คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย SF - Genji x Hanzo {Overwatch - Shimada's curse} SF - Genji x Hanzo {Overwatch - Shimada's curse} | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เห็นเค้าลงกัน ลงบ้างค่ะ ลงเรือลำเดียวกันแล้วช่วยกันพายค่ะ ฮือ ชอบคู่นี้มากๆๆๆๆๆ ดูอนิเมสั้นๆของออฟฟิเชียลแล้วกรี๊ดหนักมากค่ะ 

อาจมีผิดพลาดบ้างเพราะว่าฉบับแรกที่เขียนขึ้นมาค่อนข้างเรท ไม่แน่ใจว่าลงได้มั้ยเลบรีไรท์ตัดออกค่ะ /_\

ใครชอบคู่นี้มาหวีดด้วยกันได้นะคะ ฮือออ

ปอลิง รีปเปอร์76 ก็ดีนะค---

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ธ.ค. 59 / 19:43



               

                มันเป็นคำสาป

 

                เสียงเด็กทารกแรกเกิดดังลั่นไปทั่วปราสาทแบบญี่ปุ่นโบราณ ผู้นำตระกูลสาวเท้ายาวๆตามคนรับใช้ที่นำทางไปยังห้องทำคลอด เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดซึมขึ้นเต็มหน้าผาก ภาวนากับบรรพบุรุษว่าสิ่งที่เขาคิดขออย่าได้เป็นจริง

                ด้านหลังของผู้นำคือเด็กชายวัยสามขวบก้าวเท้าสั้นๆตามจังหวะที่แม่นมจับจูงพาเดินไป

                ประตูบานใหญ่ถูกเลื่อนออกไร้การขออนุญาต ภาพตรงหน้าไม่ได้ทำให้จิตใจของผู้นำตระกูลดีขึ้น ภรรยาของเขานอนอยู่ที่ฟูก หากแต่จังหวะลมหายใจบ่งบอกว่าหญิงสาวแค่เหนื่อยและหลับไป

                เด็กทารกยังคงอ้าปากกว้างร้องไห้

“ท่านคะท่านหญิงและคุณหนูปลอดภัยดีค่ะ” หมอตำแยชราอุ้มเด็กทารกส่งมาทางเขา

มือหนาสั่นเทาจนแทบไม่อาจโอบอุ้มคนเป็น ลูก ได้อย่างมั่นคง

“ลูกข้าเป็น

หมอตำแยชรายิ้ม

“ผู้ชายเจ้าค่ะ”

 

มันเป็นคำสาป

 

“ทั่นป้อน้องหรอฮับ” เสียงของเด็กชายเรียกให้เขาหลุดจากภวังค์ ผู้นำตระกูลมองเด็กสามขวบที่เกาะแกะอยู่ที่ขาอย่างเจ็บปวด ย่อตัวลงนั่งให้คนเป็น พี่ชาย ได้เห็นหน้า น้องชาย ชัดๆ

 

เมื่อใดที่ผู้นำตระกูลชิมาดะมีบุตรชายสองคน

หากดาบมิอาจทำลายธนู หากธนูมิอาจทำลายดาบ

เมื่อนั้น ความสัมพันธ์อันน่ารังเกียจเยี่ยงเดรัจฉานจะบังเกิด

“น้องน่ายักจัง” นิ้วกลมป้อมจิ้มลงที่แก้มเด็กทารกแรกเกิด

คล้ายดั่งมนตรา เด็กทารกแปรเสียงร้องไห้เป็นเสียงหัวเราะ มือน้อยๆกอบกุมนิ้วป้อมของพี่ชายเอาไว้

หัวใจผู้เป็นพ่อแหลกสลาย น้ำตาหยดหนึ่งกระทบลงที่พื้น นึกเกลียดโชคชะตานักที่เด็กคนนี้เกิดมาเป็นผู้ชาย

“ท่านครับ ท่านแม่กำลังรอท่านอยู่ที่ห้องประชุมขอรับ” หลานชายคนโตวัยสิบแปดของเขาเดินมาตามด้วยสีหน้าเคร่งครึม ชายวัยกลางคนกำชับให้หมอตำแยและเหล่าแม่นมดูแลลูกทั้งสองของเขาให้ดี ก่อนจะเดินตามไปยังห้องประชุมเพื่อประชุมในเรื่องที่รู้อยู่แล้วว่าคืออะไร

“ลูกชายสองคนทีนี้ท่านจะทำอย่างไร” พี่สาวของเขายิงคำถามทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในห้อง ผู้นำตระกูลไม่ตอบอะไร พาตัวเองนั่งประจำที่ ไม่สนใจสายตกกดดันของเหล่าผู้อาวุโสที่มองมาอย่างกดดัน

“ข้าจะปล่อยให้พวกเขาเป็นคนตัดสินใจ มันเป็นโชคชะตาของพวกเขา” เนิ่นนานทีเดียวกว่าที่เขาจะหาเส้นเสียงตัวเองเจอและเค้นคำพูดออกไป

“ไม่ได้! ข้าไม่ยอมให้ตระกูลของเราเสพสังวาสร่วมสายเลือดเยี่ยงเดรัจฉาน!!” หนึ่งในผู้อาวุโสของตระกูลตบโต๊ะเปรี้ยง ใบหน้าชราดูเหี่ยวย่นลงไปอีกเมื่อความเครียดเข้ากัดกิน

“แล้วท่านจะบังคับให้ข้าเลี้ยงดูพวกเขาให้โตมาฆ่ากันหรือ! นั่นลูกของข้านะ!” ผู้เป็นพ่อเผลอขึ้นเสียงตอบกลับ มือหนากำเข้าหากันอย่างอัดอั้น

ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้อง บรรยากาศกดดันจนแทบทำให้หายใจไม่ออก

“ข้าคิดว่าไม่ว่าอย่างไร ตระกูลของเขาก็ด่างพร้อยและเป็นที่ครหา” พี่สาวของเขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“แต่มันคงจะดีกว่าหรือไม่ หากทั้งสองคนโตขึ้นมาแล้วร่วมกันปกครองอาณาจักรของเรา” เขาเผลอมองหน้าพี่สาวผู้ไม่เคยแสดงความรักต่อเขาเลย แต่วันนี้กลับยืนข้างฝั่งที่เขาจะไม่สูญเสียในห้องเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง หลากหลายความเห็นถูกแสดงออกมา

“ข้าว่าเราอย่าไปขีดเส้นทางให้พวกเขาเลย อย่างที่ท่านผู้นำกล่าว มันเป็นโชคชะตาของพวกเขาที่เราต้องยอมรับ เชิญทุกท่านพักผ่อนเพื่อรองานวันรับขวัญเถิด” ลูกชายของนาง หลานชายของเขาเอ่ย ทุกคนค่อยๆขยับออกไปจากห้อง และถ้าเขาไม่ได้ดูผิดไป ผู้อาวุโสซึ่งเกรี้ยวกราดคนนั้นแววตาสีนิลดูมืดดำยิ่งกว่าที่เป็น

หลายสิบปีผ่าน คำสาปไม่มีทีท่าว่าจะแสดงผลฮันโซเป็นพี่ชายที่ดี ดูแลและรักเก็นจิรักอย่างที่พี่น้องเขารักกัน หากเมื่อผู้นำตระกูลจากโลกนี้ไปผู้อาวุโสเฒ่าเป่าหูยุยง ทำเอกสารปลอมแปลงเจตจำนงค์ของผู้นำผู้ล่วงลับ

หากไม่สังหารเก็นจิเสีย ภายภาคหน้าเก็นจิจะคิดการใหญ่ทำลายล้างตระกูล

 

ธนูดอกแล้วดอกเล่าเสียบทะลุร่างของน้องชาย ดวงตาสีนิลมองพี่ชายอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่มีเจตนาเอาชีวิตอีกฝ่าย ทว่าฮันโซหมายเอาชีวิตของเขาจวบจนเขาเห็นวิญญาณของพ่ออยู่ไม่ไกล จวบจนลมหายใจขาดห้วง เสียงและแววตาสุดท้ายที่เขาได้รับนั้นเขาพ่ายแพ้แก่ฮันโซโดยสิ้นเชิง

ข้ารักเจ้าเหลือเกินเก็นจิอภัยให้ข้า…’

เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำว่ารักจากปากของพี่ชาย

ข้าเองก็รักท่านเหลือเกิน พี่ฮันโซของข้า

และหากเราจำต้องห่ำหั่นกัน

เช่นนั้นให้ข้าเป็นคนที่จากไปเถิด

 

ฝีเท้าของคนบางคนที่กำลังตรงมาทางเขาแม้จะเบาดุจเสียงกระซิบ หากเป็นคนธรรมดาก็คงไม่ได้ยินคนธรรมดาที่ไม่ใช่อดีตนินจาเช่นเขา ลูกศรพาดทับคันธนูคู่ใจชี้เป้าไปยังศัตรูที่ปรากฏกายออกมาพอดิบพอดี

“เราเจอกันอีกแล้ว” น้องชาย เอ่ยปากทักขึ้นก่อน

ฮันโซลดคันธนูลง ทิ้งตัวลงนั่งพิงใต้ต้นไม้เช่นเดิม ไม่ได้เชื้อเชิญอะไรให้มากพิธีหากแต่ซาลาเปาลูกหนึ่งถูกยื่นมาเก็นจิหัวเราะให้กับอาการ ปากไม่ตรงกับใจ ที่เขาเจอมาทั้งชีวิตกับคนๆนี้ มือเหล็กยื่นไปรับ เขานั่งลงอีกฝั่งของกองไฟขนาดย่อม ตรงข้ามกับพี่ชายหน้ากากถูกปลดลง ใบหน้าที่คุ้นเคยกระตุกหัวใจคนเป็นพี่อย่างร้ายกาจ

ดวงตาที่เคยสบซึ้งก่อนนิทรา

ริมฝีปากที่เคยพร่ำบอกคำหวาน

ความรักอันเป็นบาปของพวกเขา

เขาพังมันลงไปหมดทุกอย่างด้วยมือของตัวเอง

“หน้าข้ามีอะไรติดหรือท่านพี่” ริมฝีปากกระตุกยิ้ม ฮันโซสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเสมองไปทางอื่น ไม่ตอบคำถามและไม่ถามกลับด้วยว่าที่ตามมาทั้งวันนั้นมีเหตุผลอะไร

นอกจากซาลาเปาแล้วก็ยังมีเครื่องดื่มรสชาติแปลกๆจนเก็นจิอยากรู้นักว่าฮันโซกินมันเข้าไปได้ยังไง

ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงไฟปะทุเท่านั้น ไม่มีวาจาใดถูกเอื้อนเอ่ยมาจากคนปากหนัก คนเป็นน้องก็นั่งขัดดาบอยู่เงียบๆ ลอบมองพี่ชายผ่านกองเพลิงไม่ได้เซ้าซี้

พี่ชายของเขายังคงดูดีไม่เปลี่ยนแปลง ดวงหน้าคมยามสนใจแต่คันธนูที่เขาชอบแอบดู ดวงตาสีน้ำตาลสะท้อนกับแสงไฟ ปอยผมที่เขาชอบจูบฮันโซยังคงไว้มันอยู่ เสื้อเปิดไหล่กว้างโชว์รอยสักที่เอาไว้เรียกพลังมังกร

เขาไม่แน่ใจนักว่ามีแค่เขารึเปล่าที่เห็นรอยสักนั่นแล้วอยากจะตรงเข้าไปกัดแรงๆทำรอยสักทีสองที

“นี่ท่านพี่” เก็นจิเอ่ยเสียงทุ้มพร่า ความคิดถึงกว่าสี่ปีกำลังเคาะประตูในหัวใจของเขาราวกับกำลังลั่นกลองศึก

“มีอะไร” ฮันโซเงยหน้าจากอาวุธในมือก็พบว่าดาบของน้องชายปักลงที่ข้างใบหน้า ส่วนเจ้าตัวกำลังนั่งยองๆอยู่ตรงข้างหน้าเขาพอดี

 

ความเร็วแบบที่ปุถุชนทั่วไปไม่อาจเทียบ

ก็รู้ว่าไม่เหมือนเดิมแต่อย่าแสดงออกบ่อยได้รึเปล่า

ข้าแค่อยากได้น้องข้าคนเดิมคืนมา

 

“ทำไมถึงยังไว้มันอยู่ล่ะ” เก็นจิสบตาพูดเสียงพร่าคล้ายกระซิบ มือละจากด้ามดาบมาลูบปอยผมสีแมกไม้เบาๆก่อนจรดริมฝีปากลงไปที่มัน  เป็นฮันโซที่ทนมองไม่ได้ต้องละสายตาออกมา

“เจ้าจะถามไปทำไม” เก็นจิมองคนเขินหน้าแดงแล้วผุดยิ้ม

“ข้าแค่อยากมั่นใจว่าท่านพี่ยัง

“แมกครีบอกให้ข้าไว้” ฮันโซนึกอยากกัดลิ้นตัวเองตายยิ่งนักเมื่อรู้ตัวว่าเผลอราดน้ำมันลงบนกองไฟ อยากจะตบปากตัวเองสักสิบทีที่เผลอทำนิสัยเสียๆใส่ผู้เป็นน้องอีกแล้ว

                “แมกครีเช่นนั้นรึ” เก็นจิหรี่ตาลง มือหนายันกับลำต้นไม้หนา กักตัวพี่ชายเอาไว้ไม่ให้พื้นที่

                “สี่ปีมานี้เจ้า” แม้แต่คำสรรพนามแทนการเรียกก็เปลี่ยนไปตามอารมณ์

                “ข้าไม่ได้มีใครเจ้ายังตามหลอกหลอนข้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ไหนเลยข้าจะไปมีใครได้” ฮันโซเสมองยอดไม้ ไม่ยอมสบตา ท่าทีคุกคามของอีกฝ่ายลดลงอย่างชัดเจนหากยังไม่หายคาใจ

“แล้วผู้ใดคือแมกครี”

“เพื่อนของข้า”

“เพื่อนรึข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้ามีเพื่อนชื่อแมกครี” เก็นจิจดรายชื่อเอาไว้ในใจ วันไหนคงจะต้องไปประมือกับคนผู้นั้นเสียหน่อยแล้ว

“เหตุใดข้าต้องบอกเจ้า! ทีเจ้ามีพยาบาลสาวค่อยดูแลเช้าเย็นข้ายังไม่เห็นอยากรู้ว่านางชื่อเมอร์ซี” ฮันโซร่ายเป็นชุดก่อนจะนึกขึ้นได้ นักธนูส่งเสียงจิ๊จ๊ะขัดใจ เก็นจิยิ้มมุมปาก

“ข้ากับนางไม่ได้มีอะไรเสียหน่อย”

“งั้นรึ แล้วที่คนในโรงพยาบาลเรียกเจ้าว่าเป็นสามีของนางมันหมายความว่ายังไง ข้าคิดไปเองงั้นสิ” เก็นจิเลิกคิ้ว นึกสงสัยไม่น้อยว่าพี่ชายไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน

 

ก็นึกว่าเป็นฝ่ายตามอยู่ฝ่ายเดียวเสียอีก

 

ฮันโซของเขาช่างน่ารักเสียเหลือเกิน

 

“ไม่เอาหน่าท่านพี่” คำพูดคำจาถูกปรับลงมาตามอารมณ์ที่ดีขึ้น เก็นจิลดมือมากอดไว้ที่เอวหนา

“ท่านก็รู้ว่าข้าเป็นสามีของใครไม่ได้อีกแล้วนอกจากชิมาดะ ฮันโซ”

“หุบปากของเจ้าไปเสียเก็นจิ!” ใบหน้าสวยแดงดั่งมะเขือเทศสุกปลั่ง

“ท่านจำไม่ได้รึท่านพี่ หรือว่าข้าต้องย้ำเตือน

“ข้าบอกให้เจ้าหุบปาก!” คนโดนตวาดไม่ยอมหุบยิ้ม ดีใจเสียอีกที่บรรยากาศเก่าๆได้หวนกลับมา

“นี่ข้ารักท่านนะ ฮันโซ” ดวงตาสีรัตติกาลลึกล้ำ ดึงดูดไม่ให้สามารถละสายตาไปได้

“และหากความรักของข้าผิดบาปเสียจนวันหนึ่งข้าต้องตาย

“ข้าปรารถนายิ่งนักว่าข้าจะได้ตายในคมธนูของท่าน”

“อย่าพูดเช่นนั้น” แววตาสีแมกไม้ของฮันโซสะท้าน เหตุการณ์ที่ตามหลอกหลอนเขาอยู่ทุกลมหายใจกรีดหัวใจย้ำเตือนเขาอีกครั้ง

“ข้าเสียเจ้าไปแล้วครั้งนึงเก็นจิหากต้องตายข้าก็ปรารถนายิ่งนักให้ข้าได้ตายเพื่อชดใช้ให้เจ้า” นิ้วเหล็กทาบปิดริมฝีปากไม่ให้พูด

“ข้าบอกท่านแล้วว่าข้าอภัยให้ท่าน” ฮันโซส่ายศีรษะ สอดมือกระชับกับมือที่กำลังปิดปากเขาอยู่

“ข้าไม่มีวันอภัยให้ตัวเอง”

“ได้โปรดเถอะฮันโซ เพื่อข้า ปลดปล่อยตัวท่านจากความโศกเศร้าข้ายังอยู่กับท่านตรงนี้เห็นมั้ย” มือที่ถูกกอบกุมเคลื่อนไปแนบแก้มอุ่นของอีกฝ่าย

“แต่เพราะข้า เจ้าถึง

“ขอเพียงท่านไม่รังเกียจ ข้าก็ไม่รังเกียจ

เกราะถูกปลดออกเหลือเพียงบางส่วนที่ถูกใช้เป็นเครื่องค้ำร่างกาย ฮันโซยิ้มเป็นรอยยิ้มที่แสนเศร้า

ร่างกำยำตื่นขึ้นมายามได้ยินเสียงนกร้อง กองไฟดับสนิทเหลือเพียงเถ้า คนที่ทำรอยสีกุหลาบบานทั่วร่างของเขาก็จากไปแล้วเช่นกัน

ฮันโซแต่งกายมิดชิดกว่าที่เคย ครั้งแรกในรอบสี่ปีทำให้ร่างกายของเข้าเมื่อยล้า คิดไปถึงเย็นนี้ว่าจะเข้าเมืองไปหาห้องพักนอนสักคืน

ชายหนุ่มสะพายแล่งธนู มือถือคันธนูคู่ใจ พลันสายตาไปเห็นบางสิ่ง

พี่ชายก้มเก็บขนนกที่ปลิวอยู่ที่พื้น ริมฝีปากที่เรียกชื่อเจ้าของมันทั้งคืนจรดจูบ่กอนใบหน้าคมจะเงยมองฟ้า

“ข้ารักเจ้าเก็นจิ” 





TALK 

***ขอโทษที่ปิดหน้าหายไปนะคะ ทุกคนคงจะทราบใช่มั้ยคะว่าเกิดอะไรขึ้นกัน UvU ยังไงก็อย่าไปอุดหนุนแอปแบบนั้นกันเลยนะคะ <3 ส่วนเก็นฮัน เร็วๆนี้เราจะมาพายอีกค่ะ ขอผ่านไฟนอลไปก่อนนะคะ๕๕๕๕ /ร้องไห้***

ผลงานอื่นๆ ของ Blue Jasper

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 กันยายน 2559 / 18:43
    Oh god (//∇//(//∇//(//∇//).....อยากได้NCค่ะ 
    #7
    0
  2. วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 18:41
    เลือดค่ะเลือด หมดเเล้วค่ะ........

    #6
    0
  3. วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 22:18
    โอยยยย ปกติเสพแฟนอาร์ตเจอแต่แมคฮัน ในใจเราชอบพี่น้องชิมาดะมาก ดีใจที่มีคนแต่งอ่ะ
    #5
    0
  4. วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 22:18
    โอยยยย ปกติเสพแฟนอาร์ตเจอแต่แมคฮัน ในใจเราชอบพี่น้องชิมาดะมาก ดีใจที่มีคนแต่งอ่ะ
    #4
    0
  5. #3 聖圭。 (@blinqarn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 19:04
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ภาษางดงามอะไรเช่นนี้ /ปาดน้ำตา ดีงามมาก ดีงามต่อใจเราสุดๆ เป็นคู่แรร์ที่ตปท. แต่ไม่แรร์ในไทยนะเนี่ย ดีใจที่เห็นฟิคชิมาดะบราเธอร์อีกเรื่อง! เกนจิอ้อร้อมากกกก มีความเป็นนินจาหนุ่มช่างเย้า > - < ฮรือ เรารักเขาาาาาา ! ฮันโซนี่ลุคพญาเคะขี้ซึนมากกกกกก ชอบอะ แต่งคู่นี้อีกน้า รออ่านงับ เราชอบสไนวนที่เตงใช้มากเลย !
    #3
    0
  6. #2 Genji x Hanzo
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 18:56
    กรี๊ดหนักมากกกกก >\\\\\<



    ชอบมากเลยค่ะะะ โดยเฉพาะฉากหึงหวงนั่น น่ารักกันซะจริง 5555555



    ถ้าเกนจิได้ยินคำพูดสุดท้ายของฮันโซ ป่านนี้คงจะยิ้มไม่หุบ >< !!

    #2
    0
  7. วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 17:16
    สนุกมากๆเลยยยย
    ชอบคู่นี้
    แต่งอีกนะคะ^^
    #1
    0