คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sins : Lust (Yaoi)

ตอนที่ 5 :


     อัพเดท 26 พ.ย. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : nigiri-sushi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nigiri-sushi
My.iD: https://my.dek-d.com/nigiri-sushi
< Review/Vote > Rating : 100% [ 20 mem(s) ]
This month views : 900 Overall : 159,972
4,361 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4036 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 5 : , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 14805 , โพส : 114 , Rating : 11% / 119 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



 



 

ลมหนาวบาดเข้าไปถึงในปอดเมื่อรถมอเตอร์ไซค์คันเดิมพุ่งทะยานผ่านถนนเส้นโค้ง มันดึกมากแล้ว คงจะประมาณตีหนึ่ง แสงไฟวับแวมจากเสาสูงชะลูดทอดตัวเป็นเงาอยู่กลางลาน ต้นไม้รอบด้านขึ้นเสียดเป็นแนวตะคุ่ม มีพวกเด็กหลายคนยืนอออยู่บนสนามร้าง เสียงเพลงที่เปิดไว้ดังกระหึ่มในความเงียบ

                “มึงช้า..” ธันวาอยู่กลางวง กำลังก้มหน้าจุดบุหรี่สูบ

                ใบหน้าหล่อเหลาที่มีเค้าโครงของพ่อเงยมองบนฟ้าสีทึบ มีหมู่ดาวอยู่ประปราย เขาพ่นควันสีเทาให้มันลอยอ้อยอิ่งไปกับอากาศเหน็บหนาวของเชียงใหม่

                นรภัทรถอดหมวกกันน็อคออก เขาสวมเสื้อทับไว้อีกชั้น มือเกร็งแข็งจนบิดแฮนด์รถแทบไม่ได้เพราะลมที่พัดหวีดหวิว ไอเย็นมาเร็วกว่าทุกปี

                “ก็ดีกว่าไม่มา” เขาต่อ พยักพเยิดไปทางกลุ่มเพื่อน สักพักถึงได้ยินเสียงเครื่องยนต์อีกสี่ห้าคันแล่นเข้ามา “เอาไง”

                ธันวาจิบเบียร์กระป๋องเพียงนิด เขาคอแข็ง แต่ถึงมากอย่างไรก็ต้องระวัง เส้นทางนี้ค่อนข้างโค้งและชัน แต่นั่นทำให้การเดิมพันตื่นเต้นทวีคูณ

                “ทีละคู่ไปเรื่อยๆ หมดแล้วชนะต่อชนะค่อยแข่งกันเอง” เขายกบุหรี่ขึ้นสูบอีกครั้ง รูปหน้าคมเข้มนั้นยิ่งดูมีเสน่ห์เจือความร้ายกาจที่แฝงเป็นเงาอยู่ใต้ดวงไฟ “มึงจะไปก่อนมั้ย”

                นรภัทรไม่ตอบ เขายกยิ้มมุมปาก คว้าหมวกมาสวมแล้วบิดเครื่อง เสียงของมันก้องไปในหุบเขา แสงไฟหน้ารถส่องตามทางที่รกเรื้อได้เพียงลางๆ ความเสี่ยงยิ่งทบเท่าและนั่นหมายถึงความภูมิใจของผู้ชนะ แน่นอน..คืนนี้เขาจะชนะอีก เหมือนที่เคยเป็นมา ตามด้วยการแลกคู่นอน หรืออาจสั่งอะไรฝ่ายตรงข้ามได้อย่างหนึ่ง

                เด็กหนุ่มชอบความท้าทาย อะไรที่ทำให้ชีวิตดูน่าตื่นเต้น เร้าใจ เขายินดีจะทำมัน

..อะไรที่เป็นเรื่องลักลอบ..มันช่างน่าหฤหรรษ์จนไม่อาจหักห้าม..

......

 

ตลอดทางเข้ากรุงเทพ แยมได้แต่นั่งเงียบมาในรถคู่กับอาณะ ใบหน้าคมนั่นเรียบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ หากกิริยาเงียบเฉยกลับบ่งบอกว่าไม่พอใจ และคงจะกำลังโกรธมาก

                พวกเขาออกมาจากเชียงใหม่ตั้งแต่ช่วงบ่าย พอเริ่มเห็นรูปทรงที่เปลี่ยนไปของตัวตึก แยมก็ถูกดึงดูดด้วยแสงสีเสียงของเมืองกรุงจนหลงลืมทุกอย่าง ตึกที่สูงที่สุดดูเหมือนจะเสียดฟ้า และแทบไม่เห็นร้านรวงตามถนนปิดเงียบเลยถ้าเทียบกัน

                กฤษณะลงไปเปิดรั้วด้วยตัวเองขณะที่สั่งให้แยมนั่งรออยู่บนรถ เมื่อเขาเข้าไปจอดในโรงรถแล้ว แยมถึงได้สติว่านี่คือบ้านอีกหลังของอาณะที่ใหญ่ไม่แพ้กัน ด้านในกว้างขวาง อยู่ในซอยที่เงียบสงบ ปกคลุมไปด้วยต้นไม้ที่ขึ้นรกครึ้ม บ้านแต่ละหลังใหญ่ๆทั้งนั้นและก็อยู่ห่างกันตามแต่บริเวณของพื้นที่จะเอื้อ แยมได้ยินมาว่ามันเป็นย่านของคนรวย ถ้าที่นิมมานเป็นถิ่นผู้มีอันจะกินในอำเภอเมือง เชียงใหม่ แถวนี้ก็เป็นต้นแบบ

                “หิวรึเปล่า” เขาถามอย่างนึกเป็นห่วง ตลอดระยะทางยาวหลายร้อยกิโลก็อาศัยของกินตามรายทาง

แยมสั่นหัวหงึก มืออุ้มกระเป๋าแนบข้างเมื่อเดินลอดซุ้มกระดังงาส่งกลิ่นหอมฟุ้งเข้าไปตรงเฉลียงรับลม อาณะคงชอบกระดังงา ไม่อย่างนั้นคงไม่ปลูกไว้จนมันขึ้นเกาะเกี่ยวกันไม่เว้นที่ว่าง

“ไม่รู้ว่าคนซื้อบ้านจะชอบมั้ย เหม็นออกอย่างนี้” ราวกับล่วงรู้ความคิดของแยม กฤษณะเป็นคนพูดลอยๆขึ้นมาเอง เขาปัดกิ่งที่ตกระลงมาด้วยความรำคาญ

เขาไม่ได้ตั้งใจปลูก คนสวนเคยเอามาลง และเมื่อมันขึ้น มันก็ทำให้บ้านร่มรื่นดี ถ้าไม่สนใจกับกลิ่นของมันนัก แม้ว่ามันจะทวีกลิ่นแรงในเวลาที่ดอกใกล้โรย

“หอมออก ถ้าเอาไปถูกไฟจะยิ่งหอม” แยมยิ้มร่า เก็บดอกสีเหลืองนวลขึ้นมาใส่กระเป๋าเสื้อ มันหอมเย็นอย่างน่าประหลาด รับกับแสงจันทร์ที่ลอดผ่านซุ้มและพุ่มใบหนาเป็นมันลงมา

“กระดังงาลนไฟน่ะเหรอ” เขาเยาะ เหยียบกลีบที่ร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ “มันไม่หอมอย่างที่คิดหรอก” ใช่..เขาคิด ของที่ผ่านมือมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่มีทางที่จะเย้ายวนหรือยั่วให้หลงได้อีกต่อไป

แยมไม่ค่อยเข้าใจนัก และก็ไม่ได้ใส่ใจกับการหาคำตอบที่สงสัยด้วย อาณะชอบพูดอะไรทำนองนี้บ่อยๆ ถ้าแยมมัวแต่อยากรู้ สักวันคงหัวระเบิดแน่

ร่างเล็กเดินตามเจ้าของบ้านต้อยๆ ผ่านห้องทำงานที่เป็นโถงใหญ่ มันติดกับสวนอีกด้านหนึ่ง ระเบียงยาวทอดออกไป กรุด้วยหน้าต่างบานเลื่อน มีเฟรมวาดรูปมากมายวางเกลื่อนกลาด ขาตั้งขนาดต่างๆถูกพับเก็บไว้มุมหนึ่ง สีสารพัด ทั้งสีน้ำมัน อะคริลิก สีน้ำ โปสเตอร์ สีฝุ่น วางรวมกันอีกด้าน มีแปรงและพู่กันสารพัดไซส์ถูกแยกวางไว้บนโต๊ะไม้ ภาพที่วาดเสร็จแล้วและยังวาดไม่เสร็จกองสุมกัน ในห้องทำงานของอาณะติดแอร์สองตัวให้พอดีกับขนาดของห้อง มีม่านหน้าต่างผืนหนาเป็นสีครีมคอยกันไอแดดจากด้านนอกอีกชั้น

“อาเป็นพวกขี้ร้อน” กฤษณะตอบคำถามที่ขึ้นไปผูกเป็นโบว์อยู่บนคิ้วเรียว “อาจจะเพราะเกิดหน้าหนาวก็ได้นะ”

“พฤศจิ ธันวา มกรา กุมภา”แยมทายรวดเดียว

“ไม่บอก” เขาหัวเราะ หลังเก็บของในห้องทำงานเรียบร้อยแล้วถึงได้ปิดไฟลง “พรุ่งนี้จะอยู่บ้านหรือไปเดินเล่นฆ่าเวลาระหว่างรออาไปจัดการธุระ” ถามระหว่างที่เดินขึ้นบันได เขาย้ายเฟอร์นิเจอร์บางส่วนไปเชียงใหม่ บางส่วนขายทิ้ง ไม่ก็บริจาค สำหรับคืนนี้คงมีอยู่แค่ห้องเดียวที่ยังหลงเหลือเตียงนอน

“อยู่บ้าน” แยมยิ้มสดใส

“ที่นี่มีห้างเยอะแยะเลยนะ”

“อยู่บ้านดีกว่า อาณะอยากกินอะไร แยมจะทำไว้รอ”

กฤษณะอมยิ้ม เขาพยักพเยิดไปทางตู้เสื้อผ้าที่ฝังลงไปกับผนังห้อง มีเสื้อผ้าอยู่หลายชุด ผ้าขนหนูแล้วก็พวกของใช้ในห้องน้ำที่แม่บ้านเก็บไว้ให้

“ลำบากทำไม”

“แยมทำอร่อย” เจ้าตัวชูกำปั้นขึ้นด้วยความแน่วแน่ทั้งใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ยอมแล้ว” เขาชูมือขึ้น บอกเมนูง่ายๆอย่างไข่ดาว ไข่เจียว ไข่ต้ม ไข่ตุ๋น

“ไม่ไว้ใจกันเล้ย” แยมบ่นอุบ อากาศตอนกลางคืนหนาวมาก ช่วงนี้ในกรุงเทพหนาวเป็นพิเศษ แยมก็เลยได้แต่รีบวิ่งเข้าห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าแล้วเอาฝักบัวรดหูรดหน้าก่อนจะวิ่งกลับออกมาภายในเวลาสองนาที

“แน่ใจนะว่านั่นคืออาบน้ำ” กฤษณะมองเด็กตัวเล็กที่อยู่ในชุดนอนตัวใหม่ เช็ดหัวอยู่ยิกๆ

“เวลาหน้าหนาวที่บ้าน แยมก็ทำแบบนี้” ยิ้มยิงฟันขาวให้

“แต่นี่มันกรุงเทพไม่ใช่เหรอ” เขาฉุดแขนเล็กให้นั่งลงกับเตียง ขยี้ผมนุ่มอย่างเบามือ

แยมหัวสั่นหัวคลอนเมื่อเขาออกแรงมากขึ้น รอยยิ้มร่าเริงปรากฏเพียงลำพัง แขนเรียวยกขึ้นโอบกอดผู้ชายตัวโตเอาไว้เมื่ออีกฝ่ายกำลังจะผละออก กฤษณะเงียบไป เขาไม่ได้ใช้เวลาตัดสินใจนานกับการยกแขนขึ้นกอดตอบ

แยมอยากคิดว่ามันอบอุ่นแต่ทำอย่างไรก็ยังมีความเหน็บหนาวตีแทรก ในขณะที่แยมกอดเขา แยมไม่รู้เลยว่ากำลังกอดใคร นิสัยของคน..ไม่เหมือนกับผลไม้ ถ้าแยมปอกเงาะ แยมจะรู้ว่าข้างในเป็นสีขาว และถ้าเปลี่ยนมาเป็นแตงโมแทน ใครๆก็รู้ว่ามันจะเป็นสีแดง

“อาณะเกิดเดือนพฤศจิใช่มั้ย” จู่ๆแยมก็ทายขึ้นอีกครั้ง มองเห็นแววตาของความประหลาดใจ

“รู้ได้ยังไง” เขายิ้ม โยนผ้าเช็ดตัวไปวางบนเตียงด้านหลัง

“ไม่บอก” แยมรู้มา และแยมก็แค่เดา

มีคนบอกว่าคนเดือนพฤศจิกายนเป็นพวกลึกลับ มีโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยจะสนิทหรือไว้ใจใครง่ายๆ ออกจะเก็บความรู้สึกเก่ง วางท่า ไว้ตัว ดูเหมือนอดทนหรือใจเย็น แต่ถ้าโกรธ..เหมือนอย่างที่อาณะโกรธคุณภัทรวันนี้ เขาจะทำทุกทางให้รู้ว่าเขาไม่แคร์กับผลลัพธ์ที่จะเกิดแน่ ที่สำคัญ..เขาเป็นคนที่ทำร้ายคนอื่นด้วยคำพูดมากกว่าจะใช้กำลังด้วย แยมคงต้องระวังไว้แล้ว

“แล้วแยมล่ะ เกิดเดือนอะไร” เขาชวนคุยตอนที่หันไปปลดกระดุมเสื้อตัวเอง

แยมหน้าแดงเรื่อ คว้าหมอนข้างมากอดแล้วล้มตัวลงนอนปุกับเตียง ตามองไปทางอื่นแต่ก็ยังไม่วายลอบมาดูแผ่นหลังกำยำภายใต้ผ้าขนหนูสีขาวที่พาดบนบ่าแกร่ง

“ให้อาณะเดา”

“มกรา กุมภา มีนา เมษา” เขาแกล้งกลับบ้าง จำไม่ค่อยได้แล้วว่าช่วงที่ยังพูดจาหยอกล้อกับคนอื่นได้อย่างสนิทสนมมากมายขนาดนี้เกิดขึ้นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

แยมยิ้มจนตาปิด ยื่นเสื้อคลุมให้กับคนตรงข้าม พอเขารับมาสวม แยมก็ช่วยผูกเชือกตรงเอวให้ มันทำได้ไม่ยากนัก แต่เมื่อเงยมองแล้วเห็นอาณะจ้องอยู่..ด้วยดวงตาที่ทอประกายวาวโรจน์นั้น แยมก็เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองกำลังจะหดลงเหลือสองนิ้วเพราะรู้สึกคล้ายถูกหย่อนลงหม้อน้ำเดือด..ร้อนผ่าวไปด้วยความอาย

“ตุลา” แยมว่าแก้เก้อ อาณะเป็นผู้ชายรูปหล่อ โดยเฉพาะดวงตา..สีนิล ลึกล้ำ ดำมืดเหมือนห้วงสมุทร ยากที่จะค้นหาว่าคิดอะไรอยู่ ในบางครั้ง มันจะทอแสงวาบหวาม อ่อนโยน ลึกซึ้งและหวานเชื่อม

มีแค่บางครั้ง ที่มันจะดูราวกับมีดที่ใช้แล่เนื้อ คมกริบ กร้าว แข็งกระด้าง มันจะเป็นแบบนี้ในเวลาที่เจ้าของอยู่ในความกราดเกรี้ยวเท่านั้น และแค่เขาใช้สายตาเพียงครั้งเดียว แยมแน่ใจว่าทุกคนจะหยุด หรือทำตามคำสั่งนั้นของเขาโดยไม่กล้าขัดขืนเลย

“เหรอ” กฤษณะยิ้ม เป็นยิ้มที่ทำให้เขามีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ ยิ้มเรียบง่าย ไม่ได้ดูจงใจ ไม่ได้เกิดจากการเสแสร้ง แต่เป็นยิ้มที่แสดงตัวตนออกมาไม่หมด ทำให้ผู้คนอยากค้นหา “รู้รึเปล่าว่าคนเดือนตุลาเป็นพวก..” เขาหยุดไป

แยมมองตากลมป๊องอย่างคาดหวังคำตอบ

“รักง่าย..หน่ายเร็ว”  

“ไม่จริงหรอก” ร่างเล็กประท้วงทันที

กฤษณะหัวเราะ เอามือดีดจมูกเชิดรั้นนั้นอย่างเอ็นดู เจ้าตัวน้อยครางเบาๆ ยกมือขึ้นกุมจมูกตัวเองแล้วส่งเสียงอู้อี้ อุตส่าห์เดินตามเขาไปหน้าห้องน้ำแล้วนั่งรออยู่บนพรม กระทั่งตอนออกมาก็ยังนั่งท่าเดิม เอาหลังพิงผนังไว้แล้วเท้าคางบนเข่า

“โซฟาทั่วประเทศคงขายไม่ออกถ้ามีลูกค้าอย่างแยมสักครึ่งเมือง”

แยมยิ้มอีกแล้ว เป็นเด็กที่ยิ้มพอๆกับเวลาลืมตา จะว่าไปก็เป็นคนที่มีเสน่ห์ไม่แพ้กัน แต่เป็นเสน่ห์แบบเด็กๆ พวกที่ร่าเริง สดใส ดึงดูดใครก็ตามให้เข้ามาหา กฤษณะจำได้ว่า แม้ในเวลาที่แยมเศร้า แยมก็ยังยิ้ม แต่ถึงอย่างนั้น ก็มีหลายช่วงเหมือนกันที่แยมร้องไห้พอๆกับลืมตาจนไม่แตกต่างเลย

“แยมไม่ได้รักง่ายหน่ายเร็วนะ” เจ้าตัวยังข้องใจ ร้องบอกแง้วๆตอนที่หยิบเสื้อมาให้อีกฝ่าย มิหนำซ้ำยังสวมให้อย่างดิบดี ทำหน้าที่ติดกระดุมอีกต่างหาก

“คนอื่นเขาบอกมา อาก็แค่พูดไป” เขาพูดเรื่อย “ชอบความสนุกสนานร่าเริง ชอบความหรูหรา ถ้าถูกชะตาใครก็จะรักมาก รักเร็วและทุ่มเทให้ไม่หยุด จริงมั้ย?

แยมเบะปาก ยอมจำนนในที่สุด แยมปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าไม่ชอบมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนบ้าน แยมไม่เคยพูดว่าแยมรังเกียจรถ บ้าน หรือเครื่องใช้ราคาแพงของอาณะ แยมอยากได้ แต่แยมเกรงใจคนให้ และแยมเรียนรู้ที่จะไม่ใช้เงินสุ่มสี่สุ่มห้าเพื่อแลกของฟุ้งเฟ้อมา แต่ในกรณีที่แยมมีปัญญาหาเงิน และเงินนั้นไม่มีวันหมด..แยมแน่ใจว่าแยมจะเป็นเศรษฐีมือเติบแน่

ในอีกประการหนึ่ง..อาณะพูดถูก เพราะแยมถูกชะตากับอาณะ มันควรจะเกิดขึ้นนานแล้ว ตั้งแต่วันนั้น อาจจะเป็นที่ร้านแกลเลอรี่เมื่อแยมอยู่กับพ่อ ถ้าเพียงแต่แยมเงยหน้ามอง หรืออาจจะเป็นที่ม้านั่งในหนองบวกหาด ถ้าเพียงแยมจำเขาได้

..แต่ไม่ว่าอย่างไร มันก็เกิดขึ้นแล้ว..ความรักของแยมเกิดขึ้นแล้ว..

..เมื่อแยมได้สัมผัสถึงตัวตนเสี้ยวหนึ่งของเขา..

มือที่ยื่นทุกอย่างให้ เครื่องดื่มที่ช่วยลบล้างไอหนาว ของกินที่ช่วยประทังความหิว เงิน..ที่ช่วยให้ความหวังในวันรุ่งขึ้นมีขึ้นทบเท่า หรือกระทั่งอ้อมกอด..ที่เจือจางความโหดร้ายของฤดูจนผ่านพ้นไป

..แยมอยู่มาอีกห้าปีเต็มด้วยความรักและซื่อสัตย์ต่อคำบอกนั้นเพียงคำเดียว..

ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร เธอเป็นของฉันคนเดียว

แยมผูกตัวเองไว้กับประโยคนั้น..ประโยคที่จะฝังใจ..ไม่มีวันลืม

..อาณะไม่มีวันใช้ของร่วมกับใคร..ไม่มีวัน..

“ถูก” แยมตอบหลังเงียบไปนาน มองดวงตาที่มีประกายของความพึงพอใจนั้น ดูเขาสนุกกับการไล่ต้อนคนอื่นให้จนมุมนัก “แต่แยมไม่ได้รักง่ายหน่ายเร็ว” ยังท้วงอยู่ดี

..แยมรักอาณะคนเดียว..

“ไว้เราจะมาดูกัน” เขายกยิ้มเหมือนท้าทาย มองเด็กที่ช่วยกลัดกระดุมเม็ดสุดท้ายและมันก็ต่ำลงมาด้านล่างพอควรด้วย “อาใส่กางเกงเองได้นะ” ชายหนุ่มหยอกเย้า

แยมหน้าแดงอีก ก็ไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าจะช่วยสวมกางเกง แต่เมื่อเห็นเขาพับแขนเสื้อที่ยาวขึ้นมาเหนือข้อศอกนั่นแหละ แยมถึงได้เข้าไปช่วยอีก

“รู้สึกเหมือนได้เมียมากกว่าได้ลูกอีกคน” กฤษณะเปรยขึ้นอย่างไม่คิดอะไร ในความไม่คิดอะไรนั้น เมื่อมันผ่านไปได้เศษเสี้ยวของวินาที ทั้งแยมและเขาถึงได้เงียบงัน

มันไม่ยากหรอก..ไม่ยากเลยที่จะมีเซ็กซ์ ร่างสูงรำพันในใจ ไม่ว่านรภัทรจะเข้าใจว่าเขาใช้เวลาแต่ละค่ำคืนกับผู้หญิงที่ไหน แน่นอนว่ามันไม่ใช่ความจริง ไม่ใช่ว่าไม่ต้องการ แต่ดูเหมือนจะคลื่นเหียนและรังเกียจในฉับพลัน โดยเฉพาะกับร่างกายเปลือยเปล่าของหญิงสาว เรือนผมสีเข้มที่สยายยาวถึงกลางหลัง อาการเคลื่อนไหวตัว เสียงครวญคราง หยดเหงื่อที่ผุดซึม สีหน้าและท่าทางที่บ่งบอกถึงความซ่านสุขในรสกาม

..เขายังคงฝังใจ..ในสิ่งที่ได้เห็น..มากับตา..

เขาคงป่วย อาจเป็นอาการของ PTSD ถ้าเป็นอย่างที่เพื่อนอาจารย์ต่างคณะคนหนึ่งปลอบโยนมา ฝังใจ และเจ็บปวด ไม่ยอมลืมเลือน อาจจะเกลียดและกลัว หรือผวาตื่นขึ้นกลางดึก..โดยเฉพาะในคืนฝนตก

ยากนัก ที่เขาจะให้ใครอื่นล่วงล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว และเมื่อยินยอม มันแปลว่าเขาวางใจ การหลวมตัวไปอย่างมากมายนั้นคงไม่ได้ช่วยให้เจตนาที่จะทรยศหักหลังดีขึ้น เธอยังคงทำ ร้ายแรงนัก..ที่มันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ร้ายแรงอีกมากนัก..กับคำโกหก และร้ายแรงที่สุด..เมื่อเธอยังกล้าพูดว่า รัก

เขาเหน็ดเหนื่อย อ่อนล้ากับการห้ามปรามใจ สิบหกปีที่ผ่านมาเขาอยู่เพียงลำพัง ทุ่มเทพลังงานลงไปกับการตวัดสีบนผืนผ้า มันจะแปรเปลี่ยนไปตามอารมณ์ของคนวาด วันที่โกรธแค้น เกรี้ยวกราดกับเรื่องเลวระยำลับหลัง เขาก็จะใช้สีแดง ขีดฆ่ามันลง ตวัดปลายแปรงด้วยความหงุดหงิด เก็บกด และเหยียบอารมณ์ใฝ่ต่ำที่ผุดขึ้นเป็นระลอกให้จมดิ่งลงใต้จิตสำนึก ใช่..คงเหมือนภูเขาไฟลูกย่อมๆ เขาไม่รับประกันเหมือนกันว่ามันจะระเบิดออกมาวันไหน ตราบใดที่ไม่มีอะไรไปสะกิด

บางครั้งเขาสงสัย ว่าตนเองจะสงบใจแล้วทิ้งทุกอย่างบนโลกไปเลยได้ไหม ไหนๆก็ครองตัวเป็นโสดโดยไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องพรรค์นั้นมาตั้งสิบหกปี คำตอบคือ..ไม่ จิตใจของเขายังหยาบกระด้าง รุนแรง และแฝงความร้อนเหมือนมีนรกสุมอยู่มากเกินพอ

บางที..เขาอาจจะกำลังรอคอยก็ได้ รอคอยใครสักคนช่วยดึงรั้งขึ้นจากอดีตที่เขาหมกมุ่น แต่มันมีข้อแม้มากมายเหลือเกิน คนๆนั้น..คนที่เขาจะยินยอมปล่อยให้ตัวเองได้ รักอีกครั้ง จะต้องสะอาด บริสุทธิ์ ไม่มีคราบคาว ไร้ความสกปรก ไม่เคยเกลือกกลั้วหรือถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงแห่งราคะ

..จะต้องเป็นของเขาคนเดียว..

..เพราะเขา..ไม่ยินยอมใช้ ของร่วมกับใคร..

“อาณะ” แยมเรียกเบาๆ ตัวสั่นขึ้นมากับแววตาว่างเปล่าคู่นั้น

“นอนเถอะ” และเขาก็ตอบมาเพียงสั้นๆ ก้าวขึ้นเตียง หันหลังให้พร้อมจมจ่อมสู่ห้วงความคิดที่ไหลเวียนไม่มีวันหมด จะมีวันไหน..ที่มันจะหยุดลง

ด้วยประโยคที่เพียงแค่หยอกเย้านั้น มันจุดอารมณ์บางอย่าง..อารมณ์ใฝ่ต่ำ ที่เขาจำกัดความไว้ ตอนนี้มันกำลังพลุ่งพล่าน พยายามอย่างยิ่งกับการทะยานออกจากกำแพงแข็งกร้าวที่เหยียบย่ำความต้องการทางธรรมชาติมานานด้วยศีลธรรม เขาสาบาน..ถ้ามันทำสำเร็จ ถ้าเขายับยั้งตัวเองไม่ได้ เขาอาจจะยัดเยียดตนเองให้กับคนข้างกายนี่อย่างรุนแรงที่สุด เร่าร้อนที่สุด เท่าที่ความกดดันทั้งหมดจะท่วมทลายเข้าไปในร่างของใครคนหนึ่งได้ ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ไม่ใช่สอง และไม่หยุดแค่สาม มันคงยาวนาน และหมดสิ้นลงเมื่อบรรจบกับอีกวัน

..โดยไม่สนปากที่เคยพูดไว้ว่าจะรักเหมือนลูก..

..เขาคงก้าวข้ามคำต้องห้ามนั้นได้อย่างไม่ยากเย็น..

“อาณะ” แยมยังคงเรียก สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันแล้วซุกลงกับแผ่นหลังกว้าง สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุในกาย กล้ามเนื้อที่เครียดขมึงยามปลายนิ้วแตะผ่าน

“ถ้าไม่ยอมนอนตอนนี้ พรุ่งนี้คงตื่นไม่ไหวแน่” เขาพึมพำราวกับผู้ใหญ่บอกเด็ก แน่ล่ะ..อาจมีความหมายแอบแฝง

“แยมกอดอาณะได้ไหม”

ชายหนุ่มถอนใจแผ่ว ขอแค่ว่าเขาจะระงับ ความใฝ่ต่ำนั่นไว้ได้สำเร็จ

“นะ..” ไม่รอคำอนุญาต มือเล็กๆก็สอดเข้าไปเกาะกุมแล้วโอบมาถึงแผงอกแข็งแรงนั่นอย่างง่ายดาย

เขาข่มใจ หลับตาลง เขาทำได้มานักต่อนัก มันง่ายที่จะดับความปรารถนา เหมือนนับหนึ่ง สอง สามนั่นแหละ เพียงแต่ครั้งนี้ดูจะยากกว่าที่เคยเป็นมา เพราะเขาต้องนับถึงยี่สิบ

ร่างนุ่มนิ่มขดตัวอยู่แนบแผ่นหลัง ใบหน้าน่ารักที่ซุกมาแนบราวคอพ่นลมหายใจร้อนผ่าว แขนข้างนั้นเกาะเขาราวลูกลิงขาดความอบอุ่น กลิ่นหอมของสบู่และแชมพูที่ใช้อวลอยู่รอบ

“ยี่สิบเอ็ด..” เสียงทุ้มต่ำพึมพำขึ้น ดูเหมือนแยมจะไม่รับรู้แล้ว คงนั่งรถมานานเกินถึงได้ผล็อยหลับไปง่ายๆ เขายังคงนับต่อ รับรองว่าถ้าถึงห้าสิบ เขาจะไม่ยอมให้มันขึ้นห้าสิบเอ็ดแน่

กฤษณะนิ่งไป เมื่อเลขที่นับอยู่ที่สี่สิบเก้า 

 

........................................................................................

 

แยมตื่นสาย พอจัดการตัวเองเรียบร้อยก็ไม่เห็นอาณะแล้ว มีโน้ตติดไว้ตรงผนังตู้เสื้อผ้าว่าจะเข้า มหาวิทยาลัย เห็นบอกว่าอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากมายนัก แถวนั้นมีห้างเยอะแยะไปหมด มีสะพานลอยฟ้าเชื่อมด้วย แยมเดินได้ตลอดวันแน่นอน

เจ้าตัวลงมาในครัว แล้วก็ต้องถอนใจที่เมนูของอาณะไม่ไกลความจริง ไม่เห็นจะเหลืออุปกรณ์อะไรในครัวเท่าไหร่ แทบจะว่างเปล่า ไม่มีตู้เย็น มีแต่เคาน์เตอร์ว่างๆและผนังติดกระเบื้องสีเขียวมรกต ถังแก๊สยังไม่มีเลย เมื่อคืนอาณะถึงไม่ขออะไรวุ่นวายนัก แค่ไข่กับไข่นี่แยมยังไม่รู้เลยว่าจะทำได้ยังไง

“รู้งี้ตามไปด้วยดีกว่า” ร่างเล็กในผ้ากันเปื้อนที่อุตส่าห์ยัดใส่กระเป๋ามาจากเชียงใหม่เดินวนรอบบ้าน ไม่รู้จะทำอะไรต่อก็ได้แต่ช่วยรดน้ำตรงซุ้มกระดังงาให้

มีเงาคนอยู่ด้านนอก แยมคิดว่าเป็นคนส่งจดหมาย เพราะเห็นท่าทางหยิบซองอะไรบางอย่างใส่ตู้ที่แขวนไว้ตรงรั้ว แยมกะว่าทำงานตรงนี้เสร็จถึงจะไปหยิบ ถ้าไม่อย่างนั้นเอกสารสำคัญคงเปียกน้ำ

......

 

กฤษณะเคลียร์ภาพที่ทำเสร็จแล้วไปเก็บไว้ในแกลเลอรี่ส่วนตัว บางภาพที่ยังไม่สำเร็จ เขาเลือกเอาไปเชียงใหม่ไม่มากนัก พวกอุปกรณ์สีหลายอย่างไม่จำเป็นต้องซื้อใหม่ ถ้ายังเหลืออะไรมากมายอีกอาจจะต้องจ้างรถขนของอีกสักเที่ยว

วันนี้เขาจะจัดการงานที่ค้างอยู่ให้เรียบร้อย ยื่นเรื่องลาออก ปรึกษาเรื่องการขายที่ดิน และคุยกับผู้ซื้อรวมทั้งทำเรื่องโฉนดหรือสัญญาจิปาถะให้จบ เขาไม่คิดจะอยู่กรุงเทพนานนัก ภัทรเองก็มีหออยู่สำหรับการเรียนในปีสุดท้ายก่อนเข้ามหาลัย

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ลูกศิษย์ตัวเล็กของเขา..เด็กที่ไม่ค่อยได้คุยกันนักในชั้นเรียนโผล่หน้าเข้ามาแล้วยิ้มให้ท่าทางเกรงใจ เขาเคยรับปากเรื่องแกลเลอรี่ แน่นอนว่าไม่ได้ลืม

“ส่งงานใช่มั้ย” เขาพยักหน้า รับภาพไปแล้วพิจารณาอีกครั้ง

ภาพที่ใครคนหนึ่งวาดมักเป็นตัวบอกอารมณ์ผู้ที่จรดปลายพู่กัน ถ้าจิตใจไม่มั่นคง มันจะฟ้องออกมา แสดงถึงความพร่องไปของเฉดสี..เป็นความป่วยทางวิญญาณ เขาเคยมีภาวะนั้นบ่อยครั้ง และท่าทางภาวะนี้กำลังเกิดกับคนตรงหน้าด้วยเช่นกัน

“ภาพสีสวยขึ้น แปลว่ามีเรื่องให้สบายใจอยู่บ้าง” น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลบอก มองใบหน้าหวานใสนั้นผ่านๆ ใจจริงที่จะพูดเรื่องเป็นการเป็นงานเลยไพล่ไปเป็นเรื่องส่วนตัวเข้า “แต่ยังมีบางจุด..ภาพมันฟ้องว่าใจคนวาดยังสับสนหลายอย่าง”

คนตรงหน้ายิ้มแหย ท่าทางและสีหน้าอย่างนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเด็กคงรู้สึกเหมือนมังคุดถูกลอกเปลือก เขาไม่ได้อยากละลาบละล้วงแต่ดูท่าว่าอีกฝ่ายจะมีอะไรพูดมากกว่าเรื่องงาน

“ก็..ประมาณนั้นครับอาจารย์”

กฤษณะสังเกตว่าเพื่อนที่มักคอยตามติด ไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอจนเหมือนปาท่องโก๋ที่ผิดไซส์ได้อย่างน่าขันนั้นไม่ได้มาด้วย

“แล้วจุดอื่น..”

ชายหนุ่มกวาดตามองอีกครั้ง พยักหน้ารับว่าไม่หนักหนาอะไร เขายื่นงานคืน บอกให้ปรับปรุงอีกไม่กี่จุดเท่านั้นก็จะเสร็จสมบูรณ์

“ส่งให้ทันกำหนดก็แล้วกัน” เขาพูดสั้นๆแบบนี้เสมอ จะไม่แนะนำอะไรมากมายนักถ้าเห็นว่าบุคคลนั้นมีพรสวรรค์มากพอที่จะสร้างสรรค์ด้วยตนเอง เพราะคำพูดของเขาอาจจะกลายเป็นกรอบและบีบให้เด็กไม่สามารถคิดนอกเหนือจากที่เป็นได้

“ครับ..ขอบคุณครับ” รอยยิ้มสดใสฉายชัดขึ้น ประกายในดวงตานั้นวาววับคล้ายมีความหวังเมื่อเขาถามถึงภาพที่จะเอามาฝาก “เริ่มไปได้นิดเดียวเองครับ”

“เอานามบัตรไป บอกว่ารู้จักกับผม เดี๋ยวจะกำชับพนักงานไว้อีกที” เขาให้ความช่วยเหลือเท่าที่จะเป็นไปได้ นึกเทียบเด็กตรงหน้ากับเจ้าหนูที่บ้าน ป่านนี้อาจจะหน้างอที่รู้ว่าในครัวไม่มีอะไรให้เล่น

เมื่อนึกถึงแยม กฤษณะก็ยิ้มขึ้นมาดื้อๆ เขารู้สึกถึงความมีชีวิตชีวาของแยมได้ เป็นเหมือนแฟรี่น้อยๆที่ใสสะอาด ออกจะหัวรั้นนิดหน่อยแต่ก็พอห้ามปรามอยู่

“มีอะไรหรือเปล่า” เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็ต้องประหลาดใจที่ฝ่ายนั้นยังลังเล ไม่ยอมออกจากห้องเสียที

“คือ..” เสียงหวานพึมพำ เงียบไปอีกนานจนคนมองต้องเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม “อาจารย์..เคยรักคนที่คิดว่ารักไม่ได้มั้ยครับ”

ชายหนุ่มนิ่งงัน น่าขบขันไม่น้อยที่ลูกศิษย์ที่ไม่เคยคุยกันเลือกเอาปัญหาหัวใจมาถามเขา แต่ถ้าเป็นขนาดนี้ ก็น่าจะตีความได้ว่าคงไม่มีใครอื่นให้ช่วยตอบคำถามอีก อาจมองเขาเป็นศิราณีจำเป็นก็ได้

ถ้าถามเขาด้วยคำถามนั้น เคยรักคนที่คิดว่ารักไม่ได้ไหม เขาตอบว่าไม่ เขาไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่ได้แบ่งแยก จะเพศหรืออายุ ไม่ได้ติดกับเหตุผลโง่เง่าพรรค์นั้น เขาติดแค่ความรู้สึก ลองมีความรู้สึกเจ็บปวดครั้งหนึ่ง ไม่มีทางที่จะอยากเจ็บปวดแบบเดิมซ้ำสอง เขาถึงคิดเสมอมา ว่าไม่ควรจะมีใจไปรักใคร..หรืออีกนัยหนึ่ง เขามองหาคนที่จะ ใช่อีกครั้งสำหรับเขาจริงๆ

ให้ตอบคำถามอีกครั้ง เขาไม่เคยมีคำว่า คนที่รักไม่ได้ในตอนที่เริ่มจะรัก จนกระทั่งรักไปแล้วถึงจะรู้ว่า มันไม่ใช่ คนที่รักไม่ได้แต่กลับกลายเป็น คนที่ไม่สมควรจะได้รับความรักมากกว่า

บาดแผลนี้มันตกสะเก็ด เขาไม่อยากให้ใครไปสะกิดจนเกิดเลือด เพราะสุดท้าย มันจะกลัดหนอง และเขาจะต้องตาย..ตายอีกครั้ง และตายทั้งเป็นอย่างทุกข์ทรมาน

ร่างเล็กเบื้องหน้ายืนมองอย่างรอคอย กฤษณะเพียงแต่ยิ้มน้อยๆ

“เรื่องแบบนี้แล้วแต่เราจะตีความนะ รักไม่ได้เพราะไม่อยากจะรัก หรือรักไม่ได้เพราะคนสองคนไม่เหมาะสมกัน ไม่อยู่ในฐานะที่จะรักกันได้” เขาลองเดาเรื่องในใจของเด็ก พอเห็นใบหน้านั้นมีแววกังวลก็นึกรู้ว่ามาถูกทาง “อย่างแรกพยายามให้ตายก็คงทำใจรักยาก..แต่อย่างที่สอง..ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรทั้งปวงมาสมอ้าง..ใจคนเราก็ยังรักกันได้เสมอ”

ท่าทางฝ่ายนั้นคงจะเข้าใจอะไรหลายอย่างดีแล้วถึงได้ยิ้มออกมาอย่างโจ่งแจ้ง เขาไม่แปลกใจเท่าไหร่ วัยรุ่นก็มักจะเป็นอย่างนี้

“แยม..” กฤษณะต่อสายหาเจ้าตัววุ่นที่อยู่บ้าน แว่วเสียงขานรับสดใส “อาต้องกลับดึกแน่ๆ” เขากะไว้แล้วว่าต้องมีเด็กงอแง งานของเขาไม่เสร็จง่ายนัก จำเป็นต้องเลื่อนเวลานัดออกไปอีก “มีสองทางเลือกนะ อาจะไปรับมากินมื้อเย็นด้วย..ไม่ใช่สองคนหรอก มีคนที่จะซื้อบ้านอีกคน ประมาณนั้น” เขากลั้นขำ “ส่วนอีกทาง..แยมต้องหาซื้ออะไรกินเองแล้วล่ะ”

เขาไม่น่าถามเลย แยมเลือกทางสุดท้ายจนได้

“ถ้าดึกมาก แยมนอนก่อนได้นะ ไม่ต้องรออา”

......

 

แยมวางสายลง โล่งอกปนเสียดาย ถ้าวันนี้แยมทำอาหาร มันต้องเททิ้งแน่เพราะไม่มีตู้เย็น โชคดีที่ไม่ได้ทำ แต่แยมก็เสียดาย เพราะแยมหวังจะผูกสายเสื้อคลุมให้อาณะแล้วก็รับเสื้อของเขาไปซักให้ แยมรู้ว่ามันจะมีความสุข แยมแอบหวังเอาไว้ในใจ

วันนี้ทั้งวันแยมเดินอยู่ในบ้าน รดน้ำต้นไม้ แล้วก็เอาส้อมพรวนเก่าๆมาขุดดินตรงโคนต้นวาสนาให้มันร่วนซุยขึ้น เมื่อหมดงานก็ได้แต่นั่งเล่นนอกระเบียง ออกไปเอาจดหมายเพียงฉบับเดียวและชะโงกหน้ามองเพื่อนบ้านในซอยอยู่ไม่กี่นาที มันดูเงียบเหงา ต่างคนต่างอยู่ คงเป็นความอ้างว้างของพวกคนรวย

ถ้าไม่มีคนแล้ว บ้านใหญ่โตนี่ก็ไม่ต่างจากบ้านร้าง แต่ถึงอย่างไรมันก็สวยดี แยมไม่เข้าใจว่าทำไมอาณะไม่เก็บบ้านที่กรุงเทพนี่ไว้ อาทำเหมือนจะไปใช้ชีวิตใหม่โดยลบทุกอย่างที่นี่ออกไปหมดสิ้น

มีสิ่งหนึ่งที่แยมเรียนรู้ อาณะไม่ยอมที่จะพูดถึงภรรยาของเขาง่ายนัก และถ้าไม่เป็นเพราะอาณะย้ายอัลบั้มภาพถ่ายของพวกเขาไปไว้ที่เชียงใหม่..ซึ่งเป็นไปได้ยากเพราะแยมไม่เคยเจอ มันก็แปลว่า เขาไม่เคยมีภาพของภรรยาอยู่เลย

แยมลงไปที่ห้องทำงาน เปิดไฟไว้แล้วนั่งยองๆ สำรวจภาพวาดที่แยมหลงใหล อาณะบอกว่าแยมจะทำอะไรก็ได้ในบ้านหลังนี้ แยมเลยขอถือวิสาสะอีกเล็กน้อย ส่วนมากเป็นภาพวิว มีหลากหลาย ถ้าเป็นเนื้อสีแบบขรุขระมักเป็นภาพป่า แล้วแต่สีของมัน สีเขียว สีเหลือง สีแดง หรือสีชมพูที่คงหมายถึงดอก อย่างต้นนางพญาเสือโคร่งบนภูเขาสูงๆจะสวยแบบนี้เสมอ บางภาพเป็นวิวต่างประเทศ อาณะคงไปมาหลายที่เพราะมันเยอะมาก ส่วนใหญ่เขาวาดด้วยสีน้ำ ดูจากเนื้อที่เรียบและสีไม่สดเท่ากับสีโปสเตอร์หรืออะคริลิก

มีภาพหนึ่งวางไว้ในมุมที่ลึกที่สุด ไม่น่าจะเรียกว่าวาง เหมือนกับหล่นลงไปในซอกหลังโต๊ะมากกว่า แยมดึงมันออกมาอย่างระมัดระวัง เป็นผ้าใบยับย่น ขาดวิ่นอยู่หลายมุมขนาดไม่ใหญ่นัก มันเหมือนถูกรื้อออกจากเฟรม และดูราวกับจะถูกซุกซ่อนหรือจงใจเพิกเฉย บางที หลังจากที่คนวาดดึงมันออกมาแล้ว อาจจะกวาดมันไปกองรวมกันไว้จนกระทั่งลืมว่าจงใจที่จะทิ้ง

แยมกลั้นหายใจด้วยความสิ้นหวัง มันเป็นภาพเหมือน..ของผู้หญิงคนหนึ่ง

“ใคร..” นิ้วเล็กลูบลงบนภาพ ปัดฝุ่นเกรอะกรังออกไป มันเผยลายเส้นอ่อนช้อย โค้งมนไปตามโครงหน้ารูปไข่ ริมฝีปากเรียวเล็ก แย้มยิ้มเพียงน้อยจนเผยไรฟันขาวสะอาด ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตที่จับจ้องมาทำให้แยมนิ่งงัน

..สวยมาก..

เธอสวมชุดสีแดง เป็นชุดกระโปรง เรือนร่างเล็กบางมีผิวสีขาวนวลเนียน เอนกายอยู่บนโซฟาสีแดง ในมือเป็นช่อกุหลาบสีแดง แม้ปากอิ่มเอิบนั้นก็ทาสีแดง กระทั่งฉากหลังของภาพ..ยังเป็นม่านสีแดง แยมเดาได้ว่าสถานที่คือห้องนี้ แต่อาณะคงเปลี่ยนสีม่านเป็นสีครีมนานแล้ว รวมทั้งโซฟาสีแดงตัวนั้นก็ไม่อยู่ในห้องนี้หรือที่ไหนเช่นกัน

..แยมไม่ชอบสีแดงเลย เพราะมันแสบตา แต่เธอก็ดูดีมากๆในชุดสีแดง..

แยมกวาดตามองลายเซ็นที่ตวัดไว้ด้วยหมึกดำ พยายามเพ่งมองตัวอักษรยึกยือเหมือนลายมือหมอ คงเป็นลายมือของอาณะ แยมสามารถคาดเดาว่าเธอคือใครได้ไม่ยาก เมื่อข้อความบนผ้าใบผืนนั้นเขียนอะไรบางอย่างไว้

..ผมรักคุณ.. 

แยมรู้สึกปวดร้าวเข้าไปในหัวใจ ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน และไม่เคยคิดว่าจะเป็นได้เลยในชีวิต กว่าจะวางภาพนั้นไว้ที่เดิม กว่าจะยันกายออกมาแล้วเดินโซเซกลับไปที่ห้องก็ผ่านไปนานหลายชั่วโมง ไม่รู้ตัวเลยว่าจมจ่อมกับประโยคสั้นๆนั้นนานแค่ไหน

..ผมรักคุณ..

ร่างเล็กขดตัวอยู่บนเตียง มีเพียงแสงสลัวจากห้องน้ำที่เปิดทิ้งไว้เท่านั้น ม่านหน้าต่างปิดมืด ด้านนอกครึ้มลงอย่างรวดเร็ว มีเสียงฝนตกลงมาเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นลมก็พัดแรง

สามทุ่ม..แยมมองนาฬิกา ไม่รู้ว่ามันผ่านช่วงบ่ายจนกระทั่งถึงเย็นและเลยมาป่านนี้ได้อย่างไร แยมทบทวนแต่คำๆนั้น คำว่ารักของอาณะ สลับกับมองหาสีแดงแสบตาแบบนั้นในห้อง แยมรู้ทันทีว่าเธอชอบสีแดง ครั้งหนึ่งอาณะเคยวาดภาพเธอไว้ แต่หลังจากนั้นเขาทำลายมันทิ้ง ครั้งหนึ่งอาณะหลงใหลสีแดง วันนี้อาณะไม่ยินยอมให้มีสีแดงที่แผดเผาอย่างนั้นแม้เพียงปรายตา

..จดหมาย..สีแดง..

แยมพยุงตัวไปที่โต๊ะหนังสือ เมื่อเช้า มีคนมาส่งจดหมาย แยมน่าจะนึกออกว่าไม่ใช่บุรุษไปรษณีย์ ไม่มีจดหมายอะไรอยู่ในกล่องรับนั่น คนที่เดินเรื่องย้ายบ้านแล้ว มีหรือจะไม่แจ้งที่อยู่ใหม่ให้กับคนที่อยากติดต่อ

..แยมไม่ทันคิดว่าไม่ใช่ เขา แต่เป็น เธอ..

ซองจดหมายนั่นไม่ได้ปิดผนึก เมื่อแง้มมันออกมาอย่างเผลอไผล ของที่อยู่ในนั้นก็ร่วงลงมา ภาพถ่ายเล็กๆใบหนึ่ง และกระดาษทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส มันไม่ได้พับครึ่งด้วยซ้ำ เหมือนจงใจ แค่เปิดก็จะเห็น ถึงไม่อยากอ่าน ก็จำเป็นต้องมอง

เหนืออื่นใด ภาพถ่ายใบที่ว่า..ไม่ได้มีแค่ใครคนใดคนหนึ่ง ฉากหลังเป็นแนวสันเขา คงเป็นตอนพระอาทิตย์ขึ้น มีหมอกปกคลุมแทบมิด สองมือนั้นกอบกุม มือของใครสักคน..เป็นผู้หญิง ที่ยื่นออกมาถ่ายภาพ ใบหน้าเธอยิ้มแย้ม เอียงแก้มซบกับคนข้างกายที่ตัวสูงกว่านัก ซบลงบนบ่าของเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้จ้องภาพ มันดูหลบต่ำ แต่แยมรู้..ว่ามันมีความรักมากมายอวลเคล้าอยู่ไม่ต่างจากเมฆหมอกด้านหลัง เพราะเขายิ้ม..อาณะยิ้มไม่มากนัก แต่เป็นยิ้มที่แค่มอง จะรู้ได้เลย เขาคิดว่าตนเองคือผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลก

..อย่างน้อยก็ตอนนั้น..

“ทำอะไร..” เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นด้านหลังอย่างกะทันหันทำให้แยมสะดุ้งเฮือก ทำของในมือร่วงลงบนพรม เขามองตามอย่างจับผิด เพราะในมือของแยม..เป็นจดหมายสีแดง

แยมรีบก้มลงเก็บแล้วซ่อนไว้ด้านหลัง หากไม่เร็วพอที่จะซ่อนมันจากสายตาของเขาได้ อารมณ์บางอย่างพลุ่งพล่านขึ้น มันเริ่มส่อเค้าตั้งแต่ท้องฟ้ามืดดำ..คืนฝนตก

                “ไปเอามาจากไหน” กฤษณะถามเสียงเครียด เขามองภาพถ่ายใบเล็กในมือของอีกฝ่าย

                แยมรู้ตัวว่าพลาดไปมาก ควรจะรู้ตั้งแต่แรกที่เขาไม่ยินยอมให้แตะต้องหรือถามไถ่ กระทั่งการตอบคำถามที่เกี่ยวข้องกับภรรยาของเขา ตอนนี้อาณะกำลังโกรธ มือหนากำแน่น ดวงตาที่ลุกโชนจนคล้ายเห็นเปลวเพลิงสีแดงในนั้นทำให้แยมไม่สบายใจ และยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้ ไม่ได้เร่งเร้า หากแต่คุกคามจนเห็นได้ชัดยิ่งทำให้แยมปวดร้าวไปทั่ว

แยมตัวสั่น ก้าวถอยหลังจนล้มหงายไปบนเตียง ดวงตากลมโตไหวริกเพราะความกราดเกรี้ยวที่กำลังโหมเข้าใส่ ร่างสูงก้าวเข้ามาแล้วกระชากแขนจนต้องนิ่วหน้า เม้มปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

..แยมไม่ได้ตั้งใจ..มันอยู่ในตู้จดหมาย..ไม่ได้คิดจะอ่าน..

“อาถามว่าเอามาจากไหน!” เขาตวาดด้วยแรงอารมณ์ เค้นมือจนไหล่บางห้อช้ำ

ภาพถ่ายคู่กันใบเก่าถูกฉีกทิ้งเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จดหมายแผ่นเล็กที่เขียนมาสั้นๆถูกขยำจนยับเยิน แยมไม่เคยเห็นอาณะโกรธมากขนาดนี้..ไม่เคยเห็น

“แยมเจ็บ..ฮึก..อาณะ” เสียงสั่นเครือร้องท้วง สะอื้นจนตัวโยน และมันมากพอที่จะทำให้คนด้านบนได้สติ เขาคลายมือออก ผละห่างจากคนที่นอนร้องไห้

แยมขวัญเสีย แต่คงไม่มากที่เห็นเขาเสียใจ

“แยมขอโทษ..แยมเห็นมัน มีคนเอามาใส่ไว้ แยมแค่เก็บมา..แค่..” แค่อยากรู้ โง่เง่านัก!

“ออกไป” เขาทรุดตัวลงนั่งริมเตียง ก้มหน้าลงซบฝ่ามือ หยดน้ำร้อนผ่าวร่วงลง มันแทรกผ่าน ชุ่มไปทั่วทั้งมือกร้าน “อยากอยู่คนเดียว ออกไป..”

เขาพิสูจน์ตนเองได้อีกอย่าง ไม่ว่าเรื่องราวจะผ่านมากี่ปี เขายังคงบ้าคลั่ง และตอบสนองตามความต้องการของเธอ ความต้องการที่อยากจะให้เขาเป็นไปในแต่ละทิศทางได้อย่างดีเยี่ยม เขาคงจะต้องทรมานและตายเข้าจริงๆในสักวัน คงจะต้องมีวันนั้นแน่

“แยมขอโทษ..” คนตัวเล็กกว่าคลานเข้าไปหา ยกแขนขึ้นโอบกอดเอวไว้ “แยมขอโทษ..แยมไม่ได้ตั้งใจ”

กฤษณะนิ่งเฉย มีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลเงียบเชียบ ความทรงจำครั้งเก่ามันหวนกลับ ถ้อยคำในจดหมายนั้นเหมือนจะตอกย้ำว่าอดีตระหว่างกันมันเป็นอย่างไร เธอเขียนมา เขายังคงจดจำลายมือนั้นได้ เขียนมาสั้นๆ ยังรักคุณ

..รักเหรอ..เขาสาปส่งคำนั้นให้ลงนรกไปนานแล้ว..

..เขารักเธอมากแค่ไหน..แต่ผลที่ได้คืนมา..มันยิ่งกว่าการทรยศหักหลังทั้งหมด..

เขาเกลียด คืนวันนั้น มันเหมือนคืนวันนี้ ต่างกันที่วัน เดือน ปี แต่เหมือน..ที่บรรยากาศ ฝนยังคงตก เขากลับบ้านช้า คืนที่ครบรอบแต่งงาน เขาโกหกว่าติดธุระ แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขาทำแบบนั้น เขาไม่เคยให้ดอกไม้ คืนนั้นเขาไปซื้อดอกไม้ เขาไม่เคยให้แหวนเพชร คืนนั้นเขาไปเลือกแหวนเพชร เขาไม่เคยพาเธอไปเที่ยว คืนนั้น เขากำลังจะให้เธอดูตั๋วเครื่องบิน เธออยากไปทั่วทุกมุมโลก เขาไม่ว่าง แต่เขาลางานไว้หนึ่งสัปดาห์

เขามักจะไม่เอ่ยคำหวานๆ หากคืนนั้น..เขาเตรียมจะบอก..ผมรักคุณ

..รักคุณ..และรักคุณที่สุด..เพียงคนเดียว..

..ได้โปรดอภัยให้ผู้ชายงี่เง่าที่ไม่เคยใส่ใจ และไม่เคยทำเรื่องโรแมนติคอะไรให้กับภรรยาเลย..

..แต่หลังจากนี้..ผมจะเป็นผู้ชายคนนั้นอย่างที่คุณต้องการให้ได้ ผมรับรอง..

..เพราะผมรักคุณ.. 

เขาใช้กุญแจสำรองอีกดอกไขเข้าไปในบ้าน ไม่เปิดไฟ เพราะเธอไม่ชอบแสงไฟ เธอชอบแสงเทียนเสมอ คืนนั้นเขาเห็นแสงเทียนวาววามอยู่ในห้องนอน เขาเดินขึ้นเงียบเชียบ ในมือประคองดอกกุหลาบช่อแพงไว้ สำรวจกล่องแหวน ดูตั๋วเครื่องบิน เตรียมพร้อมสำหรับคำพูด

ประตูบานนั้นแง้มอยู่เล็กน้อย เขามีรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า มองผ่านช่องว่างที่ทำให้ทุกอย่างกระจ่างชัด ทุกอย่างสลายหายไปเป็นเถ้าธุลี

เธอสวมชุดสีแดง กระโปรงถลกขึ้นมาอยู่เหนือเอว ช่วงบนเปลือยเปล่า แขนเรียวขาวนั้นกอดคอผู้ชายคนหนึ่งไว้ เธอยกตัวขึ้นให้เขารับสัมผัสหนักหน่วง กรีดเสียงครวญครางดังก้องห้อง ตวัดขาโอบรอบเอวของเขา บดขยี้จูบเข้าหากัน เร่าร้อน รุนแรง ท่ามกลางแสงเทียนอย่างที่เธอชอบ และกลีบกุหลาบสีแดงที่กระจายอยู่บนเตียงอย่างที่เธอหวัง

เขาร้องไห้..เงียบๆ และจากมา ทิ้งกุหลาบนั้น ทิ้งแหวนนั้น ฉีกตั๋วเครื่องบินนั้น และไม่กลับบ้านในคืนนั้น เขาเจอเธอรออยู่ที่ห้องรับแขกในเช้าของอีกวันด้วยใบหน้าที่กังวล เธอยิ้มและโผเข้ากอด เขานิ่งเฉย เขาทำตัวอย่างเดิม เหมือนที่เคยเป็น ทำงาน ไม่สนใจใคร อยู่กับโลกของตัวเอง และมีธุระยามดึกดื่น เพื่อพิสูจน์ในหนต่อๆมา

ทุกๆคืนที่มีฝนตก มันอาจจะบังเอิญหรือเป็นเรื่องเลวร้ายของช่วงมิถุนา เธอยังคงนอนกับผู้ชายคนเดิม และยิ้มให้กับเขาในวันรุ่งขึ้น กระซิบว่า รักเหมือนเป็นเรื่องง่ายดาย

..เขาบอกแล้วว่าแผลของมันอาจตกสะเก็ด แต่มันคงไม่หายดี ไม่..อย่างแน่นอน..  

“แยมขอโทษ..อาณะอย่าโกรธแยมนะ” เสียงของร่างเล็กที่ร้องไห้ดึงความสนใจของเขาให้หันกลับมา

แยมหันหลังจะผละไปแต่กฤษณะดึงไว้ อ้อมแขนแข็งแรงคู่นั้นรั้งตัวไว้แนบแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับแผ่นหลัง รวดเร็ว และกะทันหันอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

“อยู่กับอา” เขาร้องขอ ไม่ยอมปล่อยตัวเด็กตรงหน้า และดูเหมือนแยมก็ไม่คิดจะไปจากเขาเช่นกัน

“อย่าเพิ่งไป..อยู่กับอาก่อน” เขายังคงพร่ำ โอบกอดร่างนั้นไว้จนแยมแทบจะจมหายลงไปในอกอุ่น

“ได้โปรด คืนนี้..ช่วยอยู่กับอาที” และนั่นก็เป็นคำสุดท้าย คำขอร้องเพียงเล็กน้อยจากหัวใจของผู้ชายคนหนึ่งที่แตกสลายลงอีกครั้ง

..ยาก..ที่จะลืม..

“แยมไม่ไป..แยมจะอยู่กับอาณะ” ร่างเล็กน้ำตาไหลพราก คุกเข่าลงบนเตียง ยันร่างขึ้นสูงเมื่อกอดคนตัวใหญ่นั่นไว้แนบอก มือลูบบนแผ่นหลังกว้าง ไล่เรื่อยมาถึงเส้นผมสีดำสนิทที่นุ่มเหมือนขนแมว  

เขาดูไม่เหมือนผู้ชายที่น่ากลัวก่อนหน้านี้เลย เปลือกนอกนั่น..แค่ซุกซ่อนตัวตนของเขาไว้แค่นั้น

“แยมรักอาณะ..” แยมพึมพำ สงสารเขาจับใจ ไม่หลงเหลือความหวาดหวั่นอีกแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องอะไรที่ทำให้เขาต้องเจ็บปวด แยมก็ถือว่ามันร้ายแรง

ความรักทำให้คนฉลาดเปลี่ยนเป็นคนโง่ และอาจเปลี่ยนคนโง่ให้ฉลาดขึ้น ผู้ชายดีๆสักคนอาจจะไม่มีทางหลุดรอดจากวังวนของมัน ถ้าใครไม่เคยรัก จะไม่มีทางรู้ซึ้งว่ามันรุนแรง แผดเผา และทำให้หัวอกมอดไหม้ด้วยความตรอมตรมจากพิษร้ายนั้นได้มากเพียงใด  

..ไม่ว่าอย่างไร..คนที่รอรักคนนี้..จะไม่มีทางสร้างบาดแผลใหม่ให้อีกเป็นอันขาด..

 

........................................................................................

 

 


Next --> Petunia – Resentment [3]
 

นรภัทรมองพ่อที่กำลังนวดยาให้กับไอ้เด็กนั่นไม่ยอมห่าง แค่ข้อมือซ้น มันไม่มากไปหรอก ไม่มากเลย

“ให้ช่วยมั้ย” เขาเหยียดยิ้ม มีเสียงโทรศัพท์ดัง พ่อต้องผละไปรับ

แยมมองกลับมาอย่างหวาดระแวง เหตุการณ์ที่บันไดนั่น มันทำให้รู้ว่าเขาพูดจริง และทำจริง

“เจ็บรึเปล่า คุณหนู” แววตาของเขาไม่ได้เป็นไปตามนั้น ไม่ได้ห่วงหาหรือแสดงความสำนึกผิด เขารู้แล้วว่าอยู่เหนือแยมในทุกทาง ถ้าเขาทำได้ครั้งที่หนึ่ง แล้วแยมไม่กล้าเปิดปากฟ้อง เขาสามารถทำได้อีกในหนต่อๆไป

“เสียดายนะที่เจ็บแค่มือ คราวหน้าเป็นขาจะดีกว่า” เขากระชากแขนที่ยื้อหลบเข้ามาหาตัว บีบมันลงไป ให้แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ให้มันแรงจนเขาเองยังเจ็บ

แยมนิ่วหน้า กัดฟันแน่น แยมไม่อยากต่อต้าน ไม่อยากฟ้องอาณะ เขามีเรื่องไม่สบายใจมากพอแล้วในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร อาณะขอให้แยมอยู่ แยมก็จะอยู่ คนที่มีสิทธิ์ไล่แยม คืออาณะเพียงคนเดียว

......

 

“แกกำลังทำให้ฉันหมดความอดทน” กฤษณะพูดเสียงเฉียบขาด “ข้อหาที่แกยัดเยียดให้ฉัน รู้เอาไว้ซะถ้ามันเป็นจริงก็เพราะตัวแกเอง ในเมื่ออยากให้ฉันเป็นแบบนั้นก็จะช่วยสนองให้”

นรภัทรยักไหล่อย่างไม่แยแส เขาบอกมันไว้แล้ว ว่าคราวหน้าเขาจะทำให้ขาหัก เขาเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น เหมือนอย่างที่พ่อทำเป็นประจำ “แล้วไง”

แยมต้องเข้าเฝือก ถ้ากฤษณะไม่คาดคั้น เขาจะไม่มีวันรู้ และเท่าที่ถามจากพวกคนใช้ ทั้งสั่ง ทั้งขู่ เขาก็รู้ว่ามีเพียงคนเดียวอย่างที่เขาคิด

“ต่อจากนี้แกต้องเคารพแยมเหมือนที่แกเคยเคารพแม่แก” เขาพูดตามนั้นและหมายความตามนั้นจริงๆ “แยมจะอยู่ที่นี่ ในฐานะเมียของฉัน ในฐานะผู้ปกครองของแก และถ้าแกไม่พอใจ ก็กลับไปที่กรุงเทพซะ!

  




รู้สึกว่า ตอนพิทูเนียจะไม่จบง่ายๆ T^T เมื่อไหร่จะถึงตอนกระเทียม =..=


มาตอบคำถามดีกั่ว ><

1. ใครเป็นพระเอก

# ตอนนี้ก็มีกฤษณะ นรภัทร โอ้! มีธันวาเข้ามาด้วย จะว่าไป ก็อาจจะถูกทั้ง 3 คน (เอ็งจะเอายังง้ายยย) แต่ =,,= ทำไมถึงแน่ใจว่าแยมจะเป็นนายเอกล่ะครับ กร๊ากก ฮ่าๆๆๆ ไม่คิดว่าพวก 3 คนนั้นจะคั่วกันเองบ้างเหรอ ^___^

2.  กฤษณะรู้ทั้งรู้ว่าถ้าเอาแยมเข้าบ้านจะต้องมีปัญหากับลูก ทำไมยังทำ

# อาจเป็นเพราะ..เขาร้ายที่สุดในเรื่องนี้ก็ได้ อุ๊ฟฟฟฟ - - ไม่บอกๆ บอกตอนจบครับ ><  (หาเรื่องอู้ก็บอกมา)

3.  ทำไมแยมต้องขายตัวด้วย

# มันไปเล่นๆครับ ลองดูว่าจะได้มั้ย ด้วยความที่เป็นผู้ชาย ไม่เสียหาย แล้วครั้งที่สองนั่น เพราะว่าไม่มีเงินจ่ายค่ายาให้พ่อ ในสถานการณ์ที่กดดันต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง คือมีตัวอย่างจากคนรู้จัก ตัวเองก็อยากได้เงิน แต่สุดท้ายก็ไม่ทำ เพราะมันคิดค่าตัว 6,000 กับเด็กวัยรุ่น มันรู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครจ่ายก็เลยบอกไปอย่างนั้น และถึงจ่าย สุดท้ายก็ไม่ไปด้วยหรอก 

4. ทำไมไอ้ภัทรมันชอบยัดเยียดให้พ่อมันหิ้วเด็ก 

# ไม่บอกเช่นกัน 5555 จะบอกทีหลัง ^^  

5. ธันวาต้องมีบทสำคัญแน่ๆเลยใช่มั้ย

# อุ =..= ใช่ อย่างแน่นอน 5555 แต่ไม่ใช่เรื่องนี้ เขาจะอยู่ในเรื่องนี้ '..ซ้ำลูกชายของคนทรยศนั่นยังมาหลงรัก'  คึๆๆ ><

6. จะรวมเล่มมั้ย

# จ๊ากกกกก ได้แค่ 4 ตอนไปถึงรวมเล่มแล้วเหรอ 5555555 (ใช่ว่าไม่ชอบนะ 55) แง่ม แบบว่า ตัวเองก็อยากได้หนังสือหลายๆสีขึ้นต้นว่า Sins เรียงกันเป็นคอลเลกชั่นเหมือนกัน เอาไว้ส่องตอนแก่ envy นี่เป็นสีเขียว lust ก็ต้องเป็นสีแดง ตามด้วย wrath , sloth (ไอ้หลังๆนี่ต้องไปหาก่อน สีอะไรหว่า) เอาเป็นว่า ขึ้นกับโชคชะตาฟ้าลิขิตคร้าบ ^^



See ya next chapter  ^^ 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sins : Lust (Yaoi) ตอนที่ 5 : , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 14805 , โพส : 114 , Rating : 11% / 119 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5
# 114 : ความคิดเห็นที่ 4321
สงสารอา
Name : Jekkju < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jekkju [ IP : 58.8.138.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤศจิกายน 2561 / 00:09
# 113 : ความคิดเห็นที่ 4296
ที่มีปมแบบนี้ก็เพราะความรัก เค้าลางรักกันกะแยมดูยาก แต่อาณะก็ดูเปิดใจให้แยมนะ
Name : heykiki < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ heykiki [ IP : 49.49.85.9 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2561 / 20:58
# 112 : ความคิดเห็นที่ 4236
ตอนแรกก็นึกว่าอาณะจะไม่กินไก่วัด แต่จริงๆแล้วก็สนอยู่นี่นา แต่อาณะก็กลายเป็นคนเกลียดกลัวความรักเหมือนกันนะคงเจ็บสุดๆที่เมียรักหักหลัง แต่ก็ตัวเองอีกนั่นแหละที่ไม่เคยมีเวลาให้ครอบครัวเลย ทั้งพ่อทั้งลูกต่างก็มีปม
Name : wonnybum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wonnybum [ IP : 124.120.156.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2561 / 16:30
# 111 : ความคิดเห็นที่ 4216
อหหหห ปมอาณะ หนักอยู่นะ เห็นกับตาขนาดนั้น ยากที่จะลืมอยู่ ภาพจำมันติดตา ไม่แปลกเลยที่อาณะกลายเป็นคนเฉยชา ย็นชา
PS.  เอิ่มมม ถ้าจะขนาดนี้
Name : RukDeeNan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RukDeeNan [ IP : 114.109.51.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มิถุนายน 2561 / 19:14
# 110 : ความคิดเห็นที่ 4205
อาณะก็โดนมาหนักหน่วงน้องแยมของเลาก็น่าสงสารฮรืออ
Name : Hunbears < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hunbears [ IP : 124.120.192.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤษภาคม 2561 / 16:43
# 109 : ความคิดเห็นที่ 4191
อหหห สิ่งที่อาณะเจอก็พอรู้อ่ะทำไมถึงเป็นแบบนี้ แบบนิ่งๆ
PS.  ิ-xxxibgdrgn- -ห่านบิน- -7_luhan_m- -bambam1a-
Name : MindGmini < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MindGmini [ IP : 171.4.242.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2561 / 00:19
# 108 : ความคิดเห็นที่ 4168
อาณะก็เจอมาหนักอยู่ ถึงจะเป็นสามีที่ทำหน้าที่บกพร่อง แต่ก็ไม่ใช่สาเหตุที่จะโดนหักหลังแบบนี้ 
Name : itzmeboombim < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ itzmeboombim [ IP : 184.22.219.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2561 / 09:19
# 107 : ความคิดเห็นที่ 4141
ที่ผู้หญิงต้องหาตัวแทนนี่เพราะเหงาหรือนิสัย

แต่นางก็หน้าด้านอยู่นะ

วันครบรอบ ที่บ้านอีก



Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 96.30.83.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2561 / 04:41
# 106 : ความคิดเห็นที่ 4124
อึดอัดอ่ะ แงงง อาณะอย่าโกรธแยมแรงได้มั้ย แยมไม่ได้ตั้งใจเลยย
PS.  เธอกับชั้นระยะทางเป็นพัน เธอกับเค้าระยะทางเป็นศูนย์
Name : lovelylittleduck < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelylittleduck [ IP : 171.96.191.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2561 / 00:23
# 105 : ความคิดเห็นที่ 4114
ค่อยๆคลายปมได้น่าติดตามมาก ;-;
Name : Pepii922 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pepii922 [ IP : 161.200.188.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2561 / 15:50
# 104 : ความคิดเห็นที่ 4091
อ่านทอล์กแล้วจักจี้หัวใจมากเวอร์
Name : BeCraZy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BeCraZy [ IP : 119.76.141.157 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มกราคม 2561 / 16:50
# 103 : ความคิดเห็นที่ 4055
ตอนนี้คือสงสารทุกคนมากอะ เห็นใจทุกฝ่ายเลยค่ะ. 😭
PS.  くどぅー
Name : TheLaughter < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TheLaughter [ IP : 27.145.28.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2561 / 21:27
# 102 : ความคิดเห็นที่ 4016
ตอนนี้มันก็จะเครียดๆหน่อย
Name : pim pimmi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pim pimmi [ IP : 27.55.44.247 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2561 / 16:27
# 101 : ความคิดเห็นที่ 4013
งื้ออ เราเชียร์ให้อาณะเป็นพระเอกนะ ชอบผู้ชายมีอายุ นิสัยอบอุ่น แต่ก็แอบซ่อนความร้อนแรงไว้ภายใน อิอิ ขอจับน้องแยมถวายใส่พานให้อาณะค่าาาส
Name : choccop!nk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ choccop!nk [ IP : 202.28.119.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2561 / 11:32
# 100 : ความคิดเห็นที่ 4007
แอบเชียร์คุณชายภัทรให้เป็นพระเอกค่ะ
Name : TeeLeeChen < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TeeLeeChen [ IP : 171.101.127.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2561 / 06:05
# 99 : ความคิดเห็นที่ 4001
ตอนนี้ขอทายว่านรภัทรเป็นพระเอกค่ะ 555
Name : BABYzPCY < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BABYzPCY [ IP : 223.24.19.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มกราคม 2561 / 00:31
# 98 : ความคิดเห็นที่ 3933
ใครจะเป็นพระเอกกันแน่เนี่ย จะคิดว่าอาณะเขาก็ดูรักผู้หญิงคนนั้นเหลือเกิน
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.47.41.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ธันวาคม 2559 / 12:20
# 97 : ความคิดเห็นที่ 3891
เค้าคนนั้นเป็นใครกันนะ 555 เราพอจะเข้าใจอาณะบ้างแล้วล่ะ แต่ยังมีปมอีกเยอะแยะเลย ตอนหน้าดุเด็ดแน่เลย อืออออ สงสารหนูแยมอ่ะ
Name : MayKamon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MayKamon [ IP : 49.230.157.24 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2558 / 00:47
# 96 : ความคิดเห็นที่ 3885
ปมเยอะจนฉันอยากรู้ แต่ถึงยังไงก็เชียร์ณะแยมอยู่น่ะ
Name : คุกกี้คุกกี้รันรัน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คุกกี้คุกกี้รันรัน [ IP : 64.233.173.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:41
# 95 : ความคิดเห็นที่ 3858
แผลอาณะใหญ่มากอ่ะ ไม่แปลกอ่ะที่จะเกลียดสีแดง และไม่อยากใช้ของร่วมกับใคร
ลุ้นต่อดีก่า ไรท์ฯ สปอยไว้ซะวางไม่ลง
PS.  สวัสดีสาวๆ เรามาจิ้นอสูรกันเถอะ 555
Name : Nabee Yang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nabee Yang [ IP : 61.19.231.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2557 / 16:41
# 94 : ความคิดเห็นที่ 3802
คนเขียนสปอยด์มาซะอยากอ่านไปหมด จะตามเก็บทุกเรื่องที่ออกมา
เป็นไปได้ใช่ไหมคะ ออกมาเป็นเล่มหมดทุกเรื่องเลย อิอิอิ ก็คนมันรักง่ะ
Name : khun only < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ khun only [ IP : 49.49.165.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 พฤษภาคม 2556 / 13:47
# 93 : ความคิดเห็นที่ 3765
อาณะน่าสงสารอ่ะ พอๆ กับแยมเลย
PS.  รัก SUPER JUNIOR 13 ONLY!!!
Name : เอลฟ์คนนึงที่รักเอสเจหมดหัวใจ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เอลฟ์คนนึงที่รักเอสเจหมดหัวใจ [ IP : 124.122.19.199 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2556 / 10:36
# 92 : ความคิดเห็นที่ 3729
อื้อ...อ่านอารมณ์ของอาณะตอนนี้มันหลากหลายมาก
แบบว่า เดี๋ยวนิ่ง เดี๋ยวโกรธ เดี๋ยวเศร้า เดี๋ยวร้ายกาจ แถมมีหื่ นด้วยอ่ะ 5555
เรื่องนี้มีปมอยู่หลายจุดทีเดียว
ยิ่งอ่านยิ่งน่าค้นหาค่ะไรเตอร์

ไรเตอร์หมดเขตรวเล่มแล้วหรอ? เราอยากได้ TT____TT

ขอบคุณค่ะ
Name : u moon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ u moon [ IP : 110.49.133.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2555 / 00:19
# 91 : ความคิดเห็นที่ 3709
จะใช่อาณะมั้ยอ่ะ?
ชักไขว้เขวแล้วล่ะ
ก็เห็นอาณะชอบคนที่บริสุทธิ์
แต่อินโทร..เห็นว่าน้องแยมจะตกเป็นของนรภัทรโดยพฤตินัย
อ่า..แล้วมันยังไงกันแน่??
อยากรู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ
Name : Space of Love < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Space of  Love [ IP : 27.55.0.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 20:58
# 90 : ความคิดเห็นที่ 3690
โอ๊ยๆๆ
ใครกันแน่เนี่ยย

อาณะ น่าสงสารคะ T^T
Name : ThE_KH < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ThE_KH [ IP : 118.174.86.112 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2555 / 09:41
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android