คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sins : Lust (Yaoi)

ตอนที่ 3 : Dandelion - Wishes come true [100%]


     อัพเดท 26 พ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : nigiri-sushi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nigiri-sushi
My.iD: https://my.dek-d.com/nigiri-sushi
< Review/Vote > Rating : 100% [ 20 mem(s) ]
This month views : 790 Overall : 159,862
4,361 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4030 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 3 : Dandelion - Wishes come true [100%] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 16979 , โพส : 180 , Rating : 9% / 170 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 



เสียงเรียกชื่อผู้ป่วยดังแว่วอยู่ข้างหู แสงสว่างตรงห้องโถงวาบวับไปมา เงาผู้คนเดินกันขวักไขว่ ดวงตากลมสวยหรี่ปรือ ศีรษะเล็กโอนเอนไปทางผู้ชายตัวโตที่นั่งนิ่ง

กฤษณะพารุ่นพี่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยมาหาหมอ แผลตรงฝ่ามือเหมือนจะติดเชื้อ มันอักเสบแล้วเริ่มมีหนองคั่ง พี่ธวัชนอนร้องโอดโอยอยู่บนที่นอนเก่าๆ ขวดเหล้ากระจัดกระจายข้างตัว เขารู้มาว่าพี่ธวัชดื่มบ่อย ดื่มจนขาดไม่ได้เสียแล้ว และถ้าต้องขาดคงต้องตายเสียก่อน

ชายหนุ่มหันมาทางเด็กตัวเล็กที่นั่งสัปหงกอยู่ข้างกาย แยมอายุยี่สิบปีพอดี วัยกำลังเรียนมหาวิทยาลัยแต่ก็ไม่ได้มีโอกาสเข้าไปเรียนเหมือนลูกคนอื่น เด็กนี่พยายามหาเลี้ยงพ่อด้วยกำลังอันน้อยนิด ไม่เคยได้มีของดีๆใช้ ไม่เคยได้มีอะไรดีๆกิน ผิดกับนรภัทรที่จ่ายเงินได้เป็นเบี้ย อยากได้อะไรก็ได้ ไม่เคยมีใครคิดขัด

นัยน์ตาสีเข้มทอดมองร่างบอบบางที่ดูคล้ายปุยนุ่น ข้อมือเล็กเรียวจนกำเพียงนิดก็คงหัก แต่ละวันได้กินอิ่มหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ ผิวกายนวลเนียนขาวซีด อาจจะเพราะนั่งหลบอยู่แต่ในมุมแคบๆ เพียรทำงานค่าแรงต่ำทั้งวันทั้งคืนไม่ได้ลุกไปไหน

ง่วงเหรอแยม เขาพึมพำถามแต่ไม่ได้รับคำตอบ เห็นแต่เจ้าตัวน้อยเหมือนจะสะดุ้งด้วยความตกใจ ท่าทางดวงตาอันหนักอึ้งนั่นคล้ายจะไม่มีเรี่ยวแรงเหลือฝืนแล้ว

กฤษณะยิ้มน้อยๆ แขนกว้างยกขึ้น แตะแผ่วเบาลงไหล่ลาด โอบลงมาพร้อมกับเอนตัวอีกฝ่ายเข้าใกล้ แยมไม่ได้ขัดขืน ทั้งเนื้อทั้งตัวนั่นโอนอ่อนผ่อนตามไปหมดเหมือนลูกแมวแสนเชื่อง

พิงมาก็ได้ เขาขยับตัวให้แยมเอนมาง่ายขึ้น เส้นผมสลวยซบลงกับบ่าแกร่ง หากพอนั่งได้ไม่นานตัวก็ทำท่าจะเอนลงไปอีกจนต้องยกมือขึ้นประคองไหล่นั้นเอาไว้

อือ..เสียงนุ่มเครือคราง ยกมือขึ้นเกาะปลายเชิ้ตเพื่อเป็นหลักยึด ทุกการกระทำเผลอไผลไปตามความฝันนั้นทั้งสิ้น

..อบอุ่น..อ่อนโยนเหลือเกิน..

..ทำไมความรักถึงสรรค์สร้างให้คนหนึ่งคนมีความรู้สึกหลากหลายได้ขนาดนี้..

ธวัชเดินออกมาจากเคาน์เตอร์จ่ายยา ราคาของโรงพยาบาลเอกชนมันมากเกิน อย่างน้อยก็มากขนาดที่ค่ารักษาครั้งเดียวทำให้เขาอยู่ได้ไปทั้งอาทิตย์

สายตาพร่าเลือนจับจ้องยังสองร่างที่นั่งแนบชิดกัน เขาเห็นความเอ็นดูในประกายตาคู่นั้น นึกละอายสองแขนที่โอบกอดอย่างมั่นคง เขาไม่เคยปกป้องหรือให้ความอบอุ่นกับลูกได้มากพอ เป็นแค่ไอ้ขี้เหล้าที่เอาแต่อาละวาดและจมดิ่งในห้วงทุกข์เท่านั้นเอง

เรียบร้อยแล้วเหรอครับ กฤษณะเงยหน้าขึ้นมอง เห็นถุงยาในมือ

ขอบคุณมาก เรื่องเงิน พี่จะคืน..

ไม่เป็นไร นานๆมาทีได้เลี้ยงพี่บ้าง เขาปฏิเสธคนที่ต้องการจะหาทางคืนหนี้

ธวัชหัวเราะ เวลาที่เขาสร่างเมามันก็มีความละอายมากโข ออกปากว่าถ้าอย่างนั้นก็ขอเลี้ยงคืน แยมมันทำกับข้าวเก่งนะ มีกันสองคนก็แบบนี้

กฤษณะไม่อยากรบกวน แต่ถ้าเกรงใจเท่ากับการรังเกียจ

เหล้าขาวกินได้มั้ย หรือว่าได้แต่ของฝรั่ง ธวัชเปรย กับแกล้มง่ายๆเขาพอมีปัญญาทำเลี้ยง แต่ถ้าจะให้หรูเหมือนกินร้านอาหารคงได้แต่นึกฝัน

ผมได้ทั้งหมด ชายหนุ่มตอบรับแม้ว่าจะไม่ชอบกลิ่นแอลกอฮอล์

แยมขยับตัวอย่างง่วงงุน ธวัชทำท่าจะปลุกแต่รุ่นน้องแตะมือเป็นเชิงห้าม อ้อมแขนกว้างคู่นั้นช้อนเข้าใต้ตัวเล็กบาง ไม่ต้องออกแรงอะไรก็ยกน้ำหนักเบาหวิวขึ้นแนบอกได้ง่ายดาย

เจ้าตัวเล็กซุกหน้าลงกับอ้อมอกอุ่น มือขยุ้มชายเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่นทั้งหลับตา กลิ่นน้ำหอมอวลอยู่รอบกายทำให้รู้สึกราวกับถูกปกป้องจากใครบางคนที่เฝ้าคอย

กฤษณะเปิดล็อครถ พี่ธวัชช่วยดึงประตูให้ทั้งที่ตายังมองสองคนตรงหน้าแทบไม่กระพริบ ในใจเขาคิดอะไรบางอย่าง ใคร่ครวญกระทั่งชายหนุ่มประคองแยมให้นอนกับเบาะหน้า ปรับพนักเก้าอี้ให้เอียงลงก่อนจะคาดเข็มขัดให้เรียบร้อย

ท่าทางณะจะเอ็นดูไอ้แยมมัน ธวัชเปรย มองฝ่ามือใหญ่ที่คอยจับไหล่บางไม่ให้เจ้าตัวสัปปะหงกไปชนเอากระจกรถเข้า

ก็เหมือนลูก เขาตอบสั้นๆ

นั่นสินะ..คนเป็นพ่อยิ้มน้อยๆ พี่เป็นพ่อมันแท้ๆ ยังดูแลได้ไม่เท่าณะเลย

ก็ไม่สายที่จะเริ่ม กฤษณะมักพูดประโยคห้วน แม้น้ำเสียงเขาจะทอดอ่อนโยนก็ตาม

ธวัชไม่ได้ว่าอะไรต่อ เขาถามถึงนรภัทร ลูกชายคนเดียวของเพื่อนรุ่นน้อง

ตอนนี้อยู่ม. 5 ใกล้จะเอนท์แล้วแต่ไม่เห็นทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เขาเปิดไฟกระพริบ เลี้ยวรถออกจากโรงพยาบาล

ได้ข่าวว่าจะย้ายมาอยู่ที่นี่ แล้วธวัชก็ชวนเปลี่ยนเรื่องอีก

ผมซื้อบ้านไว้นานแล้วแถวนิมมาน

เจ้าแยมตื่นขึ้นมาตอนนั้น เงี่ยหูฟังเพลงในรถที่เปิดคลอแผ่วเบา ดวงตากลมโตกระพริบปริบ หันมองคนข้างกายที่ทอดสายตาแต่ถนนด้านหน้า แอร์ในรถเย็นเฉียบ แต่แยมไม่หนาว อาจเพราะมีเสื้อตัวใหญ่ของใครบางคนคลุมอยู่แนบอกก็ได้

“ นอนต่อสิแยม เดี๋ยวถึงแล้วอาจะปลุกเอง ” เขาบอกทั้งที่ไม่หันมามอง

กฤษณะมักจะเป็นแบบนี้ เขาอ่อนโยน เขาเอาใจใส่ ละเอียดอ่อนทุกอย่าง อบอุ่นทุกครั้งที่อยู่ใกล้..มีเพียงสายตาเท่านั้นที่มักไม่เคยหยุดอยู่ที่ใคร ยากเกิน หากจะครอบครองให้หมดทั้งตัวและหัวใจที่แสนเย็นชา

แยมนึกรู้ว่าเขาอุ้มแยมขึ้นมาบนรถ ดวงหน้าร้อนผ่าว ขยับตัวขึ้นนั่งแล้วกระชับเสื้อกันหนาวบนตัวให้แน่นเข้า ได้กลิ่นน้ำหอมของผู้ใหญ่เจือจาง กลิ่นนี้นุ่มนวล หอมเย็น แยมชอบมาก ไม่เหมือนกลิ่นหอมฉุนจนขึ้นจมูกที่สัมผัสได้จากคุณนรภัทร ลูกชายของอาณะ

“ เพลงนี้เพลงอะไรเหรอ ” แยมชี้มือไปทางวิทยุ ได้ยินเสียงเพลงเบาๆ

“ เพราะรึเปล่า ” กฤษณะยิ้ม เร่งเสียงดังมากขึ้น “ ชื่อเพลง แสนรัก ” 

แยมพยักหน้าหงึกหงัก เห็นอาณะยิ้มเล็กน้อย..ถึงจะเล็กน้อยแต่แยมก็ชอบมอง ให้มองทั้งวันยังไม่เบื่อ แยมเลยชอบเพลงนี้แทบจะทันที คิดว่าคงเป็นเพลงโปรดของเขา

“ อาณะชอบ?

“ ชอบมาก ” เขาตอบ ยังชอบอยู่แม้ว่ามันจะแทงใจ จงใคร่ครวญหัวใจ ใครเล่าใครไหนกัน แสนรักมั่น ห่วงใยเธอมากกว่าฉัน

แยมยิ้มกว้าง ชอบเสียงอาณะที่สุด ฟังนุ่มละมุนแล้วก็อ่อนโยนอย่างที่คาดไว้ แยมขอให้อาณะร้องให้ฟังอีก รู้แค่ว่าเพลงนั้นเพราะ..ความหมายลึกซึ้ง

..แยมไม่ทันคิด..ว่าหลังจากนี้ชีวิตคงไม่ต่างจากความหมายของมัน..

สายตาเธอบ่งบอก เห็นใจกันอย่าหลอก จะรักใคร ไม่ต้องห่วง อย่าลวงฉันเลย ถึงต้องช้ำใจกาย ฉันก็พร้อมยอมตาย เพราะเป็นเธอ..อย่างไรทนได้เสมอ กฤษณะร้องคลอแผ่วเบา

นัยน์ตาเขาแห้งผาก เกลียด..เกลียดที่จะจ้องมองลึกลงในดวงตาของใคร ครั้งหนึ่งเคยหลงใหลที่จะมอง ชอบความนัยที่ส่องประกายแวววาม ดวงตาไม่มีวันจะโกหก

..แต่เธอโกหก..เธอหลอกลวงเขา..

..เธอบอกว่าไม่มีใคร..ยังรักเขาเหมือนเดิม..

..น่าจะรู้ตั้งแต่วินาทีนั้น..ชั่วอึดใจที่เธอหลบสายตากัน..

ร้อง..อย่าร้องไห้เสียน้ำตา หากจะรักเขาก็จงลืมฉัน จะต้องหักใจ ปวดร้าวทำไม ” เสียงทุ้มพร่าต่ำ มีความในใจบางอย่างที่มันตรึงติด สัมผัสได้กระทั่งทุกตัวอักษรที่ถูกเปล่ง “..ตัดใครสักคน มั่นในรักเดียว

แยมยิ้มร่า ปรบมือเปาะแปะ ชอบใจนักจนอยากฟังมันซ้ำอีกครั้งและอีกครั้ง แต่อาณะเลือกที่จะกดปิดแล้วจมจ่อมอยู่ในความเงียบแทน

“ อาณะไม่ชอบแล้วเหรอ ” ร่างเล็กถามประสาซื่อ

“ ไม่ชอบแล้ว..เกลียดความหมาย ” เขาเลี้ยวรถเข้าไปในซอยบ้านของเพื่อนรุ่นพี่ ฝ่ายนั้นนั่งพิงเบาะหลัง ท่าทางคงเหน็ดเหนื่อยเลยผล็อยหลับไปอีกคนหลังจากแยมตื่น

คืนนั้นดูยาวนาน พี่ธวัชเพิ่งหายจากไข้แต่ก็ยินดีต้อนรับรุ่นน้องของตัวเองอย่างเต็มใจ คำคุยโวที่ว่าแยมทำอาหารเก่งไม่ผิดไปจากที่บอกเลย กฤษณะยังคิดว่าถ้าเปิดร้านอาหารให้ ส่งไปเรียนอีกสักหน่อย แยมคงเก็บเงินได้เป็นกอบเป็นกำ

“ ลองชิมดูมั้ย ” ธวัชชวนกินลู่เลือดสูตรของเขา เป็นเนื้อหมูนุ่มติดมันหมักเครื่องเทศหั่นไว้พอดีคำ จิ้มลงเลือดหมูสด คนขายมักรองจากคอที่ถูกปาด ปล่อยทิ้งไว้ให้เย็น เลือดจะจับตัวเป็นลิ่ม กินแกล้มเหล้า หวานอร่อยอย่าบอกใคร

กฤษณะไม่ชอบอะไรพิสดารในวงเหล้านัก ตอนแรกว่าจะปฏิเสธแต่คนทำคือแยม เด็กน้อยนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ข้างๆ พ่อไม่ให้เข้าร่วมด้วยเพราะยังเด็ก ได้แต่นั่งเคี้ยวหมูทอดกระเทียมตุ้ยๆ

“ หวาน..” เขาบอก แม้ไม่ชอบสีแดงสด แต่ก็ยอมรับว่ามันอร่อย

เกลียดสีแดง..มันคือความร้อนรนของใจ เป็นความแพศยา ราคะ ร่านโลกีย์ ปรนเปรอเท่าไหร่ไม่เคยอิ่ม ถมให้เท่าไหร่ไม่เคยเต็ม ระเริงเสพรส สมสู่อยู่ลับหลัง

“ ไอ้แยม ไปเอาเหล้ามาอีกไป ” ธวัชล้วงลงกระเป๋าเงิน มีแต่แบงค์ยี่สิบ

กฤษณะยกมือห้ามแล้วจ่ายออกไปแทน นานทีปีหนเขาร่วมกิน ถึงไม่อยากสนับสนุนแต่ถ้าปฏิเสธคงไม่งามนัก เขามองตามแผ่นหลังเล็กที่วิ่งปรู๊ดออกไป ยกแก้วขึ้นจิบน้อยๆพอเป็นพิธี

ดีกรีมันแรงเอาการ คิ้วเข้มขมวดมุ่น ร้อนผ่าวไปทั่วตัว แอลกอฮอล์ซ่านลงในลำคอ วาบไปหมดทั้งกาย มันกำจัดความหนาวเหน็บของเดือนธันวาได้เป็นอย่างดี

“ ณะ..” พี่ธวัชกระดกเหล้าเข้าคอ ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดมุมปาก พอเห็นคนตรงข้ามมองหน้าเป็นเชิงถามก็พูดต่อ “ อยากได้คนใช้มั้ย ” 

“ คนใช้? ” กฤษณะถามทวน ไม่เข้าใจว่าจะเอาคนใช้หรือแม่บ้านไปทำอะไร เขากินอยู่ง่ายๆ อาศัยกับลูกชายแค่สองคนเท่านั้นเอง

“ อือ..คนใช้ เอาไว้ทำงานบ้าน ทำอาหารให้กิน หรือถ้าเหงาๆ จะเอาทำเรื่องแบบนั้นมันคงไม่ปฏิเสธ ” ยิ่งเหล้าเข้าปาก พี่ธวัชก็ยิ่งเลอะเลือน พูดมาได้อย่างไม่อาย

“ พี่หมายถึงอะไร ”

“ พี่จะยกไอ้แยมให้ ”

ชายหนุ่มเข้าใจในทันที พี่ธวัชคิดจะขายลูกชาย คงคิดเรื่องนี้มาก่อนแล้วถึงได้กันแยมออกห่าง

“ ผมจะย้ายมาอยู่เชียงใหม่ ให้แยมไปอยู่ด้วยก็ได้ จะส่งให้เรียน จะให้เงินเดือน ไม่ต้องมากมายขนาดเป็นคนใช้หรอก แค่เด็กตัวเล็กนิดเดียวผมเลี้ยงได้ จะยกให้เท่ากับนรภัทรมัน ” เขาพูดยืดยาว ไม่บ่อยครั้งนักที่จะพูด ทุกคำจะหลุดออกมาตามอารมณ์ที่ปะทุเท่านั้น

แยมกลับเข้ามาพอดี ซื้อแต่เหล้ามาตามคำบอก ใจจริงแยมอยากกินน้ำอัดลมฟู่ๆแบบที่ฉายในทีวีหน้าร้านก๋วยเตี๋ยว แยมอยากรู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไง แต่พ่อบอกว่าแพงเกิน ลำพังเงินแค่นี้กินน้ำเปล่าก็พอ

ธวัชหัวเราะ ไล่ลูกชายไปนอน บอกว่าผู้ใหญ่ยังมีเรื่องต้องพูดคุยกัน แยมทำตามคำสั่งอย่างเชื่อฟัง เป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ไม่เคยทำตัวมีปัญหาแม้แต่น้อย

“ ดีจริงๆ บุญของมัน ได้พ่อใหม่ ได้คนอุ้มชู ” เขายังยกแก้วเหล้าดื่มตามเคย “ ต่อไปนี้คงมีกินมีใช้ ไม่ต้องลำบากลำบนเลี้ยงพ่อแก่ๆของมัน อยู่บ้านหลังโต ได้นั่งเก๋งหรูๆ นอนห้องแอร์สบาย ”

กฤษณะเห็นว่าเพื่อนรุ่นพี่ชักจะไปกันใหญ่ก็เลยดันขวดเหล้าไปทางอื่น

“ เมตตามันเอาบุญ มันเทิดทูนแต่ณะมาตลอดห้าปี เงินที่ให้มันก็เก็บไว้ใต้หมอน ใครเขาชวนผิดสัญญามันยังไม่ทำ ณะเคยสั่งอะไรมันเชื่อหมด ” ธวัชพึมพำเรื่องนี้ขึ้น เขาได้ยินลูกชายเล่าให้เพื่อนบ้านฟัง

..อาณะ..อากฤษณะเป็นรักแรกของแยม..

“ พี่เมาแล้ว ” กฤษณะดึงแก้วในมือออก ประคองตัวรุ่นพี่ลงนอน เขาปูเสื่อให้ ลากหมอนมาวาง นอนตรงชานบ้านไม่ค่อยมียุงเพราะลมโกรกตลอดคืน

“ เอามันไปเลี้ยง พี่ยกให้ จะเอาไว้ทำอะไรก็ตามใจ มันเองก็คงดีใจเหมือนกัน ” ธวัชยังพร่ำ

“ ผมรู้..ผมเข้าใจ ” ชายหนุ่มรับปาก “ ผมจะรับแยมไปอยู่ด้วย จะรับเป็นลูกอีกคน ”

กว่าธวัชจะเลิกพูดเรื่อยเปื่อยก็อีกนาน มีเสียงย่ำไม้กระดานด้านหลังของเขาเบาๆ กฤษณะหันกลับไป แยมเดินงัวเงียออกมาหา มือขยี้ตายิกด้วยความง่วงงุน

“ ยังไม่นอนเหรอ ” เขานั่งลงกับพื้น มันสะอาดสะอ้านเพราะขัดถูอย่างดี

“ แยมมาพาพ่อไปนอน ” เด็กน้อยพึมพำ อ้าปากหาววอดแล้วทรุดตัวลงด้านข้าง มือเล็กสอดเข้าใต้ลำตัวหนักอึ้งจนคนมองนึกขัน

“ ไม่ไหวหรอกเรา อายังยกเขาไม่ไหวเลย ” กฤษณะบอกปัดว่ายุงไม่มี ปล่อยไว้คงไม่เป็นอะไร

แยมยังไม่ขยับ นั่งนิ่งแล้วจ้องเอาๆแต่หน้าของคนตรงข้ามจนอีกฝ่ายเลิกคิ้วถาม

“ อาณะจะค้างรึเปล่า ”

เขาพยักหน้ารับ มองซ้ายมองขวาหามุมเหมาะ เขาเป็นคนง่ายๆ ไม่จำเป็นต้องมีหมอน มีฟูกนอนก็เอนหลังได้สบาย

“..นอน ” แยมพูดตะกุกตะกัก “ ไปห้อง..”

กฤษณะหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ หมายถึง จะชวนอาไปนอนในห้องด้วยเหรอ ”

“ ฮื้อ..” ร่างเล็กหน้าแดงเรื่อ ผลุนผลันวิ่งเข้าไปปูที่นอนใหม่ด้วยผ้าที่สะอาดที่สุด นึกละอายขึ้นมาตอนนี้ว่าแยมไม่มีเตียงดีๆใช้ เป็นแค่ฟูกเก่าที่เริ่มขาดแล้ว

..อาณะนอนเตียงแบบไหน..ข้างกาย..มีใครนอนด้วย..

กฤษณะเดินตามมาอย่างไม่คิดอะไร จะอ้าปากท้วงว่าเดี๋ยวเขานอนเป็นเพื่อนพี่ธวัชเอง แยมก็วิ่งพรวดมาจัดแจงหมอนมุ้งเสียใหม่หมด เห็นเอาหมอนตัวเองมาให้เขาใช้ แล้วกลับไปเอาผ้าขนหนูมารองหัวแทนก็ต้องนึกว่ามาทำความยุ่งยากให้ลูกชายเพื่อนหรือเปล่า

“ ทำอะไรน่ะ ” เขาถามเด็กที่หอบข้าวของมาวางพื้นแล้วตั้งท่าจะล้มตัวนอน

แยมกะพริบตาปริบเป็นเชิงบอกว่ากลัวอาณะนอนไม่สบาย

“ หือ..แบบนี้อานอนข้างนอกดีกว่า ”

“ ไม่ๆ อาณะเป็นแขก ”

กฤษณะยิ้มน้อยๆ เงาจากไฟสีส้มทาบบนโครงหน้าได้รูป ดวงตาคมกล้าคู่นั้นทอแววอ่อนโยน เขาขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงด้วยเลยได้แต่นอนลงแล้วตบเบาะด้านข้าง ขยับตัวไปชิดผนังอย่างไม่มีทีท่ารังเกียจรอยกะเทาะรังปลวกที่ขึ้นตรงฝาไม้นั่นเลย

“ ทำตัวให้ชินซะสิ ” เขาพูดเป็นนัย

แยมคลานขึ้นมา วางหัวลงด้านข้างแต่ยังเว้นระยะให้อีกฝ่ายขยับตัวได้สบายกว่าเดิม ร่างใหญ่พลิกตัวนอนหงาย นัยน์ตาเลื่อนลอยมองบนเพดาน ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มกำลังคุกรุ่นในกระแสเลือด

“ แยมรักพ่อรึเปล่า ” จู่ๆเขาก็ถามขึ้น ความไม่พอใจยังปะทุอยู่เมื่อนึกว่าพี่ธวัชออกปากยกแยมให้เขาง่ายนัก สิ่งเดียวที่กลัวคือการยกเด็กที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ให้ใครต่อใครในเวลาเหล้าเข้าปาก หากเขาไม่รับมา..มีหรือว่าแยมจะรอดปากเหยี่ยวปากกา

แยมผงกหัวหงึกหงัก ดวงตาเป็นประกายใสแจ๋วในความมืด “ รัก ”

“ แล้วอยากอยู่กับพ่อต่อไปมั้ย ” เขาหันมามอง

แก้มนวลแดงซ่าน ร้อนวาบไปทั่วเมื่อสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดที่เกิดขึ้น ปลายจมูกโด่งเฉียดไปผิวเผิน เนื้อตัวที่แนบติดทำให้กายร้อนรุ่ม กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ชื่นชอบกลับมาปั่นป่วนในหัวอกอีกครั้ง

“ พี่ธวัชยกแยมให้อา ” ชายหนุ่มไม่รอคำตอบ

แยมชะงัก พ่อตอกย้ำความด้อยค่าของแยมอีกครั้งด้วยการเขี่ยแยมให้พ้นทาง ไม่รู้ว่าพ่อคิดอะไร จะหวังดีหรือไม่ แยมไม่รู้..แยมรู้แต่ว่าถ้าคนเรารักกัน ต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเขาคนนั้นต้องไม่ผลักไสอีกฝ่ายออกไปให้พ้น พวกเขาต้องมีความสุขร่วมกัน..และต้องมีความทุกข์ร่วมกัน

..แยมรักอาณะ..แต่แยมก็รักพ่อไม่แตกต่าง..

..พ่อล่ะ..เคยรักลูกชายคนนี้ไหม..

“ แยมแล้วแต่พ่อ..” แยมยกมือขึ้นปาดน้ำตา รู้สึกงี่เง่า เป็นคนที่น้ำตาไหลบ่อยเสียจริง

กฤษณะถอนใจ เขาสอดแขนแข็งแรง รั้งใบหน้าซีดเซียวนั้นเข้ามาซบบ่า ลูบผมปลอบประโลมด้วยความคิดที่ว่าเปล่าประโยชน์กับการอธิบาย เขาไม่อยากรู้และไม่อยากเข้าใจเหตุผลเช่นกัน รู้ว่าพี่ธวัชรักลูก แต่รักไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงดูต่อไป พี่ธวัชอยากให้แยมสบาย และมันมากมายกระทั่งยอมสละลูกเพียงคนเดียวออกห่างตัว ถ้าเป็นเขา..ต่อให้เหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด ต่อให้ลำบากแค่ไหน เขาไม่มีวันยอมยกสายเลือดตัวเองให้กับใครแน่

“ อาณะอย่าทิ้งแยมนะ..” แยมพึมพำกับอ้อมกอดอบอุ่น

แยมไม่อยากเป็นสิ่งของ แยมถูกแม่ทิ้งไปแล้ว แยมเพิ่งจะถูกพ่อผลักไสออกห่าง ถ้าวันไหนอาณะทอดทิ้งแยมอีกคน

..วันนั้นแยมคงต้องตาย..

“ หลับตาซะแยม ” เขากดจูบลงบนหน้าผากเนียน “ พอตื่นขึ้นมา พรุ่งนี้จะดีกว่าเดิม อาสัญญา ”

 

........................................................................................

 

ดวงตาสีอ่อนเบิกกว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจ อากาศในห้างเย็นเฉียบจนต้องห่อไหล่ อะไรไม่ตื่นเต้นเท่ากับการที่ตัวเองได้มีของใช้สวยๆกับใครเขาบ้าง

ห้างนี้กว้างมาก เดินวนแล้วหลงทิศทีเดียว แยมเห็นตู้กระจกใส่ปลาตัวใหญ่เบ้อเริ่ม แล้วก็มีร้านขนมเยอะแยะ มีน้ำอัดลมแบบที่แยมอยากกิน ชั้นใต้ดินเป็นศูนย์อาหาร คนพลุกพล่านจนแทบเดินชนกัน

กฤษณะยิ้มน้อยๆ เขาพาแยมมาหาซื้อของส่วนตัวที่เซ็นทรัล แอร์พอร์ต ท่าทางดีอกดีใจอย่างเห็นได้ชัดทำเอาเปรียบเทียบกับนรภัทรไม่ได้ รายนั้นต่อให้เดินแฮร์รอดส์ยังเฉยเสีย วันต่อมาของที่ซื้อให้ก็จะหายไปกับกองขยะในห้อง ตามใจจนเคยตัว ทำอะไรเอาแต่ใจอยาก

“ อาณะหนักมั้ย ” แยมหันมามองอย่างเกรงๆ ยื่นมือจะถือถุงหิ้วแต่อีกคนส่ายหัว

“ หิวรึยัง อยากกินอะไรรึเปล่า ” เขาให้เด็กหนุ่มลองนึก

“ อยากกิน..กินอะไรหว่า แยมนึกชื่อไม่ออก ” เจ้าตัวส่ายหัว เคยไปเลียบๆเคียงๆดูทีวีกับเพื่อนบ้าน มีโฆษณาไก่กรอบ ขนมปังประกบสองแผ่นแล้วมีไส้ใน มีของกินแผ่นใหญ่ โปะหน้าสารพัดแล้วยังยืดได้อีก

“ เคเอฟซี หรือว่าแมคโดนัลด์ ” กฤษณะลองยกตัวอย่าง “ พิซซ่า? สุกี้? ลองกินอาหารญี่ปุ่นมั้ย ”

“ เอาขนมจีนก็ได้ ” สุดท้ายแยมก็ห่อเหี่ยวเพราะไม่รู้จะกินอะไรดี

คนฟังหัวเราะ บอกว่าเดี๋ยวจะลองพาไปกินบะหมี่แบบญี่ปุ่น มันก็น่าจะอร่อยถ้าแยมไม่ชอบอาหารรสจัด แต่มันคงไม่ถูกปากหากเทียบกับก๋วยเตี๋ยวไทย ความสะใจมันต่างกัน

“ แยมยังไม่มีชุดนอนนี่ ” เขานึกขึ้นได้ตอนที่เจ้าตัวเล็กด้านหน้ากำลังคิ้วพันกันยุ่งเหมือนเส้นราเมงในชาม

แยมชอบอกชอบใจกับร้านฮะจิบัง แต่มันจะดีกว่านี้ถ้ามีพริกแดงกับพริกน้ำส้มจัดจ้านให้ด้วย หน้าตาน่ากินกว่าก๋วยเตี๋ยวเรือชามละสิบบาทแถวบ้าน คนทำเอาบะหมี่กองไว้ตรงกลาง วางกุ้งลวกสุกเรียงกัน มีไข่ เนื้อหมู แฮม แล้วก็ผักสับเป็นเส้นๆ อ้อ..มีลูกชิ้นเลขแปดตรงกลางด้วย

“ ชุดเก่ายังใส่ได้อยู่เลย ” แยมพูดอู้อี้เล็กน้อยตอนที่ปากคาบกุ้งแล้วเอานิ้วเด็ดหางวางข้างจาน

“ เลอะหมดแล้วไอ้ตัวเล็ก ” กฤษณะหัวเราะหึ ยื่นทิชชู่ให้แต่คงเห็นหน้ามึนๆเลยเอื้อมไปเช็ดปากให้แทน เขาเกลี่ยเศษไข่ที่อีกฝ่ายกินอีท่าไหนไม่รู้ถึงได้กระเด็นขึ้นไปติดเส้นผม

แก้มที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงหนัก ก้มหน้าก้มตาเอาแต่กินเพราะไม่กล้ามองหน้า

“ เดี๋ยวกินเสร็จแวะซื้อชุดนอนหน่อยนะ ไม่ได้เปลืองอะไรอานักหรอกน่า ” เขาเขกหัวอีกคนเมื่อทางนั้นตั้งท่าจะท้วง แยมเลยหุบปากฉับแล้วเคี้ยวราเมงแก้มตุ่ย

สุดท้ายอาณะก็พาแยมมาที่แผนกเสื้อผ้าอีกครั้ง เขาซื้อชุดนอนเนื้อซาตินของแท้ชุดละพันกว่าทั้งที่แยมปฏิเสธพัลวันให้สามชุด สีฟ้าแบบที่แยมชอบ แล้วก็มีสีครีมกับสีขาว พอเดินผ่านแผนกกางเกง อาณะให้แยมเข้าไปลองชุดอีกจนได้

“ แยมคงต้องใช้เงินอาณะไปถึงชาติหน้าแน่ะกว่าจะหมด ” เด็กหนุ่มงึมงำ โผล่หน้าออกมาจากห้องลอง

พักหลังกฤษณะยิ้มบ่อยครั้ง เขาพยักพเยิดให้เดินออกมาดู

“ แยมยังไม่ได้ลองเสื้อเลย ” ร่างเล็กผลุบกลับเข้าไป ทันเห็นหัวไหล่ขาวโพลนวับแวม

แยมมองกระจก ส่วนสูงเพิ่มขึ้นอีกในหลายปีนี้ แต่แยมยังสูงได้ไม่เท่าที่ต้องการ แยมตัวเล็ก ผอมแห้ง ถ้าไม่กินให้เยอะกว่านี้น่ากลัวซี่โครงจะหักทิ่มปอด ดูกะหร่องเหมือนไม้เสียบผีอย่างไรชอบกล นี่ขนาดมีเนื้อมีหนังขึ้นบ้างแล้วเชียว

..มึงมีดีที่หน้าตา..

คำพูดของเพื่อนคนหนึ่งวาบกลับเข้ามาในหัว ครั้งหนึ่งแยมเชื่อจนจะขายตัวตามคำบอกนั่นแล้ว ดีแต่ที่ไม่ได้เจอใคร มีแค่คุณนรภัทรคนเดียว

..ไม่รู้รึไงว่าคนที่นายกอดอยู่เขามีเมียมีลูกแล้ว อย่าหวังอะไรมากเกินความจำเป็นสิ..

แยมชะงัก ดวงตาที่จ้องมองตัวเองอยู่แห้งผาก ความรู้สึกผิดวาบเข้ามาอย่างท่วมท้น แยมรู้ตัวดีว่าไม่ได้คิดกับอาณะแค่ผู้ปกครองคนหนึ่ง แยมหวังเกินกว่านั้น..หวังที่อยู่ของตัวเองมากเกินกว่าบ้านที่มีอาณะอยู่เคียงข้าง แยมหวัง..จะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจดวงนั้น

..ร่านเหมือนแม่..

ร่างเล็กน้ำตาคลอ พยายามสะบัดไล่ความคิดออกไปแล้วแล้วถอดชุดเก่าออกทางหัว ไอ้กระดุมเจ้ากรรมดันไปพันกับผม ยิ่งกระชากออกยิ่งพันยุ่งจนแงะไม่ได้

“ อาณะ..อาณะ..” แก้มแดงๆเหมือนมะเขือเทศราชินีผลุบโผล่ออกมาอีกครั้ง

กฤษณะที่กำลังยืนรอเดินเข้าไปหาพร้อมกับหลุดขำ เขาดันตัวแยมกลับเข้าไปในห้องลองเมื่อคนเดินผ่านไปมาชักจะลามปามทางสายตา แยมตัวขาวเหมือนสำลี ผิวเนียนแล้วยังบางใสเหมือนผิวเด็ก ได้เค้าแม่มาเต็มกระเบียด เป็นถึงเทพีสันกำแพง คิดว่าถ้าแยมเป็นลูกสาวคงสวยหยาดเยิ้มน่าดู  

“ ดูซิ สงสัยต้องเอากรรไกรมาตัด ” เขาแกล้งว่า ส่ายหัวอย่างขบขันเพราะมันพันกันเละตุ้มเป๊ะ

ดวงตากลมโตหลุบต่ำ มือน้อยขยุ้มชายเสื้ออีกฝ่ายเป็นหลักยึด ช่วงบนเปล่าเปลือยแนบเข้ากับแผงอกกำยำ แม้ว่าอาณะจะอ่อนโยนแต่ก็ใช่ว่าจะกลบความเป็นชายแข็งแกร่งที่ซุกซ่อนอยู่ได้หมด

“ ซนจริงๆนะเรา ” น้ำเสียงทุ้มต่ำ อบอุ่น นุ่มนวลดังอยู่เหนือหัว

แยมห้ามใจไม่ได้ อาณะตัวสูงใหญ่ พอมาเบียดในห้องเล็กๆแล้วแยมแทบจะถูกกลืนกินลงไปทั้งตัว ร่างทั้งสองเบียดเสียด แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบเอวอีกฝ่ายแล้วซุกหน้าลงซบอย่างรักใคร่ หัวใจเต้นตึกอย่างรุนแรง กลัวจะถูกผลักไส กลัวถูกปฏิเสธด้วยคำว่า ไม่

แต่อาณะไม่ได้ทำแบบนั้น เขาเพียงแต่แตะแขนแล้วขยี้หัวแยมเบาๆเมื่อแกะกระดุมนั่นสำเร็จ เขาผละจากง่ายดายพร้อมกับออกไปยืนรอด้านนอก

แยมหัวใจวูบโหวง มันมีสัญญาณบางอย่างบอกมา

..แยมไม่มีวันได้รับความรักจากอาณะ..ไม่ว่าจะเพียรพยายามแค่ไหน..

..ไม่มีวันได้ความรักตอบกลับ..จากนี้และตลอดไป..

กฤษณะขับรถพาแยมกลับบ้านเอาตอนบ่ายแก่หลังจากได้ของที่ต้องการครบถ้วน จริงแล้วแยมไม่ได้ต้องการ เป็นเขาเองที่อยากจะให้ ในเมื่อรับปากพ่อเด็กมา เขาก็อยากรับแยมเป็นลูกอีกคนอย่างที่สัญญา

รถติดก่อนถึงซอยบ้าน ตรงถนนใหญ่มีคนจับกลุ่มกันพูดคุย โหวกเหวกโวยวาย ส่งเสียงอึกทึก

“ เกิดอะไรขึ้นครับ ” กฤษณะลดกระจกลงแล้วชะโงกหน้าถามคนแถวนั้น

แยมมองลุงข้างบ้านที่ยกแขนปาดเหงื่อ ลุงคงมองไม่เห็นแยมเพราะตัวอาณะบังไว้

“ พ่อไอ้แยมถูกรถชน ” ลุงแกตอบมาเหมือนตื่นเต้นเต็มประดา  

..มันเป็นประโยคบอกเล่า แต่ไม่รู้ทำไมแยมถึงพยายามปฏิเสธ..

ชายหนุ่มชาไปทั้งตัว หันมองเด็กข้างกายหน้าถอดสี ทำท่าเหมือนพยายามเรียบเรียงคำพูดที่ได้ยิน

“ มันเมาแอ๋ ตะโกนบอกว่าหมดห่วงเหี้ยอะไรไม่รู้ ไอ้รถเก๋งนั่นมาไว ทะเบียนกรุงเทพด้วย ชนโครมเดียว ไอ้ธวัชนอนนิ่งเลย ” คนเล่าทำท่าประกอบ “ เขามารับมันไปนานแล้ว ตั้งแต่สายแน่ะ ”

กฤษณะเข้าเกียร์ถอยหลัง เขาต้องพุ่งไปคว้าแขนของแยมกลับเข้ามาก่อนที่คนด้านข้างนี่จะใจร้อนวิ่งออกไปที่ถนนอีกคน

“ ลุง..เขาอยู่โรงบาลไหน ลุงรู้รึเปล่า ” เขาตะโกนถามชายสูงวัยที่ส่ายหัวดิก

“ ไว้วัดพระสิงห์นู่น ”   

......

 

แยมไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ แม้กระทั่งตอนที่ก้าวเข้าไปดูศพพ่อในโลงเย็น พ่อดูเหมือนนอนหลับไป เขาถูกรถชนตอนเช้า ถึงมือหมอก็สายเกิน ไม่รู้ว่าป่านนี้ตำรวจตามจับคู่กรณีได้หรือยัง อาจไร้ผล..เพราะพ่อเป็นเพียงศิลปินตกอับที่วันๆเอาแต่เมาเหล้า อย่างมากก็นิมนต์พระสวดสามคืน เผาร่าง แล้วรอเก็บอัฐิจากเมรุ

“ แยม..” กฤษณะโอบร่างบอบบางที่ยิ่งดูซูบผอมลงอย่างน่าใจหาย “ พ่อไปดีแล้วนะ ”

แยมไม่มีเงินพอจะจัดงานศพพ่อ แต่พิธีการทั้งหมดอาณะเป็นธุระให้ ตั้งแต่พิธีสวดจนกระทั่งพิธีเผา มีเลี้ยงทุกคืนอย่างดี ไม่อย่างนั้นพวกเพื่อนบ้านคงไม่มากันพร้อมเพรียง

วันอื่นๆแยมอาจจะคลายความคิดถึงพ่อลงได้บ้างเพราะวุ่นวายเหลือเกิน แต่เมื่อมายืนดูผู้คนที่เข้ามาวางดอกไม้จันทน์แล้ว แยมใจหาย รู้สึกเหมือนร่างตกลงในหุบเหวแล้วแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี มันเจ็บปวดจนเกินบรรยาย ถึงพ่อจะดูแลแยมไม่ดี พ่อก็ยังเป็นพ่อ เป็นคนที่เคยอุ้มแยมแล้วปลอบโยน เป็นพ่อที่เคยเลี้ยงดูแล้วยิ้มให้กำลังใจกัน

..ไม่มีวันนั้นอีกแล้ว..

“ อาณะ..” แยมกลั้นสะอื้น ปาดน้ำตาทิ้งแล้วเงยหน้ามองคนที่ยืนเคียงข้าง

“ หืม..” เขาลูบผมนุ่มอย่างอ่อนโยน

“ เมื่อไหร่..แยมถึงจะได้เจอพ่ออีก ” แยมน้ำตาไหลพราก มันมากมายจนชุ่มเสื้อยืดปอนๆตัวเดิม มันเป็นเสื้อที่พ่อเคยซื้อให้เมื่อนานมาแล้ว “ ถ้าแยมตาย..แยมจะเจอพ่อมั้ย ”

“ อย่าพูดแบบนั้น อารู้ว่าแยมเสียใจ อาไม่ต้องการให้แยมลืม แต่คนที่ยังมีชีวิตก็จะต้องอยู่ต่อ ” เขาไม่ชอบใจ แยมเป็นเหมือนแก้ว แตะแรงคงจะแหลกสลาย เปราะบางและอ่อนล้าเกินกว่าจะทนไหว

“ แยมคิดถึงพ่อ..” เจ้าตัวสะอื้นแรง เดินเข้าไปใกล้เมื่อพระหลายรูปเข้ามายืนล้อมร่างในโลง

หลังเพื่อนบ้านกลับกันหมดแล้ว ทุกคนเคลื่อนพ่อไปใกล้เตาเผา พวกเขาให้แยมมาลาพ่อเป็นครั้งสุดท้าย

“ อย่าให้น้ำตาโดน ไอ้ธวัชมันจะมีห่วง ” ลุงคนหนึ่งที่พอสนิทชิดเชื้อกันเตือนขึ้น

แยมลูบศพที่แข็งทื่อ อยากคิดว่าพ่อแค่นอนหลับ แต่ร่างที่นิ่งสนิทเหมือนท่อนไม้ก็เป็นเครื่องยืนยัน แยมจากพ่อไปไม่นาน ท้ายที่สุดต้องจากกันอย่างไม่ทันได้ดูใจ

สัปเหร่อบอกให้แยมถอยออกมา เขาพลิกตัวพ่อนอนคว่ำแล้วเอาผ้าขาวห่อตลบขึ้นไปบนร่าง พวกดอกไม้จันทน์ถูกโกยเข้าไปก่อน ตามด้วยการผลักร่างที่อยู่ในโลงไม้ตามไป

“ พ่อ!..พ่อ..” ร่างน้อยๆปล่อยโฮอย่างไม่อาย มือไขว่คว้าไปทางเตาที่กำลังจะปิดลง “ อย่าเผาพ่อแยม..อย่าเอาพ่อแยมไป ” มันสุดจะทน ไม่สามารถมองดูเปลวไฟที่กำลังลามเลียร่างของใครคนหนึ่งที่เคยเป็นพ่อของตนเองได้

กฤษณะสะท้อนใจ เขาคว้าแขนเรียวไว้ โอบกอดแนบแน่นพร้อมกับเช็ดหยดน้ำมากมายที่ไหลรินท่วมท้น แยมร้องไห้เหมือนจะขาดใจ คล้ายน้ำตาทั้งหมดจะกลายเป็นสายเลือด

“ เงียบซะเด็กดี อาสัญญา อาจะดูแลแยมแทนพ่อ อาสัญญา..” เขาพูดย้ำ รวบร่างนั้นมากอดไว้แนบอก ประคองอีกฝ่ายลงมาด้านล่าง ไม่ยอมให้เด็กหันมองควันสีดำที่พวยพุ่งขึ้นจากปล่อง

“ อย่าทิ้งแยมนะ..แยมไม่เหลือใครแล้ว อาณะอย่าทิ้งแยมไป ” เสียงสะอื้นยังดังแว่ว มันเบาหวิวเหมือนจะลอยไปกับสายลม มีเพียงคำหนึ่งที่หนักแน่นเหมือนหินผา  

“ อาสัญญา ”

 

........................................................................................

 



Next-->

Petunia–Resentment

                เพียงแค่ก้าวแรกของแยมก็ไม่เป็นที่ยอมรับของใครบางคนแล้ว

“ พ่อคิดจะเอามันมาแทนที่แม่ผมงั้นเหรอ! ” นรภัทรไม่คิดถนอมน้ำใจคนที่ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันอยู่แล้ว..โดยเฉพาะไอ้คนแบบนี้ “ ไอ้เด็กขายโสโครกนี่!

แยมมองแต่กระเป๋าเสื้อผ้าเก่าๆที่หอบมาจากบ้าน น้ำตามันคลอขึ้นด้วยคำดูถูกจากเด็กหนุ่มคนหนึ่ง..คนที่แยมเคยคิดจะ ขายให้

..ใครจะมองในแง่ดี..หวังมากไปหรือเปล่า..

“ แกคิดว่าตัวเองยังเป็นเด็กๆอีกรึไง ” กฤษณะถามเสียงเรียบ เขาอาจจะใจเย็นพอฟังลูกชายพร่ำด่าก็ได้ “ ขายตัวแล้วสกปรกตรงไหน ผู้หญิง คบชู้สิ โสโครกยิ่งกว่า!

นรภัทรหน้าชา พ่อกำลังพาดพิงถึงแม่..แม่ที่เขารักยิ่งกว่าใคร!

“ ถ้ายังคิดเอามันเข้ามาในบ้าน อย่าหาว่าผมไม่เตือน! ” เขาเดินผ่าน จงใจกระแทกไหล่บางจนเจ้าของร่างผงะหงาย เขาเตะกระเป๋าใบเล็กนั่นเต็มแรง

ดวงตาที่แฝงไปด้วยไฟโทสะจับจ้องอย่างไม่เป็นมิตร

“ ถ้าฉลาดก็ออกไปซะ ไม่งั้น..ฉันไม่รับประกันความปลอดภัย!  

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 3 : Dandelion - Wishes come true [100%] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 16979 , โพส : 180 , Rating : 9% / 170 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8
# 180 : ความคิดเห็นที่ 4336
ร้องไห้เลย สงสารแยมอะ
Name : ร้องแล้วนะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ร้องแล้วนะ [ IP : 118.172.202.191 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ธันวาคม 2561 / 07:23
# 179 : ความคิดเห็นที่ 4335
สงสารน้อง เรา ร้องไห้ตามจริงๆ
Name : HaeMay < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HaeMay [ IP : 49.229.142.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ธันวาคม 2561 / 21:21
# 178 : ความคิดเห็นที่ 4319
ดราม่าสุดขั้น ฮือออ
Name : Jekkju < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jekkju [ IP : 58.8.138.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤศจิกายน 2561 / 22:42
# 177 : ความคิดเห็นที่ 4294
สงสารแยม ;-;
Name : heykiki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ heykiki [ IP : 223.205.19.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2561 / 00:54
# 176 : ความคิดเห็นที่ 4284

จิ้มอ่านผิดเวลารึเปล่า...
พึ่งอ่านพี่โอ๊ตพี่กุนต์จบเมื่อเช้า
ท่าทางต้องเตรียมพาราแก้ปวดหลังร้องไห้หนักอีกหลายๆเม็ด กับเรื่องนี้
งือออออ...
Name : Kamobee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kamobee [ IP : 124.120.161.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2561 / 19:53
# 175 : ความคิดเห็นที่ 4266
โอ้ยยยย สงสารแยม
Name : Ihaveadream < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ihaveadream [ IP : 110.164.187.173 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2561 / 18:41
# 174 : ความคิดเห็นที่ 4234
สงสารน้องแยม TT__TT จริงๆแล้วอาณะก็เอ็นดูแบบลูกหลานอ่ะนะ แต่แยมกับยกใจให้หมดเลยเพราะความอบอุ่นและคำพูดที่อาขู่ไว้เมื่อห้าปีก่อนเพียงเพื่อให้แยมไม่ไปทำอีก
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 182.232.113.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2561 / 22:51
# 173 : ความคิดเห็นที่ 4233
ดราม่าหนักหน่วงจริง ตอนเสียพ่อไป สงสารแยมมากอ่ะ ตอนนี้แยมไม่เหลือใคร ยกเว้นอาณะ กลัวใจอาณะจัง
Name : M i n y a t u r < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M i n y a t u r [ IP : 58.8.156.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กรกฎาคม 2561 / 14:15
# 172 : ความคิดเห็นที่ 4227
เสียน้ำตาเลย สงสารมาก อินจัดเลย
Name : nanami87 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nanami87 [ IP : 1.47.8.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2561 / 06:32
# 171 : ความคิดเห็นที่ 4219
ร้องไห้กลางออฟฟิศเลย อินหนักมาก สงสารน้อง
PS.  มองโลกสองด้าน แล้วจะเข้าใจกันและกันมากขึ้น
Name : MoojuM < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MoojuM [ IP : 101.51.157.203 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มิถุนายน 2561 / 14:41
# 170 : ความคิดเห็นที่ 4214
แค่3ตอนเรียกน้ำตาแล้ว บ้าเอ๊ยยย
สงสารน้องอ่า หน่วงไปหมด จริงๆพ่อก็รักแยม (แต่รักผิดวิธีไปนิด) ถึงได้ฝากฝังไว้กับอาณะ พอหมดหว่ง ลูกสบายแล้ว ก็ตายเลย

ตอนก่อนก็ตะหงิดๆกับอาณะ แต่พอมาตอนนี้เริ่มเข้าใจมากขึ้น เพราะอาณะมีปมเรื่องโดนสวมเขานี่เอง เลยสร้างเกาะเย็นชาขึ้นมาปกคลุมตัวเองไว้ เลยดูเข้าถึงความรู้สึกยาก

แยมเจองานยากแล้วล่ะ ภัทรคงไม่จบง่ายๆแน่ ดูเอาเรื่องมาก ไม่รู้จะโดนอะไรบ้างลูกเอ๊ยย
PS.  เอิ่มมม ถ้าจะขนาดนี้
Name : RukDeeNan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RukDeeNan [ IP : 114.109.50.149 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มิถุนายน 2561 / 21:42
# 169 : ความคิดเห็นที่ 4203
สงสารแยมเข้าใจเลยว่าทำไมเทิดทูนอาณะขนาดนี้เด็กคนนึงอะไม่เคยมีใครมาอ่อนโยนด้วยแบบนี้ะพอมาเจออาณะคือเหมือนพบทางสว่างอะหน่วงใจแรงมากกก
Name : Hunbears < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hunbears [ IP : 124.120.192.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤษภาคม 2561 / 01:30
# 168 : ความคิดเห็นที่ 4194
อ่านแล้วหน่วงมากๆๆ ฮือออ แบบไม่รู้หน่วงตรงไหน ใจมันวูบๆๆ ืออออ
Name : QUIZB43 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ QUIZB43 [ IP : 49.49.87.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2561 / 04:19
# 167 : ความคิดเห็นที่ 4190
ไม่รู้คนอื่นเป็นมั้ย แต่แบบเราร้องไห้เว้ยย แยมมมม มากอดดด
PS.  ิ-xxxibgdrgn- -ห่านบิน- -7_luhan_m- -bambam1a-
Name : MindGmini < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MindGmini [ IP : 171.4.242.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2561 / 23:23
# 166 : ความคิดเห็นที่ 4166
สงสารแยม ตัวคนเดียวแล้ว ไปอยู่กับอาณะไม่รู้จะยังไงอีก 
Name : itzmeboombim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ itzmeboombim [ IP : 184.22.217.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2561 / 22:03
# 165 : ความคิดเห็นที่ 4139
โอ้ยสงสารแยมอะ

ไม่รู้ว่าที่พ่อแยมทำนั้นเป็นอุบัติเหตุหรือเปล่า

แต่ถ้าตั้งใจก็โคตรใจร้ายอะ หนีปัญหาผลักภาระ

อาณะรักใคร รักแม่ภัทรหรือไม่ได้รัก

ไม่อยากให้แยมรักอาณะไปมากกว่านี้เลย

กลัวแยมเสียใจอะ
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 96.30.83.253 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2561 / 03:40
# 164 : ความคิดเห็นที่ 4134
โธ่ สงสารน้อง
Name : xวาuxวาu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ xวาuxวาu [ IP : 223.205.236.179 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2561 / 11:28
# 163 : ความคิดเห็นที่ 4112
น้องงงงงงงงง สงสาร ToT
Name : Pepii922 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pepii922 [ IP : 161.200.188.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2561 / 14:07
# 162 : ความคิดเห็นที่ 4105
น้องแยม ;-;
Name : blossomorrain < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blossomorrain [ IP : 223.206.234.173 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:04
# 161 : ความคิดเห็นที่ 4094
ฮือ อาณะไม่ทิ้งแยมนะ
Name : Ppnpppppppp < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ppnpppppppp [ IP : 223.24.89.28 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มกราคม 2561 / 22:21
# 160 : ความคิดเห็นที่ 4090
สงสารน้อง ร้องไห้หนักมาก อินเว่อร์
Name : BeCraZy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BeCraZy [ IP : 119.76.141.157 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มกราคม 2561 / 16:07
# 159 : ความคิดเห็นที่ 4087
สงสารน้อง ฮืออออ
Name : CcBb__pcy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CcBb__pcy [ IP : 171.5.42.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2561 / 20:20
# 158 : ความคิดเห็นที่ 4064
อย่าตีกั๊นนน
Name : p3bbl3 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ p3bbl3 [ IP : 182.232.36.235 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มกราคม 2561 / 14:50
# 157 : ความคิดเห็นที่ 4063
น้องงงชีวิตรันทดจังเลยลูก
Name : ขอโทษนะคะที่หนูขี้ชิป < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ขอโทษนะคะที่หนูขี้ชิป [ IP : 223.24.142.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มกราคม 2561 / 08:10
# 156 : ความคิดเห็นที่ 4059
โอ๊ยยยย ฮืออออ
Name : Gxraap < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gxraap [ IP : 182.232.72.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มกราคม 2561 / 01:48
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android