ใต้ปีกมาเฟีย ฉบับรีไรท์

ตอนที่ 8 : บังเอิญหรือตั้งใจ - 100% -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    9 พ.ย. 58

ชายหนุ่มตอบพร้อมกับส่งสายตาวาววามมาให้ กนกนุชเสมองไปทางอื่น ก้มหน้างุดตักอาหารเข้าปากแก้เขิน มิคาอิลมองอาการนั้นด้วยความเอ็นดู และแทบไม่เชื่อตัวเองว่าจะใจเย็นได้ขนาดนี้ ปกติเขาไม่เคยคิดแยแสกับอาการเขินอายของผู้หญิงเท่าไรนัก เพราะรู้สึกว่ามันดูน่าเบื่อ และงี่เง่า ผู้หญิงที่ผ่านๆ มาของเขาแค่มองตา และยิ้มให้ก็สามารถลากขึ้นเตียงได้แล้ว ไม่ต้องมาลงทุนลงแรงขนาดนี้

มิคาอิลตั้งเป้าเอาไว้ในใจ ภายในสองเดือนถ้าเขาไม่สามารถลากนางแมวป่าคนนี้มาขึ้นเตียงได้ เขาจะยอมจำศีลไม่นอนกับผู้หญิงเป็นเวลาสามเดือน ซึ่งมันเป็นเรื่องท้าทายสำหรับเขาอย่างที่สุด เพราะคนอย่างเขาไม่เคยขาดเรื่องอย่างว่าได้เกินห้าวันสักที

“คุณทำอาหารเป็นไหม” ชายหนุ่มเริ่มชวนคุยอีกครั้งเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะอาหารเริ่มเงียบเกินไป

“เป็นแต่อาหารไทย กับอาหารจีนนิดหน่อยค่ะ” นัยน์ตาสวยคมเงยขึ้นมองสบคนถามด้วยความสงสัย

“เยี่ยมเลย เพราะตอนนี้ผมอยากกินอาหารไทย ถ้าคุณทำได้ผมจะได้ไม่ต้องไปกินข้างนอกในเมื่อที่บ้านก็มีของอร่อยให้กินอยู่แล้ว” เขาพูดเป็นนัยแปลกๆ จนกนกนุชอดเงยหน้าขึ้นมองไม่ได้ ครั้นพอได้สบสายตาแพรวพราวคู่นั้นแล้วก็ต้องรีบหลุบตาลงต่ำ เธอไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ ได้เลยสักครั้ง รู้สึกใจสั่นหวิวไหวจนพานอิ่มขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“อะไรกัน อิ่มแล้วหรือ เพิ่งกินไปได้นิดเดียวเองนะ” มิคาอิลเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นคนร่วมโต๊ะรวบช้อนแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไรค่ะ คงเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง และวันนี้เจอแต่เรื่องแย่ๆ”

“งั้นหรือ แต่สำหรับผม ผมรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันดีนะ”

ชายหนุ่มมองใบหน้าสวยคมของหญิงสาว เรียวปากเผยยิ้มทรงเสน่ห์ มือเอื้อมจับปอยผมด้านหน้าไปทัดหูให้อย่างแผ่วเบา ก่อนเลื่อนไปกุมมือบางพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขากระตุกมือเธอเบาๆ ให้เดินตาม

“มาเถอะ ผมจะพาไปส่งที่ห้องพักของคุณ”

กนกนุชเดินตามอย่างว่าง่าย แต่ในใจระมัดระวังตลอดเวลา เธอลอบกวาดสายตามองไปทั่วบ้านหลังใหญ่อย่างไม่ให้เป็นที่สังเกต เพื่อจะดูว่ามีประตูทางไหนบ้าง ตรงไหนมีคนยืนเฝ้าอยู่ ตรงไหนมีการติดตั้งกล้องวงจรปิด รวมไปถึงบริเวณที่เป็นจุดบอดของบ้าน ถ้ามีเวลาว่างเธอคงต้องเดินรอบบ้านให้ทั่วเพื่อหาทางหนีทีไล่ดีๆ เสียแล้ว เผื่อมีเหตุการณ์ไม่ชอบมาพากลขึ้น

ต้องขอบคุณรัชวินทร์ที่เป็นคนสอนเธอเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

มิคาอิลเปลี่ยนจากจับจูงมือบางมาเป็นโอบไหล่ กนกนุชเผลอตัวทำตาเขียวใส่คนมือไวชอบฉวยโอกาส แต่เขากลับไม่นำพากับสายตาของเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นนางแมวป่าพยายามสอดส่ายสายตาเก็บข้อมูลของบ้านอย่างเงียบๆ

'เอาเถอะ สาวน้อย หลงเข้ามาอยู่ในอาณาจักรของผมแล้ว ต่อให้ติดปีกบินก็อย่าหวังว่าจะหนีพ้น'

เมื่อมาถึงหน้าห้องของหญิงสาว มิคาอิลเปิดประตูออกกว้างแล้วดันหลังกนกนุชให้เข้าไปก่อนตัวเองจะก้าวขาตาม

“นี่คือห้องพักของคุณ ขาดเหลืออะไรแจ้งแอนนาได้ ไม่ต้องเกรงใจ คิดเสียว่าเป็นบ้านของคุณก็แล้วกัน”

กนกนุชมองไปรอบห้องที่ตัวเองต้องมาอาศัย ห้องขนาดใหญ่สีครีมสะอาดตา เตียงขนาดคิงไซส์ปูด้วยผ้าสีเปลือกไข่เช่นเดียวกับหมอน และหมอนข้าง พื้นพรมสีน้ำตาลเข้ม มีโซฟาตัวยาวสีน้ำตาลตรงมุมห้องพร้อมโต๊ะเตี้ยๆ เดินเลยไปนิดมีตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ และโต๊ะเครื่องแป้งซึ่งตอนนี้มีเครื่องประทินผิววางไว้หลากหลาย หญิงสาวเดินเลยไปห้องน้ำ ข้างในมีอ่างอาบน้ำให้นอนแช่อย่างที่เธอชอบ เคาน์เตอร์หน้ากระจกบานใหญ่มีแชมพู ครีมอาบน้ำวางเตรียมไว้ให้พร้อมสรรพ

กนกนุชขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ทุกอย่างในนี้ราวกับได้เตรียมการณ์ล่วงหน้าเอาไว้อยู่แล้ว กำลังจะหันหน้าไปถามเขา เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นชิดริมหูของเธอจนเผลอสะดุ้งเฮือก

“ชอบไหม จริงสิ... เสื้อผ้าคุณอยู่ในตู้เรียบร้อยแล้วนะ”

“เอ่อ... ค่ะ... ขอบคุณนะคะ” กนกนุชขอบคุณเสียงแผ่วพลางเบี่ยงตัวหลบอย่างไม่ให้ดูน่าเกลียด มิคาอิลมองตามแล้วอมยิ้ม สาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ๆ อีกครั้ง

“คุณอาบน้ำให้สบายตัวเถอะ อีกหนึ่งชั่วโมงผมจะให้คนมาเรียก แล้วเจอกันสาวน้อย”

พูดจบเขาก็ยื่นหน้ามาจุ๊บที่แก้มของเธอเบาๆ แล้วก็เดินออกจากห้องไปทันทีโดยที่หญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนจะปิดประตูให้ เขายังอุตส่าห์หันมายิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับยักคิ้วให้ข้างหนึ่ง ทำเอากนกนุชได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจคนเดียว

“อีตาบ้า ไอ้เอเลี่ยนหื่น ฮึ่ย!”

กนกนุชแอบตั้งฉายาให้คนหื่นชอบฉวยโอกาส เพราะมิคาอิลไว้ผมทรงสกินเฮดอวดศีรษะทุยได้รูปสวย ซึ่งทำให้เธอนึกถึงเอเลี่ยนทันที

มิคาอิลเดินออกมาจากห้องอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าระบายไปด้วยรอยยิ้ม รู้สึกสนุกที่ได้แกล้งให้เธอของขึ้น เขาชอบการแสดงอารมณ์ทางสีหน้าเวลาที่เธอโกรธ เขิน หรืออาย ภายใต้ท่าทีที่พยายามแสร้งให้ดูเรียบนิ่งของเธอ

เท่าที่สังเกตและพูดคุยกับเธอเบื้องต้น เขารู้โดยสัญชาตญาณว่าผู้หญิงคนนี้ฉลาดเป็นกรด เธอทำตัวเหมือนเป็นคนหัวอ่อนชักจูงง่าย แต่ภายในนั้นกลับแฝงความเด็ดเดี่ยว และกล้าพุ่งเข้าชนกับปัญหา ไม่เสียแรงเลยสักนิดกับเรื่องไร้สาระที่อุตส่าห์ลงทุนไปเพื่อเก็บเธอไว้ข้างกาย

“มีอะไร” มิคาอิลถามขึ้นเบาๆ เห็นอังเดรยืนรออยู่ในห้องทำงาน

“ตอนนี้นายนำพลสืบจนรู้แล้วว่าคุณนุชมาอยู่ที่รัสเซีย แต่ยังไม่รู้ว่าเธอมาพักที่นี่ เห็นว่ากำลังส่งคนมาตามหา และให้พาตัวเธอกลับประเทศไทยให้ได้ครับ”

“อืม... นายช่วยไปหาเบอร์โทร. ของร้านอาหารเสน่ห์ไทยมาให้ฉันด้วย และสั่งคนของเราเอาไว้ด้วยว่าวันไหนที่ฉันไม่อยู่ ถ้าคุณนุชต้องการออกไปข้างนอกให้โทร. บอกฉันทันที ฉันคิดว่าเธอต้องดื้อไปร้านนั้นแน่นอน”

“ครับนาย”

สี่สิบห้านาทีให้หลัง กนกนุชก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อผ้าลำลองชุดใหม่ เธอเดินสำรวจรอบห้องพักของตัวเองอีกครั้งเป็นการฆ่าเวลาระหว่างรอคนมาเรียก กระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นจึงเดินไปเปิดให้ หน้าห้องมีชายร่างสูงใหญ่ยืนรออยู่ เขาค้อมศีรษะให้ทันทีที่เห็นหน้า

“นายให้มาเชิญไปห้องทำงานครับ”

กนกนุชเดินตามชายร่างยักษ์ไปยังห้องทำงาน ระหว่างทางเธอไม่พลาดที่จะเก็บรายละเอียดของบ้านหลังนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ กระทั่งทั้งคู่มาถึงหน้าห้องทำงานของเจ้าของบ้าน ชายคนนั้นเคาะประตูสามครั้งก่อนหมุนลูกบิดแล้วเปิดประตู เขาผายมือเชิญให้หญิงสาวเข้าไปด้านในก่อน

มิคาอิลนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้วยท่าทางผ่อนคลาย มือประสานกันไว้ด้านหน้า มองกนกนุชด้วยแววตาระยิบระยับ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

“ผมขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือเดฟ เขาจะเป็นที่ปรึกษาให้คุณเรื่องงานต่างๆ เวลาที่คุณไม่เข้าใจอะไร คุณถามเขาได้ทุกเรื่อง และเขาจะเป็นคนคอยดูแลคุณเวลาที่ผมไม่อยู่ด้วย”

กนกนุชหันไปยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ในขณะที่เดฟค้อมศีรษะให้เล็กน้อย ส่งยิ้มให้เธอบางๆ

“สุภาพสตรีคนนี้ชื่อกา-นก-นุด ฉันว่าชื่อเรียกยากไป เอาเป็นว่านายเรียกเธอว่านุชก็ได้ คุณคงไม่ว่าใช่ไหมนุช” ประโยคหลังเขาหันไปถามกับเจ้าของชื่อ

“ไม่ค่ะ ตามที่พวกคุณสะดวกเลย”

“โอเค ถ้าไม่มีอะไรแล้ว นายออกไปได้ เดฟ”

เดฟหมุนตัวเดินออกจากห้องพร้อมปิดประตูให้เรียบร้อย มิคาอิลลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหากนกนุช คว้าข้อมือเธอให้เดินตามมายังเก้าอี้ตัวที่เขานั่งอยู่เมื่อครู่ จากนั้นก็กดบ่าทั้งสองข้างของเธอลงเป็นการบอกว่าให้นั่งตรงนี้

“นั่งลงเถอะ หรือคุณจะยืนค้ำหัวผมเวลาที่ผมสอนงานคุณ” เขาพูดยิ้มๆ เมื่อเห็นเธอขืนตัวไว้ไม่ยอมนั่ง

กนกนุชจำใจต้องทำตามคำสั่ง ทันทีที่นั่งลงไปตัวเธอก็แทบจมหายไปกับเก้าอี้ เมื่อรู้สึกไม่ค่อยถนัดนักจึงเลื่อนตัวขึ้นมาด้านหน้าให้ชิดกับโต๊ะมากที่สุด เบื้องหน้าของเธอคือคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คที่กำลังเปิดโปรแกรมบางอย่างค้างเอาไว้

มิคาอิลนำเอกสารบางอย่างมาให้เซ็น กนกนุชรับมาอ่าน เนื้อหาในนั้นเป็นข้อตกลงเกี่ยวกับการทำงานให้กับบริษัทในเครือเดวาลอฟ มีการระบุเงินเดือน และเวลาที่เธอต้องทำงานให้ครบตามกำหนด เมื่ออ่านเรียบร้อยแล้วไม่เห็นว่ามีตรงไหนที่เธอเสียเปรียบ จึงจัดการจรดปลายปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงไปทันที

ร่างสูงนั่งบนพนัก แขนทั้งสองข้างยันไว้กับโต๊ะโดยกักให้เธออยู่ตรงกลาง แผงอกหนั่นแน่นของเขาแนบไปกับแผ่นหลังของหญิงสาว กนกนุชรู้สึกประหม่ากับความใกล้ชิดจนรับรู้ได้ถึงการเต้นของหัวใจดวงใหญ่ของเขา เธอได้แต่นั่งนิ่งไม่กล้าขยับตัว ถึงขยับก็ทำได้ยากเพราะด้านหน้าติดโต๊ะ ด้านหลังก็ติดแผงอกของเขา

มิคาอิลโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิมจนหญิงสาวได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยมาแตะจมูก แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้าก็คือลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดใบหูอยู่ตอนนี้

“เดี๋ยวผมจะสอนไปทีละเรื่อง เริ่มจากการเช่าที่ดินก่อน”

เขาจงใจพูดชิดริมหูหญิงสาว สุ้มเสียงแผ่วเบาราวกระซิบ กลิ่นครีมอาบน้ำหอมละมุนจากร่างในอ้อมแขน ทำให้เขาอดก้มลงไปดอมดมใกล้ซอกคอหอมกรุ่นไม่ได้ โดยที่จมูกและริมฝีปากไม่ได้แตะต้องผิวกายของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

“ผมมีคาสิโน ชื่อเดอะพาเลซ ด้านบนเป็นโรงแรม ไว้วันหน้าผมจะพาไป นอกเหนือจากนั้นผมยังมีที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่ให้ผู้ค้ารายอื่นเช่า เช่นห้างสรรพสินค้า โรงแรม ร้านอาหาร”

มิคาอิลถ่ายทอดเรื่องราวธุรกิจของตระกูลให้กนกนุชฟังในภาพรวม อธิบายงานเอกสารที่เธอต้องรับผิดชอบ รวมถึงหน้าที่หลักว่าต้องทำอะไรบ้าง ท่าทางผ่อนคลายของเขาตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับหญิงสาวที่ดูเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไร สาเหตุมาจากการแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อน น้ำเสียงทุ้มและแหบพร่าในบางคราวของเขากำลังทำให้สติของเธอกระเจิงกระจาย

เกือบชั่วโมงที่กนกนุชต้องนั่งเกร็งตัวอยู่ในสภาพนั้น เธอเริ่มใช้ศอกดันอกเขาเบาๆ ให้ถอยห่างออกไปเมื่อความเมื่อยขบเริ่มเกาะกินร่างกาย มิคาอิลรับรู้ภาษากายที่เธอสื่อมาให้จึงลุกขึ้นจากพนัก ในขณะที่กนกนุชลอบระบายลมหายใจ

ทว่าสบายใจได้ไม่ทันไร หญิงสาวก็ต้องกรีดร้องเสียงหลง เมื่อจู่ๆ ตัวเธอถูกยกลอยหวือขึ้นจากเก้าอี้ โดยมีร่างสูงของมิคาอิลนั่งลงไปแทน จากนั้นเขาก็กดตัวเธอให้นั่งซ้อนลงไปบนตักเขา

“มีอะไรไม่เข้าใจตรงไหนไหม” มิคาอิลโน้มหน้าเข้ามาใกล้ คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงเพื่อรอฟัง

“มะ... ไม่มีค่ะ คุณปล่อยฉันลงก่อนได้ไหมคะ” หญิงสาวพยายามดิ้นรนลงจากตักของเขา แต่ทำได้ยากเต็มทีเพราะอ้อมแขนที่โอบกระชับตัวเธอเอาไว้แน่นหนาราวกับปลอกเหล็ก

“ผมเห็นคุณเมื่อย อุตส่าห์หวังดีเลยให้มานั่งตักผมแทน ไม่ดีหรอกหรือ” คนขี้แกล้งได้แต่หัวเราะขลุกขลักในลำคอ

“ดีตรงไหนกัน ยิ่งเมื่อยน่ะสิไม่ว่า กรุณาปล่อยดิฉันด้วยค่ะ คุณมิคาอิล”

กนกนุชแหวใส่เมื่อรู้สึกว่าเขาเริ่มล้ำเส้นจนเกินไป เธอพยายามหาทางลงจากตักของเขา โดยหารู้ไม่ว่าการดิ้นแบบนั้นมันส่งผลอย่างไรบ้างกับชายหนุ่ม

“อย่าดิ้นนักสิคุณ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งตื่นนะ คุณไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือ” มิคาอิลกระซิบข้างหู มือใหญ่กดตรึงสะโพกของเธอเอาไว้เพื่อบังคับให้อยู่นิ่งๆ

กนกนุชหยุดดิ้น หันไปสบตาวาววามที่กำลังเต้นระริกหยอกล้อเธออยู่แล้วก็เริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เริ่มดุนดันตรงสะโพก หญิงสาวเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง เธอไม่ใช่คนไร้เดียงสาขนาดที่จะไม่รู้ว่าไอ้ก้อนแข็งๆ ที่ดันสะโพกเธออยู่มันคืออะไร

“คุณนี่มัน... บ้า! ลามก! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ” กนกนุชใช้เล็บจิกที่แขนของเขา สลับกับทุบตีเป็นพัลวัน ใบหน้าสวยคมแดงก่ำด้วยความอาย แต่คนถูกทำร้ายร่างกายเอาแต่หัวเราะร่า

“ผมจะถือว่ามันเป็นคำชมก็แล้วกันนะ ฮ่า ๆ”

กนกนุชยังคงใช้มือประทุษร้ายเขาไม่หยุดหย่อน ก่อนจะชะงักโดยอัตโนมัติเมื่อได้ยินประโยคชวนจั๊กจี้ของเขา

“ทำร้ายผมอีกที ผมจะจูบคุณให้ขาดใจตรงนี้เลยนะ ลองดูไหมแม่กระต่ายน้อย”

ไม่ทันขาดคำ จมูกของเขาก็ฉกวูบลงไปบนแก้มนวลฟอดใหญ่ทั้งซ้ายและขวา จะปัดป้องก็ไม่ได้เพราะมือทั้งสองข้างถูกล็อกไขว้ไว้ด้านหลัง กำลังจะอ้าปากต่อว่า แต่พอเห็นสายตาที่จับจ้องมองริมฝีปากอิ่มระเรื่อของตัวเองแล้วก็ได้แต่เม้มปากแน่น พร้อมกับเอาหน้ามุดที่อกเขาเพื่อหลบหลีกสัมผัสอันตราย

ทำอะไรไม่ได้ นอกจากแอบก่นด่าคนบ้ากามในใจเท่านั้น

ไอ้เอเลี่ยนหื่นเอ๊ย!


******************************************************

9/11/2558

ไหนนนน ใครอยากโดนเอเลี่ยนหื่นๆ แบบมิคาอิลกอดบ้างงงงง อิอิ

ปล. เรื่องนี้เปิดจองเดือนหน้านะคะ เตรียมเงินกันไว้เน้อ สาวๆ จุ๊บๆ

ปล.2 ฝากผู้ชายอบอุ่นอีกคนนะคะ คุณชนาธิป ณ กรงปรารถนา ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #18 monthira1234567 (@monthira1234567) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 21:16
    สนุกมากๆ
    สู้ๆนะค่ะคนเขียน
    #18
    0