คนของสกุลจอน Jeon's men..{ Kookmin ft. Vmin }

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    7 ก.ค. 62

       

" I'm so tired "


        จอน จองกุกในตอน 9 ขวบเคยคิดว่าชีวิตของเขาน่ะมีความสุขที่สุดในโลก เขาไม่เคยคิดที่จะต้องการอะไรมากกว่าสิ่งที่เขามีในตอนนั้นแค่พ่อและแม่ บ้านหลังเล็กๆ ในชนบท สวนหย่อมหลังบ้านที่เขาเอาไว้วิ่งเล่นกับพวกเพื่อนๆ

ในตอนนั้นเขาไม่เคยคิดเลยว่าสักวันนึงหลังจากที่พ่อบอกลาเขาเพื่อไปทำงานในเมืองอย่างเป็นประจำในทุกเดือน มันจะเป็นการบอกลาครั้งสุดท้าย…สำหรับเด็กอย่างเขามันเป็นเรื่องที่น่าเจ็บปวดที่สุดในการรู้ว่าของพ่อตัวเองประสบอุบัติเหตุรถชนและเสียชีวิตแต่จะทำอะไรได้ในเมื่อเราไม่สามารถขอชีวิตคนตายให้กลับมา สุดท้ายคนเราทุกคนก็ต้องกลายเป็นเถ้าถ่าน ใช่…แม่เขาบอกแบบนั้นและเขาเองก็คิดแบบนั้นมาโดยตลอด

จนกระทั่งสองปีต่อมาเหตุการณ์นั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำเขาแต่เขาไม่ได้เจ็บปวดเหมือนเมื่อก่อน เขาในวัย 11 ปีกลับบ้านมาจากโรงเรียนอย่างทุกวันแต่ที่แปลกไปคือเขามองเข้าไปทางหน้าต่างและพบว่าแม่เขากำลังยืนเถียงกับชายบางคนที่เขาไม่รู้จักอยู่ในบ้านและสถานการณ์มันไม่ดีเอาซะเลย

“ ได้โปรดเถอะจุนยอง เขายังเด็กนะ อึก ” เสียงของผู้เป็นแม่ของเขาสั่นเสียจนน่าหวั่นใจ

“ ผมขอโทษจริงๆ ครับคุณลีนาแต่ผมขัดคำสั่งคุณท่านไม่ได้ ” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด จองกุกที่ยืนอยู่หน้าประตูต้องการที่จะเดินเข้าไปเสียเหลือเกินแต่ประตูบ้านดันล็อคเอาไว้

“ แต่จองมุนสัญญากับฉันแล้ว เขาสัญญากับฉันว่าจองกุกจะไม่มีวันเป็นผู้นำของสกุลจอน เขาสัญญาว่าลูกจะปลอดภัย ” ลีนาพูดออกมาราวกับน้ำตาจะไหล เธอเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วแต่เธอจะทำ…เธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ลูกชายเธอปลอดภัย

“ แต่คุณจองมุนตายแล้วนะครับ ” คำพูดนั้นทำให้คนฟังทั้งผู้เป็นแม่และลูกชายต่างชะงัก ใช่..พ่อของเขาตายไปแล้วแต่เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้คืออะไรกัน?! “ และไม่ว่าคุณจองกุกจะอยู่ที่นี่หรือที่ไหนก็คงไม่ปลอดภัยอยู่ดี ดังนั้นให้เขาไปกับผมน่ะดีที่สุดนะครับ ”

“ แต่..ฉันขอร้องนะจุนยอง ฮึก..ทำแบบนั้นจองกุกจะยิ่งไม่ปลอดภัยนะ ”

“ เชื่อผมเถอะครับคุณลีนา แบบนี้น่ะดีที่สุดแล้ว ”

พรึ่บ

ประตูบานใหญ่เปิดออกมาพร้อมกับร่างของชายสูงโปร่งในชุดสูทสีดำ เขาก้มมองเด็กชายที่ตกใจยามมองมาที่เขา จองกุกได้แต่นิ่งเฉยเพราะไม่รู้จักชายตรงหน้ารู้แค่ว่าชายคนนี้น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับแม่เขา เขามีท่าทางที่สุภาพ..อ่อนโยนยามสายตาที่เขามองมาที่เด็กชายราวกับมองเด็กน้อยตัวเล็กๆ ไม่ได้ดูน่ากลัว ไม่ได้ดูใจร้ายอย่างที่เขาคิดเอาไว้

“ ไม่เจอกันนานมากเลยนะครับคุณจองกุก ” เขาเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน จ้องมองไปยังลูกชายของผู้เป็นนายที่จากไปแล้ว เขาไม่คิดเลยว่าไม่เจอกันแค่ 9 ปีจะเติบโตตัวสูงใหญ่กว่าที่เขาคิดแถมรูปร่างหน้าตายังดูสง่า สายตาที่หวาดหวั่นแต่ก็แอบแฝงไปด้วยความกล้าหาญไม่ต่างจากผู้เป็นพ่อเลยสักนิด

“ คุณเป็นใครหรอครับ ? ” เสียงนุ่มที่ยังไม่แตกหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจแม้ในใจจะแอบหวั่นน้อยๆ แต่ก็ไม่มีแสดงออกมาให้เห็น

“ อีกไม่นานคุณก็รู้ครับแต่วันนี้..ผมมารับคุณกลับบ้านแล้วนะครับ ”



คนสกุลจอนเป็นสกุลที่เป็นรู้จักและเป็นที่เคารพนับถือมานานแล้ว คนธรรมดาทั่วไปต่างคิดว่าสกุลจอนทำธุรกิจส่งออกนอก บริษัทอสังหาฯ การเมือง แต่จริงๆ แล้วเรื่องพวกนั้นมันก็เป็นแค่ฉากหน้าที่ถูกสร้างมาให้สวยหรูน่าชื่นชมแต่เรื่องจริงคือภายใต้หลังฉากหน้าพวกเขาคือสกุลใหญ่ในกลุ่มของมาเฟีย ผับ คาสิโนหลายแห่งต่างเป็นของสกุลนี้ พวกเขาต่างมีอำนาจมหาศาลแต่ก็ใช่ว่าพวกเขาไม่เคารพในกฎหมายไม่อย่างงั้นพวกเขาคงไม่อยู่จนมาถึงทุกวันนี้ อย่างน้อยๆ พวกเขาก็เก็บหลักฐานได้ดีและไม่เคยทำอะไรประเจิดประเจ้อ

“ เอามันไปขังไว้ ถ้าไม่ยอมพูดก็เอามันไปอาบน้ำสักหน่อย ”

“ ครับนาย ” ชายหนุ่มสองคนโค้งตัวเป็นการรับคำสั่งแล้วเดินไปหาชายอีกคนที่นอนจมกองเลือดที่แม้จะมีลมหายใจแต่ก็เหมือนตายทั้งเป็น ชายหนุ่มทั้งสองพาชายคนนั้นเข้าไปในอีกห้องหนึ่งเพื่อเค้นคำตอบอะไรบางอย่างและถ้าไม่บอกก็คงต้องพาไปอาบน้ำแต่..อาบน้ำที่นายว่านั่นไม่ใช่การทำความสะอาดร่างกายแต่อย่างใดแต่มันคือการกดหัวให้จมลงไปในน้ำจนขาดใจ เป็นวิธีง่ายๆแต่ก็ทรมาน..

ร่างสูงใหญ่ของคนที่ถูกเรียกว่านายเดินไปที่โต๊ะตัวหนึ่งในห้องทึบก่อนจะหยิบขวดน้ำเปล่าเปิดขวดเทน้ำออกมาไหลรินผ่านฝ่ามือที่เปื้อนคราบเลือดสีแดงสด วันนี้เขารู้สึกเหนื่อยมาทั้งวันหลังจากที่เพิ่งจับได้ว่ามีหนอนบ่อนไส้แฝงตัวอยู่ซึ่งเขาไม่ชอบแบบนั้นเลยเพราะมันทำให้เขาดูโง่..และเขาก็จะลงโทษทุกคนที่ทำให้เขาดูโง่เช่นกัน

“ คุณจองกุกครับ..อีก 30 นาทีจะถึงเวลานัดแล้ว ” ร่างของชายหนุ่มอีกคนหนึ่งเดินเข้ามา เขามองเห็นคราบเลือดที่ค่อยๆ ไหลลงสู่พื้นแต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาตกใจอะไรเพราะแบบนี้เขาก็เจอเป็นปกติอยู่แล้ว

“ ขอบใจจีซาน เตรียมชุดให้ฉันด้วย ” จองกุกในวัย 28 ปีมองไปที่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่ตอนนี้ถูกแต่งแต้มไปด้วยเลือดสดอย่างอารมณ์เสีย แบบนี้เขาคงใส่ชุดนี้ไปพบแขกไม่ได้

“ ผมเตรียมไว้แล้วครับ ” จีซานเอ่ยตอบผู้เป็นนายพลางส่งยิ้มให้ เขารู้อยู่แล้วว่ายังไงเสื้อที่คุณจองกุกใส่อยู่ก็ต้องเปื้อนเพราะมันมักจะเป็นแบบนี้ทุกที

        “ ดี… ” เขาเอ่ยชมจีซานอย่างพอใจ เด็กคนนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยจริงๆ ต่างจากอีกคน… “ มานี่สิ ”

จองกุกพิงสะโพกตัวเองไว้กับโต๊ะกวักมือเรียกลูกน้องของตัวเองให้เดินเข้าไปหา จีซานที่รู้ว่าควรทำเช่นไรก็เดินเข้าไปหาผู้เป็นนายโดยไม่มีขัดใจ ปาร์ค จีซานเป็นผู้ชายตัวเล็กดูบอบบางที่ภายนอกอาจเป็นผู้ชายที่หน้าตาน่ารัก ใจดี อ่อนโยน สุภาพแต่ภายในกลับแข็งแกร่งราวกับหินไม่ต่างอะไรจากปาร์ค จุนยองผู้เป็นพ่อเลยสักนิด

หมับ

“ วันนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ” จองกุกพูดออกมาเสียงแผ่วแขนทั้งสองข้างเอื้อมไปโอบรัดเอวของคนที่ตัวเล็กกว่าให้เข้ามาใกล้จนแนบชิด ใบหน้าของเขาซบลงที่บ่าของจีซานโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ขัดขืน

ตอนนี้จอน จองกุกกลายเป็นผู้นำของสกุลจอน กลายเป็นคนที่ผู้คนหลายคนต่างรู้จักและให้ความเคารพทั้งทางที่ดีและไม่ดีและแน่นอนสิ่งที่เขาต้องทำคือการไม่อ่อนแอให้คนที่อยู่ภายใต้อำนาจของเขาได้เห็นและน้อยคนนักที่จะได้เห็นแบบนั้นซึ่งคนนั้นก็คือคนที่เขากำลังโอบกอดอยู่ตอนนี้

“ ผมเข้าใจครับ ” จีซานยกมือขึ้นลูบหลังแกร่งเบาๆ เหมือนปลอบประโลม ไม่บ่อยนักที่จะเห็นจองกุกเป็นเช่นนี้แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาประหลาดใจนักหรอก

จองกุกเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของคนที่อยู่ในอ้อมกอด ดวงตาคู่สวยที่มองมาที่เขามันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างน้อยก็ในตอนนี้ ฝ่ามือหนายกขึ้นทาบทับที่แก้มขาวอมชมพู โน้มหน้าเล็กน้อยเพื่อมอบจูบให้แก่อีกคน

“ อื้อ.. ” จีซานเผลอส่งเสียงครางออกมาเมื่ออีกคนกัดที่ริมฝีปากด้านล่างอย่างหยอกล้อ ส่งปลายลิ้นเข้ามาซุกซนในโพรงปากของเขา กวาดต้อนความหวานทุกสิ่งทุกอย่างไปจนหมดในขณะที่มือหนาอีกข้างก็เอื้อมไปบีบคลึงสะโพกเขาเบาๆ ใช่..พวกเขากำลังจูบกันแต่ไม่ใช่ในฐานะของคนรัก แฟน หรือคู่สามีภรรยา พวกเขาก็แค่…จูบ บางครั้งก็อาจจะมีมากกว่านั้นแต่ถึงจะเป็นแบบนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ไม่มีชื่อเรียก

จริงๆ มันก็มี..ลูกน้องกับเจ้านายไง..

เป็นเวลาเนิ่นนานที่ทั้งสองไม่ยอมผละออกจากกันและต่างคนต่างไม่ยอมซึ่งกันและกันรอยจูบเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ  บดคลึงหยอกล้อกันไม่ยอมหยุดจนตอนนี้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของจีซานเริ่มหลุดลุ่ยไปทีละเล็กทีละน้อยและเขาเริ่มคิดว่ามันควรจะพอได้แล้ว

“ พอเถอะครับเดี๋ยวจะไปไม่ทัน ” คนตัวเล็กค่อยๆ ดันอีกคนออกและเห็นแทบจะทันทีว่าใบหน้าหล่อเหลาเผยแววหงุดหงิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

จองกุกยอมปล่อยอีกคนแล้วหันไปมองที่หน้าประตูเพื่อหาบอดี้การ์ดประจำตัวของเขาแต่ก็ไร้วี่แวว…แบบนี้มันน่าโมโหซะจริง! ทั้งที่ต้องมาคอยคุ้มกัน ดูแลเขาแต่ตอนนี้กลับหายหัวไปไหนไม่รู้

ปาร์ค จีมินอยู่ไหน ? ”

“ ผมเองก็ไม่ทราบครับ ” จีซานได้แต่ตอบพลางก้มหน้าลง เขาเองก็รู้สึกเหนื่อยใจกับน้องชายฝาแฝดของตัวเองเหลือเกิน ชอบทำตัวกร้านโลกจนสักวันเขาจะกลัวว่าน้องตัวเองจะโดนคุณจองกุกไล่ตะเพิดออกจากพวกเอาสักวัน

ทั้งๆ ที่ถูกฝึกมาตั้งแต่เล็กๆ ว่าไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ต้องดูแล ปกป้องผู้นำของสกุลจอนแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตแต่ถึงแม้ฝาแฝดตัวเองจะอายุ 26 แล้วแต่ก็ยังชอบทำตัวเป็นเด็กๆ ถ้าพ่อรู้คงโดนลงโทษหนักแน่

“ โทรบอกหมอนั่นด้วยว่าถ้าในอีก 40 นาทียังไม่มา… ” จองกุกพูดขึ้นขณะเดินออกมาจากห้องทึบ “ ฉันจะทำให้ดูว่าคนที่ไม่ทำตามหน้าที่ต้องโดนยังไง ”

“ ได้ครับ ” จีซานโค้งตัวรับคำสั่งขณะจองกุกเดินขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จีซานจะหยิบโทรศัพท์ออกมาและต่อสายไปยังเบอร์น้องชายฝาแฝดตัวเอง

จีซานพยายามที่จะใจเย็นเมื่อสายแรกถูกตัดซึ่งเขารู้ว่าน้องตัวเองตั้งใจ เขาไม่ชอบเลยที่จีมินเป็นแบบนี้ ชอบเที่ยวเตร็ดเตร่ไปเรื่อย ไปไหนมาไหนไม่เคยคิดจะบอกอยู่ๆ ก็จะหายไปเฉยๆ ถามอะไรก็ไม่เคยตอบสักครั้งถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาเขาจะทำอย่างไรแถมยังไม่มีความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองอีกหรือบางทีเขาควรจะชินกับเรื่องนี้ได้แล้ว

“ รับซะทีจีมีน ” เขาพึมพำออกมาเมื่อกดโทรเป็นครั้งที่สามและไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงกดรับและเสียงของผู้ชายคนนึงที่ไม่ใช่น้องเขา…

( ไงจีซาน )

“ คุณเป็นใครแล้วน้องชายผมอยู่ไหน ? ” จีซานเอ่ยถามอย่างวิตกเมื่อคนที่รับสายกลับเป็นใครไม่รู้แล้วทำไมโทรศัพท์น้องชายเขาถึงไปอยู่กับหมอนี่ได้

( ใจเย็นหน่า น้องชายนายกำลังเล่นกับฉันสนุกเลย ) คนปลายสายเอ่ยเสียงยียวน

“ นี่คุณ!... ”

( นี่คุณเลิกยุ่งกับโทรศัพท์ผมได้แล้ว เอาคืนมาเลย! )

“ จีมิน… ”  จีซานพึมพำเมื่อเริ่มได้ยินเสียงของน้องชาย 

( พี่โทรมามีอะไรหรือเปล่า ? )

“ พี่นึกว่านายจะเป็นอะไรไปซะอีก ” จีซานพึมพำเสียงเบา เขาแอบโล่งใจเพราะแค่คิดว่าน้องตัวเองเป็นอะไรไป…เขาเองก็แย่แน่

( หึ ผมจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ ) จีมินเอ่ย

        ใช่…ถึงสองพี่น้องจะตัวเล็กแต่ก็เก่งไม่เคยแพ้ใคร เขาไม่เป็นอะไรไปง่ายๆ หรอก

( นี่จีมิน บอกพี่นายสิว่านายโดนฉันรังแกทั้งคืนจน..หุบปากไปเลยนะคุณ! ) จีซานได้ยินเสียงของน้องตัวเองโวยวายเสียงดังใส่ไอ้ผู้ชายที่เขาเองก็ไม่รู้จัก

แบบนี้คงไม่พ้นเรื่องพวกนั้นสินะ…ไอ้ที่ว่ารังแกน่ะ

“ รีบกลับมาที่คฤหาสน์เดี๋ยวนี้จีมิน ” 

( ทำไมผมต้องกลับ ? )

“ พี่บอกให้กลับก็กลับ ไม่งั้นอย่าหวังว่าพี่จะให้นายออกไปเที่ยวที่ไหนอีก ”

( แต่ผม… )

ติ้ด

จีซานกดตัดสายทันทีเพราะเขาไม่อยากที่จะฟังคำแก้ตัวใดๆ ทั้งนั้น เดี๋ยวนี้จีมินเริ่มที่จะทำตัวเหลวไหลมากเกินไปและสงสัยว่าตัวเขาเองเนี่ยแหละที่ตามใจน้องมากเกินไปแต่ต่อไปนี้อย่าหวังเลยว่าเขาจะปล่อยให้น้องทำตัวเป็นเด็กๆ อย่างที่ผ่านมา



“ แต่ผม… ”

ติ้ด ติ้ด ติ้ด

“ ให้ตายเถอะ ” จีมินสบถออกมาเมื่อสายถูกตัดไปโดยพี่ชายของตัวเอง เขาขมวดคิ้วลงด้วยความอารมณ์เสียเพราะรู้แน่ว่าน้ำเสียงแบบนั้นพี่เขาต้องทำจริงก่อนที่จะปาโทรศัพท์ลงบนเตียงใหญ่ในโรงแรมหรูโดยที่มีชายร่างสูงตัวใหญ่กึ่งนอนกึ่งนั่งมองมาที่เขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“ ผมต้องไปแล้ว.. ”

ร่างของจีมินที่เปลือยท่อนบนและใส่เพียงบ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วที่ปกปิดช่วงล่าง เรียวขายาวที่เป็นกล้ามเนื้อและกายผิวขาวที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยจูบ ผมสีทองที่กระเซอะกระเซิงแสดงถึงกิจกรรมที่ร้อนแรงของเมื่อคืนระหว่างเขาและคนบนเตียง

จีมินเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตที่แขวนอยู่ตรงที่แขวนมาสวมใส่พร้อมกับกางเกงยีนส์ขายาวสีน้ำเงิน

“ จะไม่อยู่เล่นกับฉันอีกหน่อยหรอหืม ? ” ร่างผิวสีแทนของคนที่ตัวสูงกว่าลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินมาโอบกอดอีกคนจากด้านหลังใบหน้าหล่อคมค่อยๆ ก้มลงซุกไซร้ที่ลำคอขาวขบเม้มจนเกิดรอยแดงสีกุหลาบ

“ อื้อ พอเลยนะคุณวี.. ” จีมินเริ่มดันตัวเองออกมาจากอีกคนเมื่อวีหรือคิม แทฮยองเริ่มใช้ปลายลิ้นโลมเลียไปที่กกหูของคนตัวเล็ก

“ เอาหน่า..พี่นายก็ขู่ไปเรื่อย ” เขาพยายามโน้มน้าวใจอีกคนเพราะยังอยากจะให้จีมินอยู่เล่นกับเขาอีกสักหน่อย

“ หยุดเลย เพราะคุณนั่นแหละ ” จีมินดันตัวเองออกมาและหันไปกล่าวโทษอีกคนแต่มันก็จริงนี่ ถ้าวีไม่มายุ่งกับโทรศัพท์ของเขาล่ะก็พี่เขาคงไม่รู้ว่าเขามาอยู่ที่นี่และมันจะหนักไปกว่านี้แน่ถ้าเกิดรู้ว่าเขาอยู่กับใคร

“ ถ้าเกิดพี่ผมรู้ว่าผมอยู่กับคุณมีหวังผมโดนคุณจองกุกฆ่าตายแน่ ” จีมินพึมพำ

ใครๆ ก็รู้ว่าสกุลจอนเป็นหนึ่งในกลุ่มมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแต่สกุลคิมก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกันและใครๆ ก็รู้อีกว่าทั้งสองตระกูลนี้ต่างเป็นคู่อริกันตั้งแต่สมัยรุ่นคุณปู่แล้วและตอนนี้ปาร์ค จีมินผู้ที่เป็นเลขาและมือซ้ายของผู้นำจอนอย่างจอน จองกุกกำลังกอดจูบลูบคลำอยู่กับผู้นำของสกุลคิมอย่างคิม แทฮยองมีหวังเขาได้โดนยิงหัวแหลกแน่

แต่ยังไงซะเขาก็ไม่ค่อยห่วงเรื่องนี้สักเท่าไหร่เพราะถึงยังไงคุณจองกุกก็ไม่เคยคิดที่จะหันมาสนใจเขาอยู่แล้ว…และอีกอย่างนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้อยู่หรือทำเรื่องแบบนั้นกับวีเป็นครั้งแรกซะหน่อย

“ นายกับพี่นายนี่ต่างกันจริงเลยนะ ” วีเอ่ยจากที่เห็นและรู้เรื่องราวของสองแฝด พี่ชายมักจะเป็นคนที่ทำตามกฎทุกอย่างและน้องชายก็มักจะเป็นคนที่แหกกฎทุกอย่างทั้งที่หน้าตาเหมือนกันมากจนแทบแยกไม่ออกแต่นิสัยต่างกันอย่างฟ้ากับเหว “ ถึงว่าทำไมถึงเป็นคนโปรดของจองกุก ”

กึก

ร่างเล็กชะงักไปขณะเอื้อมตัวไปหยิบกุญแจรถ แน่ล่ะ..ไม่ว่าพี่ชายเขาจะทำอะไรมันก็ดีไปหมดต่างจากเขาที่แม้จะทำทุกอย่างเพื่อจองกุกเหมือนกันแต่สิ่งที่ได้กลับมามันกลับต่างกันนัก

วีที่เห็นท่าทางของจีมินก็รู้ว่าเขาคงพูดแทงใจดำอีกคนสินะ…เขารู้ เขารู้ว่าจีมินรู้สึกยังไงกับศัตรูตัวยงของเขาอย่างจอน จองกุกซึ่งเป็นผู้เป็นนายของคนตัวเล็กเอง แบบนี้ไงมันถึงสนุก..หลงรักเจ้านายตัวเองแต่เขากลับสนใจแต่พี่ชายของตน 

ในทีแรกที่เขาเจอจีมินเขาก็แอบแปลกใจอยู่ทั้งที่เป็นคนของสกุลจอนแท้ๆ แต่กลับอยากมีอะไรกับเขาตอนแรกก็คิดว่าอยากย้ายมาเป็นคนของสกุลคิมแต่ที่แท้ก็แค่อารมณ์ชั่ววูบของเด็กแต่เขาไม่ถือสาอะไรหรอกเพราะจีมินก็เคยบอกกับเขาเองว่าถึงแม้จองกุกกับเขาจะเกลียดกันแต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาต้องเกลียดอีกคนด้วย

“ แอบรักเขามันก็เหนื่อยหน่อยสินะ ” วีพูดแต่คนตัวเล็กก็ทำเป็นไม่สนใจและเมินเฉยแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พอรู้ว่าอีกคนน่ะรักและหวงพี่ตัวเองมากแม้จะแอบอิฉาอีกคนก็ตาม “ แต่จะว่าไปพี่นายดีตรงไหนอีกบ้างนะนอกจากเรื่องงาน ”

“ ….. ”

“ สงสัยจะเป็นเรื่องบนเตียง ”

“ หุบปากคุณก่อนจะไม่ได้พูดอีกนะครับ ”

นั่นไง…จีมินหันมาพูดกับเขาด้วยสายตาที่เฉยชาแต่กลับแฝงไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวที่พยายามเก็บงำเอาไว้

“ นี่หวงพี่ชายหรือหวงฉันกันแน่ล่ะ ? ” คนผิวแทนเอ่ยเสียงยียวนก่อนจะเดินเข้าไปหาคนตัวเล็ก ใช้มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าขาวน่ารักเอาไว้แล้วก้มลงไปเพื่อที่จะจูบง้ออีกคนเพราะเขารู้ว่าคนตัวเล็กไม่ชอบให้พูดเรื่องแบบนั้นกับพี่ชายฝาแฝดตัวเอง

พรึ่บ

คนตัวเล็กสะบัดหน้าออกเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงจูบของอีกคน ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะจูบหรือทำอะไรแบบนั้นทั้งนั้นแหละ..

“ ผมอยากบอกคุณไว้นะครับ.. ” จีมินเอ่ย

“ หืม ? ”

“ ถ้าคุณทำอะไรที่ไม่ดีกับพี่ผมแม้แต่นิดเดียวล่ะก็..ผมเนี่ยแหละที่จะเป็นคนฆ่าคุณแทนคุณจองกุกแน่ ”

“ หึ.. ”



Talk to me 
เปิดเรื่องมาก็เกิดเรื่องซะแล้ว จีมินนี่ดื้อมากกก
นี่ขนาดแค่อินโทร ถ้าตอนต่อๆไปจะเป็นยังไงน้าา
แสดงความคิดเห็นกันได้เลยน้า 1เม้นล้านกะลังใจ
*นี่เป็นฟิคเรื่องแรกที่ไรท์แต่งผิดพลาดตรงไหนขอโทษด้วยนะค้าบ????
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

280 ความคิดเห็น

  1. #115 NaAuAhgase (@NaAuAhgase) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:33
    ป่ดหัวไพหมกแร้วว
    #115
    0
  2. #102 sarinrin (@libppk_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:46
    ชอบมากๆๆๆๆๆ ปกติแล้วฟิคพล็อตแบบนี้ไร้เตอร์อื่นๆจะบรรยายได้อึดอัดหน่อยทำให้อ่านไม่ค่อยสนุก แต่คุมไร้!!!!!!!!!!!!!! ดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆภาษาลื่นมากๆค่ะ อ่านไม่ขัดเลยเราชอบที่บรรยายคาแรคเต้อแต่ลคนออกมาแบบไม่เยอะแต่กลายเป็นว่าเรารู้ว่านิสัยคนนี้ๆๆๆเป็นยังไง ตุ้ดยอดเลยฮะ จะติดตามตลอดเลยเป็นกำลังใจให้นะคะ อยากรู้แล้วว่าจะรักกันยังไงคือเอาจริงๆก็แซ่บทั้งพี่ทั้งน้องอ่ะ ฮึ่ย
    #102
    0
  3. #87 jjacksonn7 (@JibParisa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:11
    ชอบ แซ่บๆ
    #87
    0
  4. #34 melon_v (@melon_v) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 15:31
    แงงชอบมาก จีมินดื้อๆซนๆ
    #34
    0
  5. #9 uraiwan876688 (@uraiwan876688) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:08

    ต่อค่ะไรท์

    #9
    0
  6. #8 Pang Petchowong (@pongpang2544) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 21:54
    แงงงง รอเลยค่ะะะะะะ
    #8
    0
  7. #6 Kittimaphon_faii (@Kittimaphon_faii) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 20:43
    ติดตามมมมมม
    #รอ
    #6
    0
  8. #5 universe_p (@itspearry) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 17:50
    สู้ๆน้าแต่งดีล้าวว
    #5
    0
  9. #3 KingAri (@KingAri) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 16:17
    น้องแซ่บมากลูกกกกก
    #3
    0