คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sins : Lust (Yaoi)

ตอนที่ 4 :


     อัพเดท 26 พ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : nigiri-sushi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nigiri-sushi
My.iD: https://my.dek-d.com/nigiri-sushi
< Review/Vote > Rating : 100% [ 20 mem(s) ]
This month views : 768 Overall : 159,840
4,361 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4030 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 4 : , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 14635 , โพส : 132 , Rating : 9% / 123 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



 



มอเตอร์ไซค์แต่งสองคันจอดอยู่ริมรั้วบ้าน กำแพงที่ก่อด้วยหินทรายถูกปกคลุมไปด้วยเถาของต้นตีนตุ๊กแก ชาดัดที่ปลูกไว้ตรงฐานเริ่มมียอดแซมขึ้นประปราย

“ไม่เห็นมีคนอยู่” เด็กหนุ่มตัวสูงก้าวลงจากรถ มองลอดผ่านประตูเหล็กดัดเห็นไฟในบ้านปิดเงียบเชียบ

“กูว่าคงไปหิ้วเด็กตามเคย” นรภัทรว่าเสียงเยาะ

เขาลืมกุญแจสำรองไว้ในห้องนอน น่าจะรู้อยู่แล้วว่าอย่าไปหวังให้พ่ออยู่กับบ้านตลอดเวลา ประเภทศิลปินใหญ่ เดินทางบ่อย เวลาทำงานก็จมจ่อมอยู่กับโลกของตัวเอง อย่าหวังเลยว่าจะมาใส่ใจกับไอ้ลูกชายเพียงคนเดียว

..ในเมื่อเป็นแค่ของที่ระลึกจากเมียที่หย่ากันไปสิบหกปีเต็ม..

“จะสนทำไมวะ กูไม่เห็นอยากให้อยู่ติดบ้านเลย เกะกะ”

ธันวา เพื่อนสนิทของเขาเป็นคนกรุงเทพ ตั้งใจจะลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ดู ไม่ใช่ว่าจะวางแผนอนาคต แค่ต้องการออกมาให้ห่างหูห่างตาพ่อแม่แค่นั้น

นรภัทรยิ้มมุมปาก เขาเหยียบรั้วหน้าบ้านแล้วปีนข้ามกำแพงไปอีกฝั่ง

“ไอ้เหี้ย..ชาติก่อนมึงเป็นตุ๊กแกเหรอ” ธันวาร้องด่าทั้งที่ยังหัวเราะหึๆ

“ถ้ากูเป็นตุ๊กแกแล้วเสือกด่ากูเหี้ยทำไม ไอ้ตะกวด” เขาชูนิ้วกลางใส่เพื่อนสนิทที่ปีนตามมาโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

เด็กหนุ่มทั้งสองกระโดดลงจากหลังกำแพง ปัดฝุ่นและตะไคร่น้ำที่ติดตามเสื้อออกก่อนจะเดินลุยสวนลั่นทมหน้าบ้านที่เพิ่งจะซื้อชิงช้าไม้จากหมู่บ้านถวายมาตั้งประดับ มุมหนึ่งของปีกซ้ายเป็นสระว่ายน้ำทรงยาวใต้เงาของต้นลั่นทมนับสิบ ติดตัวบ้านหลังใหญ่ทางขวาเป็นสวนบาหลี วางหินศิลาแลงและหินทรายสลักศิลปะขอม มีน้ำตกสายเล็กตกลงจากรูปปั้น ไหลยาวลงสู่สระสีเขียวมรกตรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่เลี้ยงปลาคาร์ฟไว้เป็นฝูง

“บ้านมึงรวยว่ะ อิจฉา” แขกที่มาใหม่ออกปาก ถอดรองเท้าแล้วเลื่อนกระจกบานใหญ่เข้าไปในห้องรับแขก

ธันวามองภาพวาดมากมายที่ตั้งประดับ มีศิลปะแทบจะทุกยุคสมัย รู้ว่าพ่อของไอ้ภัทรเป็นศิลปินมีชื่อ ทั้งงานนอกงานใน รับราชการหรือทำให้เอกชน ฟรีแลนซ์กระทั่งงานประจำก็มีมาได้เรื่อยๆไม่ขาด

“บ้านมึงไม่รวยเลยเนอะ” นรภัทรไหวไหล่ เดินผ่านงานไม้สลักรูปหงส์ร่อนที่ติดกระจกสี ช่วงแขนบังเอิญวัดไปโดนจนมันตกลงกระทบพื้นแตกเป็นเสี้ยว ปีกหงส์หักสองท่อน

“ไอ้พวกชอบทำลายข้าวของ” เขาหัวเราะ

“ช่างแม่ง..พ่อกูไม่ด่าหรอก เงินเยอะ เดี๋ยวก็ซื้อใหม่ได้” เด็กหนุ่มก้าวข้ามงานศิลปะมีราคาที่กลายเป็นกองขยะในทันทีที่ผ่านมือ “มึงเหอะ รีบๆขึ้นมา วันนี้กูได้หนังแผ่นมาใหม่ รอมึงเปิดซิงพร้อมกันอยู่” 

“สัตว์..” ธันวาส่ายหัว กระโดดขึ้นบันไดไปชั้นสองแล้วเข้าไปขังตัวอยู่ในห้องเพื่อนอย่างที่ไม่ต้องรอให้เตือนซ้ำ “เรื่องเหี้ยๆนี่ต้องยกให้คุณชายนรภัทร เหลือแต่แดกยายังไม่เอา ไม่งั้นมึงจะเลวครบสูตร”

นรภัทรหัวเราะเหมือนเป็นคำยกย่องที่น่าภูมิใจ เขานั่งลงหน้าทีวี รื้อแผ่นจากในซองที่ซุกอยู่ตรงขอบตู้ ข้าวของในห้องวางระเกะระกะ ทั้งของกินของใช้กองพะเนิน ธันวาเพียงแต่ใช้เท้าเขี่ยให้พ้นทางแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง มือควักซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“ว่ากูเลว มึงน่ะเลวกว่า กูยังไม่ดูดนะเว้ย” เขาขว้างรีโมตให้ อีกฝ่ายคว้าหมับแล้วกดเปลี่ยนช่อง

เสียงในจอทีวีดังลั่น มันฉายภาพจากมุมหนึ่งในห้อง มีของวางบังมุมกล้องเอาไว้ ตัวละครเป็นชายสองหญิงหนึ่ง ไม่มีเนื้อหา ไม่มีเนื้อเรื่อง แสดงเพียงฝ่ายหญิงที่ปลดเปลื้องตัวเองแล้วล้มตัวลงนอน

“สันดาน..ไหนว่าแอบถ่าย โดนหลอกอีก” ธันวาจุดบุหรี่ คาบมันไว้ในปากแล้วเริ่มสูดควันเข้าลึก เด็กหนุ่มไอออกมาไม่เท่าไหร่ “แม่งเฟค มอมเหล้าห่าอะไร ลูกตายังกลอกไปกลอกมาอยู่เลย”

“มึงเพิ่มเริ่มดูดเหรอ” นรภัทรที่นั่งอยู่ข้างล่างหันมองอย่างสนใจ สายตาไม่ได้จับจ้องที่ต้นเหตุของเสียงครวญครางในนาทีแรกของภาพยนตร์นั้นเลย

“ประมาณนั้น” เขายื่นไปมวนหนึ่งแต่อีกฝ่ายส่ายหัว

“กูยังไม่อยากโดนตัดเงินประจำอาทิตย์ว่ะ” นรภัทรอาจจะทำอะไรหลายอย่างตามใจตัวเอง แต่ก็ไม่หาญกล้าพอจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้

..พ่อคงโกรธและผิดหวังมาก..

“ป๊อดสัตว์ มึงเป็นผู้ชายเปล่าวะ” ธันวาท้าทาย เขาเพิ่งจะเริ่มสูบ แต่ถ้าเรื่องดื่มมันมีมานานแล้ว ตั้งแต่ม.ต้นเห็นจะได้ แรกๆแค่ดื่มเพราะนึกสนุก ดื่มเพื่อสังคม ต่อมาดื่มแก้เหงา และระยะหลัง..เพื่อบรรเทาความทุกข์ที่มันสุมทุมอยู่ในอก

..เขาเกลียดบ้าน..เกลียดเสียงทะเลาะกัน..

“เรื่องของกูเหอะน่า” นรภัทรหันไปสนใจภาพเบื้องหน้าใหม่

ของพวกนี้ดูจนเจนตา เขาชอบลีลาที่ดูใสซื่อมากกว่าเจนจัด หนังแอบถ่ายเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นเพราะตัวแสดงไม่ได้ถูกฝึกให้จิกตาสู้กล้องหรือทำแอคติ้งโอเว่อร์ ถ้าเทียบระหว่างยุโรปกับเอเชีย เขาชอบทางฝั่งเรามากกว่าในเมื่อแสดงเนียนกว่าไม่ว่าจะเป็นการแอคหรือทำสดก็ตาม

“เบื่อว่ะ เลือกได้ห่วยมาก” ธันวาล้มตัวลงนอน พ่นควันออกทางจมูกได้ชำนาญขึ้น

“เดี๋ยวกูเอาไปขว้างใส่หัวคนขายก่อน” เขากดปิด มองบุหรี่ของเพื่อนอย่างสนอกสนใจแต่ก็ยังห้ามตัวเองได้อยู่

“คืนนี้เหมือนเดิมมั้ย” เขาแตะตรงปลายมวน ทิ้งขี้บุหรี่ลงเตียงเพื่อนสนิทเพื่อให้มันลำบากเล่นๆ 

“มึงหมายถึงหิ้วผู้หญิงแบบเดิมหรือไปบิดเหมือนเดิม” นรภัทรถามยิ้มๆ

คืนที่เขาไปหาพ่อที่ร้าน ใจจริงแล้วตั้งเข็มว่าจะเที่ยวกาดฝรั่งกับเพื่อนๆ พอดีเจอไอ้ธันว์ ด้วยความที่มันรูปหล่อติดพ่อมัน โฉบไปโฉบมาแป๊บเดียวก็ควงสาวได้ คืนนั้นเขาเลยกล้าลอง ขึ้นครูกับนักเรียนสาวรุ่นพี่แล้วไปต่อกันยันเช้า

..ถ้าพ่อทำได้..ลูกมันก็ไม่ควรไปหล่นไกลต้น..

“แข่งสิเว้ย มึงจะเสียเงินหาหอกเหรอ” ธันวาพลิกตัวกลับมา คืนวันก่อนโดนแฮปไปหลายร้อยอยู่ มีอาชีพเสริมก็เสือกไม่บอก เขาจะได้เก็บกระเป๋าเงินพ้นมือมัน “ถ้ามึงชนะ คราวนี้ก็เอาอีคนที่ซ้อนท้ายพวกมันไปกินเรียบ กี่ครูๆมึงก็สู้กันไม่ไหวล่ะ”

“ไม่พลาด” นรภัทรเปลี่ยนหนังแผ่นใหม่เป็นแนวทริลเลอร์ของฝรั่งแทน

มีเสียงรถแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน สักพักประตูรั้วก็เลื่อนออก ธันวากระโดดลงจากเตียงแล้วชะโงกหน้ามอง เขาจุ๊ปากด้วยความสนใจ คบไอ้ภัทรมาตั้งนาน เพิ่งได้เห็นว่าพ่อมันดูดีอย่างเหลือเชื่อ

“บิดามึงเสด็จ” เขาขยี้บุหรี่ลงกับเสาระเบียงแล้วปัดกลิ่นที่ติดตามตัว อย่างน้อยก็ยังมีมารยาทอยู่บ้างที่จะไม่ทำระยำตำบอนขณะเจ้าของบ้านอยู่ “และ..มึงคงได้น้องใหม่มาร่วมชายคาว่ะ กูขอแสดงความยินดี”

นรภัทรขมวดคิ้ว ลุกพรวดไปดูรถของพ่อจากหน้าต่างชั้นสองบ้าง

..ใคร..

“กูไม่มีน้อง ไม่ต้องเสือกประเคนให้” เขาเพ่งมองเจ้าของใบหน้าหวานที่ดูคุ้นเคยนัก

“น่ารักดีว่ะ” ธันวาเหมารวมว่าเป็นคนใช้คนใหม่ “เป็นกูจะปล้ำทำเมีย”

นรภัทรไม่โต้ตอบ ดวงตาสีเข้มปรายมองร่างเล็กบางที่ลากกระเป๋าสกปรกๆใบเดียวแต่ดูท่าว่าคงจะหนักอึ้งลงมาจากท้ายรถ ตัวก็ผอมแห้ง คงไม่มีอะไรดีๆกินเท่าไหร่

“เท่าไหร่”

“หกพัน..”

“นึกว่าใคร..ที่แท้ คนคุ้นเคย” เขายิ้มเยาะ เท้าแขนลงกับขอบเหล็ก “บริการถึงบ้านเชียวนะ คุณหนู”

......

 

แยมเบิกตากว้าง บ้านอาณะหลังใหญ่สุดๆ แค่โรงจอดรถนั่นก็เท่าบ้านแยมทั้งหลังแล้ว ตั้งแต่ขอบรั้วยันกำแพงท้ายสวน มีทั้งสระว่ายน้ำ ทั้งบ่อเลี้ยงปลา

“ว้าว..” เพราะมัวแต่เดินตะลึงเลยชนเอากิ่งลั่นทมเข้าให้ ต้องมาคลำหัวป้อยๆ

“เจ็บมั้ยนั่น” กฤษณะหัวเราะ เดินเข้ามาเอากระเป๋าของแยมไปถือ หูหิ้วห้อยร่องแร่งไปข้างหนึ่ง จะซื้อให้ใหม่แต่แยมบอกว่าไส้ในยังไม่ขาด

แยมหัวเราะแหะ ความตื่นเต้นทำเอามือไม้สั่น เดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปด้านใน ด้านหลังมีห้องคนรับใช้ แยมคิดว่าจะต้องไปนอนที่นั่นแต่อาณะกลับพาเดินขึ้นบ้าน

ร่างสูงใหญ่ชะงักไปครู่ เห็นไม้แกะรูปหงส์ตกลงมานอนที่พื้น เศษกระจกสีกระจายไปหมด เขาบอกให้แยมไปนั่งรอระหว่างเก็บกวาด ถ้าเหยียบจะได้เลือดเอา

แยมเดินตัวลีบเข้าไปในห้องรับแขก ข้าวของแพงๆทั้งนั้น งานศิลปะมากมายประดับเต็มบ้าน เหมือนห้องคนรวยที่แยมเคยเห็นในนิตยสารตอนไปยืนอ่านฟรีที่ร้านหนังสือแถวบ้าน แขกตัวน้อยทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ตรงโซฟาปูพรม แยมไม่กล้านั่ง กลัวจะทำของเขาเปื้อนเลยเลื่อนตัวมาพับเพียบเรียบร้อยอยู่ที่พื้นหินเย็นเฉียบ สองมือกอดสัมภาระใบเดียว ดวงตากลมโตสอดส่องไปมาจนสบเข้ากับรูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นเด็กชายตัวเล็กๆ ท่าทางยิ้มแย้ม อาณะคงจะเป็นคนถ่าย แล้วคนในภาพนั่นก็คงเป็น..ลูกชายของเขา

..ภรรยาของอาล่ะ..ภรรยาของอาจะว่าอะไรไหมที่แยมเอาตัวเข้ามาในบ้าน..

“เรียบร้อยแล้วแยม ขึ้นไปข้างบนกัน” กฤษณะโผล่หน้าเข้ามา คิ้วเข้มเลิกขึ้น ก็อยากจะประหลาดใจอยู่หรอกที่เห็นเด็กนั่งบนพื้น แต่ถ้าดูจากความขี้เกรงใจแล้วล่ะก็นับว่าไม่น่าสงสัย

เขายิ้ม เดินมาหยิบกระเป๋าไปถือเองแล้วยกมือขยี้หัวนุ่มนิ่ม ชะงักไปครู่กับกลิ่นแชมพูหอมฟุ้ง แยมบอกว่าอะไรนะ..ไปแลกซื้อมาซองละสองบาทจากร้านขายของชำ ส่วนสบู่นั่นก็ยี่ห้อของไทยนี่แหละ ก้อนละหกบาท

คนเราไม่จำเป็นต้องใช้ของราคาแพงก็ดูสูงค่าขึ้นมาได้ ใครบางคน..ยกย่องให้มากแค่ไหนก็คิดลงไปเกลือกกลั้วกับความโสมม ต่อให้ประดับเพชรพลอยเลอค่าก็ไม่ช่วยเชิดชูให้ดีขึ้นได้

กฤษณะไม่รังเกียจความสกปรกที่สามารถขัดถูได้ด้วยน้ำ แต่สมเพชเหลือเกินกับคราบราคะที่ไม่ว่าจะล้างกี่ครั้ง กลิ่นคาวนั่นก็ยังติดจนน่าคลื่นเหียน มันอาจจะเห็นแก่ตัวก็ได้ที่ไม่ต้องการใช้ อะไรร่วมกับใคร

..มันเป็นสิทธิ์ของเขาที่จะ เกลียดของมือสอง..

“อาณะ..” แยมเงยหน้ามอง เห็นผู้ชายตรงหน้านิ่งงันไป

ชายหนุ่มปรายตามองเด็กน้อย รอยยิ้มผุดขึ้นเจือจาง บอกว่าทีหลังไม่ต้องนั่งพื้น

“แยมมาที่นี่ในฐานะที่เท่ากันกับภัทร อย่าคิดว่าตัวเองเป็นคนอื่น” เขายื่นมือให้อีกฝ่ายจับ

เมื่อปลายนิ้วเล็กเย็นเฉียบนั้นขยับเข้ามาเกาะกุม ความรู้สึกที่มันหมองหม่นก็จางหายไป คงไม่แตกต่างจากเนื้อตัวสั่นเทาของแยมที่ค่อยๆนิ่งลงเมื่อได้สัมผัสกัน

แยมยิ้มสดใส เก็บความดีใจยามที่ได้ใกล้กันไม่มิด มันผิด..แยมรู้ ผิดที่แอบรักคนที่มีเจ้าของ แต่แยมเผลอไปแล้ว แยมขออยู่ที่ของแยมตรงนี้ จะไม่ก้าวก่าย จะไม่วุ่นวาย ขอแค่ได้อยู่ใกล้ ได้เฝ้ามอง

อาณะพาแยมขึ้นไปด้านบน พื้นบันไดเป็นเนื้อหินอ่อนขัดเงา แยมเกือบลื่นแล้วเพราะไม่ชินเท้า ที่บ้านเป็นเพียงไม้ซีกเนื้อหยาบ เดินไม่ดีก็โดนเสี้ยนตำ

“แยมพักห้องนี้นะ” ร่างสูงสง่าก้าวถอย ดันประตูห้องที่อยู่สุดทางเดินเข้าไป

แยมผงะเล็กน้อย ส่ายหัวดิก

“ไม่ชอบใจเหรอ”

“มันเบ้อเริ่ม..แยมกลัวหลง” เจ้าตัวรู้สึกประหม่า พูดซื่อๆจนคนฟังหัวเราะ

มองความกว้างด้านในแล้วทำอะไรไม่ถูก ทางเดินด้านในแบ่งเข้าไปอีก มีห้องน้ำ ห้องแต่งตัว มีเตียงหลังใหญ่มาก ใหญ่เกินตัวแยม กลิ้งสามตลบยังไม่สุดขอบเลย ตรงผนังแต่งกาแล มีผ้าม่านทำจากผ้าไหมชีฟองสีครีมอ่อนผูกเสาสี่ด้าน ทีวีเครื่องใหญ่ โต๊ะหนังสือ แล้วยังกระจกบานโตบนโต๊ะเครื่องแป้งไม้ ตู้เสื้อผ้าฝังติดกับผนัง มุมหนึ่งเป็นเคาน์เตอร์คั่นระหว่างโถงด้านนอกกับส่วนที่นอน มันโอ่อ่าเกินไป..สำหรับเด็กที่ไม่มีอะไรเลยอย่างแยม

 “แยมไปนอนห้องหลังบ้านก็ได้” นั่นน่าจะเป็นห้องที่เล็กที่สุดของบ้านนี้ แม้ว่าจะใหญ่กว่าห้องนอนของแยมก็ตาม “จะได้ไม่เกะกะอาณะ”

“บอกแล้วไงว่าเราไม่ใช่คนใช้” กฤษณะเตือน ถ้าเหตุผลว่าเกรงใจเขาก็จะยังยืนยันให้ใช้ห้องนี้ แต่ถ้าไม่ชอบใจ ก็พอจะหาห้องอื่นให้ได้เพียงแค่เล็กกว่าที่เป็นอยู่เท่านั้น

แยมไม่อยากรบกวนอาณะมากเลยได้แต่เดินไปวางของ กวาดตามองรอบด้านแล้วยังกลัวไม่หาย แยมไม่เคยอยู่คนเดียวในที่กว้างๆแบบนี้มาก่อน คงต้องปรับตัวอีกเยอะ

“บ้านหลังนี้อาซื้อไว้นานแล้ว เพิ่งจะได้มีโอกาสตกแต่ง เหลือแต่ลาออกจากงานที่กรุงเทพเสร็จก็ย้ายเข้ามาอยู่ถาวรได้เลย” เขาเล่าให้ฟัง นั่งลงบนปลายเตียงหมิ่นเหม่

แยมใจหายวูบ ชะงักมือที่กำลังแขวนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่อาณะซื้อให้ 

“อาณะจะไปกรุงเทพอีกวันไหน”

“พรุ่งนี้”

“พรุ่งนี้เหรอ” ร่างเล็กหน้าหมอง

กฤษณะยิ้ม เขาเดินมาช่วยแขวนเสื้อ เรือนกายสูงใหญ่อยู่ใกล้เพียงแค่คืบ แยมได้แต่เฝ้ามองแผ่นหลังกว้างนั้น อยากเอื้อมมือเข้าไปกอดแล้วซบหน้าลงอย่างที่หวัง

..ทำได้แค่ห้ามใจ..

“อาตั้งใจจะพาแยมไปด้วย” เขาพูด เด็กน้อยหันมามองอย่างมีความหวังแต่ก็ต้องเศร้าสร้อยอีกครั้ง “แต่อาคงต้องวิ่งวุ่น ไหนจะลาออก ไหนจะเตรียมเอกสาร เดินเรื่องขายที่ดินแล้วยังเรื่องบ้านอีก”

แยมเห็นว่าคนตรงหน้ามีเรื่องมากมายแค่ไหน แยมไม่กล้าเป็นตัวถ่วงเลยยิ้มกว้างแทนคำตอบรับว่าแยมจะรออยู่ที่นี่

“ภัทรปิดเทอมอยู่ คงจะเป็นเพื่อนแยมได้” ชายหนุ่มปลอบใจ นึกขึ้นได้ว่าเห็นมอเตอร์ไซค์สองคันจอดอยู่ตรงรั้วบ้าน “แยมรู้จักภัทรใช่มั้ย ลูกชายของอาเอง กำลังเรียนม. 5 เขาจะเอนท์เข้าเชียงใหม่”

แยมสะอึก จะบอกว่าไม่รู้จักหรือ..ก็คุณนรภัทรคนนั้น คนที่แยมเกือบขายตัวให้ แต่จะให้บอกว่ารู้จัก แยมก็ยังไม่แน่ใจ คุณภัทรตั้งท่ารังเกียจแยม ในเมื่อแยมเป็นเด็กขายจนๆนี่นะ

“แล้วภรรยาของอา..แยมยังไม่ได้สวัสดี” พูดอ้อมแอ้มขึ้นมา แยมเห็นภาพถ่ายของคุณภัทร แต่ไม่เห็นภาพของ เธอเลยแม้แต่นิดเดียว

กฤษณะเงียบไป เงียบ..จนคนถามหน้าเสีย

“แยมขอโทษ..” เจ้าตัวเล็กก้มหน้านิ่ง ชั่ววูบนั้น..สายตาของคนตรงข้ามฉายแววกราดเกรี้ยว

“เรื่องอะไร?” เขาหันมามอง ทอดเสียงอ่อนโยนเหมือนเคย รอยยิ้มนั่น..ก็ยังอ่อนโยนไม่เปลี่ยน

“เรื่อง..” แยมไม่กล้าแตะต้อง เธออีก แยมคิดว่า เธอคงเป็นคนสำคัญ เป็นคนที่อารักมาก..มากจนสามารถเปลี่ยนแปลงอารมณ์ให้มีทั้งสุขและทุกข์ได้อย่างไม่ยากเย็น

“จัดห้องเถอะ” เขาเปลี่ยนเรื่อง ช่วยแยมเรียงของใช้ส่วนตัว เปลี่ยนผ้าปูที่นอน สอนวิธีดูรายการต่างๆในยูบีซี แยมท่าทางตื่นเต้นเหมือนเคย

แยมชอบระเบียงในห้อง มันมีรั้วเหล็กยื่นออกไป ปลูกดอกเฟื่องฟ้าทั้งสีชมพูสีแดง ตัดกับขอบปูนสีขาว มองลงด้านล่างเป็นสวนลั่นทมที่ล้อมกรอบสระน้ำ อาณะบอกว่าถ้าแยมอยากเล่นน้ำก็ลงไปว่ายได้ตลอดเวลา

“อาจะเตรียมเรื่องรับแยมเป็นลูกบุญธรรม” จู่ๆเขาก็บอก

“แค่ให้แยมมาอยู่เฉยๆก็พอแล้ว” แยมเกรงใจ แยมรู้มาว่าการเป็นลูกบุญธรรมก็สามารถมีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของผู้ปกครองได้เท่าเทียมกับลูกที่แท้จริง แยมเป็นคนนอก ไม่อยากทำให้อาณะลำบาก แล้วก็ไม่อยากให้คุณภัทรมองแยมเป็นศัตรูด้วย

“อาอยากให้” กฤษณะไม่ยอมให้เถียง เขาเอ็นดูแยม จะว่าไปก็คงตั้งแต่แรกเห็น แยมเป็นเด็กดีแล้วก็ว่าง่าย เขาผูกพันกับนัยน์ตาหมองเศร้าคู่นั้นมาโดยตลอด ดูราวกับจะฝังไว้ในใจตั้งแต่แรกพบจนไม่อาจแยกจาก

เขาดูนาฬิกา ผ่านมาสองชั่วโมงแล้ว แยมคงหิว เขาจัดการโทรบอกแม่บ้านที่จะเข้ามาทำงาน ที่นี่ไม่มีคนใช้ เพียงแต่ทำห้องคนใช้เอาไว้ให้คนที่เขาจ้างมาทำความสะอาดพักระหว่างวัน เขาไม่ชอบให้คนนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว งานของเขาต้องการสมาธิ คงไม่เหมาะถ้าจะมีคนอื่นเดินเพ่นพ่าน

“แนะนำหน่อยสิ อาหารพื้นเมือง” กฤษณะพาเดินออกจากห้อง บอกว่าถ้าอยากจะล็อคห้องก็กดตรงลูกบิดจากข้างในแล้วงับประตู อย่าลืมเอากุญแจไปด้วย แต่ถ้าไม่อยากล็อคก็ปล่อยทิ้งไว้ คงไม่มีใครเข้าไปยุ่ง 

“ถ้าอาณะชอบเนื้อหมูก็กินแกงฮังเล แต่ถ้าชอบผักเยอะๆก็เป็นแกงโฮะ เผ็ดหน่อยเป็นแกงแค” แยมพูด

เจื้อยแจ้ว ถามว่าเคยฟังเพลงของคุณจรัลหรือเปล่า พออีกคนส่ายหัวก็เลยร้องให้ฟังงุ้งงิ้ง “แก๋งแคจิ๊นงัว ไส้อั่ว จิ๊นหมู แก๋งหน่อไม้ซาง คั่วบ่าถั่วปู ต๋ำบ่าหนุนยำเตา ส้าบ่าเขือผ่อย”  

“แปลไม่ออก” คนฟังหัวเราะ รู้แต่ว่าเป็นรายการอาหารทั้งนั้น

มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาผละไปรับ พูดกับปลายสายเป็นภาษาอังกฤษ เขาให้แยมลงไปข้างล่างก่อนแต่แยมอยากรอ ที่ยืนอยู่เฉยๆมองอาณะออกไปคุยธุระที่ระเบียงเลยกลายเป็นเดินเล่น ชั้นสองมีอยู่ห้าห้อง ห้องที่แยมอยู่ ห้องของอาณะ ที่เหลืออีกสาม แยมไม่รู้

“กิ๋นอะหยังระวังพ่อง หลุต้องจะว่าบ่บอกเน้อ” เสียงหวานร้องเพลงเล่น  “ส่วนบ้านผมกิ๊กก๊อก ยอกแก๋ง

โฮะตึงวัน”

“สาวเชียงใหม่แถวนี้ร้องเพลงเพราะจริงๆ”

แยมหันขวับ หน้าชาไปทั้งแถบกับเด็กผู้ชายตัวสูงที่ยืนเท้าขอบประตูห้องริมสุด นึกโทษตัวเองที่เลินเล่อ เดินมาถึงหน้าห้องคนอื่นจนไม่รู้ตัวแบบนี้

“ผมขอโทษ” ก้มหน้านิ่ง ไม่รู้จักคนตรงข้าม เขาดูดี แต่สายตาไม่น่าไว้ใจ มีกลิ่นบุหรี่ลอยฟุ้งไปหมด

“คนใช้ใหม่เหรอ” ธันวายิ้ม เดินเข้ามาแล้วยกมือแตะพวงแก้มใส

แยมถอยกรูด หันหาอาณะ แต่ไม่รู้ว่าไปคุยถึงไหน

“อายุเท่าไหร่น่ะ เป็นน้องพวกฉันใช่มั้ย” เขาคะเนจากหน้าตาและส่วนสูงแต่พออีกคนส่ายหัวดิกก็เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ “ 20! เหลือเชื่อ ” ดูสองนิ้วที่ชูขึ้นมากับกำปั้นกลมๆนั่นแล้วอดขำไม่ได้ ใครเย็บปากไว้รึไง

 “ไอ้ธันว์” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านใน

ใบหน้าคุ้นเคยปรากฏขึ้นหลังบานประตู รอยยิ้มติดจะเย้ยหยันนั่นไม่เคยทำให้แยมสบายใจเลย นรภัทรกวาดตามองอีกฝ่ายหัวจรดเท้า

“ครั้งก่อนนอกสถานที่นี่หกพัน ครั้งนี้เดลิเวอรี่ถึงเตียง ต้องจ่ายถึงหมื่นมั้ย”  

แยมส่ายหัว อ้าปากจะบอกแต่ก็พูดไม่ถูก ดวงตาคู่นั้นดูราวจะหยอกล้อ แต่ถ้าหากแยมไม่คิดมากเกิน..คุณภัทรจงใจให้รู้ว่าเขาไม่ชอบ และไม่คิดจะต้อนรับคนอย่างแยมโดยเฉพาะกับการบริการ ไม่ว่าจะชั่วคราวหรือค้างคืน

“ภัทร..” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นกลางคัน

แยมรีบเดินเข้าไปหา มือขยุ้มชายเสื้อของอาณะเอาไว้ แผ่นหลังกว้างแทบจะบดบังจนตัวเล็กบางหายไปจากลานสายตา

นรภัทรหยักยิ้มมุมปาก คุณพ่อผู้แสนดีหายหน้าไปจากบ้านตั้งหลายวัน จู่ๆก็โผล่มาพร้อมเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า นี่คงไปนอนกกกันมาเต็มอิ่มแล้วคิดจะกลับมาขึ้นสวรรค์กันต่อที่บ้านสินะ

“พ่อพาใครมาด้วย” เขาปรายตามองแขกไม่รับเชิญ

“ฉันจะแนะนำให้รู้จักพอดี” กฤษณะยิ้มแย้ม เอามือวางบนหัวเล็กแล้วขยี้เบาๆก่อนจะโอบไหล่เอาไว้หลวมๆ นัยน์ตาของเขาทอแววอ่อนโยนจนเห็นได้ชัด “นี่แยม เป็นลูกชายของพี่ธวัช เพื่อนฉันสมัยเรียนศิลปากร”

“แล้วพามาที่นี่ทำไม” เด็กหนุ่มถามเสียงห้วน

ธันวาผิวปากหวือ ยืนมองด้วยความสนใจ เขายกมือไหว้พ่อเพื่อนพอไม่ให้เสียมารยาท แต่ใครมันจะไปเคารพมากมาย ในเมื่อตัวลูกยังไม่เห็นหัวพ่อมันเลย

กฤษณะยังคงยิ้มเหมือนเดิม เขาดูอารมณ์ดีและใจเย็นไม่เปลี่ยนแปลง

“ตั้งแต่วันนี้ แยมจะมาอยู่กับพวกเรา”

นรภัทรเลื่อนสายตาที่จ้องมองพ่อไปยังเด็กตัวเล็ก ได้ยินแว่วๆว่าอายุยี่สิบแล้ว ถ้าจะบอกว่าเอาตัวรอดเองไม่ได้ก็ควายเต็มที อายุขนาดนี้จะมีประโยชน์อะไรกับพ่อเขาเท่ากับเรื่องพรรค์นั้น

“อ้อ..กะหรี่ประจำตัวว่างั้น” เขาตอกใส่แบบไม่ไว้หน้า

“ภัทร!!

แยมหน้าเสีย เงยมองผู้ใหญ่ข้างกายที่ยังยืนนิ่ง มีเพียงสีหน้าเท่านั้นที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ กฤษณะขบกรามจนเป็นสันนูน เขาหันมาหาลูกชายของเพื่อนแล้วพยักหน้าให้ลงไปข้างล่างก่อน

“งั้นผมกลับเลยแล้วกัน” ธันวาเอ่ยปาก ยกมือไหว้อีกครั้งก่อนจะเดินตามร่างเล็กอีกคนลงมา พอลับหลังสายตาสองคนด้านบน เขาก็ยื่นแขนมาดักอีกฝ่ายไว้ “คุณหนู..” เขาว่าเสียงนุ่ม

แยมก้มหน้านิ่ง หันหลบคนที่จ้องหน้ามา คนตรงข้ามดูไม่น่าไว้ใจ แม้เขาจะดูดี แต่แยมรู้ด้วยตนเองหลายครั้งแล้วว่าคนที่ภายนอกดูดี ไม่ได้แปลว่าภายในจะดีตาม

“ไม่กัดหรอก เพราะเราไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกัน” ธันวายิ้มน้อยๆ พยักพเยิดไปด้านบน “ภัทรมันก็ปากหมาไปอย่างนั้น มันต่อต้านทุกคนที่เข้ามายุ่งกับพ่อมัน ก็แค่เด็กที่อยากเป็นที่หนึ่งเพียงคนเดียว คงเข้าใจนะ”

คนฟังพยักหน้ารัว มือกำชายเสื้อไว้แน่น ดูคล้ายกับว่าจะฟังอยู่ แต่ใจจริงสมาธิเตลิดไปถึงไหนแล้วเมื่อได้ยินเสียงของคนสองคนบนชั้นสองดังแว่ว

“ขอเตือนไว้อย่าง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้เลวร้ายมากนัก แต่มันก็ไม่ใช่คนดีร้อยเปอร์เซ็นต์” เด็กหนุ่มยังยิ้มเรื่อย “อยู่ห่างๆมันไว้ คนอย่างไอ้ภัทร..ถ้าทนไม่ไหวแล้วล่ะก็ มันไม่ค่อยเลือกวิธีนักหรอก”

......

 

“แกรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงไม่ด่าแกต่อหน้าเพื่อนแก ต่อหน้าแยม” กฤษณะพูดเสียงเรียบ เขาก้าวเท้าเข้ามาหาลูกชายที่ยังจ้องกลับด้วยสายตาแข็งกร้าว

นรภัทรขยับถอยไปเพียงนิด เงาสูงใหญ่นั่นยืนค้ำอยู่เหนือร่าง วูบหนึ่ง เขายอมรับว่า..กลัว พ่อดูเหมือนคนห่างไกล คนแปลกหน้าที่ไม่เคยเอื้อมถึง เหมือนคนที่วางตัวไว้สูงส่งจนคนด้านล่างที่พยายามเรียกร้องให้หันมามองตั้งแต่เด็กต้องเปลี่ยนความอ่อนไหวนั้นเป็นความกระด้าง

หากเขายืนอยู่กลางผืนดินว่างเปล่า ไขว่คว้าหาความอบอุ่นจากดวงอาทิตย์ การยืนอยู่อย่างนิ่งเฉยไม่สามารถทำให้ได้รับสิ่งที่ต้องการได้ เขาจึงต้องจุดไฟ โหมด้วยเชื้อเพลิง จนกว่ามันจะลามเลียไปทุกย่อมหญ้าแล้วดึงดูดความสนใจจากเบื้องบนได้

..กว่าจะรู้ตัว..เขาก็ไม่ได้ต้องการความอบอุ่นจากดวงอาทิตย์นั้นอีกต่อไป..

..เขาแค่อยากจะรู้..ว่าเมื่อไหร่ไฟที่ตนเองจุด..

..จะร้อนแรงและแผดเผาได้เท่าเทียม..หรือเหนือกว่าดวงอาทิตย์นั้น..

“นั่นเพราะฉันให้เกียรติแก” เขายืนเฉย ไม่เคยเลยที่จะลงโทษด้วยการเฆี่ยนตี ตั้งแต่ภัทรเกิด..ไม่เคย เขาแค่พูดอย่างเดียว พูดครั้งเดียว และจะไม่มีการพูดซ้ำสอง ถ้ามีหัวคิด..จะต้องรู้ด้วยตนเอง “และถ้าฉันให้เกียรติแก..แกก็ควรจะให้เกียรติผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนเลี้ยงดูแกมาด้วย”

นรภัทรกำหมัดแน่น เขาเกลียดคำนั้น..เกลียด เกลียดที่สุด

..ทำไมพ่อถึงต้องพูดไอ้คำเฮงซวยนั่น!!..

..คนเลี้ยงดู..

ทุกครั้งที่มีปัญหาระหว่างกัน พ่อจะพูดคำนี้ขึ้นมาเสมอ มันเหมือนการทวงบุญคุณทั้งข้าวทั้งน้ำทั้งเงิน พ่อลืมอะไรไปหรือเปล่า..พ่อให้ทุกอย่างกับเขา ยกเว้น ความรักบางทีเขาคิดว่ามันคงจะเป็นอย่างนั้น..ใช่แล้ว มันคงจะเป็นได้แค่นั้น คนเลี้ยงดูกับ ผู้ถูกเลี้ยงดูไม่ใช่ พ่อกับ ลูก

เด็กหนุ่มหุนหันกลับเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูดังโครมใหญ่ สายตาที่มองตามเปลี่ยนเป็นความเหนื่อยล้า เขากำลังทำอะไรอยู่ สิ่งที่เกิดขึ้นในครอบครัวของเขามันคืออะไร

“อาณะ..” เสียงเล็กเรียกขึ้น ผลุดลุกจากกิริยาที่นั่งกอดเข่าอยู่ข้างโซฟาแล้วเดินมาหา

กฤษณะมองเจ้าเด็กดื้อตรงหน้า “บอกว่าไม่ต้องนั่งพื้นไง” เขาติ พูดไปก็ดูท่าอีกฝ่ายจะไม่ฟัง

“แยมขอกลับไปอยู่ที่บ้านนะ” เจ้าตัวอุบอิบ

“ไม่ได้” เป็นคำตอบที่เขาไม่จำเป็นต้องคิด เขารับปากพี่ธวัชมาแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็จะต้องทำให้ดีที่สุด เขาไม่เคยผิดสัญญา

“แต่ว่า..” คุณภัทรไม่ชอบ และดูท่าว่าจะเกลียดด้วยซ้ำ..แยมนึกต่อในใจ

“มากินข้าว” เขาพูดสั้นๆ จูงข้อมือเล็กแล้วกดตัวให้นั่งตรงโต๊ะอาหาร แม่บ้านเข้ามาจัดแจงมื้อเที่ยงจนเรียบร้อย หมดหน้าที่แล้วก็กลับไปอยู่ในห้องตัวเอง เขาไม่ได้ให้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในจนกว่าจะเรียกหา

แยมรู้สึกตัวหดลงไปอีกหลายเท่า โต๊ะหินอ่อนที่ตั้งไว้มันยาวเท่ากับเตียงที่บ้าน มันมีตั้งหลายที่นั่ง แต่ตอนนี้มีแค่อาณะกับแยมเท่านั้น แล้วพวกเขาก็อยู่ตรงข้ามกัน เอื้อมไปไม่ถึง แยมคิดถึงบ้าน ถึงแม้ว่าพ่อจะไม่ได้ดูแล แต่เวลากินข้าว พ่อจะนั่งใกล้แยมเสมอ จะไม่มีอะไรคั่นกลางระหว่างเรา

“เป็นอะไร” กฤษณะใช่ว่าจะอยาก เขาไม่หิว แต่เพราะมันถึงมื้อ ก็แค่กินลงไป

..เหมือนการเป็นพ่อคน..ก็แค่เลี้ยงดู..

 “แยมอยากกลับบ้าน” แยมวางช้อนที่เอาแต่เขี่ยข้าวสวยลง ข้าวหอมมะลิร้อนๆ ควันกรุ่น อร่อยและเข้ากับอาหารมากกว่าข้าวแกงถุงละห้าบาทสุกบ้างดิบบ้างตรงปากซอย แต่แยมกินไม่ลง

..กะหรี่ประจำตัวว่างั้น..

..เพียงแค่ก้าวแรกของแยมก็ไม่เป็นที่ยอมรับของใครบางคนแล้ว..

กฤษณะตักกับข้าวหลายอย่างให้เด็ก เขาบอกว่านี่แกงแคที่แยมร้องเพลงให้ฟัง ฮังเลและแกงโฮะจากร้านท่าน้ำ วันนี้กะทันหันไม่มีเวลาให้แม่บ้านตำน้ำพริกหนุ่ม ตลาดต้นพยอมอยู่ไม่ไกลเลยไปหาซื้อมาก่อน

“กินเยอะๆ ผอมเกินไปไม่ดี” เขาแทบจะไม่ฟังประโยคที่แยมว่า

“คุณภัทรไม่สบายใจที่แยมจะอยู่” แยมพึมพำ น้ำตาคลอขึ้น “ถ้าแยมกลับบ้าน..” 

“การจะให้ใครอยู่หรือไปมันเป็นเรื่องของอา เป็นสิทธิ์ของอา” เขาเปรย ดวงตาคมกร้าวจ้องตอบ หากเขามอง..ยากนักที่คนถูกมองจะไม่หลบไป

แยมก้มหน้านิ่ง พอถูกตักอาหารมาวางอีกถึงต้องเริ่มกิน ถ้าไม่อย่างนั้นอาณะจะตักมาให้เรื่อยๆ เป็นการประชด..หรืออาจจะเป็นการออกคำสั่งที่แปลกดี

“พรุ่งนี้ไปกรุงเทพกับอาแล้วกัน”

“ทำไมต้องพาไปกรุงเทพ ทำไม..ห่างกันไม่ได้เหรอ” เสียงหนึ่งแทรกเข้ามากลางคัน

กฤษณะวางช้อนลง ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาพูดจาอะไรกับใคร คนใกล้ตัวมักจะรู้ดี ถ้าโกรธ..เขาเลือกที่จะเงียบ แยมรีบลุกจากโต๊ะไปยืนด้านข้าง แค่ให้นั่งที่ของคนอื่นก็กระดากพอแล้ว

นรภัทรเดินลงมาจากชั้นสอง เขาชูกระเป๋าซอมซ่อในมือขึ้นแล้วปล่อยทิ้งลงกับพื้น ข้าวของด้านในกระจัดกระจาย ไม่เห็นจะมีอะไรสำคัญ..แค่เสื้อผ้ากับกรอบรูปของผู้ชายคนหนึ่ง 

“ทำอะไร” ชายหนุ่มปรามด้วยสายตา “เก็บซะ”

แยมเบิกตากว้างรีบเข้ามาเก็บของลวกๆ ไม่กล้ามองคนที่ปรายตามาอย่างเหยียดหยัน มือเล็กเลือกหยิบรูปถ่ายใบเดียวที่มีเก็บไว้ในช่องซิปแตกๆ..รูปถ่ายของพ่อ   

“แยม..มาหาอา” กฤษณะลุกขึ้นยืน บอกว่าไม่ต้องเก็บ แค่เอารูปนั่นมาอย่างเดียวก็พอ

ร่างเล็กทำตามด้วยความงุนงง ข้าวของที่อาณะซื้อให้ เสื้อผ้าชุดเก่าของแยมยังกระจายเกลื่อนพื้น

“ถามจริง..ทำยังไงให้พ่อฉันหลงได้เนี่ย หือ..” นรภัทรมองอย่างหาเรื่อง ดูตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีอะไรน่าสนใจ แค่เด็กผู้ชายตัวเล็ก เล็กมากจนไม่น่าเหมาะกับอายุยี่สิบ ดูสกปรก ไม่มีการศึกษา ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ที่สำคัญ..อาชีพนั่นไม่น่าเอาเข้ามาให้เปื้อนพื้นบ้านด้วยซ้ำ!

“แกโยนอะไรลงไป เก็บมันขึ้นมา” กฤษณะพูดเสียงนิ่ง

“โยนขยะ..ขยะไม่จำเป็นต้องเก็บ” เขาท้าทาย เอาเท้าเขี่ยเหมือนของสกปรกข้างถนน “ไอ้พวกขยะก็ไม่ควรเก็บมาเลี้ยงด้วย”

“เก็บมันขึ้นมา” เขาสั่งซ้ำ แววตาเรียบเฉยหากแข็งกระด้าง

“ไม่ใช่เรื่องของผม”

แยมกระตุกแขนเสื้อของผู้ชายตัวสูง ขอร้องทางสายตาว่าจะเก็บเอง พอเห็นอาณะไม่ว่าอะไร แยมก็เดินเข้าไปใกล้ กล้าๆกลัวๆคุณภัทรจนตัวสั่น

..คนอย่างไอ้ภัทร..ถ้าทนไม่ไหวแล้วล่ะก็ มันไม่ค่อยเลือกวิธีนักหรอก..

แยมไม่ต้องเก็บ!” กฤษณะเสียงดัง ก้าวเข้าไปดึงแขนเล็กแล้วลากตัวจนเข้ามาประชิด

นรภัทรมองภาพตรงหน้าด้วยความโกรธเคือง เขาไม่ชอบการเสียหน้า และพ่อ..กำลังทำให้เขาเสียหน้าทั้งที่มีไอ้เด็กโง่ๆข้างถนนยืนมองอยู่ เขา..ที่เป็นลูก! กับมัน..ที่เป็นแค่เด็กขายชั้นต่ำ!

“ฉันจะพูดคำสุดท้ายนะ แกควรรู้ว่าฉันไม่ชอบบอกอะไรซ้ำซากจำเจ” เขากดเสียงต่ำ “อย่ามาทำนิสัยงี่เง่าแบบนี้ แกโตจนน่าจะรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร”

เด็กหนุ่มขบฟันแน่น ก้มลงเอาเสื้อผ้าเก่าๆยัดใส่ที่เดิมแล้วยืนถือไว้ ไม่ส่งคืนให้เจ้าของ

“พ่อบอกว่าให้เกียรติผม แล้วการเอาคนที่พ่อนอนด้วยเข้ามาถึงในบ้านนี้ พ่อคิดว่ามันเป็นการให้เกียรติผมแล้วรึยัง!” เขาเสียงดังใส่ “พ่อจะไปนอนกับใครนอกบ้านก็เรื่องของพ่อ แต่อย่าเอามันเข้ามาที่นี่ จะรับเลี้ยง จะให้มันมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับผมงั้นเหรอ เพื่อนมันจะมองยังไง คุณชายนรภัทร พ่อมึงเอาอีตัวเข้ามาเลี้ยงว่ะ คิดว่าผมดีใจมั้ย!

“ฉันไม่เคยบอกสักคำว่าแยมเข้ามาที่นี่ในฐานะที่แกพยายามยัดเยียด!

“แล้วมันฐานะไหนล่ะ! ถามมันสิ” เขาชี้หน้าคนที่ยืนหน้าเสียอยู่ด้านหลัง “ตอนพ่อไม่อยู่ มันจะขายตัวให้ผมด้วยราคาหกพัน! ถามมันให้หน่อยว่านั่นเป็นครั้งแรกที่มันคิดขายตัวรึเปล่า!!

กฤษณะเงียบ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “ฉันจะรับแยมเป็นลูกบุญธรรม คิดว่าแกควรรู้เอาไว้”

“โอ้โห! โคตรเยี่ยม!” เขายักไหล่ “เข้ามาอยู่บ้านหลังเดียวกันไม่พอยังได้แบ่งสมบัติกันอีก โชคดีชิบหายเลย จะมีไอ้เด็กขายน้ำที่ไหนโชคดีแบบนี้อีกมั้ยวะ ฮึ! ว่าไง คุณหนู..”

แยมส่ายหัว อ้าปากจะบอกว่าแยมไม่อยากได้อะไร แต่คุณภัทรคงไม่ฟัง

“พ่อของแยมฝากแยมเอาไว้กับฉันก่อนเขาตาย ฉันรับรองว่าแยมจะไม่ทำอะไรให้แกรำคาญใจหรอก” กฤษณะพยายามใช้ไม้อ่อน “ยังไงฉันก็จะไม่เปลี่ยนใจ ช่วงที่ฉันไปกรุงเทพ แกก็ค่อยๆปรับตัวแล้วกัน”

“ให้ผมอยู่กับมันเนี่ยนะ” นรภัทรพยักหน้าไปทางแขกไม่รับเชิญ สายตาเหยียดกันจนแทบเหยียบให้จมดิน “ฝันสิ พ่อออกไปเมื่อไหร่ รับรองว่ามันไม่ได้ยืนอยู่ในบ้านหลังนี้หรอก”

ชายหนุ่มปฏิเสธ “ไม่..แยมจะไปกับฉัน แกก็ได้ยินแล้วนี่”

“อย่าเอามันเข้าบ้านของแม่ผม!” เขาโต้แทบจะทันที บ้านนั้น..บ้านที่เขาไม่เคยคิดจะให้ใครเข้ามาแทน 

“มันเกิดขึ้นแน่..เพราะนั่นมันเป็นบ้านของฉัน” กฤษณะรู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพล่าน

..แม่..แม่อย่างนั้นเหรอ..

..ผู้หญิงพรรค์นั้นไม่ควรได้ชื่อว่าเป็นแม่ของใคร!..  

“อาณะ..” แยมท้วง น้ำตาร่วงเผาะ ก้าวออกมาเพราะหวังจะอธิบาย หวังจะบอกว่าแยมไม่อยู่แล้ว ไม่เป็นไร อย่าให้คำสัญญานั้นผูกมัดตัว

..แยมไม่เป็นอะไร..แยมอยู่ได้จริงๆ..

..แค่อยู่ตามลำพัง..ในโลกใบนี้อีกครั้ง..เท่านั้นเอง..

นรภัทรมองร่างเล็กที่เดินมาหา เขาโยนกระเป๋าใส่จนอีกฝ่ายเซ มันตกลงบนพื้นอีกครั้ง มีเสียงตวาดดังจากพ่อ แค่นั้น..มันก็เพียงพอแล้วที่จะช่วยให้เขารู้ได้ว่าพ่อมักมองคนอื่นดีกว่าเสมอ เห็นงานดีกว่าครอบครัว เห็นผู้หญิงอื่นดีกว่าแม่ และเห็นไอ้โง่นั่นดีกว่าเขา!

“พ่อควรจะให้เกียรติแม่ผมบ้าง!” เด็กหนุ่มโพล่ง โกรธจนเกินทน “มันไม่ควรจะได้เหยียบเข้าบ้านของแม่แม้แต่ก้าวเดียว!

“ฉันให้เกียรติแน่! ถ้ากลัวนักก็จะบอกให้รู้ ฉันจะพาแยมไปกรุงเทพ จะพาเข้าบ้านหลังนั้น” เขาเน้นเสียง “แล้วก็จะพาไปนอนในห้องแม่ของแกนั่นแหละ!!

นรภัทรมองคนที่ยืนนิ่ง ดวงตาแข็งกร้าว สีหน้ากระด้างอย่างเห็นได้ชัด

 “พ่อคิดจะเอามันมาแทนที่แม่ผมงั้นเหรอ!” เขาไม่คิดถนอมน้ำใจคนที่ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันอยู่แล้วโดยเฉพาะไอ้คนแบบนี้ “ไอ้เด็กขายโสโครกนี่!

แยมมองแต่กระเป๋าเสื้อผ้าเก่าๆที่หอบมาจากบ้าน น้ำตามันคลอขึ้นอีกครั้งด้วยคำดูถูกจากเด็กหนุ่มคนหนึ่ง..คนที่แยมเคยคิดจะ ขายให้

..ใครจะมองในแง่ดี..หวังมากไปหรือเปล่า..

“แกคิดว่าตัวเองยังเป็นเด็กๆอีกรึไง” กฤษณะถามเสียงเรียบ เขาอาจจะใจเย็นพอฟังลูกชายพร่ำด่าก็ได้ แต่ไม่ใช่เวลานี้! ไม่ใช่ในเวลาที่มีคำพูดถึงผู้หญิงคนนั้น!! “ขายตัวแล้วสกปรกตรงไหน ผู้หญิง คบชู้สิ โสโครกยิ่งกว่า!

นรภัทรหน้าชา พ่อกำลังพาดพิงถึงแม่..แม่ที่เขารักยิ่งกว่าใคร!

..คนที่คบชู้น่ะ..พ่อต่างหาก!..

“ถ้ายังคิดเอามันเข้ามาในบ้าน อย่าหาว่าผมไม่เตือน!” เขาเดินผ่าน จงใจกระแทกไหล่บางจนเจ้าของร่างผงะหงายก่อนจะเตะกระเป๋าใบเล็กนั่นเต็มแรง ดวงตาที่แฝงไปด้วยไฟโทสะจับจ้องอย่างไม่เป็นมิตร

“ถ้าฉลาดก็ออกไปซะ ไม่งั้น..ฉันไม่รับประกันความปลอดภัย! 

 

........................................................................................


 

Next --> Petunia - Resentment [2]

                “ไปเอามาจากไหน” กฤษณะถามเสียงเครียด เขามองภาพถ่ายใบเล็กในมือของอีกฝ่าย

แยมตัวสั่น ก้าวถอยหลังจนล้มหงายไปบนเตียง ดวงตากลมโตไหวริกเพราะความกราดเกรี้ยวที่กำลังโหมเข้าใส่ ร่างสูงก้าวเข้ามาแล้วกระชากแขนจนเจ้าตัวต้องนิ่วหน้า เม้มปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

..แยมไม่ได้ตั้งใจ..มันอยู่ในตู้จดหมาย..ไม่ได้คิดจะอ่าน..

“อาถามว่าเอามาจากไหน!” เขาตวาดด้วยแรงอารมณ์ เค้นมือจนไหล่บางห้อช้ำ

ภาพถ่ายคู่กันใบเก่าถูกฉีกทิ้งเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จดหมายแผ่นเล็กที่เขียนมาสั้นๆถูกขยำจนยับเยิน แยมไม่เคยเห็นอาณะโกรธมากขนาดนี้..ไม่เคยเห็น

“แยมเจ็บ..ฮึก..อาณะ” เสียงสั่นเครือร้องท้วง สะอื้นจนตัวโยน และมันมากพอที่จะทำให้คนด้านบนได้สติ อาณะคลายมือออก ผละห่างจากคนที่นอนร้องไห้

“ออกไป” เขาทรุดตัวลงนั่งริมเตียง ก้มหน้าลงซบฝ่ามือ หยดน้ำร้อนผ่าวร่วงลง มันแทรกผ่าน ชุ่มไปทั่วทั้งมือกร้าน “อยากอยู่คนเดียว ออกไป..”

“แยมขอโทษ..” คนตัวเล็กกว่าคลานเข้าไปหา ยกแขนขึ้นโอบกอดเอวไว้ “แยมขอโทษ..แยมไม่ได้ตั้งใจ”

กฤษณะนิ่งเฉย มีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลเงียบเชียบ ความทรงจำครั้งเก่ามันหวนกลับ ถ้อยคำในจดหมายนั้นเหมือนจะตอกย้ำว่าอดีตระหว่างกันมันเป็นอย่างไร

..เขารักเธอมากแค่ไหน..แต่ผลที่ได้คืนมา..มันยิ่งกว่าการทรยศหักหลังทั้งหมด..

“แยมขอโทษ..อาณะอย่าโกรธแยมนะ” ร่างเล็กร้องไห้ หันหลังจะผละไปแต่อ้อมแขนแข็งแรงคู่นั้นรั้งตัวไว้แนบแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับแผ่นหลัง

“อยู่กับอา อย่าเพิ่งไป..อยู่กับอาก่อน” เขาพร่ำ โอบกอดร่างนั้นไว้จนแยมแทบจะจมหายลงไปในอกอุ่น

“ได้โปรด คืนนี้..ช่วยอยู่กับอาที”
                 ......


หุๆ ไม่บอกๆ พระเอกเป็นใครไม่บอก ^^ แต่พระเอกวางไว้แล้วตั้งแต่เริ่มเรื่องคร้าบ เพราะฉะนั้นไม่มีเฉไปทางไหนแน่นอน 55
ที่แน่ๆ >< พระเอกร้ายที่สุดในเรื่อง  ร้ายแบบ..เงียบๆ ^^

 





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 4 : , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 14635 , โพส : 132 , Rating : 9% / 123 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
# 132 : ความคิดเห็นที่ 4320
อื้อหือออ เดาไม่ถุกกกก
Name : Jekkju < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jekkju [ IP : 58.8.138.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤศจิกายน 2561 / 23:20
# 131 : ความคิดเห็นที่ 4295
ถ้าจะบอกว่าร้ายเงียบ ทำไมเรานึกถึงอาณะ ดูเป็นคนเข้าถึงยากมากก ดูมีอะไรอะ ตอนแรกก็เชื่อว่าแม่ภัทรคบชู้ ตอนนี้เริ่มสงสัยละนะ
Name : heykiki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ heykiki [ IP : 49.49.85.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2561 / 19:38
# 130 : ความคิดเห็นที่ 4269
เข้าใจภัทรนะดูอาณะทำดิเหมือนภัทรไม่ใช่ลูกและอาจจะจริง เราเป็นภัทรจะเจ็บปวดมากๆอะทำตัวเรียกร้องความสนใจประชดประชัน
Name : SamirunSpirit < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SamirunSpirit [ IP : 114.109.20.45 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2561 / 13:39
# 129 : ความคิดเห็นที่ 4235
ภัทรนี่เรียกร้องความสนใจจนไม่ฟังอะไรเลย แต่ณะก็พูดเหมือนภัทรไม่ใช่ลูกอ่ะ คงไม่ใช่ลูกชู้หรอกนะ
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 182.232.113.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2561 / 23:23
# 128 : ความคิดเห็นที่ 4217
ถ้าร้ายที่สุดและร้ายเงียบก็ต้องอาณะสิ
Name : SUGA19 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SUGA19 [ IP : 223.24.158.156 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มิถุนายน 2561 / 17:17
# 127 : ความคิดเห็นที่ 4215
น้องแยมลูกกกก~ มาอยู่กับแม่เถอะ
PS.  เอิ่มมม ถ้าจะขนาดนี้
Name : RukDeeNan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RukDeeNan [ IP : 159.192.240.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มิถุนายน 2561 / 13:43
# 126 : ความคิดเห็นที่ 4208
พระเอกจะลงเอยที่ใคร มองไม่ออกเลยค่ะไรท์ ดาร์คทั้งคู่ 55555
Name : KAMEWz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KAMEWz [ IP : 182.232.55.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤษภาคม 2561 / 23:20
# 125 : ความคิดเห็นที่ 4204
สงสารแยมอีกแล้วฮรือออ
Name : Hunbears < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hunbears [ IP : 124.120.192.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤษภาคม 2561 / 02:04
# 124 : ความคิดเห็นที่ 4200
โทษนะ แต่อยากเอาเท้ายันหน้านรภัทรแรงๆซักทีอ่ะ เข้าใจนะว่าพ่อไม่รักขาดความอบอุ่นหรืออะไรก็ตาม แต่นี่มันไม่ใช่เหตุผลในการจะทำตัวถ่อยๆใส่คนอื่นได้นะ ไม่เชียร์อ่ะพูดเลย
Name : Muggle-G < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Muggle-G [ IP : 49.229.138.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2561 / 03:11
# 123 : ความคิดเห็นที่ 4167
แย่แล้วแยม กลับไปอยู่คนเดียวแบบเดิมก็น่าจะพอไหวกว่ามั้ง
Name : itzmeboombim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ itzmeboombim [ IP : 184.22.217.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2561 / 22:43
# 122 : ความคิดเห็นที่ 4140
โอ้ยยยยยยยยยยย

สงสารแยมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

ภัทรจะไม่ชอบแยมก็เข้าใจอยู่

แต่อาณะแม่ง

เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้แยมต้องกลายมาเป็นสนามอารมณ์ระหว่างพ่อลูก

ไม่รู้ว่าพ่อลูกมีปัญหาอะไรกัน

แต่ทำไมต้องให้แยมเป็นสนามอารมณ์
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 96.30.83.241 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2561 / 04:12
# 121 : ความคิดเห็นที่ 4135
เฮ้อ เหนื่อย
Name : xวาuxวาu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ xวาuxวาu [ IP : 223.205.236.179 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2561 / 11:46
# 120 : ความคิดเห็นที่ 4113
ณภัทรนี่เด็กขาดความอบอุ่นของแท้ คงมีปมในใจน่าดู แต่อย่าทำน้องง
Name : Pepii922 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pepii922 [ IP : 161.200.188.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2561 / 15:19
# 119 : ความคิดเห็นที่ 4060
สงสารแยม
Name : Gxraap < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gxraap [ IP : 182.232.66.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มกราคม 2561 / 02:20
# 118 : ความคิดเห็นที่ 4046
เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะปมของอาณะต้องหนักมากแน่ๆเลย
Name : Anpun97 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Anpun97 [ IP : 184.22.109.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2561 / 22:59
# 117 : ความคิดเห็นที่ 4012
ฮืออออออออ
Name : pim pimmi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pim pimmi [ IP : 223.24.99.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2561 / 10:54
# 116 : ความคิดเห็นที่ 4011
นรภัทรใจร้ายเกินไปอ่ะ แต่จะยังไม่ด่วนสรุปว่านางเลวนะ เพราะนางน่าจะมีปม ตอนนี้ได้แต่สงสารนุ้งแยม ฮืออออ สู้ๆนะลูกกก
Name : choccop!nk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ choccop!nk [ IP : 202.28.119.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2561 / 10:35
# 115 : ความคิดเห็นที่ 4006
ทำไมอ่านแล้วถึงอยากให้แยมคู่กับคุณชายภัทรนะ ฮื่ออออเ
Name : TeeLeeChen < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TeeLeeChen [ IP : 171.101.127.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2561 / 05:48
# 114 : ความคิดเห็นที่ 3964
ลุ้นมากว่าใครจะเป็นพระเอก
Name : chawagan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chawagan [ IP : 188.29.164.249 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2560 / 00:07
# 113 : ความคิดเห็นที่ 3932
โอ้โห โคตรเลวร้ายเลย คือแยมก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ อยากกลับบ้านด้วยซ้ำแต่ก็กลับไม่ได้ เพราะอาณะไม่ให้ไป จะอยู่ก็ไม่ได้เพราะภัทรจ้องจะทำร้าย จะยังไงล่ะเนี่ยกลัวถ้าอาณะเผลอแยมจะโดนรังแกจัง
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.47.41.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2559 / 11:52
# 112 : ความคิดเห็นที่ 3923
อาทำอะไรแยม งือออออ
Name : &CREEPIN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ &CREEPIN [ IP : 180.180.153.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤศจิกายน 2559 / 11:18
# 111 : ความคิดเห็นที่ 3890
มันลุ้นตรงที่ใครจะเป็นพระเอก แต่สงสารนายเอกมากอ่ะ แยมจ๋า สู้ๆนะ
Name : MayKamon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MayKamon [ IP : 49.230.157.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2558 / 00:03
# 110 : ความคิดเห็นที่ 3884
สปอยตอนต่อไปคือร้ะ อยากให้กรี๊ดหรอ แต่อยากให้พระเอกเป็นอาณะจัง
Name : คุกกี้คุกกี้รันรัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คุกกี้คุกกี้รันรัน [ IP : 64.233.173.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:05
# 109 : ความคิดเห็นที่ 3857
สงสารอยมเนอะ ตัวลีบแล้วลีบอีกก็ยังแทบจะไม่มีที่ให้ยืน T-T
PS.  สวัสดีสาวๆ เรามาจิ้นอสูรกันเถอะ 555
Name : Nabee Yang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nabee Yang [ IP : 61.19.231.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2557 / 16:10
# 108 : ความคิดเห็นที่ 3847
สนุกมากๆค่ะ
PS.  [ ขอแค่มี 27,X,18,G แค่นี้ก็พอ//ชั้นคือ SM ] ขอบคุณไรเตอร์ทุกคนที่มีฟิคดีๆให้อ่านค่ะ :)
Name : ma'prang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ma'prang [ IP : 171.98.67.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2557 / 01:34
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android