คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sins : Lust (Yaoi)

ตอนที่ 22 : Yew - Sorrow 100%


     อัพเดท 5 ธ.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : nigiri-sushi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nigiri-sushi
My.iD: https://my.dek-d.com/nigiri-sushi
< Review/Vote > Rating : 100% [ 20 mem(s) ]
This month views : 727 Overall : 159,799
4,361 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4029 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 22 : Yew - Sorrow 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 16877 , โพส : 156 , Rating : 14% / 101 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด






 

“หมดรึยัง” กฤษณะเข้าไปสำรวจดูในห้อง

เขาถอนหายใจ ยิ่งตอนเช้า เขาก็ยิ่งได้เห็น ห้องพักของแยมซอมซ่อกว่าที่เป็นอยู่ร้อยเท่าของเมื่อคืน เอาเป็นว่า ไม้กระดานมันรับน้ำหนักของเขาสองคนได้โดยไม่ถล่มลงไปก็สุดยอดแล้ว

แยมอมยิ้ม มีกระเป๋ากับถุงกระดาษใบเดียว

“ลืมอย่างอื่นไม่เป็นไร แต่แยมจะไม่ลืมอันนี้” เจ้าตัวตบกระเป๋าเสื้อ

เขาหันมอง ดึงกระดาษที่เห็นโผล่พ้นขอบออกมา นิ่งไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นภาพถ่ายของเขาที่ปางช้าง

“อะไรเนี่ย”

“ตัวแทน” แยมตอบทันที

กฤษณะยิ้มอ่อนโยน เขารวบตัวอีกฝ่ายมากอด จูบเบาๆข้างแก้ม แยมหลับตาพริ้ม เต็มใจมากมายเสียด้วย

“ไม่ต้องมีตัวแทนแล้ว” เขากระซิบ “แยมมีตัวจริงอยู่ข้างหน้าแล้วนะ”

แยมหน้าแดงก่ำ ยังไม่ทันโต้ตอบว่าอะไร ประตูข้างห้องก็เปิดออกมา แยมหันมอง เพื่อนบ้านคนดีของแยมหน้าแดงไม่แพ้กัน ดูเหมือนเขาจะอึ้งเล็กน้อยที่เจออาณะ

“อ..เอ่อ”

แยมฉีกยิ้ม แนะนำคนข้างกายให้เขารู้จัก

“คนนี้ไงครับ ที่ผมเล่าให้ฟังบ่อยๆ” แยมภูมิใจ คนตรงข้ามอ้าปากพะงาบๆ แยมรู้ว่าเขากำลังชม เพราะในจินตนาการ ตอนที่แยมบอกอายุของคนรัก เขาคิดว่าต้องเป็นตาแก่ หัวล้านและลงพุง

“คุณกฤษณะ..”

เจ้าของชื่อยิ้มรับ เขาก้าวเข้ามา ยื่นนามบัตรให้

“ขอบคุณมากๆนะครับที่ช่วยดูแลแยมในช่วงที่ผมหายหัวไป ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย คุณติดต่อมาได้ตลอดเวลา”

ทางนั้นยังเบลอๆงงๆ เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นตาลุงหน้าจืด แยมไม่ได้เตือนว่าจะหล่อขนาดนี้ ยังไงเขาก็ดีใจที่เพื่อนตัวน้อยมีความสุขกับใครเขาเสียที

มีเสียงกระแอมขึ้นด้านหลัง มือที่กำลังจะรับนามบัตรเลยชะงักไป ลูกค้าขาประจำของเขาเพิ่งจะตื่น ดูท่าว่าไม่สบอารมณ์เอามาก

“ขอบคุณเหมือนกันครับ เอาเป็นว่าถ้าผมมาเมืองไทยเมื่อไหร่แล้วมีเรื่องให้ช่วย จะโทรหาแยมแล้วกัน”

แยมเบิกตากว้าง พี่ข้างห้องไม่เห็นบอกว่าจะไปไหน ตอนจะย้ายกลับไปอยู่บ้าน แยมยังแอบห่วงอยู่

“เขาจะย้ายกลับสวีเดน บอกว่าขี้เกียจมาหา ให้ไปอยู่ด้วยกันเลย” เขาหมายถึงลูกค้าขาประจำ ไปๆมาๆ ลงเอยกันอีหรอบนี้เสียแล้ว

แยมอดดีใจไปด้วยไม่ได้ กระทั่งตอนที่ร่ำลากันยังน้ำตาไหลเพราะความสุข แยมร้องไห้แบบนี้มากี่รอบแล้วไม่รู้

..สุดท้าย..ทุกคนก็จะได้ความรักมาเป็นของตน..

“ร้องไห้ทำไม” เขาขับรถ ตามองไปข้างหน้า แต่แยมสงสัยว่าเขาต้องมีตาข้างแน่ๆ รู้ทุกเรื่องเลยเชียว

“ซึ้ง” แยมปาดน้ำตา เขาหัวเราะ

กฤษณะโอบไหล่บาง ดึงให้เข้ามาซบบ่า แยมเลยทำนบแตก เขาไม่ได้พูดปลอบหรืออะไร เอาแต่ลูบหัวเท่านั้นเอง

“กลับบ้านเรากัน”

“บ้านเราเลยเหรอ” แยมอดยิ้มไม่ได้

“แหงล่ะ” เขาฉวยโอกาสช่วงรถติด ขโมยจูบที่เรียวปากนุ่ม

แยมไม่รู้ว่าเขาอนุญาตให้พวกพี่ๆลาหยุดอาทิตย์หนึ่ง เขาคงรู้ล่วงหน้ามานานแล้วว่าแยมต้องใจอ่อน ดังนั้น การมีอะไรกับเขาในโรงจอดรถเลยไม่ใช่เรื่องน่าอายถ้ามีกันแค่สองคนในบ้าน

“โธ่เอ๊ย” กฤษณะสบถเบาๆ หัวเขากระแทกหลังคารถจนได้

แยมหัวเราะ นั่งทาบทับบนตักของเขา แขนทั้งสองยังคล้องเกี่ยวอยู่บนบ่า

“ขำอะไร” เขากดหลังแยมลงไปกับพวงมาลัยแล้วขยับตัวเข้าลึก อาจจะเพราะรุนแรงไปหน่อย น้ำหนักของแยมเลยไพล่ไปกดทับแตรเสียงดังสนั่น เพื่อนบ้านคงตกบันไดลงมาหลังเดาะ “รู้มั้ย ไอเดียการจ้ำจี้ในรถเนี่ยแย่มาก”

“โดยเฉพาะกับคนตัวใหญ่” แยมหอมแก้มเขา ลุกออกมาจากร่างอีกฝ่ายก่อน

กฤษณะสวมกางเกงให้เรียบร้อย เขายังมีความอดทนล้นเปี่ยมพอที่จะรอขึ้นไปบนบ้านกันสองคน ห้องนอนที่มีเตียงคิงไซส์เป็นสถานที่ที่ดี

ตั้งแต่เช้าจนเย็น แยมหมดแรง นอนตัวอ่อนเหมือนขี้ผึ้งลนไฟ เทียนบุษบาของแยมลุกโชติช่วงมากไป สมหวังจนเกินพิกัดแล้ว อย่างว่าแหละ ถ้าเขาเป็นอิเหนา ต้องมีแรงรบกับเมียๆทั้งหลาย เสียแต่ว่าแยมเป็นเมียคนเดียวของเขานี่สิ เรี่ยวแรงที่มีเลยมาลงที่แยมหมด

..เอาเป็นว่า ยอม..

“หิวมั้ย” ดูเหมือนจะเป็นประโยคแรกที่เขาคุยกับแยม นอกนั้นเป็นวลี หรืออาจมีแค่เสียงที่ฟังไม่ได้ศัพท์

“อิ่มตื้อ” แยมหนุนแขนเขา ไล้นิ้วอยู่บนแผงอกแกร่ง “อาณะผิวสวยจัง”

กฤษณะหัวเราะ ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี

“แยมอยากไปเที่ยวไหนรึเปล่า” เขาลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่า จูบหน้าผากนวลอย่างเอาใจ

“เชียงใหม่นี่สุดยอดแล้ว” แยมคุยโว

“ไม่เอาเชียงใหม่สิ ยังไงก็ต้องอยู่ตลอดชีวิตแน่นอน”

“ทะเล” แยมตื่นเต้น เกิดมายังไม่เคยไปทะเล อาณะมีบ้านที่ระยองด้วย แต่คราวที่ไปแยมเศร้า เลยไม่มีอารมณ์ดีใจที่เพิ่งได้เห็นทะเลเป็นครั้งแรก

“เอาไว้มาคุยกันอีกที” เขาตั้งท่าจะหลับ แต่แยมดึงแขนไว้ บอกให้ไปอาบน้ำก่อน “เดี๋ยวเช้าค่อยอาบก็ได้”

“โห..ซกมก”

“ใครว่าอาซกมก มานี่เลย” เขาฟัดแก้มนุ่มนิ่ม ถ้าแยมกินเยอะๆ รับรองต้องมีแก้มกลมป่อง

แยมไม่ยอม จะวิ่งลงจากเตียงแต่หมดแรงฮวบ เขารับไว้ทัน ไม่งั้นหงายเก๋งลงไปนอนอ้าซ่า

“ต้องหยอดน้ำข้าวต้มมั้ย” ชายหนุ่มช้อนร่างเบาหวิวขึ้นแนบอก พาเดินเข้าห้องน้ำ

แยมหัวเราะ กัดไหล่เขาเหมือนลูกหมาฟันเพิ่งขึ้น เขาวางแยมลงอ่าง ผสมน้ำร้อนให้อาบ ไม่งั้นคืนนี้แยมต้องบ่นว่าเมื่อยตัวไปยันเช้า

“แยมจะสระผมให้” ร่างเล็กปีนขึ้นไปนั่งบนขอบ ดันตัวอีกฝ่ายลงไปแทน

เขาส่ายหัวด้วยความขบขัน ดวงตาคมกริบหลับนิ่ง วางหัวพาดบนเรียวขา แยมเปิดฝักบัว เอามือป้องหน้าเขาไว้แล้วรดน้ำลงเส้นผมสีเข้ม

“ทำไมไม่มีผมขาว” แยมถามข้อสงสัยของตัวเองตอนที่บีบแชมพูลงมือแล้วนวดเบาๆ แยมรู้วิธีทำให้ผ่อนคลายเพราะดูรายการไดสุเกะบ่อยๆ เวลาไดคุงถูกนวดก็จะเคลิ้มแบบนี้

“ก็ไม่ได้คิดมากนี่” เขาพึมพำ “ถ้าทำงานบริษัท แค่สามสิบก็มีผมหงอกแล้ว อาทำอะไรนอกจากวาดรูป ฟังเพลง”

“จริงด้วย” แยมหัวเราะ “อาณะหลับตา เดี๋ยวฟองเข้า”

เขาว่าง่าย แยมแอบยิ้ม เอาผ้ามาเช็ดผมให้ เพราะเขายังหลับตาเฉย แยมเลยชะโงกตัว จูบลงบนริมฝีปากของเขา

“ขโมย” กฤษณะลืมตามองคนด้านหลัง เขายังไม่ขยับตัวเมื่อแยมโน้มลงมาอีกครั้ง

“ถ้าขอแล้วจะให้เหรอ” แยมเล่นลิ้น

“ลองขอสิ”

“ไม่เอา เขิน” ไม่ว่าเปล่า แยมยังแก้มแดงให้ดูเป็นหลักฐาน

เขาหัวเราะ ยื่นมือขึ้นไปประคองต้นคอขาว โน้มตัวอีกฝ่ายลงมาแล้วจุมพิตแผ่วเบาบนเรียวปากหวาน มันอุ่นซ่านไปทั้งหัวใจ

“รักอาณะจังเลย”

“อืม..” เขายิ้ม เอาไว้นานทีค่อยบอก ไม่งั้นกร่อยหมด

มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องนอน แยมหันมอง คนตรงข้ามลุกขึ้นยืนแล้วเอาผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่างไว้หลวมๆ แยมเอาเสื้อคลุมมาใส่ วิ่งปรู๊ดไปรับให้เอง

“สวัสดีครับ” เสียงใสรื่นเริง

ปลายสายเงียบกริบ มีเสียงซ่าเหมือนสัญญาณไม่ชัด อาจจะโทรจากมือถือ

“แยม..ใครโทรมา” กฤษณะเอาผ้าเช็ดหัว

“ไม่รู้เหมือนกัน แยมถามแล้วไม่ตอบ อ้าว..” แยมแหงะมองหูโทรศัพท์บ้าน “วางไปแล้ว”

“เดี๋ยวก็คงโทรมาใหม่” เขาเช็ดหัวให้แยม “จะเป็นหวัดเอานะ”

“เพราะใครกันล่ะ” ร่างเล็กหัวเราะ เขย่งปลายเท้าขึ้นจูบแก้ม “วันนี้แยมจะโชว์ฝีมือ อาณะอยากกินอะไร แยมจะทำให้หมดเลย”

......

 

นรภัทรวางมือถือลงกับโต๊ะ

“สวัสดีครับ”

..เสียงนั้น..เขาจำได้ดี..

“ดีแล้วล่ะ” เด็กหนุ่มพึมพำ ยิ้มให้กับความว่างเปล่าเบื้องหน้า “ดีแล้ว”

เขารู้สึกว่ารอบด้านพังทลายลง ความโพล้เพล้ของเวลารุมกระหน่ำด้วยความมืดดำของหัวใจ ข้างนอกไม่มีฝน แต่จากดวงตา มันมีหยดน้ำไหล

..ดีแล้วไม่ใช่เหรอ..มันน่าจะ..ดีที่สุด..

ทุกอย่างยังคงเป็นไป เหลือเขาเพียงลำพัง โลกยังคงหมุนต่อ ทำไมเขาถึงคิดว่ามันถล่มลงมาต่อหน้า ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น..เสียงเดียว

..พ่อคงจะไปรับแยมกลับมาแล้ว..

เขาเหม่อมอง ยกมือขึ้นแตะน้ำตา เขาเป็นแบบนี้อีกตามเคย อ่อนแอน่าดู

“ไม่เป็นไรหรอกน่า” เขาพูดกับตัวเอง พูดซ้ำๆ สุดท้าย ก็รู้ตัว เขาพูดเพียงลำพัง

ในเวลาที่เสียใจ ไม่มีใครอยู่ข้างกาย ทำไมทุกคนมีความสุข แล้วทำไมเขาถึงต้องมาทุกข์อยู่คนเดียว

“ภัทร” ภูวนาถเคาะประตู เขาชะโงกหน้าเข้ามา เห็นเด็กหนุ่มนั่งหันหลังให้ “อาจะไปงานแต่งงานของลูกน้องกับแม่เรานะ ฝากดอยปุยด้วยได้มั้ย”

นรภัทรพยักหน้ารับ เขาไม่หันไปมอง ไม่รู้ตัวเอาเสียเลยว่านั่งอยู่แบบนั้นนานเท่าไหร่ คงนานกระทั่งมีเสียงรถแล่นออกไปจากบ้าน เขาชะโงกมอง วันนี้แม่สวยเป็นพิเศษ คุณภู..ถึงจะไม่ดูดีเท่าพ่อเขา แต่ก็ใช้ได้

..ดีจริงๆ ที่ทุกคนมีความสุข..

..แต่ถ้ามีความสุขแล้ว..ช่วยแบ่งมาทางเขาคนนี้บ้าง..จะได้ไหม..

..หันมามองกันบ้างเถอะ..

“ไอ้ธันว์” เขานึกถึงเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว นึกได้ก็โทรหา คืนนี้เขาคงนอนไม่หลับ ตราบใดที่ยังมีเสียงของคนๆนั้นก้องอยู่ในหัว

คนที่รับสายไม่ใช่มัน เขารู้แล้ว คืนนี้มันไม่อยู่บ้าน มันไปนอนกับแฟนของมัน ก็ดี..ที่เพื่อนมีความสุขไปอีกคน

..ทำไม..หนึ่งในนั้นไม่เป็นเขาบ้าง..

“พี่ภัทรเล่นเกมกัน” ดอยปุยเอาหัวโขกประตูแทนมือ

“ออกไป!” เขาไม่มีอารมณ์มาเล่นกับเด็ก ไม่ใช่ในตอนนี้ หรือตอนไหนก็ด้วย!

“มาริโอ้ มาริโอ้”

นรภัทรหงุดหงิด เขาเดินสวนเด็กชายออกไปด้านนอก วิ่งลงบันไดโดยที่มีไอ้เด็กงี่เง่าตามติดไม่ห่าง

“เลิกเสือกกับกูซะทีได้มั้ย!” เขาตวาดลั่น ผลักน้องที่กำลังลากสายเกมเพลย์ออกมา

ดอยปุยล้มก้นจ้ำเบ้า ไม่ได้ร้องไห้ เพราะเข้าใจได้ช้าเกินไปว่าทำไมพี่ถึงมาลงกับเขา

“ปุยเหงา..” คำหนึ่งคำผุดขึ้นมา

เขาเงียบงัน มองน้องที่ลุกขึ้นแล้วยื่นเกมให้ ดอยปุยมีเพื่อนที่โรงเรียน เป็นเพื่อนที่เหมือนกัน แต่บางครั้ง ดอยปุยก็อยากมีเพื่อนที่ไม่เหมือนกับตัวเองบ้าง ในเมื่อโรงเรียนดอยปุยเปิดช้ากว่าคนอื่น ดอยปุยก็เลยอยากใช้เวลากับพี่ชายคนดีให้นานที่สุด

“เล่นเกมกัน” พูดย้ำ ซ้ำไปซ้ำมาเหมือนอย่างที่ใครๆก็ว่า เป็นไอ้เด็กโง่ บ้า เซ่อ

นรภัทรกำหมัดแน่น คำว่า เหงามันสะท้อนตัวตนของเขามากเกินไป มากเกินจนเขาไม่อยากจะยอมรับ เขา..คนปกติ กับน้องชายที่สมองคงพร่องไปกว่าครึ่งฝ่ามือ!

ในเวลาที่เขากำลังฟาดหัวฟาดหางนี้ เขาไม่สนใครหน้าไหนทั้งสิ้น

“ใครจะอยากเล่นกับเด็กปัญญาอ่อน” เขาเริ่มทำร้ายใครคนหนึ่ง ขว้างตลับเกมของน้องไปกระทบมุมผนัง เศษพลาสติกแตกเป็นเสี้ยว “ไม่รู้เหรอ ไม่มีใครเขาอยากได้ไอ้เด็กแบบนี้หรอก เกิดมาเกะกะเขาเปล่าๆ!

ดอยปุยเดินไปเก็บของเล่นชิ้นโปรด พ่อภูซื้อให้ เวลาที่พ่อว่าง พ่อจะมาเล่นด้วย ดอยปุยไม่ได้ชอบเล่นเกม แต่ถ้าเล่นเกมเมื่อไหร่ พ่อจะมาเล่นด้วยเมื่อนั้น ดอยปุยไม่ได้ชอบสัมผัสแข็งกระด้างของพลาสติก แต่ชอบสัมผัสอุ่นไอของอ้อมกอด พ่อจะให้ดอยปุยนั่งตักเสมอ ยิ้มให้ แล้วก็ลูบหัวเหมือนเป็นรางวัลของเด็กดี

..ดอยปุยไม่สามารถพูดกับใครด้วยความเข้าใจได้ว่า..ช่วยกอดผมที..

..ดอยปุยพูดเป็นคำเดียว..มาเล่นเกมกัน..

“ตาย..” ดอยปุยจิ้มปุ่มกดไปมา ตลับด้านหลังหลุดออก ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับจากในจอทีวี “มันตายแล้ว”

นรภัทรน้ำตาคลอ เขาเข้าใจ..เข้าใจมากมายเหลือเกินว่าปุยรู้สึกยังไง ปุยพูดไม่เป็น เหมือนที่เขาเอง..ก็พูดไม่ออกยามที่โหยหาใครสักคนแบบนั้น

..แต่บอกแล้ว..เขามันไอ้คนร้ายกาจ..

“หมดของเล่นแล้วสินะ ไอ้เด็กปัญญาอ่อน” เขาแค่นยิ้ม “คนบ้าก็ต้องอยู่ส่วนคนบ้า จะมายุ่งกับคนปกติ ไม่มีใครอยากเอาหรอก”

“ปุยไม่ได้บ้า..” ดอยปุยกอดเกมไว้แนบอก น้ำตาร่วงเผาะ “ปุยแค่ปัญญาอ่อน”

“ใช่..นั่นแหละ คำนั้นเหมาะสมที่สุด” เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไร พูดจาแบบนั้นออกไปทำไม ได้ความสะใจแล้วมีความสุขดีหรือ?

..ไม่เลย..

“พ่อแม่มันยังไม่อยากได้เลย แบบนี้ตายๆไปไม่ดีกว่าเหรอ” เขาแนะนำ จับแขนน้องเข้ามาแล้วกระซิบข้างหู “ปีนขึ้นไปบนระเบียงสิ ไปเล่นกับนก หรือจะเล่นกับปลา ลงไปในอ่างนะ แล้วไม่ต้องโผล่ขึ้นมาหายใจด้วย”

ดอยปุยตั้งใจฟัง พี่ภัทรให้ไปเล่นกับนก..เล่นกับปลา

นรภัทรทิ้งเด็กชายที่ยืนทื่อเอาไว้ เขามีเงิน เรียกแท็กซี่แล้วไปผับ คนเดียวก็เที่ยวได้ เปิดเหล้าได้มากตามใจชอบ ผู้หญิงก็เข้าหา มันง่ายอย่างว่า ใครๆก็มัวเมาไปด้วยราคะ โลกนี้มันสกปรกสุดๆ

“ปุยเหงา”

คำสั้นๆของน้องชาย ดึงรั้งสติที่กำลังพร่าไปให้กลับมา เด็กหนุ่มลืมตาโพลง ฝ้าเพดานสีขาว มีผู้หญิงก้มลงตรงหว่างขา เธอกำลังเอาอกเอาใจให้เขา

“ออกไป!” เขาโยนเงินให้ เธอไม่พอใจนักแต่ก็ถือว่าหายกัน

นรภัทรเพิ่งจะสร่าง เขาเรียกรถกลับมาที่บ้านด้วยความร้อนใจ

“พ่อแม่มันยังไม่อยากได้เลย แบบนี้ตายๆไปไม่ดีกว่าเหรอ”

คำนั้น เขาสะท้อนตัวเองออกมา บอกกับตัวเอง หากใครๆก็รู้ดี เขาไม่โง่พอจะทิ้งชีวิตไปกับความเจ็บปวดไม่เท่าไหร่

..แต่กับเด็กที่ไม่สามารถแปลความได้อย่างดอยปุย..

..เขากลัว..

“ปุย..” เขามือสั่น พยายามกำจัดความมึนงงของฤทธิ์เหล้าออกไป ประตูรั้วเหมือนจะโอนเอน “ปุย..อยู่ไหน”

ในบ้านเงียบกริบ ปกติดอยปุยต้องออกมารอรับ สี่ทุ่มกว่าแล้ว เขาออกไปถึงสามชั่วโมง มันอาจจะไม่นาน แต่ก็นานเกินพอสำหรับการทิ้งเด็กคนหนึ่งไว้ที่บ้านเพียงลำพัง

“ปุย! เปิดประตูนะ เปิดประตูให้พี่!” เขาตะโกน ผละออกมาแล้วหาทางเข้าอื่น เขาปีนข้ามรั้ว ปลายเหล็กเกี่ยวตรงขากางเกงจนขาด มันบาดลงเนื้อแต่เขาไม่สนใจ

..อยู่ไหน..ขอร้อง..

“ปุย..พี่ไม่เล่นนะ” นรภัทรล้มลุกคลุกคลาน เขาสบถ ดื่มจัดจนเกินไป แค่ทรงตัวได้ก็บุญถม

เงาร่างหนึ่งยืนอยู่ทางหางตา เขาหันมอง ดอยปุยตัวเปียกโชก

“ปุย” เด็กหนุ่มก้าวพรวด จับตัวน้องชายพลิกซ้ายขวา “ทำบ้าอะไร!

“พี่ภัทรกลับมาแล้ว..” ดอยปุยฉีกยิ้ม “ปุยจะเล่นกับนก แต่ว่าระเบียงมันล็อค ปุยหากุญแจตั้งนาน หายังไงก็ไม่เจอ”

คำพูดซื่อๆนั่นทำเอาเขาร้องไห้

“ไม่..ไม่ต้องเล่นกับนกแล้วนะ พี่ขอโทษ..” เขากอดน้องไว้แนบอก

“ปุยเลยไปเล่นกับปลา กำลังเปิดน้ำ ท่วมถึงตรงนี้พอดี เย็นเจี๊ยบเลย” ดอยปุยชี้ให้ดูที่อกเสื้อ เปียกมะล่อกมะแล่ก

“ไม่เอาแล้วปุย ไม่เล่นแล้ว” เขาร้อง ลูบผมปลอบใจ ถ้ามาช้ากว่านี้ ถ้ามาไม่ทัน “ไม่มีนก ไม่มีปลาหรอกนะ ปุยเล่นกับพี่ภัทรแทน รู้มั้ยครับ”

“พี่ภัทรโกรธปุย” นิ้วเล็กแตะน้ำตาอีกฝ่ายเบาๆ “ปุยขอโทษ..ปุยจะไม่เล่นเกมแล้ว พี่ภัทรอย่าทิ้งปุยนะ เหงาจังเลย ไม่มีนก ไม่มีปลาสักตัว”

เขาครางออกมาอย่างเจ็บปวด คำพูดไม่ยั้งคิด เกือบจะทำให้ต้องสูญเสียน้องชายเพียงคนเดียวไป เขาเป็นบ้าอะไร!

“พี่ไม่โกรธครับ ไม่ได้โกรธ” นรภัทรจับแขนเด็กชายขึ้นมา รอยบาดของแก้วกลายเป็นแผลนูน มันเป็นอีกครั้ง..ที่ทำร้ายใครบางคน

..ใครบางคนที่เป็นเงาของใครอีกคน..

“แยม..” เขาร้องไห้ ซบหน้าลงกับอกบาง “ขอโทษนะ..ขอโทษ”

ดอยปุยไม่เข้าใจ พี่ภัทรกอดเขา เขาเลยกอดตอบ พี่ภัทรเรียกเขาว่าแยม ไม่รู้อะไร แต่น่ารักดี  

“แยม..” ดอยปุยยิ้มรื่น “พี่ภัทรไม่โกรธแยม แยมก็ไม่โกรธ”

มันเป็นฤทธิ์อันเลือนลางของรสที่หวานเฝื่อน นรภัทรสวมทับเงาของคนสองคน เมื่อคำถามหนึ่งเกิดขึ้น คำตอบหนึ่งบอกมา ทุกอย่างก็ไม่มีความหมาย โดยเฉพาะในเวลาที่ความฟั่นเฟือนของสติจะฉุดรั้งนำพาไป

“รักฉันมั้ยแยม” เขาไม่รู้ว่าร่างที่ทาบทับอยู่บนพื้นเป็นของใคร แต่รอยยิ้มนั้นใช่ ใบหน้าก็ใช่

“แยม..รัก”

มันเกิดขึ้นได้อย่างไร เขาไม่รู้ตัว เขาตักตวง เติมเต็มให้ตัวเองอย่างที่ใจอยาก เสียงที่ได้ยิน มันเด่นชัด เหมือนกับครั้งแรกที่เขาหักหาญเอาตามใจ แต่ครั้งนี้เขานุ่มนวล อ่อนโยน พยายามให้เทียบเท่ากับพ่อ มันอาจจะผิด แต่ตอนนี้เขากำลังได้มา ไม่อยากนึกอะไร ไม่อยากยับยั้งตัวเอง

เสียงร้องไห้ที่เกิดขึ้น เขาจูบปลอบ ลูบผมเบาๆ เรียกชื่ออีกฝ่ายครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อแทรกร่างลงไปซ้ำวน เขากระชับสะโพกเล็ก แรงน้อยๆดิ้นพล่าน แต่เมื่อเขากอด ดูเหมือนคนข้างใต้จะกอดตอบ คนสองคนต่างโหยหาความรัก ไม่มีคำตอบใดจะดีกว่าการมอบรักให้กันและกันอย่างเท่าเทียม  

“แยม..” เขาเรียก บดคลึงริมฝีปากไปมา “รักแยม รู้มั้ย”

ร่างบอบบางที่ตกเป็นเบี้ยล่างนอนนิ่ง เขายันตัวขึ้น ค่อยๆโยกร่างเชื่องช้า สัมผัสแรงกระตุกวาบ เป็นกิริยาไร้เดียงสาอย่างที่นึกชอบ

นรภัทรเช็ดน้ำตาให้ จูบปลอบบนเรือนผม ฝ่ามือใหญ่บีบกระชับอุ้งมือเล็ก เสียงครวญครางแผ่วเบารั้งอารมณ์ภายใน เขาโน้มตัวลงกอด สัมผัสได้ถึงปลายเท้าเรียวที่กระหวัดรอบเอวอย่างเผลอไผล

เขาตีตราไว้บนผิวเนื้อนวล ย้อมร่างขาวสะอาดด้วยความรักที่ล้นเอ่อ ดูเหมือนทุกอย่างจะสิ้นสุดลงในเวลาไม่นาน แต่สำหรับคืนนี้ มันไม่จบลงง่ายนัก

..ความฝันมักจะหอมหวานเสมอ..

 

........................................................................................

 

เมื่อคืนเขาเมาจัด ขนาดที่ขึ้นมาบนห้องนี้ได้ยังไง เขาก็แทบไม่รู้ตัว

นรภัทรถอนหายใจ เขาปวดหัวจี๊ด ไอแดดด้านนอกส่องทะลุม่านหน้าต่างเข้ามา ดูเหมือนเขาจะออกไปข้างนอกแล้วเมาหัวราน้ำ ไม่รู้ไอ้ธันว์จะสร่างหรือยัง

..เมื่อคืนไอ้ธันว์ไม่ได้ไป..

เด็กหนุ่มผ่อนลมหายใจแล้วนึกทบทวน เขายันตัวเองขึ้น รู้สึกเมื่อยขบ เจ็บแปล๊บที่ข้อเท้า จำได้ลางๆว่าเขาปีนรั้วเข้าบ้าน ทำตัวเหมือนตะกวดอย่างไอ้ห่าธันว์ว่า

เขาพลิกตัวกลับ มือที่ป่ายลงข้างเตียงชะงักกึก เพิ่งจะนึกออกว่าดอยปุยคงเข้ามานอนด้วยเหมือนเคย ขี้เซาอย่างเดิม พอกันทั้งพี่ทั้งน้อง

“ปุย..” เขาปลุกอีกฝ่าย เลิกผ้าห่มออก

ดวงตาสีเข้มนิ่งงัน

“ปุย..” เขาจับร่างน้องชาย คนที่นอนเงียบไม่ขยับอยู่ข้างๆตัวร้อนจี๋ เหนืออื่นใด เขาทำลงไป..เรื่องเลวระยำพรรค์นั้น! กับเด็กที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยสักนิด

นรภัทรคราง เขามองคราบเลือดตรงต้นขานวล เด็กหนุ่มช้อนร่างไร้สติขึ้นมา ตบแก้มใสเบาๆด้วยความตกใจ

“ปุย..ปุยตื่น”

เขาร้อนรน รีบหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวบรรเทาพิษไข้ แต่ดอยปุยยังไม่หาย ขอบตาเขาร้อนผ่าว ดอยปุยยังคงหลับนิ่ง

“คุณภู! คุณภู!” เขาอุ้มตัวเบาหวิวขึ้นแนบอก พาน้องไปที่ห้องนอนใหญ่

คุณภูเปิดประตูออกมารับ เขามองลูกชายสลับกับเด็กหนุ่ม ไม่มีคำถามเกิดขึ้น เนตรเดินตามออกมา เธอเบิกตากว้าง

“ภัทร!” เธอยกมือขึ้นปิดปาก “นี่แก..”

“พาน้องไปหาหมอก่อน” เขาขอร้อง ดอยปุยยังไม่ได้สติ เขาเป็นห่วง..ห่วงจากหัวใจ

ภูวนาภไม่พูดอะไรสักคำ เขารับตัวดอยปุย รีบร้อนขึ้นรถแล้วตรงดิ่งไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด นรภัทรได้แต่มองตาม เขาจะขอไปด้วย แต่คุณภูเพียงพูดสั้นๆ อย่าไป

“ผมขอโทษ..” เขาเสียใจ “เมื่อคืนผมเมา ผม..”

..มองดอยปุยเป็นแยม..

..งี่เง่าสิ้นดี..

“สายไป” เธอหันมา ฝ่ามือเรียวบางตบลงบนหน้าลูกชาย “แกมันมั่ว! น้องคนเดียวยังเอาได้ลงคอ!

นรภัทรตกตะลึง เขารู้ว่าดอยปุยเป็นน้อง แต่ก็ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน ทำไมแม่ต้องโกรธจัดแบบนี้

“เขามันเฮงซวย! ผิดที่เขาคนเดียว!” เธอกรีดเสียง “บ้านเขาอยู่ที่ไหน เขาไปมุดหัวอยู่ส่วนไหน! บอกฉันมานะ”

“แม่จะทำอะไร” เขาสับสนแทบบ้า “พ่อ..อยู่ที่เชียงใหม่ เขามีบ้านที่นิมมาน แม่จะรู้ไปทำไม”

เธอไม่ตอบ หุนหันออกไปข้างนอก นรภัทรอยากจะตามไป แต่เขาทำอะไรไม่ถูก อีกครึ่งชั่วโมง คุณภูถึงพาดอยปุยกลับมา เด็กชายฟื้นแล้ว ร่องรอยความเจ็บปวดฉายชัดบนใบหน้า หากรอยยิ้มแห้งโหยนั้น มีให้เขาคนเดียว

“พี่ภัทร..” ดอยปุยเรียกหา “พี่ภัทรรักปุยแล้ว”

“นอนซะลูก” ภูวนาถลูบผมนุ่มนิ่ม เขาจูบบนหน้าผาก ดอยปุยว่าง่าย เป็นเด็กดีเสมอ

“ผมขอโทษ” นรภัทรพยายามบอกคำนั้น ทำไมถึงไม่มีใครรับฟัง

แรงที่ไม่น้อยนักชกเข้ามาบนใบหน้า เด็กหนุ่มล้มโครม เลือดไหลซิบจากมุมปาก เขาไม่ได้โมโหคุณภู ก็สาสมกันดีแล้วกับความเลวของเขาเอง

“ขอร้อง..” ภูวนาถน้ำตาคลอ เขารักภัทรเหมือนลูกชาย แต่ได้รับการตอบแทนวิธีนี้ อย่าให้เขาพูดรุนแรงนักเลย “ออกไปจากบ้านของฉันซะ”

นรภัทรนิ่งเงียบ เขาเจ็บปวด เจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า เกิดบาดแผลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่รู้เมื่อไหร่จะหาย

“ผมขอโทษ” เขายังพูดคำนั้น แม้ใจจะห่วงดอยปุย แต่เขาก็คงต้องไป “ฝากบอกน้องด้วยว่าผมขอโทษ”

“ฉันไม่รับฝากอะไรทั้งนั้น ขอร้อง..รีบออกไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน..กับเด็กที่เลี้ยงไม่เชื่องอย่างนี้” เขาเก็บกลืนความเจ็บร้าวจากคำพูดของตน เสี้ยววินาทีหนึ่ง หัวใจเสียดแว้บเหมือนถูกกระชากออกเป็นเสี้ยว ความผูกพันส่วนลึกไม่สามารถให้คำตอบ

นรภัทรขึ้นไปเก็บข้าวของ เขาไม่มีน้ำตาอีกต่อไป ก็แค่ความจริงอีกส่วนหนึ่ง..ช่วยสนับสนุนข้อสันนิษฐานเฮงซวย ว่าเขา..มันเป็นแค่คนที่ไม่มีใครต้องการ

..ไม่เหลือใครเลย..

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ภัทรจำเอาไว้ ว่าภัทรเป็นลูกของพ่อ”

“พ่ออยู่ข้างๆภัทรเสมอ ขอแค่ให้ภัทรหนักแน่นและจำไว้ตลอดว่าความจริงที่ภัทรเป็นลูกพ่อ..เป็นลูกชายคนเดียวของกฤษณะ..ไม่ใช่ภูวนาถ จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

“พ่อ..”

..มีเพียงคนหนึ่งคนที่เขานึกถึง..

..ถ้าเขากลับไป เขามั่นใจ..

..พ่อจะยังต้อนรับกันเหมือนเคย..

......

 

“แยมเอาปลอกมาใส่ให้มั้ย” ร่างเล็กมองผู้ชายตัวโตที่เอาของขวัญวันเกิดไปนอนหนุน

“มันก็บังลายน่ะสิ” เขามองดอกลีลาวดีของแยมตั้งนาน ถึงปากจะไม่บอกว่าชอบมากแค่ไหน แต่ก็เอาไปใช้ทันทีเหมือนกัน

แยมฉีกยิ้ม ปล่อยเขานอนต่อไป วันนี้ตื่นสาย แยมเลยไม่ได้ใส่บาตร ดีที่เมื่อคืนอาณะนวดหลังให้ ไม่งั้นเช้านี้คงเอวเดาะ คนบ้าอะไร มีแรงพอก็ใส่ไม่ยั้ง

พวกแม่บ้านยังคงลาหยุด วันนี้แยมเลยลงมือเองตามใจชอบ มื้อเช้ากับมื้อเที่ยงคงต้องรวบเป็นมื้อเดียวกัน มีของสดอยู่ในตู้เย็น กำลังคิดเมนูแล้วปล่อยให้กุ้งในช่องฟรีซละลายก็มีเสียงกดออดหน้าบ้าน ไม่ได้กดหรอก กระแทกรัวเลยมากกว่า

แยมเงยหน้ามองนาฬิกา เที่ยงครึ่ง หรือว่าอาณะจะนัดลูกค้าเอาไว้

“ครับ..” เจ้าตัวเดินมาเปิดประตูรั้ว มองผู้หญิงตรงหน้าอย่างประหลาดใจ   

“กฤษณะอยู่ใช่มั้ย”

แยมพยักหน้าหงึก เชิญแขกเข้ามาในบ้าน เธอมองแยมหัวจรดเท้า ดวงตาสวยเฉี่ยวนั้นบ่งบอกว่ารู้จัก แต่แยมคิดยังไงก็ยังคิดไม่ออก

“คุณ..” แยมเพิ่งนึกได้ “ที่มาส่งจดหมายตอนนั้น”

มันเป็นจดหมายสีแดงที่อาณะเกลียดชัง แยมจำหน้าตาไม่ได้ แต่กิริยาท่าทางไม่แตกต่าง   

“อ้อ..” เธอแค่นเสียงอย่างชิงชัง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความถือดี “ของมือสอง ทิ้งแล้วยังไปเก็บมาใช้อีกเหรอเนี่ย กฤษณะที่ฉันรู้จักไม่น่าจะใช่ผู้ชายแบบนั้นนี่นา”

แยมชาวาบไปทั่วร่าง ใบหน้าสะสวยเมื่อได้มองอย่างชัดเจน เหมือนกับภาพวาดของผู้หญิงคนนั้น..ที่เขาทิ้งไว้ในห้องทำงาน เหนืออื่นใด..ความเกลียดชังของเธอเหมือนกับคุณภัทรไม่มีผิด ร้อนด้วยไฟ พลุ่งพล่านเหมือนอยู่ในกองเพลิง

“คุณ..เนตร” แยมรู้จักเธอดีแล้ว ในเมื่ออาณะรับแยมกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง เขาจึงไม่คิดปกปิดเรื่องในอดีตของตน แยมรู้ว่าเขาเล่าไม่หมด แต่แยมไม่คิดถามให้เขาช้ำใจอีก

..เธอมาทำไม..

“ฉันควรจะดีใจนะ ที่ผัวเก่าสู้อุตส่าห์แนะนำให้เมียสองคนได้รู้จักกัน” เธอก้าวเข้ามา สีหน้าไม่บ่งบอกสักนิดว่ายินดีตามปาก “แต่เสียใจสุดๆเลยล่ะ ที่เขาถึงกับใฝ่ต่ำ ไปรับเลี้ยงเอาเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า แล้วไง ถูกสวมเขาเหมือนเดิม แต่หนนี้รู้สึกจะเล่นชู้กับลูกชายตัวเองเลยนี่ ตอบฉันที เขาแค้นจนกระอักเป็นลิ่มเลือดรึเปล่า”

แยมตกประหม่ากับคำพูดทั้งหลาย แค่นั้น..มันบ่งบอกทั้งหมด คุณภัทรเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง

“ใฝ่ต่ำเหมือนกันทั้งพ่อทั้งลูก หน้าตาเหมือนไอ้เด็กปัญญาอ่อนนั่นขนาดนั้น มิน่า..” ปลายเล็บยาวจับลงบนใบหน้าอีกฝ่าย เธอเพ่งมอง..เหมือนมาก

“คุณมาทำไม” แยมปัดมือเธอออก รู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลย เธอจะโกรธแยมก็ได้ เพราะแยมมาทีหลัง แต่เธอกับอาณะจบกันไปแล้ว ถ้ามาด้วยดี แยมจะไม่ว่าแม้แต่นิด

เนตรไม่ตอบ เธออยากรู้จับใจ อะไร..ที่ทำให้เขาเปลี่ยนความคิดของตัวเอง ถ้าเธอกับไอ้เด็กนี่ไม่แตกต่าง ร่าน มั่วอย่างว่า แล้วทำไมเขาถึงให้โอกาสมัน!

..ทำไมไม่ใช่เธอ..

“เขายกแกขึ้นเป็นเมียเขาใช่มั้ย”

แยมไม่กล้าบอก แต่เธอคงรู้มานานแล้ว ถ้าทุกความเคลื่อนไหวในบ้าน มีคุณภัทรเป็นผู้เล่า

“ตำแหน่งตรงนี้มันควรเป็นของฉันต่างหาก!” เธอผลักไหล่บาง ร่างเล็กเซไปก้าวหนึ่ง

แยมไม่โต้ตอบ ได้แต่เงยมองชั้นสอง หวังว่าอาณะจะยังไม่ลงมา แค่เห็นจดหมายกับภาพถ่าย เขายังเจ็บปวดขนาดนั้น แยมไม่คิดให้เขาได้เจอเธอหรอก

“กฤษณะอยู่ข้างบนใช่มั้ย” เธอตั้งท่าจะขึ้นไปบนบ้าน แต่แยมถลันเข้ามาขวาง

“คุณพูดธุระเถอะครับ อย่าไปรื้อฟื้นอะไรเลย แค่นี้เขาก็เจ็บแทบตายแล้ว”

เนตรมองอย่างเกลียดชัง ปกป้องกันเข้าไป เขามันเฮงซวย คิดว่าตัวเองถูกแล้ว ดีแล้วงั้นเหรอ คนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างหัวมันสินะ

เธอกระชากคนตรงหน้า ความโกรธแค้นสุมทุม แรงที่ไม่น้อยนักตบลงบนเสี้ยวหน้าหวาน ปลายเล็บจิกลงเรือนผมแล้วขยุ้มเต็มกำลัง

“หลงรักนักใช่มั้ย หลงอะไรในตัวเขาเหรอไอ้เด็กโง่” เธอเค้นเสียงข้างหู “ลีลาบนเตียงของเขารึเปล่า คุยกับฉันก็ได้นะ ยังไงเราก็มีผัวคนเดียวกัน เขาเก่งใช่มั้ยล่ะ เก่งกว่าผัวใหม่ชั้นหลายเท่าด้วยซ้ำ”

แยมเม้มปากแน่น พยายามแกะมือที่จิกลงบนผมออก

“ถ้าคุณชอบเขานัก แล้วมีคนอื่นทำไมล่ะ!

“เหตุผลเดียวกับแกไง! คิดว่าเขามีเวลาให้ฉันนักเหรอ คิดว่าเขาบอกว่ารักซ้ำๆกับฉันเหรอ มีแต่เงิน กลางคืนมาก็เซ็กซ์ ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีการเอาใจ ไม่มีวันสำคัญ เขาเห็นฉันเป็นสัตว์เลี้ยงที่เอาอาหารยัดปากไปวันๆก็พอแล้วไงล่ะ! 

แยมผลักตัวเธอออก เนตรเซไปด้านหลัง เธอกรีดเสียงเรียกชื่อเขา แยมตกตะลึง

“หยุดนะ! คุณจะบ้ารึไง”

เธอหันกลับมาเล่นงานคนอยู่ใกล้ มือทั้งสองขยุ้มลงแขนเรียว จิกเล็บลงไปจนขึ้นรอยแดง แยมอาจโต้ตอบได้ง่ายๆ แต่แยมไม่ทำ ถ้าเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจะเสียใจ

“แกปกป้องเขาทำไม คิดเหรอว่าเขารักจริง คนอย่างกฤษณะก็แค่หาคนมาเป็นเครื่องมือทำร้ายฉันกับภัทรเท่านั้น! คิดว่าเป็นนิยายเหรอ ไอ้เด็กขายตัว! คิดว่าจะมีเจ้าชายมารับเลี้ยงแล้วประเคนเงินทองให้เป็นเจ้าหญิงสินะ โง่!

แยมนิ่งงัน เธอพูดเหมือนล่วงรู้สิ่งที่ติดค้างในใจมาโดยตลอด แยมก็แค่ไม่อยากคิด แค่อยากจะลบมันออกไป ความคลางแคลงที่มีอยู่น้อยนิด แต่อาจลุกไหม้เหมือนเปลวธูปที่ตกลงบนน้ำมัน   

“ที่เขาดูแลแก ก็เพราะเขาจะไถ่โทษ ขนาดลูกเขา เขายังร้ายได้ลงคอ เขาจะดีกับแกทำไม” เธอตวาด “ฉันกับแกมันก็ไม่แตกต่างหรอก อย่าหลงตัวเอง..โอ๊ย!

แรงจากเบื้องหลังกระชากแขนหญิงสาวออก ทั้งร่างถูกเหวี่ยงไปบนโซฟา ความเจ็บแล่นปลาบจากแรงเค้นบนหัวไหล่ เธอกุมมันพร้อมกับหันไปมองคนตรงหน้า

“คุณ..”

กฤษณะอุ้มร่างเล็กบางที่ทรุดอยู่แทบพื้นขึ้นมา แยมแตะแขนเขา ส่ายหัวบอกว่าไม่เป็นอะไร เขาถึงยอมปล่อย ทุกการกระทำตกอยู่ในสายตาของใครอีกหนึ่ง น้ำตาที่ไหลรินยังเทียบไม่ได้กับความเสียใจเบื้องลึก

เขาหันกลับมาเผชิญหน้า เขาเคยเจ็บปวด แต่ตอนนี้ มันไม่มีความรู้สึกนั้นเหลือแม้เพียงเศษเสี้ยว กุญแจที่ปลดตรวน มันหาได้ไม่ยาก แต่มักจะมีหลายสิ่งบดบังจนมองข้าม ที่เขาต้องจัดการ ก็คือ ความคิดของตัวเองเท่านั้น  

“เธอมายุอะไรเมียฉัน” เขาถามเรียบๆ

“ปกป้องกันดีนักนะ!” เธอลุกขึ้นยืน

“ถ้ามีธุระจะมาอาละวาดเหมือนหมาบ้าแค่นี้ ก็เชิญ” เขาพยักพเยิด “มาทางไหนกลับไปทางนั้น”

เนตรตรงเข้ามาหาเขา สิ่งที่เอาคืนได้ ก็คือวิธีเดียวกับที่เขาเคยทำเธอ ฝ่ามือเรียวบางตบลงใบหน้าคมเข้มเต็มแรง เขายืนนิ่ง ไม่โต้กลับ เมื่อเขาเฉย เธอจึงโถมเข้าใส่ ทั้งทุบทั้งตี อาละวาดให้สมกับความเสียใจทั้งหมดทั้งมวล

“พอใจรึยัง” เขาถาม แล้วแค่เพียงอ้อมกอดเดียวที่เขามีให้ เธอก็ร้องไห้โฮ

แยมมองภาพทุกอย่าง หัวใจเหมือนถูกบีบเค้นอย่างรุนแรง แยมรู้ เขารักเมียเขามากกว่าใคร ถ้าเพียงวันนั้นเขาให้โอกาสคุณเนตร พวกเขาจะเป็นคู่รักที่น่าอิจฉา เหมือนที่แยมกำลังได้อยู่ในตอนนี้

..เจ็บ..และคงเจ็บมากกว่า..ถ้ารู้ว่าตัวเองเป็นได้แค่เครื่องมือชิ้นหนึ่ง..

“คุณไม่เคยรักใครเท่ากับตัวเอง!” แม้ปากจะพูดอย่างนั้น แต่เธอยังคงกอดเขาไว้

..ไม่รู้อะไรที่ทำให้เธอรักเขา..แต่เธอก็รักไปแล้ว..

..รักอย่างโง่งมงาย..

“คุณรู้อยู่แก่ใจ คุณแก้แค้นฉันได้ที่ภัทร คุณเอาลูกไป ทำร้ายหัวใจเขาเพื่อความสะใจของคุณเอง อย่ามาทำอ้างว่าเลี้ยงดูมา คุณรู้ว่าการเลี้ยงเด็กคนหนึ่งให้ได้ดีต้องทำยังไง ต้องสั่งสอนยังไง แต่คุณไม่ทำ คุณทำร้ายเขาทางอ้อม!

เขาไม่โต้ตอบ ปล่อยให้เธอต่อว่าทุกสิ่งทุกอย่าง ในเมื่อมัน..เป็นความจริง

“แม้แต่เด็กนั่นก็เป็นแค่เครื่องมือทำร้ายภัทร ทำร้ายฉัน คุณแค่จะตอกหน้าพวกเรา คุณรู้ว่าถ้าเอามันเข้ามา ภัทรจะต้องโกรธ คุณรู้ว่าฉันจะต้องเสียใจ หัวใจคุณทำด้วยอะไร”

“อาณะ..” แยมคราง สับสนกับทุกเรื่อง ย้อนคิดไปตั้งแต่แรกเริ่ม การเอาอกเอาใจ การกระทำทุกอย่าง แยมเพิ่งรู้ เพิ่งเข้าใจ ที่เขาใส่ใจ ห่วงใยกันมากมาย

..มันอาจเป็นแค่การชดใช้ให้เท่านั้น..

..แค่การกระทำ..ที่ลบล้างความรู้สึกผิดในใจของเขาเท่านั้นเอง..

กฤษณะนิ่งเงียบเหมือนเคย เขาไม่ปฏิเสธ คงต้องใจเย็นมากกว่านี้ ถ้าคิดจะให้คนสองคนเข้าใจ

“เนตร..เรื่องมันนานมาแล้วนะ เธอจะรื้อฟื้นทำไม”

“นานมาแล้วเหรอ! แล้วคุณเคยถามฉันมั้ย ว่าที่นานมาแล้ว ฉันยังเจ็บแค่ไหน!” เธอร้องไห้ อยากอ้อนวอนขอโอกาสเขาอีกครั้ง แม้มันจะนานอย่างปากพูด แต่เธอยังคงต้องการเขาเหมือนเคย

..แต่เขา..ใจแข็งเหมือนเพชร..คงไม่มีวันหยิบยื่นโอกาสนั้นให้ใคร..

..คนที่ได้ไป..คงสำคัญ..

แยมคิดจะเดินออกไป มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา แยมไม่อยากก้าวก่าย จบจากวันนี้ เขาอาจจะ..กลับไปคืนดีกับคุณเนตร เพื่อเธอ..แล้วก็เพื่อคุณภัทร

..ไม่มีอะไรหรอก..ก็แค่..กลับไปอยู่คนเดียวอีกครั้ง..

..แต่ทำไม..น้ำตามันไม่หยุดไหลเลย..

“แยม..อย่าไป” เขาเรียกไว้ มือประคองคนในอ้อมกอดลงนั่ง แต่ดวงตาเขามองมาที่แยมเพียงคนเดียว “อาไม่มีอะไรจะปิดบัง ถ้ารู้ก็รู้กันให้หมด”

แยมพูดไม่ออก ยังลังเล แต่ถ้าคิดจะเชื่อ แยมก็มีแค่โอกาสเดียวเท่านั้น

..เขากำลังบอกแยม..ว่าเขาเลือกแล้ว..

..เลือกคนที่จะมายืนเคียงข้างเขาอีกครั้ง..

“ฉันเสียใจ” เขาบอกกับอดีตภรรยา เธอโผเข้ากอด ร้องไห้ไม่หยุดหย่อนกับฝ่ามือที่ลูบลงบนแผ่นหลัง “ฉันจะไม่โกหก เธอพูดถูกแล้ว..ฉันเคยคิดอยากจะเอาคืน แต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ฉันหยุดมัน ถามตัวเธอเองเถอะ เคยเข้าใจอะไรบ้างมั้ย”

“คุณไม่เคยรักฉัน”

“ถ้าเธอต้องการเป็นคำพูด ฉันก็เสียใจที่ฉันไม่เคยบอกมัน แต่ถ้าเธอต้องการความจริง ฉันจะบอกแค่วันนี้วันเดียว..” แม้แต่ตอนที่เขาพูดกับคุณเนตร เขายังมองมาที่แยม แววตานั้นอ้อนวอน หลายประโยคจากเขาอาจเจ็บปวด แต่ถ้าผ่านมันไปได้ เขาสัญญาว่าจะไม่มีอีก

“ฉันรักเธอ เนตร..ฉันเองก็รักเธอเหมือนกัน”

แยมรู้สึกว่าหัวใจกำลังจะฉีกขาด คำหนึ่งคำ คำเพียงคำเดียวที่มีความหมายมากมาย มันยาก..ที่จะทำให้เขาพูด และคงยากกว่า..ที่จะฟังเขาพูดคำนั้นกับอดีตคนรัก

แยมอยากหนีหายไปจากตรงนั้น แต่เพราะเขาขอร้อง แยมถึงยังอยู่ ต่อให้หลังจากนี้เขาจะพูดอีกหลายประโยคที่เหมือนยกมีดมาเชือดใจกัน แยมก็คงจะรับฟัง

“ฉันมีเธอคนเดียวมาตลอด เธอควรจะรู้ว่าถ้าฉันไม่ต้องการทำอะไร ฉันจะไม่ทำ ไม่มีใครบังคับฉันได้ การที่ฉันขอเธอแต่งงานเพราะฉันรักเธอ และถ้าเธออยากรู้ ฉันเคยคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอ เธอน่าจะจำได้ดี กระทั่งคืนนั้น..”

เธอสะอื้น กอดเขาเหมือนเด็กๆ

..พี่ชายข้างบ้านที่เธอหลงใหล..เธอคิดว่าตัวเองจะเอื้อมถึง..แต่เขากลับไกลออกไป..

..พอเธอปล่อยมือ..มันกลับกลายเป็นเวลาที่เขาหันมามอง..

..สายเกิน..สายมากไป..

“ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็เสียใจที่เป็นต้นเหตุให้เธอรับความจริงตรงนี้ไม่ได้” เขาลูบผมเธออย่างอ่อนโยน แต่ความอ่อนโยนนั้น มันเหลือเพียงพี่กับน้องเท่านั้น

“ฉันรักคุณ..” เธอมองหน้าเขา น้ำตาที่ยังรินลง มีเขาช่วยปลอบโยน “รู้มั้ย..แม้แต่ตอนที่มีคนอื่นอยู่ข้างๆ ฉันก็หลอกตัวเองเสมอว่าเป็นคุณ”

กฤษณะปล่อยมือจากเธอ “ทุกอย่างมันสายไปแล้ว ไม่มีใครกลับไปแก้ไขอะไรได้ เธอมีภูวนาถแล้ว กลับไปหาเขาซะ”

“ตอนนี้คุณรักเด็กนั่น” เธอมองร่างเล็กอีกหนึ่ง อยากรู้ ไม่เข้าใจเอาเสียเลย สิ่งที่เธอไม่ได้ ทำไมอีกฝ่ายถึงได้มา

“แยมกับเธอคล้ายๆกัน แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกัน แยมยอมรับในตัวฉันมากกว่าเธอ ฉันคิดว่ามันถึงเวลาที่ฉันจะทำอะไรเพื่อเขาบ้าง ถ้าฉันอยากจะเปลี่ยนตัวเองอีกครั้งเพื่อใคร ก็ต้องเพื่อแยมคนเดียว” เขาพูดสิ่งที่เธอต้องการ

“เพียงแต่ตอนนี้ฉันไม่ได้เปลี่ยนตัวเอง ไม่ได้ฝืนตัวเอง ฉันแค่ยอมให้แยมเข้ามาในใจของฉันเท่านั้น”

“รักเหรอ..แล้วเด็กนั่นจะยังรักคุณมั้ย ในเมื่อก็รู้อยู่ทนโท่ว่าคุณเอามันมาเพื่ออะไร” เธอแค่นยิ้ม ไม่อยากยอมรับว่าทุกอย่างจบลงแล้ว “ถ้ายังรักก็โง่เต็มที”

กฤษณะไม่ใช้คำอธิบายไร้สาระ แยมดูลังเล

“เริ่มแรก อาไม่ปฏิเสธ จริงอย่างที่เธอพูดทุกอย่าง”

แยมตัดพ้อเขาผ่านสีหน้า เขาเป็นคนแรก เป็นคนเดียวที่แยมรัก ถ้ารู้มาก่อน..ถ้ารู้ว่าเขาหวังเพียงหลอกใช้กัน แยมอาจจะไม่รักเขามากมายแบบที่เป็น

“แต่ตอนนี้..แยมมองตาอา แล้วจะรู้ทุกอย่างเอง”

แยมมองเขา ถ้าเขาพูดโกหก แยมอาจจะรู้ แต่ถึงอย่างนั้น ดวงตาของเขา ก็ไม่เคยโกหกอะไร นัยน์ตาสีนิลลึกลับที่แยมหลงใหล มันอาจจะอ่อนหวาน เศร้าโศก หรือเชือดเฉือนกันโดยไร้คำพูด หากไม่ว่าอย่างไร เขาก็ยังสื่อความในใจผ่านดวงตาคู่เดิม

..เชื่อได้ใช่ไหม..กับคำว่า รัก..

“คนใจร้าย” แยมพึมพำ เช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาทั้งรอยยิ้ม

..นั่นสินะ..ถึงเขาจะหลอกกัน..แยมก็ยังคงรักเขาอยู่ดี..

“แกมันไม่รู้อะไร” เธอรู้คำตอบของคนทั้งคู่แล้ว “ถ้ารักเขาวันนี้ วันหน้า แกก็ต้องเจ็บ..เจ็บอย่างที่ฉันเจ็บ! 

“คุณต่างหากที่ไม่รู้อะไร” แยมเงียบมานานเกินพอ “ผมรักเขา ต่อให้เขาจะเป็นยังไง จะหลอกใช้ผม จะมองผมเป็นตุ๊กตาหรือสัตว์เลี้ยงอย่างคุณว่า ยังไงผมก็ยังรัก”

เธอนิ่งงัน ความเจ็บปวดนั้นกรีดใจจนร้าวราน

“คุณเท่านั้นที่ทำตัวเอง คุณมีสิทธิ์เลือกทุกอย่าง แต่คุณไม่ทำ อย่าเที่ยวโยนความผิดให้ใคร” แยมมองหน้าเขา รอยยิ้มทั้งหมด ตอบเขาไปแล้ว

..แยมมั่นใจ..ในรักที่เขามีให้..

“ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรออกมา มันไม่มีผลหรอกครับ เพราะผมจะไม่มีวันเลิกรักเขาเลย”

กฤษณะยิ้มน้อยๆ เขาคิดว่านี่เป็นความในใจที่ดีที่สุดของแยม นับแต่รู้จักกันมา

..แพ้ทางเด็กเสียแล้ว..

“เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีกนะเนตร ฉันบอกเธอได้เท่าที่บอก เราแก้ไขอดีตไม่ได้ ในเมื่อเขารักเธอ เธอก็ควรจะกลับไป”

เธอรับรู้แล้ว อาจจะรู้ตั้งแต่มาหาเขาถึงที่นี่ก็ได้ ว่าเธอไม่มีวันได้เขากลับไป

“ภัทร..” ความในใจของเธอบดบังจุดประสงค์แท้จริงที่ทำให้เธอต้องมาหาเขาถึงเชียงใหม่ เธอยอมรับ ว่ายังรักตัวเองมากกว่าเด็กคนนั้น

กฤษณะเปลี่ยนสีหน้า

“ภัทรทำไม”

เนตรมองตาเขา เธอรู้สึกว่ามือตัวเองสั่นเทา

“ฉันจะทำยังไงดี”

“ภัทรทำไม!” เขาขยับเข้าไปหา คว้าไหล่เธอขึ้นมาเค้นถาม

“เพราะคุณ! ถ้าคุณไม่เอาลูกไปจากฉัน เขาก็จะได้อยู่กับแม่ กับพ่อที่แท้จริง!” เธอฟูมฟาย ความกลัวแล่นปลาบเข้ามาในใจ “ถ้าคุณไม่เอาไอ้เด็กนั่นมาเป็นเมีย ภัทรก็คงไม่ไปคว้าเอาน้องชายพ่อเดียวกันหรอก!

แยมตกตะลึง หันมองคนรักที่กำลังทวนถามเธออีกครั้ง ไม่มีใครรู้เรื่องที่กรุงเทพ

“คุณไม่เข้าใจรึไง ภัทรนอนกับมัน ลูกของเขากับเมียเก่า มันเป็นน้องของภัทรนะ! คุณจะให้พี่น้องเอากันเองเหรอ โสโครก!

กฤษณะเงียบงัน เขาไม่รู้มาก่อน “มันเกิดขึ้นได้ยังไง”

“เมื่อคืน..ฉันกับเขาไปงาน ฉันไม่รู้ว่าภัทรจะทำแบบนี้” เธอพาลใส่เขา “ถ้าภัทรอยู่กับฉันตั้งแต่แรก! ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งโกหกลูกหรอก คุณคิดจะให้แม่มันบอกลูกชายว่ามีชู้รึไง!

“แล้วถ้าฉันยอมปล่อยให้เธอเลี้ยงภัทรจริงๆ ฉันจะแน่ใจเหรอว่าเธอไม่คิดจะเอาไอ้ยาขับเลือดนั่นมากินอีกน่ะ!

......

“หมายความว่ายังไง”

กฤษณะหันขวับ เขากำลังหาทางออก แต่คนที่เขาไม่อยากให้มาได้ยินมากที่สุด กลับยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าแล้ว

“ภัทร..”

......

 







Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 22 : Yew - Sorrow 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 16877 , โพส : 156 , Rating : 14% / 101 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7
# 156 : ความคิดเห็นที่ 4291
อาณะก็รักภัทรมากๆเลย รักเป็นลูกทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่ใช่ ขนาดเรื่องแยมอาณะยังดูให้อภัยภัทรมากกว่าแยมอีก ถึงจะเกลียดคนแม่แค่ไหน แต่ภัทรก็เป็นลูกของผู้หญิงที่ตัวเองเคยรัก มันจะไม่ผูกพันธ์เลยก็ไม่ใช่
Name : HuangZiPrang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HuangZiPrang [ IP : 125.24.58.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2561 / 13:32
# 155 : ความคิดเห็นที่ 4262
ไรท์แต่งได้สนุกครบรสมากกกกกกก
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 49.229.132.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 21:47
# 154 : ความคิดเห็นที่ 4261
เละเทะกันไปใหญ่แล้ว.......เอาเลยให้มันระเบิดกันออกมาให้หมดจะได้จบๆกันสักที ภัทรก็ไม่น่าเล๊ยยยยคนเรา ถึงจะเลวร้ายแค่ไหนถ้าเลือดดีมีนยังมีอยู่บ้างก็ควรรู้ผิดถูก ดีนะที่น้องไม่ตายไม่งั้นความผิดนี้จะคอยหลอกหลอนไปจนตาย แล้วน้องก็เด็กขนาดนั้นแกก็เสี้ยนไม่เลือกที่เลย ก็ได้แต่ด่าในใจแหละแค่นี้ภัทรก็น่าจะย่ำแย่พอแล้ว ตอนแรกเห็นคุยกับพ่อดีแล้วนึกว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ซะอีก อย่างว่าแหละปัญหามันหมักหมมมาก็เท่ากับอายุภัทรอ่ะนะ เฮ้อออออ
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 49.229.132.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2561 / 21:38
# 153 : ความคิดเห็นที่ 4185
สงสารปุย สงสารภัทร สงสารแต่ละคนที่โหยหาความรักความอบอุ่น
Name : itzmeboombim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ itzmeboombim [ IP : 184.22.211.33 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2561 / 19:32
# 152 : ความคิดเห็นที่ 4156
เฮ้ออออออออออออ

สงสารภัทร

แล้วก็สงสารดอยปุยด้วย

ภัทรสู้อีกนิดนะ
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 96.30.83.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2561 / 21:32
# 151 : ความคิดเห็นที่ 4132
พีคในพีคจ้า หลับตาไว้อาลัยพี่ภัทร โธ่ น่าสงสารที่สุดในเรื่องแล้วรึเปล่า ไม่มีใครรักซักคน
PS.  เธอกับชั้นระยะทางเป็นพัน เธอกับเค้าระยะทางเป็นศูนย์
Name : lovelylittleduck < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelylittleduck [ IP : 1.46.173.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2561 / 12:40
# 150 : ความคิดเห็นที่ 4127
พีคในพีค ขุ่นพระะะ!
Name : Pepii922 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pepii922 [ IP : 161.200.188.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2561 / 11:36
# 149 : ความคิดเห็นที่ 4095
ภัทรน่าสงสารที่สุด โอ้ยทูลหัวของบ่าว
PS.  
Name : บริสเบส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บริสเบส [ IP : 27.55.89.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มกราคม 2561 / 22:52
# 148 : ความคิดเห็นที่ 4080
สงสารภัทรที่สุดแล้วแง
PS.  くどぅー
Name : TheLaughter < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TheLaughter [ IP : 49.49.60.145 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2561 / 18:35
# 147 : ความคิดเห็นที่ 4054
แม่ของแยมกับดอยปุยเป็นคนเดียวกัน?
Name : Bbyun04 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bbyun04 [ IP : 182.232.112.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2561 / 19:40
# 146 : ความคิดเห็นที่ 4045
โอ๊ยยยย ไม่ไหวแล้วโว่ย ฮือออออออ
Name : pim pimmi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pim pimmi [ IP : 27.55.104.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2561 / 21:33
# 145 : ความคิดเห็นที่ 3994
โอ้โหหหห มันพีคตรงที่ภัทรไม่รู้แล้วไปนอนกับปุย เข็มทิศเปลี่ยนฝั่งอีกแล้ว คนที่น่าสงสารมากที่สุดของเรื่องคงต้องยกให้ภัทรแล้วแหละ รับอะไรแย่ๆหลายอย่างเกินไป โอเวอร์โหลดมากที่สุดแล้วอ่ะ ฮืออออ
Name : pondist < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pondist [ IP : 171.99.119.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ธันวาคม 2560 / 13:20
# 144 : ความคิดเห็นที่ 3971
โอ้ยภัทรลูกกกกกก
Name : ยัยปีโป้ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยัยปีโป้ [ IP : 223.24.55.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 สิงหาคม 2560 / 03:01
# 143 : ความคิดเห็นที่ 3949
อ๊ากกกกก เป็นมหากาพย์ส่งท้ายหรือไงเนี่ย เรียกได้ว่าต้องเคลียร์ทุกประเด็นเลยใช่ไหม ตอนนี้สงสารภัทรสุดๆอ่ะ ภัทรนี่คงไม่ได้คู่กับดอยปุยหรอกนะ เพราะพ่อเดียวกัน
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.172.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ธันวาคม 2559 / 11:32
# 142 : ความคิดเห็นที่ 3912
นึกว่าจะแฮปปี้แต่พอมาอ่านตอนนี้ดราม่ามาเต็มครัช
Name : คุกกี้คุกกี้รันรัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คุกกี้คุกกี้รันรัน [ IP : 64.233.173.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 เมษายน 2558 / 01:16
# 141 : ความคิดเห็นที่ 3850
อยากกระโดดถีบปากภัทรมากตอนที่ด่าน้อง
เลวโคตรๆ สมน้ำหน้ามันแล้วที่โดนแบบนี้ทำทั้งแยม
ทั้งปุย ขนาดน้องเป็นแบบนี้ยังด่าว่าแรงๆ
เจอแบบนี้เราว่ายังไม่สาสมกับสิ่งที่มันทำกับคนอื่นเลย
ส่วนยัยเนตรขอให้รับผลกรรมหนักๆเลย ชั่วโคตรๆ
สงสารภัทรไม่ลงจริงๆ
Name : pooddleboy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pooddleboy [ IP : 183.88.250.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:08
# 140 : ความคิดเห็นที่ 3833
เอาจริงๆปะ ภัทรเป็นคนที่ไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง

หัวใจถูกทำลายไม่เหลือชิ้นดี

เป็นเรา ยังไม่รู้เลย จะมีชีวิตปกติ ยิ้มหัวเราะได้มั้ย
Name : เจ้าหญิงตุ๊บป่อง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงตุ๊บป่อง [ IP : 183.88.249.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2556 / 14:22
# 139 : ความคิดเห็นที่ 3819
เมื่อไหร่ ใครต่อใครจะเลิกทำร้ายหัวใจของเด็กที่บริสุทธิ์อย่างภัทรเสียที
ตั้งแต่เขาเกิด ก็กลายเป็นเครื่องมือของการแก้แค้นของคนสองฝ่าย จนโต
เมื่อเพียงเขาต้องการแค่การยอมรับตัวตนของการมีอยู่ ช่วยให้เขามีที่ยืน
รับรู้ว่าเขาัยังมีชีวิต เป็นส่วนร่วมในครอบครัวด้วยขอเพียงแค่นี้หยิบยื่นให้
กับเด็กคนนึงไม่ได้เลยเชียวหรือ
Name : khun only < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ khun only [ IP : 223.204.180.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มิถุนายน 2556 / 12:10
# 138 : ความคิดเห็นที่ 3795
ฮือ... เรื่องนี้คนที่น่าสงสารที่สุดคือภัทร T^T
Name : Natcha [ IP : 110.171.150.119 ]

วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 08:28
# 137 : ความคิดเห็นที่ 3780
ดราม่าน้ำตาไหลพรากกก ภัทรน่าสงสารมากก สงสารที่สุดเลย.......................
PS.  รัก SUPER JUNIOR 13 ONLY!!!
Name : เอลฟ์คนนึงที่รักเอสเจหมดหัวใจ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เอลฟ์คนนึงที่รักเอสเจหมดหัวใจ [ IP : 124.121.87.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มีนาคม 2556 / 12:12
# 136 : ความคิดเห็นที่ 3744
ภัทร...มาได้ยิน.... T___T
แต่ก็ดี ความจริงจะได้เปิดเผยเสียที ว่าจริงๆแล้วอิแม่เ ลวสุด

แต่ก็ควรจะอธิบายให้เข้าใจกันนะ
ไม่อยากให้นรภัทรเจ็บไปมากกว่านี้

สงสารภัทร...

แอบชื่นชมแยม มั่นคงไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ

ขอบคุณค่ะ
Name : u moon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ u moon [ IP : 182.232.164.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤศจิกายน 2555 / 18:30
# 135 : ความคิดเห็นที่ 3722
เป็นเรืองแล้วไงทีนี้ ภัทรจะยอมรับความจริงได้หรือเปล่าน่ะ ทำไมภัทรน่าสงสารจังเลย
PS.  เราชอบ yaoi ความสำเร็จอยู่ที่ความพยายาม
Name : Joker Mask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joker Mask [ IP : 110.49.250.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2555 / 22:42
# 134 : ความคิดเห็นที่ 3703
สงสารภัทร 
อ้ากกกกกก
ภัทรร T^T
แม่ภัทร ใจร้ายไปแล้วนะ!!!
Name : ThE_KH < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ThE_KH [ IP : 118.174.86.112 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2555 / 13:31
# 133 : ความคิดเห็นที่ 3655
พอจะจบแล้วภัทรกลับเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด
Name : Oops < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Oops [ IP : 115.67.192.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กรกฎาคม 2555 / 20:50
# 132 : ความคิดเห็นที่ 3632
ตอนแรกนั่งจิ้นภัทรกับน้องปุยประจำ=w= //ชอบสายพี่น้อง//

มาถึงตอนนี้.......เฮ้ยยยยยยยยยย=[]=!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

PS.  D18 Only! // รักฟง (ในรีบอร์น) นะ แต่นอกใจไปหาเฮียโซจิใน Hakuouki แล้วว >o<!
Name : ผู้วิเศษในคราบมนุษย์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้วิเศษในคราบมนุษย์ [ IP : 223.204.236.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 14:58
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android