คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Os - {Dance - Steve x Peggy} #Steggy Os - {Dance - Steve x Peggy} #Steggy | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Week เท่าไหร่ไม่รู้ค่ะ หายหน้าไปพอตัว ลงตอนนี้ก็ ตีหนึ่งสิบเจ็ด UvU มันอดไม่ได้จริงๆ

ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวฝากใจฝากฟิคไว้ด้วยนะคะ

ขอบคุณทุกคนและรักเหมือนเดิม <3

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ก.ย. 59 / 01:24


                ทันทีที่รถแท็กซี่จอดเทียบกับชานบ้าน ชายหนุ่มก็รีบจ่ายเงิน ไม่รอรับแม้เงินทอน ร้อนรนลงจากรถ สาวเท้าไวๆก้าวเข้าตัวบ้าน มือหนากระชากบานประตูใหญ่ ไม่สนใจว่ามันจะปิดสนิทหรือไม่ พรวดพราดขึ้นบันไดเสียงดังตึงตัง ห้องนอนใหญ่ที่ใจของเขาลอยมาหาตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนเปิดประตูอ้าอยู่ราวกับรออยู่เช่นกัน

                แขกผู้มาเยือนหอบหายใจน้อยๆ เคาะที่บานประตูให้คนในห้องรับรู้เป็นพิธี หลานสาวของหญิงชราซึ่งนอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงสะดุ้ง เช็ดน้ำตาปอยๆ หันมามองที่เขา

                “เพกกี้เป็นยังไงบ้าง” สตีฟยิงคำถาม “เธอยัง” แต่แล้วกลับไม่กล้าถามคำถามต่อไป ชายหนุ่มพึ่งประจักษ์แก่ใจว่าตัวเองช่างขี้ขลาดหวาดกลัวที่สูญเสียคนที่รักไปมากขนาดนี้

                “หมอบอกว่าท่านอยู่ได้ไม่นานค่ะแต่คุณป้าท่านไม่ยอมอยู่ที่โรงพยาบาล ท่านจะรอคุณที่บ้านหลังนี้” ชารอนกลืนก้อนสะอื้น เธออยากจะเป็นผู้หญิงแกร่งเฉกเช่นคุณป้า ทว่าในสถานการณ์นี้ การทำตัวเข้มแข็งมันช่างยากเย็นนัก

                ชารอนตัดสินใจลุกจากเก้าอี้ให้แขกผู้มาเยี่ยมได้นั่งแทน หลบฉากให้คนที่เธอรักทั้งสองคนได้มีเวลาสุดท้ายร่วมกัน เห็นดังนั้น ร่างสูงก็รุดมานั่งที่ข้างเตียง ประคองมือเหี่ยวย่นไว้แผ่วเบา ยกแนบแก้ม บรรจงจูบหลังมือให้อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาสามารถทำได้ การกระทำนั้นปลุกคนนอนหลับจากนิทรา เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆเผยอขึ้น

                “สตีฟ” พอดวงตาฝ้าฟางเห็นคนมาหาชัดเจน รอยยิ้มละมุนก็ปรากฏบนใบหน้า เพกกี้ครางชื่อเขาในลำคอ ความหวานใสจางลงไปในกาลเวลา หากนั่นไม่ได้ทำให้อดีตทหารหนุ่มรู้สึกเปลี่ยนไปจากเดิมแม้แต่น้อย

                “เพกกี้ ทำไมคุณถึงไม่รอผมที่โรงพยาบาล” กัปตันอเมริกากล่าวเชิงตำหนิ กะพริบตาถี่ๆขับไล่หยาดน้ำตาที่ทำท่าจะไหลลงมาเสียให้ได้

                หญิงชราเพียงยิ้ม

                “คุณช่วยเปิดแผ่นเสียงที่ข้างเตียงให้หน่อยได้รึเปล่า” สตีฟทำตามที่เธอร้องขอโดยดี เครื่องเล่นแผ่นแบบโบราณเริ่มต้นบรรเลงเพลงที่ทั้งคู่ชื่นชอบ คนเปิดแผ่นเสียงชะงัก ดวงตาสีฟ้าใสหม่นหมองสั่นระริก

                “ฉันไม่ได้เต้นรำเพลงนี้กับคุณอย่างน้อยให้ฉันได้ฟังมันกับคุณอีกสักครั้งก็ยังดี” เพกกี้ยังคงยิ้ม ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากร้องไห้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เกรงกลัวมัจจุราช

                แต่ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกันครั้งนี้ เธอมีสิทธิ์ที่จะเลือก

                และเธอเลือกที่จะฟังเพลงของพวกเขาและจากโลกนี้ไปด้วยรอยยิ้ม

                “ฉันรู้นะสตีฟว่าคุณยังคิดถึงเรื่องเต้นรำในตอนนั้น” เจ้าของชื่อพยักหน้าตอบรับ “รับปากกับฉันได้มั้ยคะ ว่าจะไม่ติดค้างกันเรื่องนี้อีก”

                “ผมไม่รับปาก คุณยังไม่ได้เต้นรำกับผมเลยเพก ได้โปรด” ร่างสูงไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่ากำลังอ้อนวอนกับใคร กับหญิงคนรักหรือพระเจ้า ถ้าหากพระเจ้ามีจริง เขาอยากจะขอแลกทุกๆสิ่งเพียงเพื่อให้คนบนเตียงอยู่เคียงข้างกัน

                “โธ่เวลาของฉันมีไม่มากแล้วนะคะ รับปากกับฉัน” ประกายเจิดจ้าในดวงตาเริ่มหม่นแสง หญิงชรารู้เวลาของตัวเองดี และเธออยากได้ยินมันจากปากของเขาเป็นครั้งสุดท้าย

                “นะคะสตีฟ” ชายหนุ่มชั่งใจ เม้มปากแน่น มองร่างผอมบางที่คล้ายจะหมดลมลงไปทุกที

                “คุณสัญญากับผมนะ ว่าจะรอผมในความฝัน ผมจะไปเต้นรำกับคุณในความฝัน” เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยจริงจัง คนฟังแย้มยิ้มเล็กๆ พยักหน้า เอื้อนเอ่ยประโยคสุดท้าย

                “ฉันรักคุณนะคะ”

  เฉกเช่นเดียวกับดนตรีสุดท้ายของบทเพลงได้จบลง

  .

  .

  .

  เฮือก!

  ร่างสูงลืมตาโพลงในความมืด ยันกายขึ้นมานั่งบนเตียง ดวงตาสีฟ้าฉายแววสับสน สมองประมวลอย่างหนักว่าเกิดอะไรขึ้น

  เขาจำได้ว่าตัวเองกลับมาจากงานศพของเพกกี้

  ความเหนื่อยล้าทำให้เขาหลับคาเตียงไปโดยไม่รู้ตัว

  และคงเป็นความคิดถึงอีกนั่นแหละที่ทำให้เขาฝันแบบนี้

  

  เพราะในความจริง เขาไม่ได้มีโอกาสได้อยู่กับเธอจวบจนวาระสุดท้าย

  ไม่ว่าจะเจ็บสิบปีก่อนหรือตอนนี้ก็ตาม

 

  ชายหนุ่มทิ้งตัว ฝังใบหน้าลงกับหมอน ปล่อยน้ำตารินไหลในความเงียบงัน

ผลงานอื่นๆ ของ Blue Jasper

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 ลำเจียกก='●'= (@panan41) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 08:15
    รักคู่นี้มากๆ ชอบเพ็กกี้ นางดูคู่กับกัปตันสุดแล้ววว ฮือออเศร้าทาาา
    #2
    0
  2. วันที่ 10 กันยายน 2559 / 20:18
    สงสารสตีฟ T~T
    เสียดายเพ็กกี้มากจริงๆ ค่ะ ชารอนก็ยังไม่ถูกใจเรา คือเพ็กกี้เป็นตัวละครที่ irreplaceable ง่ะ ดีที่มีซีรี่ย์เอเจนท์คาร์เตอร์ให้ดูแก้ขัด ฮือ
    #1
    0