว้าง นัยน์ตาสีเข้มจับจ้องลงมา มันมั่นคงยิ่งกว่าวันไหน

“ฟังดีๆ ครั้งเดียวเท่านั้น ไม่มีการพูดต่อ ไม่มีการทวนซ้ำ”

......

“อารักแยม”

......

น้ำตาหยดหนึ่งไหลริน เป็นครั้งแรก..คิดว่าครั้งแรก ที่แยมร้องไห้..ด้วยความดีใจ

“อีก..อีกครั้งได้มั้ย” แยมกอดเขา ละเมิดข้อตกลงนั่นเพราะความหอมหวานที่ได้รับ

“ให้ตายเถอะ..” เขาบ่นอย่างไม่จริงจังนัก เพราะแยมเห็นรอยยิ้ม “อารักแยม”

ห้องนั้นเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ ไม่มีตู้ ไม่มีเตียง มีแค่แสงไฟกับฟูกเก่าๆ แยมรู้ว่าเขาไม่ได้รังเกียจ..เพราะเขากำลังแสดงให้ดู

..อาณะโกหก..

..เขาไม่ใช่น้ำเสียหน่อย..ไม่เย็นเลยด้วย..

ริมฝีปากร้อนผ่าวฉกจูบ เมื่อไหร่ไม่รู้ที่แยมยกแขนขึ้นเกาะบ่าเขาไว้ เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ยอมรับปลายลิ้นอุ่นเข้ามาภายใน จูบตอบเขารุนแรงพอกัน และเมื่อไหร่ไม่รู้ ที่ร่างของแยมถูกเขากระหวัดขึ้นอุ้มจนตัวลอย

ร่างสูงใหญ่วางตัวเล็กบางลงบนฟูกนอน ดวงตาทั้งสองจับจ้องกันและกัน แยมลูบลงบนใบหน้าของเขา..คนที่แยมรักมาตลอด รักอย่างหมดหัวใจ

“แยมรักอาณะ”

“รัก..เหมือนกัน” กฤษณะพลิกตัวไปด้านข้าง “โอ๊ย..” เขาร้อง แขนที่ทาบลงบนเบาะถูกสปริงเก่าๆทิ่ม

แยมหันมอง หัวเราะชอบใจจนเขาต้องก้มลงกัดปากด้วยความมันเขี้ยว

“จะรอไปที่บ้านมั้ย” แยมเสนอ แต่คราวนี้เขาปฏิเสธ

“รอไม่ไหวแล้ว”

“อุตส่าห์ซื้อไอ้นั่น..” ร่างเล็กหน้าแดงจัด มองคนที่อมยิ้มเจ้าเล่ห์

“ซื้อมาก็ใช้ไม่ได้หรอกครับ” เขาพึมพำ สอดมือเข้าไปใต้เสื้อ “ของจริง..มันใหญ่กว่า”
                 ......













เจอกันในบล็อคนะครับ >///<

อีก 2 ตอนสินะ โฮะๆๆ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 20 : ***Ambrosia - Love returned*** [2] 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 19166 , โพส : 189 , Rating : 16% / 128 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8
# 189 : ความคิดเห็นที่ 4313
อาณะเปลี้ยนไป กกดดดดดดดดดดดรดีดีดีดีดีดีด เขินอะ อยากได้อาณะ ๆๆๆ ฮือ อาณ้าาาา
Name : heykiki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ heykiki [ IP : 223.204.38.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2561 / 21:29
# 188 : ความคิดเห็นที่ 4260
ฮือออออออออกว่าจะได้ลงเอยก็แทบขาดใจเนอะ หวังว่าจากนี้ไปชีวิตจะเดินหน้าต่อไปได้อย่างมีความสุขกันทุกคนนะ
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 58.10.82.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 12:45
# 187 : ความคิดเห็นที่ 4259
ทีเมื่อก่อนเวลาของณะนั้นมีค่าสำหรับงานมากกกก แต่ตอนนี้เหมือนงานยังรอได้และไม่สำคัญเท่าคนตรงหน้าเลย เพราะเพิ่งจะได้บทเรียนว่าอะไรที่สำคัญกับชีวิตที่สุด
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 58.10.82.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 12:04
# 186 : ความคิดเห็นที่ 4258
ลูงณะแกรุกหนักมากนะทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้แต่ละคนได้รับบทเรียนที่แตกต่างกันไปและมีเวลาได้ไต่ตรองกับตัวเองมากขึ้นไม่ได้ยึดตัวเองเป็นหลักแบบเมื่อก่อน แต่กว่าจะได้เรียนรู้นั้นมาบางคนอาจต้องแลกมาด้วยบทเรียนที่แสนแพงและเจ็บปวดน่าดู
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 58.10.82.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 12:01
# 185 : ความคิดเห็นที่ 4257
เรื่องทุกเรื่องต้องใช้เวลาเพื่อช่วยบรรเทาจริงๆนะ อย่างเช่นตอนนี้ที่ทุกคนสามารถพูดคุยกันได้ โดยไม่โกรธแค้นถึงยังมีค้างคาใจกันบ้างแต่มันก็ไม่ได้ทุรนทุรายเหมือนตอนแรกๆ แต่ละคนสามารถเดินหน้าต่อได้และเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งอย่างที่ณะกำลังทำอยู่นี้ ที่เขากำลังเริ่มต้นจีบแยม ซึ่งตั้งแต่แรกก็เป็นแยมที่เข้าหาณะ แต่ตนอนี้ณะเข้าหาแยม
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 58.10.82.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 10:53
# 184 : ความคิดเห็นที่ 4184
วันนี้ที่รอคอยสักทีนะแยม ได้รับความรัก คำรักของอาณะแล้ว
Name : itzmeboombim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ itzmeboombim [ IP : 184.22.211.122 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2561 / 18:44
# 183 : ความคิดเห็นที่ 4155
ต่อไปก็ไม่ต้องรอแล้วนะแยมมมมม

มีความสุขสักที

อาณะนี่ก็จัดเต็ม
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 96.30.83.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2561 / 20:43
# 182 : ความคิดเห็นที่ 4131
ร้องไห้ตอนที่อาณะเคลียร์กะพี่ภัทร พี่ภัทรก็น่าสงสารมากเลยนะ จริงๆ แล้วอ่ะ ละอาณะก็เป็นคนดีจริงๆ
PS.  เธอกับชั้นระยะทางเป็นพัน เธอกับเค้าระยะทางเป็นศูนย์
Name : lovelylittleduck < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelylittleduck [ IP : 1.46.173.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2561 / 10:47
# 181 : ความคิดเห็นที่ 4126
ตายไปเลยยยยย
Name : Pepii922 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pepii922 [ IP : 161.200.188.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2561 / 01:13
# 180 : ความคิดเห็นที่ 4079
ชอบบบบบ เขินแทน
PS.  くどぅー
Name : TheLaughter < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TheLaughter [ IP : 49.49.60.145 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2561 / 17:36
# 179 : ความคิดเห็นที่ 4069
อยากถามคุณณะว่ารักแยมแค่ไหน ถ้าคุณณะตอบว่าเท่าฟ้า เราจะบอกว่าไม่จริงเพราะคุณณะต้องรักแยมมากกว่านั้นแน่ๆเลย
Name : p3bbl3 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ p3bbl3 [ IP : 184.22.117.140 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มกราคม 2561 / 17:38
# 178 : ความคิดเห็นที่ 4044
ฮื่อออออออ. เขินนนน
Name : pim pimmi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pim pimmi [ IP : 27.55.104.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2561 / 19:23
# 177 : ความคิดเห็นที่ 3993
ได้เม้นอะไรด้วยความโล่งใจซะที เห้อออ ยกภูเขาออกจากอก ดีใจมากเลยกกกก
Name : pondist < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pondist [ IP : 171.99.119.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ธันวาคม 2560 / 10:50
# 176 : ความคิดเห็นที่ 3948
ในที่สุดเขาก็เป็นของกันและกันแล้ว เย้ๆๆๆ ดีใจด้วยนะแยม อีกสองตอนจบหรอ หวังว่าจะหมดดราม่าแล้วนะ
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.172.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ธันวาคม 2559 / 11:05
# 175 : ความคิดเห็นที่ 3911
บางทีอาณะก็ตรงไปน่ะ กำลังแฮปปี้แล้วเย้!!!!!
Name : คุกกี้คุกกี้รันรัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คุกกี้คุกกี้รันรัน [ IP : 64.233.173.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 เมษายน 2558 / 00:18
# 174 : ความคิดเห็นที่ 3870
มีความสุขสีกที่นะแยม เย้ๆ ^__^
PS.  สวัสดีสาวๆ เรามาจิ้นอสูรกันเถอะ 555
Name : Nabee Yang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nabee Yang [ IP : 49.231.30.90 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2557 / 00:06
# 173 : ความคิดเห็นที่ 3843
อาณะ >//////
Name : devilkin [ IP : 101.51.87.59 ]

วันที่: 28 ธันวาคม 2556 / 02:00
# 172 : ความคิดเห็นที่ 3817
สุขสมหวังดั่งใจ ไม่ยอมให้จากกันไกลตาอีกแล้ว
รักกลับคืนรัง ใจส่งถึงใจ หล่อหลอมรวมร่างและ
วิญญาณเข้าไว้ด้วยกัน
Name : khun only < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ khun only [ IP : 223.204.180.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มิถุนายน 2556 / 11:36
# 171 : ความคิดเห็นที่ 3777
อ๊ายยยยยยยย อาณะบอกรักแยมจนได้ เสียน้ำตาไปหลายหยด

แบบว่าตอนสุดท้าย เร่าร้อนๆ 555555555555
PS.  รัก SUPER JUNIOR 13 ONLY!!!
Name : เอลฟ์คนนึงที่รักเอสเจหมดหัวใจ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เอลฟ์คนนึงที่รักเอสเจหมดหัวใจ [ IP : 124.122.19.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2556 / 11:23
# 170 : ความคิดเห็นที่ 3743
ดีกันแล้ว หวานมาก ร้อนแรงมาก อ๊ากกกกกก
อาณะ...เบาแรงหน่อยก็ได้นะคะ แยมก็ตัวแค่นั้น
แถม ระวังบ้านจะครืนเอานะคะ 5555555

โอ่ยยยยยย ในที่สุดสิ่งที่เรารอคอยก็มาถึง
อาณะบอกรักแยม และบอกอย่างไม่หวง ไม่งก
พร่ำบอกจนทั้งแยมและรีดเดอร์มีความสุขตาม ฮือๆ

ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง บมสรุปของทุกคนจะเป็นยังไง

ขอบคุณค่ะ
Name : u moon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ u moon [ IP : 182.232.164.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤศจิกายน 2555 / 17:57
# 169 : ความคิดเห็นที่ 3721
ในที่สุดก็เข้าใจกันสักที คุยกันนั้นแหละดีที่สุดแล้ว
PS.  เราชอบ yaoi ความสำเร็จอยู่ที่ความพยายาม
Name : Joker Mask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joker Mask [ IP : 110.49.250.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2555 / 22:42
# 168 : ความคิดเห็นที่ 3702
กรี๊ดดดด  หวานไปแล้วววว

><

งืออ แล้วภัทรของรีดเดอร์ ละคะ T^T
Name : ThE_KH < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ThE_KH [ IP : 118.174.86.112 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2555 / 13:24
# 167 : ความคิดเห็นที่ 3679
ปลื้มนัก "อาณะ-แยม" ของรีด...ในที่สุดก็ได้เข้าคู่กันซะที 
Name : wargroup < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wargroup [ IP : 124.122.197.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กันยายน 2555 / 13:30
# 166 : ความคิดเห็นที่ 3654
ดีกันแล้วสิน่ะ
Name : Oops < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Oops [ IP : 115.67.192.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กรกฎาคม 2555 / 20:38
# 165 : ความคิดเห็นที่ 3616
ในที่สุดก้สมหวังแร้ว
แร้วนรภัทรเราหละ
แอบเปนห่วงคนนี้
ไม่รุ้เมื่อไหร่ที่ตกหลุกรักนรภัทร
Name : MICHIYOZU < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MICHIYOZU [ IP : 125.25.134.7 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2555 / 01:24
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android