คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sins : Wrath (Yaoi)

ตอนที่ 4 : Chapter 2


     อัพเดท 18 มิ.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : nigiri-sushi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nigiri-sushi
My.iD: https://my.dek-d.com/nigiri-sushi
< Review/Vote > Rating : 94% [ 27 mem(s) ]
This month views : 605 Overall : 184,130
4,638 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 3452 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sins : Wrath (Yaoi) ตอนที่ 4 : Chapter 2 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8843 , โพส : 10 , Rating : 3% / 108 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด






ถึงกุ้ง..สุดที่รักของพี่

พี่มาถึงนี่ได้อาทิตย์กว่าเอง นิวยอร์กหนาวมาก อะไรๆก็ไม่เหมือนที่ไทย พี่กินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะ..คิดถึงกุ้ง..(โกหกน่ะ ฮ่าๆ โอ๊ย~ อย่าทุบพี่สิ ล้อเล่นจ้า) โธ่..นั่นน่ะเรื่องจริงอยู่แล้วน่า แต่ส่วนใหญ่พี่ไม่ชินเพราะอาหารมันเลี่ยนสุดยอด! คิดถึงน้ำพริกผักต้มบ้านเราจัง กลับไปคราวหน้าจะขอให้ทำต้มยำให้กิน สาบานจะไม่กินทิ้งกินขว้างอีกแล้ว ให้ตายเถอะ..ทรมานสุดใจ

พี่มาต่อปริญญาโทที่นี่ กุ้งคงคิดถึงแย่ (อะไร? ไม่เหรอ น้อยใจจัง ว้า~) ยังไงก็ตาม..กุ้งอย่าเหงานะครับ พี่มาเพื่ออนาคตของเรา เจ้านายเขาส่งมา พอเรียนจบก็ต้องได้เลื่อนขั้นอีก ความฝันที่จะไปขอกุ้งกับพ่อคงไม่ไกลแล้วล่ะ บอกลุงชาติว่าอย่าเรียกแพงนะ ฮ่าๆ

กุ้งไม่ต้องกังวลว่าพี่จะเหงา คุณนาถเป็นเพื่อนที่ดี เธอช่วยดูแลพี่ทุกอย่าง เรื่องฟงแฟนกุ้งก็ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวคุณนาถเธอจัดการให้ คอยช่วยไล่สาวๆจนพี่ไม่เหลือคนมาจีบแล้วเนี่ย (อ๊ะ! พี่ไม่ได้นอกใจนะ สาวมาตามเอง อย่าตบพี่สิ อย่า! อย่า!)

สุดท้ายนี้..ขอให้กุ้งรักและไว้ใจพี่ธาของกุ้งว่าจะมั่นคงแล้วก็ซื่อสัตย์ต่อกุ้งคนเดียว..เอาไว้กลับไปหาเมื่อไหร่พี่จะขอกอดให้ชื่นใจทั้งคืนเลย

ปล. เขียนจดหมายมาตามที่อยู่นี้นะกุ้ง โทรแล้วมันเปลือง แพงหูฉี่เลย พี่ก็ต้องเขียน จะได้ประหยัด

รักกุ้งนะ..จากพี่ธาสุดหล่อ

            ......

 

นาราอ่านทวนจดหมายจากทางไกลครั้งแล้วครั้งเล่า อ่านทุกคราวก็ต้องยิ้มแล้วน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ทุกที “พี่ธา..ไอ้จอมเพี้ยน!

            หลังจากธาวินเข้าทำงานได้พักใหญ่ ทางนั้นก็ส่งไปเรียนต่อที่อเมริกาตามนโยบายของฝ่ายบุคคลที่ต้องการได้คนมีฝีมือและความรู้ที่ดีกลับมาพัฒนาทางบริษัท พวกเขาจะคัดเลือกพนักงานที่เห็นว่าสามารถขึ้นมานั่งตำแหน่งใหญ่ได้ในอนาคตปีละไม่ถึงสิบคนจากจำนวนทั้งหมดเป็นพัน เมื่อธาวินเป็นหนึ่งในนั้น ไม่ว่าใครก็ต้องยินดี

            แรกสุดเขาเป็นห่วง พี่ธาเองก็ตื่นเต้นที่ต้องไปไกลบ้าน แต่โชคดีที่มีเพื่อนอย่างคุณนาถลดาตามไปเรียนด้วย เธอเข้าทำงานในบริษัทของบิดาตนเองเหมือนกัน เพียงแต่กินตำแหน่งที่สูงกว่าธาวิน

            คิดถึงจังเลยนาราเก็บจดหมายมาแนบอก จูบมันแผ่วเบาด้วยความโหยหา

            หลังจากได้จดหมายฉบับแรก ธาวินยังทยอยเขียนมาหาสัปดาห์ละหน แต่พักหลังคงวุ่นวายกับเรื่องเรียนจึงหายๆไป ฝ่ายนาราไม่ได้โทรหาคนรักเพราะทางนั้นบอกว่ามันเปลือง เขาเคยลองแล้ว เสียมาเป็นหมื่น โดนธาวินเอ็ดยกใหญ่เลยได้แต่เขียนจดหมายหาแทน ระยะหลังพี่ธาดูไม่ค่อยมีเวลาตอบแต่เขาไม่ถือโทษ แค่มันไปถึงมืออีกฝ่ายก็ยินดี

            “กุ้ง..เจ้ากุ้ง” เสียงลุงชาติเรียกดังขึ้นมาถึงชั้นสอง

            “ครับพ่อ” นาราเก็บจดหมายสิบกว่าฉบับใส่ลิ้นชักโต๊ะ รวบรวมหนังสือเรียนกับเอกสารติววิชาที่เขียนโน๊ตย่อไว้ลงไปด้านล่าง “คุณน้อยมาแล้วเหรอ”

            รชต ภาษยวัต ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านเจ้าสัวนั่งรอเขาอยู่ในห้องรับแขก เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มในทันทีที่ได้เจอหน้า

“พี่กุ้ง” ยังไม่ทันที่อีกคนจะก้าวเข้าไปใกล้ คุณน้อยก็โชว์ผลการสอบให้ดู “ท็อป”

            นาราปรบมือแปะๆ คุณน้อยกำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยม เคร่งเครียดกับการสอบเอนทรานซ์ทั้งที่ยังเหลือเวลาเตรียมตัวอีกหลายปี ส่วนเขาเป็นลูกชายของลุงชาติที่เป็นเลขาท่านทั้งยังได้เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยมีชื่อของไทย ดังนั้นท่านจึงไว้ใจ ไหว้วานให้ช่วยสอนบทเรียนให้กับลูกชายเพียงคนเดียว

            “แบบนี้ต้องให้รางวัลคนเก่งแล้ว” นาราเอาโบรชัวร์ร้านไอศกรีมให้ดู

            รชตฉีกยิ้ม “พาไปกินจริงนะ”

            “แน่นอน”

สำหรับเจ้าสัวแล้ว การเลี้ยงลูกชายสุดที่รักให้ออกมาได้ดีอย่างที่หวังไม่ใช่การตามใจ จริงอยู่ที่ท่านมีเงินทองมากมาย แต่กว่าคุณน้อยจะได้ของที่ต้องการสักอย่างก็ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนเสียก่อน

            ถ้าอยากได้ของฟุ่มเฟือย จะต้องทำเกรดมาแลก ถ้าอยากได้กิจการ คุณน้อยก็ต้องแสดงความสามารถ ทำงานเพื่อแลกเงินจนกว่าจะพิสูจน์ตนได้ว่าคู่ควรกับมรดกของบิดาจริงๆ เงินทองทุกบาททุกสตางค์จึงมีความหมายสำหรับรชต ภาษยวัตเสมอเพราะมันมาจากน้ำพักน้ำแรงของเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง

            “วิชาเลขเยี่ยมอยู่แล้ว ที่เหลือก็พวกภาษา” นาราเปิดหนังสือเรียนเต็มโต๊ะ คุณน้อยทำหน้าเบื่อโลกอยู่พัก แต่พอเขาหันมองก็นั่งหลังตรง ตั้งอกตั้งใจฟังใหม่

..ถึงแม้ว่าคิ้วจะยังขมวดมุ่นอยู่อย่างเดิมก็ตามเถอะ..

“วันนี้พักมั้ย”

            รชตส่ายหัว เอาคางวางเกยขอบโต๊ะ บางทีก็อยากอยู่เฉยๆ ใช้ชีวิตเที่ยวเล่นอย่างวัยรุ่นทั่วไปบ้าง ไม่ใช่วันๆเอาแต่เคร่งเครียด จัดระบบชีวิตตนทั้งการเรียนและการงาน

“ป๊าบอกว่า..”

            “ค่าของคนอยู่ที่ผลของงาน เรียนไม่เก่งก็ไม่มีงาน ไม่มีงานก็จะไม่มีเงิน” นาราดักคอ ทั้งคู่เลยหัวเราะพร้อมกัน “พี่รู้หรอกน่า..” เขาลูบผมนุ่มนิ่มอย่างเอ็นดู “แต่บางทีคนเราก็ต้องรีแลกซ์เนอะ”

            รชตกลอกตามองเพดานอย่างชั่งใจแล้วเหลือบมองลุงชาติ..คนที่คอยรายงานความประพฤติของเขาให้ป๊ารู้ด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“พี่กุ้งช่วยน้อยหน่อยสิ ถ้าไม่เรียนล่ะก็..โดนป๊าดุแหง”

            คนฟังอมยิ้ม เก็บหนังสือกองเรียงกันบนโต๊ะ  

“พ่อ..กุ้งจะพาคุณน้อยไปซื้อหนังสือเรียนแถวสยามหน่อยนะ คงกลับมาตอนเย็นๆ ถ้าท่านโทรถาม ฝากบอกด้วยว่าคุณน้อยอยู่กับกุ้ง ไม่ต้องเป็นห่วง”

            รชตกลั้นหัวเราะจนท้องแข็ง พี่กุ้งส่งสัญญาณว่าลุงชาติโอเคและไม่ได้สงสัยด้วย

            นาราพาเด็กรุ่นน้องนั่งรถเมล์มากันสองคน คุณน้อยนับเงินที่ได้จากการอดหลับอดนอนนั่งตรวจเอกสารให้ป๊า เขาเลยบอกให้เก็บไว้เป็นค่าขนม ไอศกรีมแค่นี้พี่เลี้ยงได้

            “หุๆ..หวานหมู”

            พวกเขาแวะซื้อหนังสือเรียนภาษากันก่อน นาราไม่เคยบอกว่าคุณน้อยด้อยทางด้านไหน มีแต่บอกว่าคุณน้อยเก่งอยู่แล้วแต่ถ้าเสริมวิชาที่ไม่ค่อยถนัดอีกหน่อย คุณน้อยจะเก่งมากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า

เพราะการให้คำแนะนำที่ดีรวมไปถึงการเป็นที่ปรึกษาสารพัดเรื่องให้ด้วยความจริงใจ คุณน้อยจึงรักและเคารพพี่กุ้งมาก เรียกว่ายกให้เป็นพี่ชายคนหนึ่งก็ว่าได้

            นาราพาไปเลี้ยงข้าวก่อน ตบท้ายด้วยการเข้าร้านไอศกรีม สั่งถ้วยยักษ์สิบกว่าลูกมาแบ่งกัน รชตมีสีหน้าสดชื่นเหมือนปลาได้น้ำ เด็กหนุ่มพึมพำว่ากำลังเก็บเงินซื้อโทรศัพท์

            มีเสียงเรียกเข้าดังมาจากมือถือ นารารับสายแต่ดูเหมือนว่าทางนั้นจะเงียบไปครู่

            “ใครโทรมาเหรอพี่กุ้ง” คุณน้อยกระดกช้อนในปากเล่นแล้วชะโงกหน้ามามอง

            มันเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก พักนี้มักจะมีเบอร์สาธารณะโทรเข้าหาบ่อยครั้ง โทรมาแล้วไม่พูดอะไร บางทีก็เป็นเสียงซ่าเหมือนโทรทัศน์เสีย บางครั้งก็เหมือนเป็นเสียงพัดลมดังกึงๆ  

            “สวัสดีครับ” แล้วที่ต้องรับอยู่เรื่อยก็เพราะไม่เคยมีเบอร์พวกนี้ซ้ำเดิมกันสักที “ได้ยินรึเปล่าครับ”

            อีกฝ่ายตอบกลับมาพร้อมเสียงอึกทึกเหมือนอยู่ในที่ชุมชน ถามหาชื่ออื่น

            “โทรผิดแล้วครับ ที่นี่ไม่มีชื่อนี้” นาราวางไปเมื่อทางนั้นตัดสาย

            คุณน้อยมีแววตาอยากรู้อยากเห็น

“แล้วที่พี่กุ้งเล่าว่ามีคนโทรมาหาบ่อยๆแต่ไม่พูดเนี่ย ยังมีอีกมั้ย”

“ก็มาเรื่อยๆ” เขายักไหล่ เขี่ยลูกเชอร์รี่ให้คนตรงข้ามกิน

ไม่ทันขาดคำ เสียงเรียกเข้าก็ดังอีกหน คราวนี้มีคนพูดแทบจะทันที เป็นเสียงทุ้มต่ำของผู้ชาย นาราจำไม่ได้ว่าเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อนหรือเปล่า รู้แต่ว่าไม่คุ้นเลย

ผมรักคุณ

เจ้าของโทรศัพท์นิ่งอึ้ง “ขอโทษครับ..โทรผิดแล้ว”

ผมรักคุณ..อีกฝ่ายพูดซ้ำเหมือนกรอเทป ผมมองคุณอยู่

รชตหน้าบึ้ง เงี่ยหูฟังคำบอกย้ำเหมือนคนบ้าแล้วฉวยมือถือมาตะโกนใส่

“หุบปากแล้วเลิกโทรมาเบอร์นี้ได้แล้วโว้ย!” เขาหงุดหงิดแทนพี่กุ้ง “ใช้เบอร์สาธารณะโทรมาอย่าคิดว่าตามรอยไม่ได้นะ รู้มั้ยว่าอั๊วะเป็นใคร”

นารานั่งขำ ส่ายหัวแล้วดึงมากดตัดสายทิ้ง “คนมองใหญ่แล้วคุณน้อย”

“เฮอะ!” เจ้าตัวกอดอก หยิบเวเฟอร์มาเคี้ยวกร้วม “โรคจิตชัดๆ”

            “ตลกดี พี่ไม่สนหรอก พวกนี้ได้แต่โทรเท่านั้นละ เคยเห็นพวกโชว์ของลับมั้ยล่ะ”

รชตส่ายหัวดิก “ถ้าเจอจะเตะดิ้นแล้วกระทืบซ้ำ เสียศักดิ์ศรีเป็นบ้า”

“แบบนี้เขาเรียกว่าพวกขาดความมั่นใจ ไม่กล้าปฏิบัติทางเพศจริงๆหรอก ได้แต่โชว์เท่านั้น ถ้ากลัวหรือโวยวายก็เข้าทางมัน” พี่กุ้งหัวเราะ “พี่เคยเจออยู่คน นั่งชักของตัวเองอยู่ตรงป้ายรถเมล์ตอนสามทุ่ม ตอนนั้นมีผู้หญิงเดินมาคนเดียว พอเห็นเหยื่อ เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วชักใส่ ทำเสียงซี้ดซ้าดด้วย”

“แล้วทำไงอ่ะ”

“พี่เลยเดินเข้าไปจ้องไอ้หนูของเขาแล้วบอกว่า เล็กแค่หางอึ่งทำมาอวด อยากประชันกับพี่มั้ยล่ะ สาวคนนั้นก็เออออห่อหมก ผสมโรงไปด้วยว่าเล็กเท่าพริกขี้หนู” นารายิ้มแป้น “จำได้ว่าเขาเอาหมวกปิดหน้าแล้วจ้ำอ้าวไปเลย”

คุณน้อยหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง

            หน้าจอมือถือของนาราสว่างขึ้นอีกครั้ง ทั้งคู่เงียบกริบ รชตแย่งมากดรับก่อนจะร้องด่าออกไป

            เอ่อ..ทางนั้นว่าตะกุกตะกัก ผมชื่อธรครับ..ธาราธร อยากขอสายพี่กุ้ง

            คุณน้อยหน้าเจื่อน หัวเราะแหะพลางส่งโทรศัพท์คืนเจ้าของ

“เขาบอกว่าชื่อธร อยากคุยกับพี่กุ้ง”

            นาราเลิกคิ้ว คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหน หากพอได้ฟังเสียงแล้วก็เบิกตากว้าง เสียงนุ่มนวล อบอุ่น มีความห่วงใยแอบแฝงเหมือนใครคนหนึ่งที่อยู่ห่างไกล

            ..น้องชายของพี่ธา..

 

“นั่งรถเหนื่อยมั้ย” นาราเป็นฝ่ายมารับน้องชายของคนรักที่สถานีขนส่ง

            ธาราธรไม่ได้เจออีกฝ่ายนานมาก ตั้งแต่งานรับปริญญาของพี่ธาเห็นจะได้ มาคราวนี้มีโอกาสได้พบเพราะเขาได้ร่วมแข่งกีฬามหาวิทยาลัยแล้วต้องเดินทางมาเก็บตัวที่โรงแรมในกรุงเทพ “ไม่ครับ”

            ความฝันของเขาที่จะได้เรียนที่เดียวกันกับพี่เป็นอันต้องพับเก็บ เขาเอนท์ไม่ติดมหาวิทยาลัยที่หวัง ธาราธรเป็นเพียงเงาที่พยายามจะทาบรัศมีธาวินมาโดยตลอดแต่ไม่เคยสำเร็จ เขาหน้าตาไม่ดีเท่า เรียนได้ไม่ดีเท่า ซ้ำยังเป็นคนที่ใครต่อใครพากันมองผ่าน

            เขาเป็นคนบุคลิกเงียบขรึมด้วยความไม่ชอบพูดคุย ต่างจากธาวินที่ขี้เล่นและเป็นที่รักของทุกคน ต่างจากธาวิน..ในทุกสิ่งทุกอย่าง

..แต่ในไม่ช้า..เขาจะต้องได้ดีกว่าพี่ชาย..

            “เจอกันทีไร ทำไมพี่เตี้ยลงเรื่อยเลย” นาราลองคะเน หัวเขาแค่ปลายคางอีกคน

            ตอนที่เจอกันในงานรับปริญญาของธาวินนั้น เขาจำได้ว่าน้องธรเป็นคนรูปร่างสูงเก้งก้าง เวลาเดินมักจะก้มหน้า ห่อไหล่อย่างคนขาดความมั่นใจ ยิ่งเมื่อถูกเปรียบเทียบกับพี่ชายที่ไม่ว่าอะไรก็ดีไปหมดทั้งหน้าตา บุคลิกและการเรียน คนน้องยิ่งถูกมองเมิน

            “น้องธรไม่ชอบยิ้มเหรอ” นาราเคยทักไปอย่างนั้น เขาหลีกเลี่ยงที่จะพูดว่า ทำไมชอบทำหน้าบึ้ง

          ธาราธรนั่งนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยหากดวงตามีแววไหวริก

          “หรือว่ายิ้มเฉพาะเวลาอยู่กับแฟน” เขาหยอกล้อเพื่อเป็นการถามทางอ้อม

          “คนอย่างผมน่ะเหรอจะมีแฟน” สุดท้าย น้องธรก็เปิดปากยอมคุยจนได้

          “คนอย่างธรทำไม”

          “ถ้าให้พี่เลือกผมกับพี่ธา พี่จะเลือกใคร นั่นละคำตอบ” เขาตั้งท่าจะหันไปทางอื่นหากนาราฉุดแขนแล้วยื่นมือไปหยิกแก้มจนยืด เจ้าตัวหัวเราะสดใส ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับอย่างคนนึกสนุก

          “ตัวเราคิดอะไรก็ได้อย่างนั้น” นาราว่าเจื้อยแจ้ว “พี่ขอพูดตรงๆนะ ขี้เกียจอ้อม” ว่าแล้วก็ชี้ไปที่คิ้วคนตรงข้าม “ชอบขมวด” ตามด้วยชี้ตา “ดูขวางๆ” ชี้ปาก “บึ้งตลอด” จบด้วยการเลียนแบบท่าทางให้ดู

          ธาราธรอยากจะไม่ชอบใจ แต่ก็อดขำไม่ได้เพราะมันเป็นเรื่องจริง 

          นาราร่ายยาวว่าน้องธรควรจะส่งเสริมอะไรในตัวเองบ้าง อย่างแรกเลยคือใบหน้าบึ้งตึงที่เป็นกำแพงสำหรับคนอื่น ท่าทางก้มหน้าต่ำคือการแสดงออกว่าไม่อยากให้ใครเข้ามาสุงสิง การเสริมความมั่นใจในด้านบุคลิกต้องมาพร้อมกับรูปร่าง ถ้าน้องธรไม่พอใจที่ตัวเองผอมแล้วยังสูงชะลูดก็ควรจะเล่นกีฬาซะ

          “สาวๆชอบหนุ่มนักกีฬา” เขาขยิบตาอย่างรู้กัน

            มาตอนนี้ คนที่เคยแนะนำคิดว่าถึงแม้น้องธรจะทำท่าไม่สนใจ แต่สุดท้าย อะไรหลายอย่างในตัวเด็กหนุ่มที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดนั้น ย่อมหมายความว่าน้องธรรับฟังและยอมปฏิบัติตามด้วยดี

            “ไม่คิดว่าจะเล่นกีฬาจริง” นาราอมยิ้ม “เก่งขนาดเป็นตัวแทนมหาลัยซะด้วย”

            ธาราธรเพียงแต่ยิ้มจาง เขายกกระเป๋าลงจากรถโดยสาร นารารีบช่วยหิ้วแต่น้ำหนักไม่น้อยนักทำเอาคนตัวเล็กกว่าเดินเซ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิด แผงอกแข็งแรงทาบทับอยู่กับแผ่นหลังบาง

นาราเงยมอง ดวงตาของอีกฝ่ายทอประกายบางอย่างก่อนหายไปอย่างรวดเร็ว

            “มันหนัก” เขาแย่งมาถือเองคนเดียวได้สบาย

            “พี่ขับรถมา” เจ้าตัวเดินนำ เปิดท้ายรถแล้วช่วยหิ้วกระเป๋าขึ้นแต่น้องธรไม่ยอม 

            “เดี๋ยวพี่เจ็บมือ”

            “นี่เห็นเป็นผู้หญิงเรอะ” นาราหัวเราะ

คนตัวเล็กมุดเข้าไปเก็บของระเกะระกะของพ่อที่กองทิ้ง จังหวะที่ขยับออก ทั้งตัวกลับปะทะเข้ากับคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แขนแกร่งจึงตวัดเข้ารอบเอวเพื่อรั้งไว้

            นารานิ่งงัน สัมผัสได้ในวินาทีนั้นว่าอ้อมกอดของคนตรงข้ามกำลังรัดร่างเขาแน่น ตรึงทุกส่วนจนชิดกันเหมือนไม่อยากผละ แล้วถ้าไม่คิดมากจนเกินไป

            ..เขารู้สึกว่าริมฝีปากร้อนผ่าวแนบลงข้างแก้มอย่างจงใจ..

            ธาราธรเป็นฝ่ายผละออกมาก่อน เขายังมีสีหน้าคงเดิม ทั้งดวงตาคู่นั้นก็นิ่งเรียบไม่เปลี่ยนจนอีกคนรับรู้ว่าคิดเกินเลยไปเอง

            “โรงแรมอะไรนะ” นาราขึ้นมานั่งประจำที่คนขับ ธรบอกชื่อ เป็นโรงแรมไม่ใหญ่มากนัก ราคาไม่แพงเกินเหตุ “ว่าแต่ทางมหาลัยเขาไม่ได้จัดที่พักไว้ให้นักกีฬาเหรอ”

            “ผมอยากมาเที่ยวก่อนแข่งเลยต้องหาที่พักเอง”

            “ทำไมไม่บอกพี่ล่ะ” นาราเหลือบมองกระจกส่องหลัง “จะได้ให้มาพักที่บ้าน”

            “เกรงใจ” เขาว่าเสียงห้วน

            คนฟังเห็นคู่สนทนาท่าทางเหนื่อยอ่อนเลยไม่ได้พูดอะไรอีกกระทั่งมาถึงที่พัก เขาขับเข้าไปจอดในชั้นใต้ดินแล้วอาสาช่วยขนสัมภาระที่มีเพียงใบเดียวขึ้นไปเช็คอินเป็นเพื่อน

            ธาราธรมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาเลื่อนมือขึ้นกุมท้อง หากเมื่อนาราหันมาถามไถ่อย่างเป็นห่วง อีกฝ่ายกลับบอกปัด “กลับไปเถอะครับ ผมอยู่ได้”

            “ไหวเหรอธร” นาราฉวยกระเป๋ามาถือเองแต่น้องธรดึงคืน

            “ไว้เจอกัน” เขาเดินเลี่ยงไปขึ้นลิฟท์

ฝ่ายคนที่ดื้อและหัวรั้นอย่างที่สุดก็วิ่งตามมาติดๆเพื่อช่วยพยุงตัว

            ..มันช่วยไม่ได้..ในเมื่อพี่ใจดีเอง..  

ธาราธรมีเหงื่อชุ่มแผ่นหลังและฝ่ามือ เขาทรงตัวให้ตรงแล้วคล้องแขนลงบนเอวคนข้างกาย

            “ไปพักบ้านพี่ดีกว่ามั้ยธร เกิดไม่สบายมากกว่านี้จะได้ดูแล”

            “ไม่” เขาปฏิเสธ กดปิดลิฟท์ด้วยความหงุดหงิด

            ..จะไม่..ถอยหลังกลับอีกแล้ว..

 

.................................................................................

 

รชตให้คนขับรถพามาส่งถึงบ้านพี่กุ้งเพราะเมื่อคืนโทรหาแต่ไม่มีใครรับสาย พอเขาเข้ามาก็ปรากฏว่าอีกฝ่ายนอนแบบอยู่ตรงโซฟาหน้าทีวี “พี่กุ้ง”

            ดวงตาสีอ่อนปรือปรอยขึ้นมอง ยกมือขึ้นนวดคลึงตรงหว่างคิ้ว “คุณ..น้อย”

            “ไปทำอะไรมา”

            “เฝ้าคนป่วย” นาราหัวเราะ “น็อคเองเลย”

            “ติดไข้เหรอ” คุณน้อยเอามือมาอังตรงหัว เห็นว่าไม่ร้อน “อาบน้ำกินข้าวรึยัง”

            “ยังไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น” เจ้าตัวอุบอิบ ส่ายหัวบอกว่าไม่เชิงติดไข้ แต่มึนๆชอบกล

            “อดนอนล่ะสิ” น้อยหายไปพักหนึ่งก่อนจะเอากะละมังกับผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้

            “แต่เหมือนเมื่อคืนก็ได้นอนอยู่นะ ธรบอกว่าพี่แฮงค์คาที่เลย” นาราหัวเราะ

พอจำได้เลาๆว่าสั่งข้าวต้มของโรงแรมขึ้นมาให้ธร เด็กหนุ่มกินไปคำสองคำแต่ดูเหมือนอาการปวดท้องจะยังไม่หาย เขาต้องออกไปซื้อยาธาตุกับยาเคลือบกระเพาะให้แล้วมานั่งกินเป็นเพื่อน แต่กว่าจะบังคับให้กินจนหมดถ้วยก็ต้องว่ากันปากเปียกปากแฉะ พอคนไข้หัวถึงหมอนแล้วหลับปุ๋ย เขาคิดว่าตัวเองก็คงหมดแรงหลับไปตอนนั้นเหมือนกัน     

            คนฟังส่ายหน้าอย่างขบขัน บอกให้พี่กุ้งพลิกไปอีกทาง เขาเลิกเสื้อ เช็ดตัวให้อย่างนุ่มนวล “ยุงหามเหรอพี่กุ้ง” คุณน้อยเอานิ้วจิ้มรอยจ้ำสีแดงตรงแผ่นหลังขาว

            “จริงดิ” นาราเอี้ยวมองแต่ไม่ถนัดเลยเลิกใส่ใจ “เมื่อคืนเปิดระเบียงทิ้งไว้มั้ง”

            รชตช่วยเปลี่ยนเสื้อแทนตัวเก่าแล้วเอาน้ำไปเททิ้ง พอกลับออกมาก็เห็นว่าพี่กุ้งกำลังรับโทรศัพท์อยู่ สีหน้าเหนื่อยหน่ายของคนตรงข้ามทำเอาเขาเลิกคิ้ว “อีกแล้วเหรอ”

            นาราส่ายหัว “แอดวานซ์นะเนี่ย แต่ก่อนโทรมาไม่พูด ตอนนี้พูดย้ำๆอยู่คำเดียว”

            “อะไร”

            เจ้าของมือถือชี้ให้ดูเบอร์โทรไม่คุ้นเคย “เขาบอกว่า ผมรักคุณ”

            “น่ารำคาญ!” รชตเบ้ปาก ด่าได้ไม่ทันเท่าไหร่ก็มีสายโทรเข้าอีกแต่คราวนี้เป็นเบอร์เดิม เขาฉวยมันมา พอได้ยินทางนั้นพูดเหมือนนกแก้วนกขุนทองว่า ผมรักคุณเขาเลยสวนเข้าให้ “กูมีเมียมีลูกแล้วเว้ย!

            นาราหัวเราะก๊าก กดตัดสายทิ้ง หากเพียงแค่เสี้ยววินาที สายเข้าจากคนๆเดิมกลับดังขึ้นมาใหม่

            “ไม่ต้องรับนะพี่กุ้ง” คุณน้อยจดเบอร์เอาไว้ “เดี๋ยวน้อยจะเล่นให้เละเลย งานการมีไม่ทำ เที่ยวรบกวนชาวบ้าน”

            นารายักไหล่ “ช่างเขาเถอะคุณน้อย เปลี่ยนเบอร์ใหม่ก็ได้แล้ว”

            “นั่นสิ” ลูกชายเจ้าสัวพยักหน้าหงึก “แต่อย่าลืมบอกคุณธาวินของพี่กุ้งล่ะ เดี๋ยวจะติดต่อมาไม่ได้”

            คนถูกแซวหน้าแดงเรื่อ ส่ายหัวบอกว่าไม่ค่อยได้โทรคุยกัน นานๆที ตกเดือนละครั้งถึงได้ติดต่อ ส่วนมากใช้จดหมายเป็นตัวสื่อสาร

“ช่วงนี้คงเรียนหนัก ไม่อยากรบกวนเขา เวลาต่างกันด้วย”

            “แฟนแบบพี่กุ้งนี่สุดยอดเลย” รชตทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ย “เปลี่ยนใจมาคบน้อยแทนก็ยังได้น้า”

            “เจ้าเด็กแก่แดด” นาราเขกหัวน้องชายไปที

คุณน้อยหลบวืด หัวเราะลั่นด้วยความชอบใจ “ตอนบ่ายไปข้างนอกกันเถอะ พี่กุ้งเปลี่ยนเบอร์ น้อยจะได้ซื้อมือถือซะที เก็บเงินได้แล้ว เย้!

            “คร้าบๆ” เขารับปากพลางคิดว่าคืนนี้มีเรื่องจะเขียนถึงพี่ธามากมายไปหมด



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sins : Wrath (Yaoi) ตอนที่ 4 : Chapter 2 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8843 , โพส : 10 , Rating : 3% / 108 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 4605
ธรทำไรกุ้งอะ แล้วคนที่โทรมาตลอดๆ นี่ธรแน่ๆ เลย
Name : hibara_ii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hibara_ii [ IP : 1.47.238.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2562 / 23:57
# 9 : ความคิดเห็นที่ 4492
รักแท้แพ้ใกล้ชิดนี่มันจริงๆนะ เฮ้อ
Name : PARKSELOR < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PARKSELOR [ IP : 27.55.106.42 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มิถุนายน 2561 / 23:52
# 8 : ความคิดเห็นที่ 4489
ยัยนาถกันเข้าหาตัวเองนะสิ ไม่ชอบผชแบบนี้เลย อยู่ใกล้ใครก็คว้าคนนั้น ไม่มีความมั่นคง ซื่อสัตย์กับคนรักของตัวเอง
ธรนี่จิตไหมอ่า
PS.  เอิ่มมม ถ้าจะขนาดนี้
Name : RukDeeNan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RukDeeNan [ IP : 114.109.50.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มิถุนายน 2561 / 21:15
# 7 : ความคิดเห็นที่ 4437
อยู่ไกลกัน ไม่รักกันจริงใจไม่มั่นคงจริง ก็เตรียมใจเลย
Name : xวาuxวาu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ xวาuxวาu [ IP : 223.205.238.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2561 / 15:50
# 6 : ความคิดเห็นที่ 4336
ทำไมรู้สึกว่าน้องธรน่ากลัวววววว

ที่ไม่ว่างเพราะเรียนหนักหรือเพราะความรู้สึกมันเปลี่ยนไปกันแน่

คำสัญญาก็แค่ลมปาก

ที่นางกันคนอื่นออกก็เพราะจะเก็บไว้กินเองน่ะสิ
Name : KiHaE*129 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KiHaE*129 [ IP : 96.30.83.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2561 / 21:37
# 5 : ความคิดเห็นที่ 4307
เดี๋ยวๆน้องธรทำอะไรพี่กุ้งปะเนี่ยยยย
Name : Hunbears < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hunbears [ IP : 171.96.190.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มกราคม 2561 / 19:47
# 4 : ความคิดเห็นที่ 4222
จดหมายอยู่ๆก็หายไป แปลกๆนะ ส่งมาปกติแต่ไม่ถึงหรือป่าว พี่กุ้งนี่โดนวางยาป่ะ รอยยุงกัดนั่นก็ไม่น่าจะใช่ยุง
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.162.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ธันวาคม 2559 / 16:30
# 3 : ความคิดเห็นที่ 4100
น้องธรชอบพี่กุ้งแน่เลย มาอีกแล้วคำถามนี้ ใครเป็นพระเอก?
Name : MayKamon < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MayKamon [ IP : 49.230.160.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2558 / 12:56
# 2 : ความคิดเห็นที่ 4002
ธรแน่ๆเลย ที่เป็นคนโทรมา
Name : ghostrider2542 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ghostrider2542 [ IP : 49.230.110.168 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มกราคม 2557 / 23:21
# 1 : ความคิดเห็นที่ 3877
มันจะพังเพราะธรแน่ อิจฉาพี่ แย่จัง แล้วน้องกุ้งผู้ใสซื่อ จะทันเกมส์ธรมั้ย
Name : lovegun-rit < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovegun-rit [ IP : 49.231.103.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กันยายน 2556 / 20:43
# 10 : ความคิดเห็นที่ 179
 โหย  พี่ธาต่อยกันเ้ปล่าๆ ?

ทำกับพี่กุ้งแบบนี้ได้ไง   เชียร์ ธร เชียร์ ธันวา 
Name : ๑๓.Tong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ๑๓.Tong [ IP : 101.108.108.228 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2554 / 19:43
# 9 : ความคิดเห็นที่ 176
=[]=
ชั่วอ่ะ!
ไปทำลายงานแต่งมันเลย!!!
Name : ^o^ Yoru Mina ^o^ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ^o^ Yoru Mina ^o^ [ IP : 49.48.89.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2554 / 19:03
# 8 : ความคิดเห็นที่ 175
เฮ้ยยย ทำไมทำแบบนี้อ่ะ
ให้ความหวังเค้ามาตั้งนานแล้วมาทำร้ายกันแบบนี้เหรอ
ไม่มีแม้แต่ส่งข่าวมาบอกเลิก
นี่ถ้าไม่ไปหาแม่ธา กุ้งก็คงไม่รู้สินะ
ฮึ่มม ทำแบบนี้แย่มากๆ -*-
ถ้ากุ้งแค้นมากๆ ก็คงไม่แปลกหรอก
Name : bowmeyo [ IP : 58.11.75.247 ]

วันที่: 4 พฤศจิกายน 2554 / 18:54
# 7 : ความคิดเห็นที่ 171
ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


เกลียดผู้ชายแบบนี้ ว่าแต่ลูกชาย ธาวินกว่ามันจะโต พี่กุ้งไม่แก่ก่อนหรอ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆต้องแก้แค้นนนนนนนนนนนอย่าไปยอมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 พฤศจิกายน 2554 / 18:10

PS.  อย่าถามชื่อฉัน ถามเรื่องวันวาน อย่าให้มัน สำคัญยิ่งกว่า (กว่าฉันคนนี้) (ที่เธอต้องการ) แค่เรารักกัน….เท่านั้นก็พอ อย่าถามชื่อฉัน ถามเรื่องวันวาน แค่เรารักกัน เท่านั้นก็พอ
Name : barbiesa16 < My.iD > [ IP : 125.26.57.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2554 / 18:08
# 6 : ความคิดเห็นที่ 169
เค้าเชียร์ธรเต็มที่
แต่ก็แอบเชียร์ ธันวา เหมือนกัน
แต่รักธรมากกว่า ฮ่าๆๆ
พี่กุ้งเลือกธรโลด เย้ๆๆๆ

PS.  ขอแค่มีรอยยิ้มเอาไว้....ก็พอแล้ว
Name : ก้อนกลมๆมีชีวิต < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ก้อนกลมๆมีชีวิต [ IP : 61.7.229.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2554 / 17:38
# 5 : ความคิดเห็นที่ 168
โอ๊ยยยยย เจ็บจี๊ดดดด ร้ายกาจๆๆๆๆ
พี่ธาใจร้าย พี่กุ้งจัดการเอาให้ทรมานเลย
คนอะไรไม่เห็นแปบเดี๋ยวก็ทำกันได้
งี้ต้องโดนย๊ากกกกกกกกกก
PS.  ขอแค่มีรอยยิ้มเอาไว้....ก็พอแล้ว
Name : ก้อนกลมๆมีชีวิต < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ก้อนกลมๆมีชีวิต [ IP : 61.7.229.99 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2554 / 17:36
# 4 : ความคิดเห็นที่ 167
พี่ธาโหดร้าย

ปล่อยให้กุ้งน้อยรอ แต่ตัวเองไปสุขสมหวังน่ะนะ

กุ้งคบกับธรเลย แม่ยกเชียร์อยู่ๆ วี๊ดบึ้มๆๆ

คุณน้อยน่ารัก อยากให้นายลอยมาอ่านตอนนี้จริงเลย >//<

Name : oMJo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oMJo [ IP : 101.108.179.179 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2554 / 17:28
# 3 : ความคิดเห็นที่ 166
...ธะ...ธาาา!!!
ทำไมทำกับพี่กุ้งแบบแน้้!!!!

ปล. คุณน้อย...ได้แฟนอยู่แถวทะเลสมใจเลยนะ =_=

PS.  ลอยละล่องไปในท้องฟ้่าสีคราม...ลอยละล่องไปจนกว่าจะถึงจุดหมาย ปลายทางอยู่ที่ไหนกัน? สายลม? ก้อนเมฆ? สายฝน? ...ฮึๆ จนกว่าท้องฟ้าจะมืดมิด ก็จงลอยละล่องไปให้สมปรารถนา...
Name : karmdodcom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ karmdodcom [ IP : 223.205.152.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2554 / 17:25
# 2 : ความคิดเห็นที่ 164
มาแบบทีละนิดนะนี่ -..-
เริ่มแล้ว..นังวินเอ๋ย..
เริ่มสนุกแล้วสิ -.,-
พี่กุ้งจะไปงานแต่งรึเปล่าหว่า??
PS.  You can do it if you try to do . คุณสามารถทำได้หากคุณพยายามที่จะทำ :)
Name : EvaChan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ EvaChan [ IP : 101.109.217.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2554 / 17:19
# 1 : ความคิดเห็นที่ 162
กรี๊ด.............ด ทำไมทำได้ลงคอ TTATT โฮๆๆๆ........ นั่งรอตอนต่อ
Name : kazahana [ IP : 124.122.130.134 ]

วันที่: 4 พฤศจิกายน 2554 / 17:17
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android