คนของสกุลจอน Jeon's men..{ Kookmin ft. Vmin }

ตอนที่ 10 : Chapter 9 : " That's wrong "

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62



" That's wrong "


        ภายในห้องของบ้านพักทรงฮันอกหลังใหญ่ จีมินที่สวมเพียงกางเกงขายาวส่วนท่อนบนกลับเปลือยเปล่าเผยให้เห็นร่างกายขาวดั่งสีน้ำนมและกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนดูแข็งแรงซึ่งกำลังยืนอยู่ตรงระเบียงห้องเพื่อรับชมบรรยากาศยามตะวันตกดินไปแล้ว อย่างน้อยเรื่องในวันนี้มันก็ไม่ได้แย่ไปหมด..เขาแอบอารมณ์เสียนิดหน่อยที่พี่เขารู้เห็นทุกเรื่องในวันนี้แถมยังอุตส่าห์จัดเตรียมเสื้อผ้าให้ครบครันซึ่งก็ยังถือว่าโชคดีไม่งั้นเขาคงต้องเสียเวลาไปหาซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่

        จะว่าไปที่นี่มันก็สงบดีเพียงแต่ถ้ามีใครได้รู้เข้าว่าผู้นำแห่งสกุลจอนมาอยู่ที่นี่โดยเฉพาะพวกศัตรูของสกุลจอน แบบนั้นได้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นแน่ๆ แต่เขาไม่สนหรอกเพราะยังไงซะมันก็คงน่าสนุกดี

“ อยากออกไปเที่ยวในเมืองมั้ย ? ” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นมาจากด้านหลังของจีมินทำให้ร่างเล็กต้องเหลียวหลังไปมองและเห็นคุณจองกุกในเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสบายๆ ปลดกระดุม 3 เม็ดบนที่ทำให้เห็นลำคอขาวและไหปลาร้าแกร่งและกางเกงยีนส์ขายาวสีดำ

        “ คุณควรจะเคาะประตูก่อน ” จีมินเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดเพราะนี่ถ้าคุณจอนไม่ได้เป็นเจ้านายของเขา เขาคงเหวี่ยงใส่ไปแล้วก่อนจะเดินผ่านร่างสูงที่ยืนพิงประตูระเบียงเพื่อไปหยิบเสื้อยืดของตัวเองที่พาดอยู่ปลายเตียงมาสวมใส่

“ ฉันอยากจะมีเวลาพักผ่อนมากกว่านี้แต่งานฉันล้นมือดังนั้นอยากทำอะไรก็ทำซะ ” คุณจองกุกพูดเหมือนไม่ได้ยินที่เขาบอกเมื่อครู่และใช่ เวลาพักผ่อนของพวกเขามีไม่มากนักพรุ่งนี้ช่วงบ่ายก็คงกลับกันแล้ว

มาพักผ่อนทั้งทีให้มันนานกว่านี้ไม่ได้หรือไง ?? เรื่องงานน่ะขาดเพิ่มแค่วันสองวันไม่ได้ทำให้กำไรบริษัทลดลงจนทำขนหน้าแข้งเขาล่วงหรอก  

จีมินเลือกที่จะไม่สนใจคนที่ยืนอยู่ข้างหลังโดยการหันไปจัดเก็บกระเป๋าเพื่อเตรียมออกไปข้างนอกแต่ความรู้สึกบางอย่างทำให้เขารู้ว่าตัวเองกำลังโดนจ้องโดยไอ้คนขี้บ่น ชอบบงการ

“ นี่! ช่วยเลิกจ้องผมสักทีได้มั้ยครับ ? แล้วก็ช่วยออกไปจากห้องผมที ”

“ นี่สั่งฉันงั้นหรอ ? ” คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างสงสัยพลางทำหน้าเคร่งอย่างไม่จริงจังนัก

“ ก็ถ้าคุณคิดแบบนั้นก็ได้แต่ช่วยออกไปจากห้องผมได้แล้ว เดี๋ยวผมตามออกไป ” จีมินบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ประตูซึ่งก็เป็นอีกครั้งที่จีมินแปลกใจที่คุณจองกุกยอมเดินออกไปง่ายๆ โดยที่ไม่มีอาการหัวเสียใส่เขาเลย

หลังจากที่ประตูปิดลงจีมินเลือกที่จะเดินไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองเพื่อที่จะยัดมันเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแต่กลับมีเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังขึ้นมาซะก่อนทำให้เขาเปิดดูและคนที่ส่งข้อความนั้นมาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกซะจากคุณคิม แทฮยอง

‘ คิดถึงจัง ’

‘ ไม่มาหาฉันเลยนะ ได้กันแล้วจะทิ้งหรือไง ? ’

จีมินหลุดขำเสียงเบาเมื่ออ่านข้อความต่อมา ความขี้เล่นนี้บางทีมันก็อาจทำให้เขาไม่ชอบใจบ้างแต่ส่วนใหญ่คุณวีมักจะรู้เสมอว่าควรจะพูดยังไงที่ทำให้เขายิ้มหรือแม้แต่ทำให้เขาหงุดหงิดซึ่งวีมักจะทำแบบนั้นมากกว่าด้วยเหตุผลที่ว่าเวลาจีมินทำหน้าโมโหมันทำให้เขารู้สึกพอใจมาก..แปลกคนเสียจริง

‘ ไร้สาระ ผมมาทำงานที่ปูซาน ’ 

จีมินกดตอบกลับไปโดยเลือกที่จะไม่กล่าวถึงคุณจองกุกเพราะไม่งั้นเขาคงต้องโดนล้อแน่ๆ และบางทีอาจจะเกิดเรื่องขึ้นก็ได้แต่จะว่าไปสายของคุณคิมก็มีเยอะแยะ เขาจะไม่รู้เลยหรอว่าเขากับคุณจองกุกมาที่นี่

‘ งั้นก็แย่สิ คิดถึงนายจะตายแล้ว โทรหาได้มั้ย ? ’

จีมินนิ่งไปก่อนจะเผยรอยยิ้มที่มุมปากออกมาอย่างรู้ทันเพราะเขารู้ว่าคงไม่จบที่โทรคุยกันแน่ๆ 

‘ อยากได้เซ็กส์โฟนก็บอกมาเถอะครับไม่ต้องอ้อมค้อมหรอก ’

‘ งั้นฉันโทรเลยนะ เปิดกล้องด้วยล่ะ :) ’

‘ ตอนนี้ยังไม่ได้หรอกครับ ไว้ผมจะโทรหา ไปก่อนนะครับ ’  จีมินตัดสินใจที่จะตัดบทสนทนานั้นและไม่นานผู้นำสกุลคิมก็ส่งตอบกลับมา

‘ อะไรกัน..แต่ก็เอาเถอะ ยังไงก็บอกจองกุกด้วยล่ะว่าอย่ามากวนตอนเราเล่นกันอยู่ :) ’

        กึก!

ว่าแล้วเชียว…คุณวีคงต้องส่งคนตามมาแน่ๆ แล้วแบบนั้นมันก็อาจทำให้บรรยากาศที่แสนจะสงบนี่พังลงซึ่งแน่นอนว่ามันจะเป็นแบบนั้นแล้วอีกเรื่องคือถ้าเกิดว่าคุณจองกุกเป็นอะไรไปเขาได้โดนเล่นงานครั้งใหญ่แน่…แต่ในเมื่อมีเขาอยู่ที่นี่ ก็คงไม่มีอะไรที่จะต้องห่วงและแทฮยองคงไม่มีทางทำอะไรในตอนนี้หรอกโดยเฉพาะตอนมีเขาอยู่

ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นน่ะนะ…




“ ร้านเหล้าเนี่ยนะ ?? ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างไม่เข้าใจ ก็ในเมื่อพวกเขามีโอกาสที่สามารถจะเข้าไปในเมืองปูซานได้แต่จีมินเลือกที่จะมาที่ร้านเหล้าเล็กๆ ในหมู่บ้านของเกาะ

“ ไม่เป็นจุดสนใจ คนก็ไม่เยอะแถมยังคลาสสิกสุดๆ ” จีมินบอกพลางเดินเข้าไปในร้านที่เขาเป็นคนหาเจอโดยการถามทางจากชาวบ้านแถวนั้นและก็อย่างที่เขาบอกการมาเที่ยวข้างนอกโดยไร้ซึ่งคนคุ้มกันนั้นอันตรายกว่าที่คิดโดยเฉพาะกับจองกุกดังนั้นการไม่เป็นจุดสนใจจึงดีที่สุดและที่นี่ยังคลาสสิกสุดๆ อีกด้วย ครั้งล่าสุดที่มาในที่แบบนี้ก็คงตอนฉลองเรียนจบกับจีซาน

แม้ว่าจองกุกจะไม่เห็นด้วยแค่ไหนก็ตามแต่ก็คงปฏิเสธไม่ได้เพราะคนตัวเล็กจัดการสั่งแอลกอฮอล์ซึ่งนั่นก็หมายความว่าจีมินพร้อมที่จะมึนเมาไปกับมันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ แพคเซจู 2 ขวดแล้วก็ชินโดแก้วนึง..อ่อ ขอบุลโกกิด้วยนะครับ ” จีมินส่งยิ้มให้กับพนักงานก่อนจะหันมามองจองกุกที่เดินมานั่งบนเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์ข้างเขา “ อยากกินอะไรก็สั่งนะครับเพราะยังไงคุณก็เป็นคนจ่าย ”

ร่างเล็กส่งยิ้มส่งท้ายก่อนจะหันไปสนใจแพคเซจู 2 ขวดที่มาเสิร์ฟตรงหน้าและตามมาติดๆ ด้วยชินโด ฮงจูที่เขาโปรดปรานมากที่สุด จองกุกมองจีมินที่ยกแก้วชินโดขึ้นดื่มภายในไม่กี่วิจนหมดก่อนจะสั่งแก้วต่อไป เขาส่ายหน้าไปมาอย่างช่วยไม่ได้ ไหนๆ ก็อุตส่าห์ถ่อมาถึงที่นี่จะทำให้เสียเรื่องก็ใช่เรื่อง

“ ขอแพคฮวาจู แค่นั้นแหละ ” จองกุกหันไปบอกกับพนักงานเสียงเรียบก่อนที่จะหันมามองจีมินที่ดูเพลิดเพลินเสียเหลือเกินกับแอลกอฮอล์ที่ยกขึ้นดื่มถี่เสียจนคิดว่าราวกับเป็นน้ำเปล่า

เวลาผ่านไปเรื่อยจนจากหลายสิบนาทีเปลี่ยนเป็นชั่วโมง จองกุกที่ดื่มไปยังไม่มากนักได้แต่นั่งนิ่งมองลูกน้องของตัวเองที่เริ่มมีท่าทีเปลี่ยนไปและยังคงไม่ยอมหยุดแม้ร่างกายจะเริ่มทรงตัวไม่อยู่และแก้มขาวก็ขึ้นสีแดงก่ำ

“ จะสั่งอะไรอีกมั้ย ? ” จองกุกเอ่ยถาม “ ไม่งั้นจะได้กลับกันเลย ”

“ อือ..อย่าเพิ่งสิ คุณจะรีบไปไหนกัน ” เสียงเหวี่ยงนิดๆ จากจีมินเอ่ยออกมาพร้อมกับคิ้วเข้มที่ขมวดลง ริมฝีปากล่างที่เบะลงมาและแก้มขาวสีน้ำนมที่กลายเป็นสีกุหลาบแดงสด

“ ฉันเปล่าแต่นายน่าจะกลับไปนอนได้แล้ว ดูสิ..หน้าแดงไปหมดแล้วเนี่ย ” ฝ่ามือหนายกขึ้นทาบทับที่แก้มแดงราวกับของเด็กน้อยขี้อายที่ไร้สติด้วยความเอ็นดู เวลาที่จีมินไม่ทำหน้านิ่งหรือหงุดหงิดเขาแบบนั้นมันก็น่ารักไปอีกแบบ

“ งั้นผมขออะไรคุณก่อนอย่างหนึ่งได้มั้ย ? ”

        “ หืม ? ” ผู้เป็นนายขมวดคิ้วสงสัยเมื่ออยู่ๆ ลูกน้องของตนก็เอ่ยขออะไรบางอย่างจากเขาซึ่งเขาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว..มีอะไรที่คนอย่างผู้นำสกุลจอนอย่างเขาจะให้ไม่ได้บ้างล่ะ

        จีมินนิ่งไปราวกับใช้ความคิด อาจเป็นเพราะแพคเซจูที่เขาดื่มเข้าไปพร้อมกับชินโดหลายแก้วมันทำเอาเขาปวดหัวตึบๆ และทำให้คำพูดต่างต่างนานาในหัวหรือแม้สิ่งที่เขาอยากจะพูดประเดประดังเข้ามาในสมองจนเขาประมวลผลไม่ถูก

        แม้หลายคำพูดในความรู้สึกจะเริ่มทำให้เขาสับสนและความรู้สึกที่อัดอั้นบางอย่างที่มันทำให้เขาอยากจะพูดออกไปให้หมดสิ้น สายตาของเขาลอบมองไปที่ใบหน้าหล่อของผู้เป็นนาย ดวงตาคมราวกับหมาป่าเจ้าเล่ห์ จมูกโด่งเป็นสัน สันกรามที่เด่นชัดและริมฝีปากสีแดงเชอร์รี่ที่จีมินจ้องมองมันนานเกือบนาที

        คนอะไรกันถึงได้หน้าตาดีจนหน้าหมั่นไส้แถมริมฝีปากยังน่ากัดอีกต่างหาก..

        “ อยากขออะไรล่ะ ? ”

        ชายหนุ่มนิ่งไปพลางคำนึงถึงคำถามและคำนึงถึงว่าหากเขาไม่พูดไปในวันนี้เขาคงไม่มีโอกาสได้พูดอีกแล้ว 

        เรื่องทุกเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มันเป็นเพราะความรู้สึกผิดของคุณจองกุกซึ่งจีมินรู้ดี

        ใช้เวลาหลายนาทีที่ทั้งสองมองหน้ากันนิ่งโดยไม่มีใครเป็นคนเริ่มบทสนทนา สายตาของจีมินเรียบนิ่งและดูเหม่อลอย

        “ จีมิ.. ”

        “ ถ้าผมขอจูบคุณล่ะ ? ” 

        เขาพูดมันออกไปแล้ว...เขาพูดมันออกไปทั้งๆ ที่เขากำลังมองใบหน้าหล่อคมของคุณจองกุกอยู่เพื่อรอดูว่าคุณจองกุกจะทำเช่นไรต่อ

        คุณจองกุกจะต่อว่าเขามั้ย ? คุณจองกุกจะเดินจากเขาไปหรือเปล่า ? คุณจองกุกจะคิดว่าเขาบ้ามั้ย ? หรือคุณจองกุก..อยากที่จะจูบเขามั้ย ?       

        ใบหน้าเรียบเฉยที่สมองของจีมินไม่สามารถประมวลผลได้ว่าตอนนี้คุณจองกุกกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่มันทำให้จีมินรู้สึกหงุดหงิดแต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกใจหายวาบเมื่อได้สติกลับคืนมาแล้วนึกถึงคำพูดของตัวเองที่มันโคตรจะบ้าบอและราวกับภาพฉายตรงหน้ามันเบลอไปหมดเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จนตอนนี้เขาเหมือนตัวเองกำลังจะวูบลงไป

        พรึ่บ

        “ ยืนดีๆ สิ ” ประโยคแรกที่ไม่ใช่คำต่อว่าจากคุณจองกุกแต่กลับเป็นเสียงเรียบที่เอ่ยเตือนเขาเมื่อร่างกายของเขาเริ่มทรงตัวไม่อยู่พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ส่งมาประคองที่เอวเขาเอาไว้แต่ไม่รู้ทำไมแม้พยายามบอกตัวเองว่าไม่ให้ทำอะไรไปมากกว่านี้แต่เหมือนในหัวของจีมินมันไม่รับฟังอะไรแล้วและดวงตาคู่สวยก็ได้แต่จ้องมองไปที่ริมฝีปากของนายตัวเอง

        เขาอยากทำแบบนั้นเสียเหลือเกิน..เขาต้องการที่จะจูบคุณจองกุกแต่อีกคนกลับทำนิ่งเฉยเหมือนไม่ได้ยินที่เขาพูดล่ะ ถ้าคุณจองกุกไม่ต้องการแบบนั้นทำไมถึงไม่เดินหนีออกไป..ทำไมถึงยังยืนอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าเขา

        “ คุณจองกุก... ”

        “ ฉันจะพานายกลับ ”

        “ ไม่เอา..ผมไม่กลับ! ” ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้จีมินสับสนไปหมดและตอนนี้มันกำลังทำให้จีมินอารมณ์เสียที่คุณจองกุกทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลยทั้งที่เขาบอกไปขนาดนั้นแล้ว ถ้าไม่ต้องการแบบนั้นจริงๆ จะพาเขากลับทำไม จะมาสนใจเขาทำไม ทำไมไม่ทิ้งเขาไว้ตอนนี้ซะล่ะ?? 

        “ อย่าดื้อสิ ” จองกุกเอ่ยเอ็ดเสียงเบาขณะที่พนักงานที่คาเตอร์บาร์เริ่มหันมามองพวกเขาและในระหว่างนั้นสมองของจีมินก็กำลังสั่งให้เขา...

        “ ไม่! ” 

        “ จีมิน ฉันไม่ยะ..! ” 

        จูบคุณจองกุก

        จีมินดับความรำคาญใจที่เกิดจากจองกุกโดยการใช้มือข้างขวาของตัวเองจับเข้าที่ท้ายทอยของคนตัวสูงก่อนจะบังคับให้ใบหน้าหล่อโน้มลงมาใกล้แล้วประกบริมฝีปากอวบอิ่มของตัวเองลงบนริมฝีปากเป็นกระจับของจองกุก..

        คุณจองกุกที่นิ่งชะงักไปเมื่อริมฝีปากอวบอิ่มแตะที่ริมฝีปากของเขาก่อนจีมินจะยกแขนทั้งสองข้างของตนโอบรอบคอแกร่งเพื่อให้กายของทั้งสองแนบชิดมากขึ้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเอาความกล้ามาจากไหน แต่ ณ ตอนนี้เขากำลังจูบคุณจองกุกและจองกุกก็ไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธแต่กลับทำสิ่งที่มันตรงข้ามกัน

        ไม่มีท่าทีที่จะปฏิเสธเลยสักนิด..

         “ อ๊ะ! อื้อ ” เสียงหวานเผยออกมายามสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อฟันคมของจองกุกงับเข้าที่ริมฝีปากของเขา มือข้างหนึ่งของเจ้านายเอื้อมมาบีบที่เอวของเขาขณะเดียวกันมืออีกข้างก็ประคองใบหน้าของเขาเอาไว้ 

        ทุกอย่างมันกำลัง..ผิดคาดไปหมด คุณจองกุกไม่ได้ผลักเขาออกหรือแม้แต่จะคิดปฏิเสธเขาเลยสักนิดแต่กลับกลายเป็นอีกคนต่างหากที่กำลังชักจูงเขาให้เคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบนั้น

        จองกุกที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มเข้าไปหรือเปล่าที่ทำให้เขานึกอยากบดขยี้ริมฝีปากนุ่มน่ากัดนั่นและไม่อยากที่จะผละออกมา สมองของเขามันว่างเปล่าไม่ต่างอะไรจากคนตัวเล็กและในหัวมีเพียงใบหน้าขาวของคนที่กำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขาตรงนี้

        เรียวลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากของร่างเล็กอย่างลุกล้ำแลกเปลี่ยนความหอมหวานของกันละกัน อารมณ์ของทั้งสองคุกรุ่นพวกเขาไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวภายนอกเลยสักนิด

        ภายใต้จิตสำนึกของทั้งคู่ที่บอกตัวเองว่าสิ่งที่พวกเขาทำมันไม่ถูกต้องแต่ทั้งคู่กลับกำลังแนบกายชิดกันมากขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากของทั้งสองขบเม้มกันจนเกิดเสียง เรียวลิ้นร้อนของเด็กน้อยเริ่มซุกซนเข้าไปเกี่ยวกระหวัดทั่วในโพรงปากจองกุกพร้อมกับมือนุ่มที่สอดเข้าไปในไรผมสีดำเข้มขณะที่มือหนากำลังไล้ที่สะโพกของร่างเล็ก
  
        ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเพราะแอลกอฮอล์ที่พวกเขาดื่มไปก็เท่านั้น...เพราะแอลกอฮอล์ก็เท่านั้นเอง

        Rrrrr

        เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของคุณจองกุกซึ่งเป็นเสียงที่เรียกสติของทั้งคู่กลับมา ทั้งสองผละออกจากกันโดยทันทีและเพิ่งจะคำนึงได้ว่าตัวเองเพิ่งจะทำอะไรลงไป

        จีมินที่เหมือนกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จางหายไปพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนการโทรเข้าของคุณจองกุกทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงแม้แต่วินาทีเดียวแล้วหลังจากนี้อะไรจะเกิดขึ้นต่อล่ะ..จีมินได้แค่หวังว่าสิ่งที่ตนทำไปเมื่อครู่นั้นมันจะไม่ร้ายแรงเกินไปแต่นอกเหนือจากนั้นคือความรู้สึกต่อพี่ชายตัวเองที่เริ่มเกาะกินหัวใจเขา

        นอกจากอาจจะไม่แน่ใจแล้วว่าหลังจากนี้ระหว่างคุณจองกุกกับเขาจะเป็นยังไงต่อยังต้องมารู้สึกผิดกับพี่ชายที่อาจจะรู้เรื่องนี้...แล้วจีซานจะว่ายังไง

        พรึ่บ!

        จองกุกที่ลุกขึ้นก่อนจะเดินไปรับสายโทรศัพท์ที่หลังร้านโดยไม่ได้บอกหรือพูดอะไรกับจีมินก่อนหน้านี้มันยิ่งทำให้จีมินยิ่งรู้สึกอึดอัดและยิ่งสายตาพลันไปเห็นรายชื่อคนที่โทรเข้ามานั้นซึ่งก็คือพี่ชายฝาแฝดของเขาเอง

        แต่ไม่ว่าจะยังไงจีมินไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่ารอยจูบเมื่อครู่มันถูกตราตรึงในหัวใจเขา..

        Rrrrr

        และยังไม่ทันไรเสียงโทรศัพท์ของจีมินก็ดังขึ้นมาซึ่งมันทำให้เขาสะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองในกระเป๋ากางเกงออกมาและเห็นชื่อที่โชว์เด่นหราของคนที่เพิ่งส่งข้อความมาหาเขาเมื่อหลายชั่วโมงก่อน

        จีมินหันไปมองที่ด้านหลังของร้านเพื่อให้แน่ใจว่าคุณจองกุกจะไม่เห็นเขาขณะคุยโทรศัพท์กับคุณวี

        “ ผมเริ่มรำคาญคุณแล้วนะครับ ” ทันทีที่นิ้วป้อมของจีมินกดรับสาย ร่างเล็กก็เอ่ยบอกกับคนปลายสายทันทีก็เพราะวันนี้คุณคิมเอาแต่โทรไม่ก็ส่งข้อความมากวนเขาอยู่เรื่อย

        ( อะไรกัน ก็นายไม่ยอมโทรหาฉันซักทีมันน่าน้อยใจมั้ยล่ะ ? )

         “ ผมมาทำงาน ”

        ( อย่าโกหกเลยหน่าเด็กน้อย...ฉันมีหูมีตาอยู่ทุกที่และรู้ว่านายทำอะไร )

         “ ...... ” จีมินเงียบไปเมื่อไม่มีอะไรจะพูด เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าวีจะต้องรู้เรื่องเมื่อครู่ อย่างที่เจ้าตัวบอกว่าเขามีหูมีตาอยู่ทุกที่ไม่ต่างอะไรกับจองกุกเพียงแค่ไม่ถึงนาทีเขาก็รู้เรื่องทุกอย่างที่อยากรู้แล้ว

        ( อ่อ..แล้วอีกเรื่อง โทษฐานที่เด็กน้อยโกหกฉันและทำให้ฉันต้องรอ...) เสียงของวีจากปลายสายเอ่ยขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์จนจีมินเริ่มหวั่นใจ ( แบบนี้ต้องสั่งสอนซะหน่อย :).. )

        น้ำเสียงที่แปลกออกไปราวกับแทฮยองกำลังโกรธเขาจริงๆ ทั้งที่ปกติแล้ววีไม่เคยเป็นเช่นนี้เลยเพราะทั้งคู่ต่างให้อิสระแก่หันและกันแต่นี่เริ่มทำให้จีมินคิดว่าไม่ใช่เพราะเขาโกหกหรือเรื่องที่ทำให้อีกคนต้องรออะไรบ้าบอนั่นแต่อาจจะเป็นเพราะอย่างอื่นและแน่นอนว่าตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าเรื่องอะไรและมันกำลังทำให้เขาเริ่มตั้งคำถามแล้วว่า...
      
        คุณวีคิดจะทำอะไรกันแน่ ??


        ร่างสูงเดินมายังห้องน้ำหลังร้านเหล้าก่อนจะกดรับสายทันทีที่จีซานโทรเข้ามาใหม่หลังจากเขาพลาดสายไปเมื่อครู่

        “ มีอะไรหรือเปล่าจีซาน ? ”

        ( เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับคุณจองกุก )








Talk to me 
ว้าว.....
โทษทีไรต์อัพช้าไปหน่อยช่วงนี้การบ้านเยอะะ
แต่ไรต์ก็กลับมาแล้วนะ!!!!!
ไม่รู้จะบอกอะไร....มันพูดไม่ออก...แต่คุณเขาจุ๊บุ๊ๆๆๆกันแล้วแม้อาจจะเมาก็เถอะเนาะแต่ยังไงไรต์ก็โอเคค อิอิ
เรื่องจูบนี่เร็วไปไหมมน้องยังเล็กยังน้อย หืมม555 ทุกอย่างเหมือนจะลงตัวแต่ยังหรอกไรต์บอกไว้ก่อนเลยย
แล้วมีเรื่องเกิดขึ้นอีกแล้วว เรื่องไรหว่าา
ไม่บอกหรอกแบร่ๆๆๆ
ติดตามได้ตอนหน้าเลยนะค้าบบบ
ยังไงก็คอมเม้นกันเข้ามาเป็นกะลังใจให้ไรต์ชื่นใจหน่อยย
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะะะ(ไรต์ยังไม่ตรวจคำผิดนะค้าบ)
ยังไงก็ไปพูดคุยทวงฟิคได้ @imimsofine
#คนของสกุลจอน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

274 ความคิดเห็น

  1. #160 wdjkjm (@wdjkjm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 21:52
    กรี๊ดดดดดด เพิ่งเคยอ่านเพิ่งเคยเห็นด้วย ดีมากกกกก ภาษาสวยมากเลยค่ะไรต์ สู้ๆๆๆๆๆๆนะคะ น้องจีมินสู้ๆด้วยนะลูกกกกกกกกก
    #160
    0
  2. #146 Bamby Bamby (@bamby15) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 12:46
    จะเขินก็เขินไม่สุด รู้สึกหน่วงๆเพราะเอาแต่บอกว่าต้นเหตุคือแอลกอฮอล์ ฮือออ สงสารน้อง (แต่ถ้าได้กันก็คือแซ่บฟหกาหวไฝกงหง)
    #146
    0
  3. #145 NaAuAhgase (@NaAuAhgase) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 00:03

    ปากพี่ลั่นไปเองงงง.เล่นซะน้องเคลิ้มเชียวนะ!!
    #145
    0
  4. #144 sunarthid (@_FangFang_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 16:45
    กี๊ดดดดดดด
    #144
    0
  5. #143 Ycrjira (@iambaitoey) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 08:30
    เขาจูบกันแล้ว!!! ถึงจะเมา ( ถึงจริงๆจะยังมีสติรู้เรื่อง) ก็เถอะ คุณจอนยังคิดว่าเพราะแอลถึงจูบน้อง ไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองหน่อยหรอ แงงง เกิดอะไรขึ้น เรื่องที่วีทำคือเรื่องที่จีซานกไลังจะบอกจองกุกใช่มั้ย ค้างมากกก รอนะคะ
    #143
    0
  6. #142 Yadapat_JKJM (@Yadapat_JKJM) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 07:51
    ค้างงงงงแง้
    #142
    0
  7. #141 soulnuneread (@soulnuneread) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:55
    เอ้า เกิดอะไรขึ๊นนนนน ค้างมากค่ะไรท์ ตัดแบบนี้ เงิ่บไปเลย วีจะทำอะไร แล้วจีซานมีเรื่องอะไร ติดตามนะคะ รอๆ
    #141
    0
  8. #140 Kittimaphon_faii (@Kittimaphon_faii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:36
    รอออออ
    #140
    0
  9. #139 jjacksonn7 (@JibParisa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:25
    อะไรกันเนี่ย วีคิดจะทำอะไร
    #139
    0
  10. #138 JiminKK (@JiminKK) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 21:05
    รอๆๆๆ น่าติดตามมากๆ
    #138
    0
  11. #137 pangjmjk (@pangjmjk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 21:03
    โอ้ยไม่รู้สิความรู้สึกบอกว่าอยากให้จีมินเปลี่ยนสกุลจัง5555
    #137
    0
  12. #136 Phiengfar_0112 (@Phiengfar_0112) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:58
    รอนะคะ ☺️
    #136
    0
  13. #135 Ddochi (@xzmay) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 20:54
    อมก.คือบับบบอึดอัดแทนจีมินน

    แล้วพี่วีพี่จะทำอะไรรนุ้งจีมมมม
    #135
    0