คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย OS ǧ {Shooting Star - Vision x Wanda} OS ดวงดาว {Shooting Star - Vision x Wanda} | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Week 5 หัวข้อ 'ดวงดาว' ค่ะ ใจอยากจะแต่งคู่นี้มาสักพักแล้วแต่ยังไม่มีหัวข้อที่โดนใจค่ะ พอเจอหัวข้อนี้ก็เลยจัดเลย

สองอาทิตย์ที่ผ่านมาไปลงในบล็อกค่ะ ค้นพบว่าเล่นยาก U____U เลยขอกลับมาลงในนี้แทน ตราบใดที่ยังไม่มีฉากจูบขึ้นไป(?) Orzz 

ฝากไว้อีกเรื่องนึงด้วยค่ะ ติชมตามสบาย

รักเหมือนเดิมค่ะ <3

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 พ.ค. 59 / 20:10



Title : Shooting star

Pairing : Vision x Wanda

Week 5 : ดวงดาว



                แวนด้า แมกซิมอฟฟ์ไม่ได้คิดว่าตัวเองเดือดร้อนอะไรมากนักกับการถูก กักบริเวณ ให้อยู่แต่ในบริเวณเขตของอเวนเจอร์ส อาจจะเพราะความรู้สึกผิดในใจที่รั้งให้เธอไม่หนีไปไหน อาจจะเพราะคิดว่าอยู่ที่นี่ก็สบายดี

                หรืออาจจะเพราะมันทำให้เธอได้เจอหน้าเขาทุกวัน

                “แวนด้า คืนนี้คุณว่างรึเปล่า” โปรแกรมคอมพิวเตอร์ในร่างที่อาจเรียกได้ว่ามนุษย์โผล่ทะลุกำแพงเข้ามาในห้องนอนอย่างเคยตัวพร้อมคำถามที่ชวนแปลกใจ

                “ฉันบอกกี่ครั้งแล้วให้คุณเข้ามาทางประตู” แม่มดสาวยิ้มน้อยๆ ชายหนุ่มอมยิ้ม รู้แก่ใจว่าหญิงสาวไม่ได้ต่อว่าจริงจังนัก ร่างของผู้มาเยือนทิ้งตัวลงนั่งที่เตียงข้างๆเจ้าของ

                “ตกลงคืนนี้คุณว่างรึเปล่า” วิชั่นทวนคำถาม

                “คุณก็รู้อยู่แล้วว่าฉันว่าง ถามทำไม” แวนด้าขมวดคิ้ว

                “ก็ตามหลักแล้ว การเริ่มต้นชวนผู้หญิงไปออกเดต มักเริ่มต้นด้วยคำถามว่าเธอว่างรึเปล่า” ใบหน้าสวยเห่อร้อนจากคำพูดตรงไปตรงมาของอีกฝ่าย

                “ล แล้วคุณจะชวนฉันไปไหน สตาร์คอนุญาตหรอ”

                “ดูดาวตก ตรงดาดฟ้า คุณสตาร์คคงไม่ว่าอะไร”

                “ดาวตก?” แม่มดสาวทวนคำ แววตาทอประกายชีวิตชีวาขึ้นมา

                “ครับข่าวเมื่อเช้าบอกว่าคืนนี้จะมีฝนดาวตกตอนประมาณเที่ยงคืน เราไปดูกันนะ” มือหนายื่นมาตรงหน้า แวนด้ามองใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วยิ้ม มือน้อยเอื้อมไปวางเบาๆแทนคำตอบ

                “ห้าทุ่มสี่สิบห้านาทีผมจะมารับ” วิชั่นบอกเวลา ดึงมือตัวเองคืนช้าๆแล้วทะลุผ่านกำแพงออกไปตามเคย แวนด้ามองตามยิ้มๆ ยกมือน้อยมาแนบแก้ม

                ความอบอุ่นประหลาดกำลังละลายน้ำแข็งที่ห่อหุ้มหัวใจดวงน้อยอย่างช้าๆ

               

                เสียงรองเท้าดังก้องไปทั่วลานดาดฟ้ากว้าง โชคดีเหลือเกินที่วันนี้เป็นคืนเดือนมืด ท้องฟ้าเปิดให้พวกเขายลโฉมหมู่ดาวที่แข่งกันทอแสงระยับได้เต็มที่

                “สวยมากเลย” หญิงสาวพึมพำ ไม่ละสายตาไปจากทะเลดาวแม้เพียงเสี้ยววินาที ไม่แม้แต่ตอนที่ทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นซีเมนต์ข้างๆวิชั่นที่ลอบมองเธอไม่วางตาเช่นกัน

                “นั่นไงๆวิชั่น นายเห็นรึเปล่า” แม่มดสาวสะกิดเรียกคนข้างตัวอย่างตื่นเต้นเมื่อดาวตกดวงแรกตัดผ่านฟากฟ้า หญิงสาวละสายตาจากหมู่ดาวหันมาหาวิชั่นเพื่อฟังคำตอบ เธอจึงพึ่งสังเกตว่าพวกเขาอยู่ใกล้กันเพียงเอื้อมมือ

               

“เห็นแล้วครับตรงนี้ดวงนึง” มือหนาไล้โครงหน้าสวยช้าๆ ดวงตาสองคู่สบกันท่ามกลางหมู่ดาวและฝนดาวตกเป็นประจักษ์พยาน

               

                หลังจากคำพูดของเขา บรรยากาศรอบกายก็พลันเงียบลง แวนด้าเทความสนใจไปยังดวงดาวบนท้องฟ้า ส่วนวิชั่นลอบมองหญิงสาวเป็นระยะ

               

ริ้วแดงๆที่แก้มใสและมือน้อยที่ปล่อยให้เขาจับ

               

วิชั่นสรุปได้ว่าเธอไม่ได้โกรธ

               

ชายหนุ่มปล่อยให้หญิงสาวใช้ห้วงเวลานี้ผ่อนคลายจิตใจ ดื่มด่ำไปกับธรรมชาติอย่างไม่คิดจะเร่งเร้า เขาเอง การที่ได้ใช้ช่วงเวลาพิเศษแบบนี้กับหญิงสาว ในฐานะของแวนด้า แมกซิมอฟฟ์ ไม่ใช่สการ์เล็ต วิชช์

               

ประมวลผลได้ว่ามันคือความสุข

 

“นายรู้มั้ยดาวตกพวกนี้ทำให้ฉันคิดถึงเพียโตร” แม่มดสาวเอ่ยทำลายความเงียบ ดวงตายังจับจ้องบนท้องฟ้าที่บัดนี้ฝนดาวตกได้จากไปแล้ว

                “ผมไม่ทราบ” คนเอ่ยปากชวนหน้าเจื่อนลง จากการวิเคราะห์ ถ้าเธอคิดถึงพี่ชาย มันจะทำให้เธอเศร้า

                “สมัยก่อน ตอนที่เรายังเด็ก เพียโตรพาฉันแอบพ่อ ปีนขึ้นไปบนหลังคา ฉันกับเขานั่งดูฝนดาวตกกันถึงเช้าแล้ววันนั้นฉันก็ป่วย เพียโตรโดนลงโทษไม่ให้ออกจากบ้านเป็นอาทิตย์เลย” แม้ความความทรงจำจะทำให้เธอทรมาน หากในกระแสเสียงแห่งความเศร้าแฝงไปด้วยความสุข

                คิดถึงวันเวลาเหล่านั้นอย่างสุดหัวใจ

                “แวนด้า” แรงบีบเบาๆที่มือเรียกเธอออกจากภวังค์ หญิงสาวกระพริบตาสองสามที หันมามองวิชั่นทั้งรอยยิ้ม

                “ฉันไม่เป็นไร”

                “ผมทราบดีว่าคุณเข้มแข็ง แต่ว่าถ้าคุณไม่สบายใจขอให้บอกผมได้รึเปล่า ให้ผมอยู่ข้างๆคุณแบบนี้ ให้ผมดูแลคุณ อยู่กับคุณในทุกช่วงเวลาที่เหลือของชีวิตตลอดไป” รอยยิ้มเขินอายปรากฏบนใบหน้าสวยอีกครั้ง หากดวงตากลับมีแววความไม่มั่นใจ

“นายแน่ใจแล้วหรอวิชั่นว่าอยากอยู่กับฉันบางที” ยังไม่ทันพูดจบ ชายหนุ่มก็ขัดขึ้นราวกับรู้ดี  

“จากการค้นหา ความรู้สึกแบบนี้ ไม่ได้เกิดจากความสงสารหรือผูกพันธ์ คุณสตาร์คบอกว่าความรู้สึกของผมมันชัดเจนว่าผมอยากอยู่กับคุณ

วิชั่นพูดน้ำเสียงราบเรียบ

 

“ในฐานะคู่ชีวิต”

ผลงานอื่นๆ ของ Blue Jasper

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 19:57
    น่ารักมากเลยค่ะ
    #6
    0
  2. #5 มาร์เวลชิปเปอร์
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 18:46
    เธอเพียงคนเดียว แบะเพียงเธอที่ต้องการ ฉันจะทำทุกๆทางด้วยวิญญาณและหัวใจ~ อ้ายยย ตอนอ่านจบเพลงคู่ชีวิตนี่เด้งขึ้นมาเลยค่ะ น่ารักมากกก
    #5
    0
  3. วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 10:21
    โอ้โห คุณวิชั่น กู๊ดๆ
    #4
    0
  4. วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 20:35
    หวานละมุนมากอ่ะ เขินเบยยยย~~~~   >_<
    #3
    0
  5. #2 mirun (@milkojung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 21:50
    อ้ากกกกกกก ไม่ไหวแล้ว หนูฟินสุดๆเลย
    #2
    0
  6. #1 sornsuda (@sornsuda) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 20:36
    กรี๊ดดดดดดดดด ตาวิชั่นรุกแรงมากกกก อายุเพิ่งครบ1ขวบแท้ๆ เด็กแก่แดดดดด /ทุบอกวิชั่นรัวๆ
    #1
    0