คัดลอกลิงก์เเล้ว

OS Game - {Overwatch, Our Watch #Winterfalcon}

โดย Blue Jasper

เวลาของคุณ เวลาของผม เวลาของเรา

ยอดวิวรวม

493

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


493

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


10
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 มิ.ย. 59 / 21:07 น.
นิยาย OS Game - {Overwatch, Our Watch #Winterfalcon} OS Game - {Overwatch, Our Watch #Winterfalcon} | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สัปดาห์ที่ 6 แล้วค่ะ หัวข้ออาทิตย์นี้เป็น 'เกม' ค่ะ 

ตอนนี้เรากำลังติด(ดู)เกม overwatch มากๆเลยอยากแต่งเกมนี้ค่ะ แต่ว่ากลัวคนอ่านไม่เข้าใจเลยได้รูปแบบนี้ออกมาแทนค่ะ UvU

ฝากเอาไว้ด้วยนะคะ รักก <3



ปล.เกมนี้ภาพสวยแล้วเรื่องสนุกดีค่ะ อ่านเพลินมาก ส่วนเราดูจากชาแนลพี่เอก Heartrocker ค่ะ ไปดูกันได้นะคะ ตาแฉะกันไปข้างนึง๕๕๕๕๕ #ขายของ

ปล.ล เราใส่รูปแล้วค่ะแต่หน้าจอเรามันไม่ขึ้น เราไม่แน่ใจว่าถ้าเข้ามาดูจะขึ้นมั้ยนะคะ ขอโทษนะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 มิ.ย. 59 / 21:07


                ทหารอายุเกือบๆร้อยปีอย่างเขาไม่เห็นเข้าใจเลยว่าไอ้เกมที่บังคับตัวละครต่อสู้กับคนอื่นผ่านไอ้เจ้า...เมาส์ นี่มันสนุกตรงไหน

                แถมยังเอาเวลาของคนดูแลของเขาไปหมดอีก

                ...

  “overtime แล้ว ยื้อไว้ นิดเดียว นิดเดียว เยส!” เสียงโวยวายจากคนนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ทำให้มือที่กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดน้ำที่ศีรษะของคนที่พึ่งอาบน้ำเสร็จชะงัก

                ลูกแก้วสีฟ้าอมเขียวเลื่อนไปมองนาฬิกาแขวนผนัง

                แปดโมงเช้า

                “แซมนาย...” เล่นแต่เช้าเลยหรอ

                “ข้าวเช้าอยู่บนโต๊ะนะ ฉันทำไว้แล้ว นายไปกินได้เลย” ยังถามไม่ทันจบประโยค คนติดเกมเอ่ยตัดบทไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเสียด้วยซ้ำ

  บัคกี้มองนาฬิกาอีกครั้ง รับคำอือออเบาๆ เดินผ่านส่วนของห้องนั่งเล่น เลยไปยังห้องครัวพ่วงห้องทานข้าวในตัว บนโต๊ะมีจานใส่ไข่ดาวไม่สุกหนึ่งฟอง ไส้กรอกสองชิ้น ขนมปังทาเนย ข้างๆคือน้ำส้มคั้นสดหนึ่งแก้ว

              บัคกี้มองชุดอาหารเช้าแล้วกระตุกยิ้มน้อยๆ เหลือบมองไปยังผู้ชายผิวเข้มที่โวยวายอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

                จะยอมให้นิดหน่อยก็ได้

                ...

              สิบเอ็ดโมงตรงแล้ว

 ดวงตาสีฟ้าอมเขียวมองนาฬิกาอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าถึงแม้เขาจะไปตลาดกลับมาแล้ว เอาลูกพลัมที่ซื้อจากร้านคุณป้าที่ลดราคาใส่ตู้เย็นเรียบร้อยแล้ว

แซมก็ยังคงเล่นเกมอยู่

ให้ตายสิ บัคกี้เริ่มจะไม่ชอบใจแล้วนะ

ทว่าภาพของอดีตทหารที่ดูสนุกสนานเสียเหลือเกินกับเจ้าเครื่องตรงหน้า บัคกี้คิดว่า เขาจะยอมตามใจแซมอีกสักหน่อยก็แล้วกัน

เวลาของเขากับแซมยังมีด้วยกันอีกเยอะนี่นะ

ฝีเท้าหนักๆก้าวตรงไปยังห้องครัว ตั้งใจว่าจะเป็นคนจัดการมื้อเที่ยงของพวกเขาทั้งคู่เอง สมัยเป็นทหารก็เคยทำอยู่ เคาะสนิมนิดหน่อยก็น่าจะกินได้แน่นอน

มือหนาผูกผ้ากันเปื้อน ในหัวปรากฏภาพอาหารเที่ยงที่น่าจะทำง่ายๆ กินง่ายๆขึ้นมาก่อนจะหยิบบรรดาวัตถุดิบออกจากตู้เย็น

ชายหนุ่มลงมือทำอย่างทะมัดทะแม่ง ฝีมือเข้าครัวที่ไม่ค่อยได้ใช้อยู่ในระดับที่ผ่าน ดวงตาสีสวยลอบมองแซมเป็นระยะ อันที่จริง การดูอีกฝ่ายเล่นเจ้าเกมนั่นก็ถือเป็นความบันเทิงอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ...

“โอ๊ะ”

เคร้ง!

เสียงโลหะตกกระทบพื้นทำให้แซมละสายตาจากหน้าจอ หันไปทางครัวก็พบบัคกี้ยืนกุมนิ้วตัวเองอยู่ ที่พื้นเป็นมีดหั่นของเล่มหนึ่ง

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามีดบาด

แซมลุกพรวด ทิ้งคอมพิวเตอร์ไว้อย่างไม่ใยดี ตรงมาหาคนเจ็บ

“นายทำอะไร” บัคกี้ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจคำถาม

“ทำกับข้าวไง นายเห็นฉันทำอะไร” แซมย่นคิ้ว ถอนหายใจ มือคว้าทิชชู่มาซับเลือด บ่นอุบ

“หิวทำไมไม่บอกฉัน”

“ก็นายเล่นเกมอยู่ แค่ทำกับข้าวฉันก็ทำได้นี่”

“ทำอีท่าไหนถึงได้แผลละฮึ?” แซมส่ายศีรษะ ตำหนิ

 

“ก็มองนายอยู่”

 

คล้ายมีคนถือค้อนปอนด์มาตีเข้าที่หัวอย่างจัง แซมหยุดมือ อยากรู้นักว่าใครเป็นคนสอนให้บัคกี้พูดเรื่องแบบนี้ได้โดยไม่รู้สึกกระดากอาย

“มองทำไม ทำกับข้าวก็ต้องมีสติสิ” พอได้สติก็เริ่มบ่นต่อไป ผละออกมาหยิบยากับพลาสเตอร์แปะแผล

 

“ปกตินายก็มองฉัน ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย”

 

บัคกี้ 2 – 0 แซม

“ไม่เล่นเกมต่อแล้วหรอ” คนไม่รู้ตัวเอ่ยถามต่อ

“ช่างมันเถอะหน่า นาย ไปนั่งรอเฉยๆเลยไป” แซมชี้ไปที่เก้าอี้  อีกคนทำตามโดยดี มองตามคนออกคำสั่งเดินไปปิดคอมพิวเตอร์แล้วเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว

หูแดงหมดแล้วนั่นน่ะ

...

              ห้าโมงเย็น

แซมได้ยินเสียงคนลากเก้าอี้ แต่เขาไม่สามารถละสายตาจากจอไปมองตอนนี้ได้ ตัวละครของเขากำลังต้องไปเก็บเลือด และทีมของเขาต้องดันรถไปถึงจุดแรกให้ได้ภายในสามนาที  

              ล่วงเลยไปเกือบยี่สิบนาที บัคกี้นั่งดูแซมเล่นจนจบตา เครื่องคอมพิวเตอร์แสดงตัวอักษรสีแดงว่า เป็นฝ่ายชนะ แซมจึงหันมามองเขา ไม่ลืมพิมพ์คีย์บอร์ดยิกๆบอกคนในทีมว่าขอเวลาสักพักเดี๋ยวค่อยกลับไป

              “มีอะไรหร...”

              “มันเป็นเกมส์อะไร” แซมเลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างไม่ค่อยเชื่อหูนัก นึกว่าจะโดยตำหนิเรื่องเอาแต่เล่นจนละเลยอะไรไปเสียอีก

“ถามทำไม”

“ก็อยากรู้ ไม่ได้หรอ” ท่าทางที่แสดงออกยังไม่ค่อยเชื่อหูตัวเองเท่าไหร่นักแต่ก็ยอมเปิดปากเล่าให้ฟัง

“เกมส์แบบว่า อ่า เราเลือกเป็นฮีโร่ตัวใดตัวหนึ่งก็ได้ แต่ละตัวก็มีความสามารถและความเหมาะสมกับด่านแตกต่างกัน แล้วก็เล่นกันเป็นทีม ทีมนึงหกคน สู้กับอีกทีม ทำภารกิจให้สำเร็จภายในเวลาที่กำหนด อะไรแบบนี้น่ะ” แซมทำท่านึกอยู่สักพัก เลือกใช้คำที่คิดว่าอธิบายแล้วคนที่ไม่รู้จักจะสามารถเข้าใจได้ มองคนที่นั่งฟังตาใสแล้วอดไม่ได้ที่จะยีหัวยุ่งๆนั่นสักที

“แล้วนายก็เลือกเป็นตัวนี้น่ะหรอ” บัคกี้ชี้ไปที่จอ ภาพสีสดของหญิงสาวสวมแว่นครอบตาสีส้มเช่นเดียวกับกางเกง มีชื่อเขียนกำกับไว้ด้านขวาของจอ

“อ๋อใช่ ฉันชอบตัวนี้มากเลยล่ะ ตัวนี้ชื่อเทรเชอร์ เคยเป็นนักบินด้วยฉันก็เลยชอบตั้งแต่แรกเลยล่ะ แล้วก็นะ...” พอได้เล่า แซมก็ร่ายยาว บัคกี้ทำตาแป๋ว พยักหน้าเป็นระยะ

“แล้วนายไม่เล่นต่อแล้วล่ะ”

“ก็เอ่อ...พอดีนึกว่านายจะไม่ชอบ...มีอะไรจะคุย...อะไรทำนองนี้น่ะ...ก็เลย...” แซมเกาแก้ม

“อันที่จริงฉันไม่ค่อยชอบหรอก...มันเอาเวลานายไปจากฉันหมดเลย” บัคกี้เสมองพื้น

“แต่ว่านะ...ฉันว่า นั่งดูนายเล่นก็เพลินดี”

 

แซมไม่รู้ว่าบัคกี้จะรู้มั้ยว่าเวลาเจ้าตัวเงยหน้าจากพื้นแล้วสบตาเขาแบบนี้ ยิ้มให้เขาแบบนี้

 

มันน่ารักเอามากๆ

 

“ถ้านาย...ไม่ชอบนายก็น่าจะบอก ฉันชอบเล่นเกมก็จริง...” แต่ฉันชอบนายมากกว่า

“บอกแล้วไงว่าดูนายเล่นก็เพลินดี ฉันดีใจนะ เหมือนได้เห็นอีกด้านของนาย...” บัคกี้มองพื้นขาวอีกครั้ง รู้สึกว่าหูตัวเองแดงเหมือนแซมเมื่อตอนเที่ยงแน่ๆ ดีไม่ดีแดงกว่าเสียด้วยซ้ำ

            “ล แล้วก็ ยังไงพรุ่งนี้สตีฟหางานให้นายแน่ๆ ไม่ได้เล่นอีกเป็นเดือน นายต้องลงแดงแน่ๆ เพราะงั้นเล่นไปเถอะ” แซมหลุดหัวเราะ

              “นั่นสินะ งั้นนายจะนั่งดูตรงนี้มั้ยล่ะ ที่นั่งวีไอพีเชียวนะ ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เห็นฟอลคอนเล่นเกมออนไลน์ใกล้ๆแบบนี้นะบอกไว้ก่อน”

              “อย่าแพ้ให้ฉันเห็นก็แล้วกัน” บัคกี้ยิ้มขำ

              “ไม่มีทางหรอกหน่า ฝีมือระดับนี้”

               

              แซมกลับไปสนใจเกมอีกครั้ง หากครั้งนี้มีเสียงของใครอีกคนคอยเชียร์ คอยโวยวายกับเขา หัวเราะกับเขา

              ชั่ววินาทีที่คนสองคนสบตากัน

นึกภาวนาให้เวลาของเราเดินด้วยกันแบบนี้ตลอดไป

ผลงานอื่นๆ ของ Blue Jasper

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 DATA
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 13:29

    น่ารักดีค่ะ

    ชอบๆๆๆ

    #5
    0
  2. #4 punpun3012 (@punpun-3012) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:21
    อ่าส์ คู่นี้คือดี แต่ทำไมหาเสพยากยิ่งนัก;-;
    #4
    0
  3. #3 nonsenseman
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 11:08
    โฮกกกกกกกกก บัคกี้เป็นคนตรงมากเลยค่ะ >< แซมเขินใหญ่แล้วนั่น

    ชอบจัง เราก็อยากให้เวลาของพวกเขาเดินไปด้วยกันแบบนี้เรื่อย ๆ ตลอดไป
    #3
    0
  4. วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 09:57
    แงงงงงง น่ารักมากกกกกก เราอ่านแล้วเราหุบยิ้มไม่ได้เลยค่ะฮืออออ
    #2
    0
  5. #1 sec_chan (@secchan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 19:05
    บัคไม่หัดเล่นด้วยกันเลยล่ะจ๊ะ
    #1
    0