คนของสกุลจอน Jeon's men..{ Kookmin ft. Vmin }

ตอนที่ 9 : Chapter 8 : " You and I "

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    17 มิ.ย. 62



" You and I "


คงเป็นอีกวันที่จองกุกยังคงยุ่งอยู่กับการทำงาน โชคดีที่ยังมีเลขาอย่างจีซานคอยดูเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้ส่วนจีมิน..ก็ดีขึ้นมามากแล้วหลังจากนอนซมอยู่หลายวัน เขาเองก็แอบลอบแวะไปหาบ้างยามเจ้าตัวหลับเพราะว่าถ้าตื่นล่ะก็..เขามักจะโดนไล่ออกมาทุกที ทั้งที่ตัวเองเป็นเจ้านายและเขาก็ไม่เคยยอมจีมินเลยสักครั้งแต่ท่าทางเฉยชานั่นมันกลับทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นไปอีก

นี่แหละที่ว่าจีมินเก่งเรื่องปั่นหัวเขา..แต่ยังไงซะเขาก็เป็นเจ้านาย เขาไม่มีทางยอมจีมินไปซะทุกเรื่องหรอก

“ ผมไม่ไป ”

“ นายไม่มีสิทธิ์มาขัดฉัน ” จองกุกพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดเมื่อคนที่ไม่มีท่าทีที่จะเจ็บป่วยและหายดีแล้วไม่ยอมกลับมาทำหน้าที่แถมยังมายืนเถียงเขาฉอดๆ อีก “ อีกอย่างนายก็หายดีแล้วนี่ ”

“ ผมจะหายไม่หายมันก็เรื่องของผม ”

“ เรื่องทุกเรื่องของนายมันก็คือเรื่องของฉัน ”

ร่างเล็กที่ยืนกอดอกก้มหน้าลงมองผู้เป็นนายอย่างอารมณ์เสียภายในบ้านพักของตนเองไม่ต่างจากจองกุกที่มองมาที่เขาเช่นกันเพียงแต่สายตาที่ทำไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่เพิ่งจะทำร้ายร่างกายเขาไปนี่มันน่าหมั่นไส้เสียจริง

“ เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ฉันให้เวลาอีก 30 นาทีต้องไปเจอฉันที่รถ ” จองกุกลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะสั่งให้เลขาคนสนิทอีกคนของตนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดีกว่าเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวสีน้ำเงินเพราะวันนี้คนตัวเล็กจะต้องไปดูงานกับเขาแทนจีซาน

“ แต่ผม.. ”

“ ฉันไม่ชอบพูดซ้ำซากนะจีมิน ”

“ อ่อ งั้นก็เลิกพูดสักทีซิ ”

“ อย่ามาพูดแบบนั้นกับฉันจีมิน ” เสียงทุ้มต่ำลงจนทำจีมินเลือกที่จะเงียบราวกับเป็นระบบอัตโนมัติเพราะไม่ว่าจะสักกี่ครั้งที่เขาอยากจะเถียงอยากจะต่อต้านแต่ทุกครั้งที่คุณจองกุกทำเสียงแบบนั้นเขาต้องหยุดพูดทันทีแต่ใบหน้าและแววตายังเผยแววอารมณ์เสียและไม่ยอมใคร

โดยเฉพาะกับผู้ชายที่ชื่อว่าจอน จองกุก

จองกุกเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าของจีมิน จ้องมองดวงตาคู่เล็กคู่สวยที่ที่แข็งกร้าวราวกับเด็กดื้อที่ไม่ยอมฟังคำสั่งของพี่เลี้ยง

“ ไปเปลี่ยนชุด เดี๋ยวนี้ ”

“ ไม่ ” จีมินเอ่ยปฏิเสธเด็ดขาดก่อนจะได้เห็นว่าแทนที่คุณจองกุกจะอารมณ์เสียและอาจจะทนกับเขาจนยกเลิกที่จะพาเขาไปด้วยแต่อีกคนกลับแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย

จองกุกยังคงเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะค่อยๆ ย่างก้าวเข้าหาคนตัวเล็กที่เริ่มมีท่าทีเลิ่กลั่กเผยออกมาเมื่อเห็นว่าเขาเดินเข้าไปใกล้มากขึ้นจนเกือบจะชนกันมันทำให้จีมินต้องก้าวเท้าถอยหลังห่างไปเรื่อยๆ แต่คุณจองกุกก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดจนเขาหมดทางหนีเมื่อแผ่นหลังเขาไปกระทบกับผนังห้องนั่งเล่น

“ นี่… ”

“ จะไปเปลี่ยนเองหรือให้ฉันไปช่วยเปลี่ยนล่ะหืม ? ” 

หัวใจของจีมินเต้นแรงเหมือนแทบจะทะลุออกมายามได้ยินคำพูดที่ทำให้เขาถึงกับชะงักพร้อมกับน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่แตกต่างจากก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับเหวบวกกับสายตาที่แสนจะเจ้าเล่ห์นั่นอีก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณจองกุกถึงเป็นที่หมายปองของสาวๆ ก็ไอ้แค่ท่าทีแบบนี้ใครเห็นก็ยอมเดินตามต้อยๆ แล้วขนาดเขาเองยังใจสั่นขนาดนี้

เหมือนกับเวลาหยุดหมุนจีมินที่เงียบไปเกือบนาทีเนื่องจากเผลอลอบมองใบหน้าหล่อคมอย่างไม่รู้ตัว ทั้งริมฝีปากเซ็กซี่ ดวงตาที่เจ้าเล่ห์แสนกลและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ใบหน้าที่แสนจะเพอร์เฟคราวกับเทพบุตรแต่แท้จริงภายในเขากลับเป็นซาตานใจร้ายแสนโหดเหี้ยม..แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นซาตานที่ทำให้คนอย่างเขาตกหลุมรัก…อ่า นี่เขาคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย เขาจะไม่มีทางยอมให้คุณจองกุกเพียงเพราะมาพูดอะไรแบบนี้ใส่เขาหรอกนะ

“ ผะ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ” จีมินที่ได้สติเอ่ยออกมาเสียงดังเพื่อปกปิดเสียงของหัวใจที่เต้นดังอยู่ด้านใน

“ แต่ก็ยังทำตัวเป็นเด็ก ” จองกุกเอ่ยค้าน

หึ เด็กไม่เด็กไม่รู้แต่ตอนนี้เด็กดื้อกำลังยืนเถียงเขาอยู่แน่ๆ

“ คุณ.. ”

“ ฉันให้แค่อีก 20 นาทีถ้ายังไม่ยอมไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันเนี่ยแหละจะเป็นคนเปลี่ยนให้เอง ”




         “ โอเค ผมหายดีแล้วแต่ปกติมันควรจะเป็นพี่ไม่ใช่หรือไง ? ” จีมินเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจเมื่อตอนนี้ทั้งเขาและพี่ชายยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นในคฤหาสน์และเขาก็ยืนมองพี่ชายตัวเองที่กำลังขณะยืนเช็คแฟ้มตารางงานของคุณจองกุกในวันนี้ก่อนจะยื่นให้จีมินซึ่งแฝดคนน้องก็รับมันไปอย่างไม่เต็มใจนัก

มันก็จริงที่เขาหายดีแล้วและควรกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองแต่ถ้าตามความเป็นจริงและสิ่งที่เป็นมาตั้งนานแล้วคือหน้าที่ของเขาคือการดูแลและปกป้องคุณจองกุกจากอันตรายซึ่งแน่นอนว่าหน้าที่นั้นไม่แตกต่างอะไรจากหน้าที่ของพี่ชายของเขานักแต่มันต่างกันตรงที่สิ่งที่เขาทำนั้นส่วนใหญ่มันผิดกฎหมายอย่างเช่นการกำจัดหนอนบ่อนไส้โดยการยิงหัวมันทิ้งซะก่อนจะเอาไปถ่วงลงแม่น้ำแต่สิ่งที่พี่เขาทำคือการดูแลเรื่องงานต่างๆ ของคุณจองกุกอย่างเรื่องบริษัทอะไรประมาณนั้น

แน่นอนว่าเขาชอบในสิ่งที่เขาทำอยู่เพราะเรื่องการใช้ความรุนแรงเป็นสิ่งที่เขาถนัดแต่ถ้าจะให้เขาคอยเดินตามคุณจองกุกเพื่อจดรายละเอียดต่างๆ เวลาประชุมหรือคุยกับพวกนักธุรกิจที่คอยมาเสนอข้อเสนอต่างๆ เพื่อจะร่วมเป็นหุ้นส่วนซึ่งคนพวกนั้นส่วนใหญ่มักจะทำเสแสร้งทำเป็นหวังดีแต่ที่แท้ก็หวังเพียงกำไรจากธุรกิจ..แค่คิดก็น่าเบื่อจะตายแล้ว

“ ยังไงซะนั่นก็ถือว่าเป็นหน้าที่ของนาย นั่นคือตารางงานของคุณจองกุกทั้งหมดวันนี้ ”

“ มีแค่ประชุมตอนเช้า ? ” จีมินขมวดคิ้วลงเมื่อตารางงานทั้งหมดของวันนี้มีแค่ประชุมในตอนเช้าที่บริษัทและไม่มีกำหนดงานมากกว่านั้นนอกจากรายละเอียดการประชุมต่างๆ

“ ไม่รู้สิ ” จีซานยักไหล่เบาๆ ราวกับทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นทั้งที่จริงๆ เขารู้ว่าพี่ชายเขาคือคนที่รู้เรื่องของคุณจองกุกอยู่แล้ว

“ เอาเถอะ ยังไงผมก็คงเปลี่ยนใจไม่ได้อยู่ดี ” น้องชายฝาแฝดของเขาเอ่ยอย่างยอมแพ้

“ หึ ดีแล้ว ” จีซานเอ่ยพลางยกยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้เพราะตอนนี้น้องของเขาแม้จะไม่เต็มใจจะทำหน้าที่นี้แต่ก็ต้องยอมทำเมื่อคัดค้านอะไรไม่ได้มากหลังจากก่อเรื่องไปเมื่อหลายคืนก่อน “ แล้วอย่าไปก่อเรื่องอะไรอีกล่ะ ”

“ เรื่องนั้นก็ไม่แน่ ”

“ เดี๋ยวก็ได้เจ็บตัวอีกหรอก ” พี่ชายเอ่ยเตือนน้องของตัวเองเบาๆ

“ หึ ครั้งนี้ผมไม่ยอมหรอกและถ้าเป็นอย่างนั้นจริงผมก็จะ… ”

“ ทุกอย่างพร้อมหรือยัง ? ” เสียงของคุณจองกุกดังขึ้นมาขัดบทสนทนาของสองพี่น้องพร้อมกับร่างสูงในชุดสูทสีกรมท่าแสนดูดี

“ ครับ ผมเตรียมรถไว้ให้แล้ว ” จีซานบอก

“ ดี..งั้นเราไปกันได้แล้ว ” จองกุกหันไปบอกกับจีมินซึ่งตอนนี้อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกไทด์และกางเกงขายาวสีดำ

จีมินกรอกตาไปมาเมื่อเห็นร่างสูงเดินออกไปแล้วและเขาคงจะต้องเดินตามออกไปสินะ

“ ไว้เจอกันนะครับ ” จีมินหันไปบอกกับจีซาน

“ อืม ไว้เจอกันพรุ่งนี้ ”

“ พรุ่งนี้ ?? ”

“ รีบไปเถอะหน่า ”




         การประชุมบริษัทดูเหมือนจะผ่านไปได้ด้วยดีเพียงแต่ว่ามันเป็นอะไรที่โคตรจะน่าเบื่อสำหรับปาร์ค จีมินเลยและถึงแม้คุณจองกุกจะบอกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้จดรายละเอียดสำคัญต่างๆ ในการประชุมนี้แต่มีหรอที่คนอย่างเขาจะต้องมานั่งฟังอะไรบ้าบอพวกนี้แล้วต้องมานั่งจับใจความสำคัญเพื่อเขียนมันลงบนกระดาษบางๆ ที่เขาโคตรอยากจะขยำมันให้เป็นก้อนยับยู่ยี่แล้วขว้างใส่คุณจองกุกซะ

เอาเถอะ วันนี้ก็มีแค่นี้อย่างน้อยเขาจะได้กลับบ้านซะที

“ เดี๋ยวฉันขับเอง ”

“ หืม ? ”

“ อย่าถามอะไรให้มันน่ารำคาญ ขึ้นไปนั่งบนรถ ” ร่างสูงของจองกุกเดินมาหยิบกุญแจรถคันหรูที่จอดอยู่บนชั้นวีไอพีจากมือของจีมินก่อนจะอ้อมเข้าไปนั่งที่ฝั่งคนขับ

“ เหอะ นี่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย ” จีมินบ่นพึมพำเบาๆ ก่อนจะแอบทำหน้าล้อเลียนคุณจองกุกที่ทำมาเป็นบ่นนู่นนี่เขาทั้งที่เขายังไม่ทันได้ทำหรือได้พูดอะไรเลยก่อนจะยอมเปิดประตูเข้าไปนั่งบนรถฝั่งข้างคนขับ

แม้จะแอบแปลกใจอยู่นิดหน่อยที่คุณจองกุกอาสาขับรถขากลับเองเพราะอย่างที่ทุกคนน่าจะรู้ว่าผู้มีอิทธิพลอย่างคุณจอน จองกุกไม่จำเป็นต้องมาขับรถเองด้วยซ้ำแต่จีมินก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรเพราะแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน..เขาจะได้หลับใส่อีกคนไปเลย อยากขับนักนี่

“ คุณจองกุก นี่ไม่ใช่ทางกลับคฤหาสน์นะครับ ” จีมินเอ่ยบอกเมื่อจองกุกหักรถเลี้ยวไปอีกทางที่ตรงข้ามกับทางกลับคฤหาสน์สกุลจอน

“ อืม ” จองกุกตอบกลับอย่างไม่รู้สึกรู้ร้อนรู้หนาวนั่นทำให้จีมินคิดว่าคุณจองกุกไม่ได้หลงทางกลับบ้านของตนแต่เขาตั้งใจที่จะไปที่ไหนสักแห่ง “ เพราะเราจะไปปูซานกัน ”

“ ห้ะ?!! ”



รถคันหรูเคลื่อนไปตามถนนตามแนวชายฝั่งของเกาะดองแบกโซมในเมืองปูซานและแม้ว่าจะมีเด็กดื้อคนนึงที่ไม่ได้เห็นด้วยหรือเต็มใจมาที่นี่แต่ก็แอบปลื้มใจไม่น้อยที่ได้มาเห็นบรรยากาศในยามเย็นโดยเฉพาะยามที่พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินเช่นนี้

จองกุกแอบลอบหันไปมองจีมินเป็นระยะและก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาเมื่อเห็นเด็กน้อยที่ทำทีท่าโวยวายในทีแรกก่อนมาถึงที่นี่แต่ตอนนี้ใบหน้าขาวแทบจะนาบกับกระจกรถเพื่อจะมองบรรยากาศธรรมชาติที่อยู่ด้านนอกทั้งสายน้ำที่เคลื่อนพริ้วไหว เกาะที่ห่างไกลออกไปท้องฟ้าเฉดสีส้มยามดวงตะวันใกล้ตกดินพร้อมกับนกฝูงใหญ่ที่บินผ่านก้อนเมฆที่ลอยละล่องอยู่ด้านบน..สิ่งที่จิมินเห็นไม่ต่างอะไรจากภาพศิลปะเลยและมันก็ทำให้จีมินรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย

โอเค…เขายอมรับว่าเขารู้สึกดีและพอใจที่ได้มาที่นี่แต่คุณจองกุกมาทำอะไรที่นี่กันแน่

“ ตกลงเรามาทำอะไรที่นี่ครับ ? ” 

“ มาพักผ่อน ”

“ พักผ่อน ? ” จีมินขมวดคิ้วลงอย่างไม่เข้าใจเพราะปกติคุณจองกุกจะใส่ใจกับเรื่องงานมากที่สุดและไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนเขาก็ไม่เคยจะละทิ้งหน้าที่และจากการประชุมแสนน่าเบื่อเมื่อเช้าก็ทำให้เขาเห็นว่างานคุณจองกุกแทบจะล้นมืออยู่แล้วแต่ไหงถึงตัดสินใจมาพักผ่อนที่นี่ได้ล่ะ

“ เลิกล้อเล่นสักทีเถอะครับ ” จีมินเอ่ยเพราะรู้ว่าจองกุกต้องมีงานที่นี่แน่ๆ เพราะไม่มีทางที่จะมาพักผ่อนจริงๆ หรอกและถึงจะมาก็คงไม่เลือกที่จะมากับเขาเพราะเขาอาจจะสร้างเรื่องปวดหัวหรือเป็นตัวปัญหาให้กับจองกุกต่างจากพี่จีซาน..ที่ถ้าได้มากับคุณจองกุก คุณเขาต้องปลื้มใจมากๆ แน่

“ คิดว่าฉันเป็นคนชอบล้อเล่นหรือไง ? ”

ใช่สิ..คุณจองกุกชอบล้อเล่นจะตายไปและเขาไม่เคยสนุกด้วยเลยโดยเฉพาะเวลามาล้อเล่นกับหัวใจของเขา

“ …. ” จีมินเงียบไปสายตาเหม่อมองไปยังทางถนนข้างหน้า ในใจแอบคิดน้อยใจขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นว่าหากพี่ชายของตนเองเป็นคนมานั่งข้างคนขับแทนตนหัวหน้าสกุลจอนอย่างจองกุกคงพอใจไม่น้อย

ป่านนี้คงนึกเสียดายอยู่สินะว่าทำไมถึงไม่เป็นพี่จีซานแทนที่จะเป็นเขา..

“ ถ้าพี่จีซานเป็นคนมากับคุณที่นี่ คุณคงจะพอใจมากแน่ ” 

“ หืม ? ” จองกุกหันไปขมวดคิ้วสงสัยเมื่อไม่เข้าใจในสิ่งที่จีมินพูดขณะที่เขาจอดรถที่หน้าบ้านพักทรงฮันอกหลังหนึ่งติดริมชายฝั่งซึ่งอยู่ห่างจากบ้านหลังอื่นๆ บนเกาะแห่งนี้พอสมควรและดูเหมือนจะเป็นหลังที่ใหญ่ที่สุดซะด้วย

ทำไมเขาต้องพอใจมากอย่างที่จีมินว่าด้วยถ้าเขาเกิดมากับจีซานแล้วทำไมเลขาตัวเล็กถึงพูดถึงพี่ชายของตนเองขึ้นมา

“ ช่างมันเถอะครับ ” จีมินบอกพลางยักไหล่ราวกับทำเหมือนไม่คิดอะไรก่อนจะเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดแล้วเปิดประตูรถออกไปและสัมผัสแรกที่เขาได้สัมผัสคือลมเย็นที่พัดเข้ามากระทบผิวของเขาพร้อมกับกลิ่นไอของกระแสน้ำซึ่งมันทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

จะว่าไปเขาก็รู้สึกอยากจะพักผ่อนขึ้นมาจริงๆ ซะแล้ว

ผ่านไปไม่ถึงนาทีจองกุกก็ลงมาจากรถ จองกุกเดินอ้อมหน้ารถเพื่อที่เขาจะเดินมาหาจีมินที่ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กกำลังพออกพอใจกับบรรยากาศจนลืมไปเลยว่าก่อนหน้านี้ตัวเองแอบอารมณ์เสียและไม่พอใจที่ถูกเขาพามาที่นี่แบบไม่ทันตั้งตัว

“ ชอบที่นี่มั้ย ? ” จองกุกเอ่ยถามเสียงเรียบตามแบบฉบับของเขาแต่ที่แท้มันกลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยน

“ ก็..พอใช้ได้ ” จีมินไหวไหล่พลางเอ่ยขึ้นเสียงแข็งเหมือนกับเขาก็ไม่ได้ชอบอกชอบใจที่นี่มากนักทั้งที่จริงๆ เขากลับชอบมากๆ เพราะที่นี่ ตอนนี้ไร้ซึ่งผู้คน ไร้ซึ่งความวุ่นวายและความปั่นป่วนหรือทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยอยากจะหนีออกมาจากมัน

“ แต่จะดีกว่านี้ถ้าไม่มีเจ้านายขี้บ่นขี้สั่งมาด้วย ” คนตัวเล็กที่ทำเป็นพูดลอยๆ แต่จริงๆ กะเจาะจงไปที่คนๆ เดียว

        “ หึ… ” จองกุกหัวเราะเบาๆ ในลำคอกับคำพูดปากร้ายของจีมินที่ไม่เคยเปลี่ยนไปจากเดิมเลยจริงๆ

        จีมินหันไปมองคุณจองกุกที่ยืนอยู่ข้างๆ อีกครั้งซึ่งตอนนี้อีกคนกำลังใช้สะโพกพิงกับหน้ารถเช่นเขาและไม่ได้มีท่าทีจะอารมณ์เสียหรือหงุดหงิดเลยที่เขาเอ่ยไปแบบนั้นแต่อีกคนเอาแต่ยกยิ้มมุมปากพลางมองไปที่ภาพบรรยากาศดั่งภาพศิลปะด้านหน้า

        แต่ถึงจะเอ่ยไปแบบนั้นกับคุณจองกุกแต่พอมาด้วยกันสองคนแบบนี้มันก็อดดีใจไม่ได้อยู่ลึกๆ ข้างใน ไม่สิ…ดีใจมากๆ เลยต่างหากแต่คงทำให้อีกคนเห็นไม่ได้หรอก

ส่วนจองกุกเองที่ลอบหันมามองคนตัวเล็กเป็นระยะๆ ก็เห็นได้ว่าอีกคนก็แค่ทำเป็นปากแข็งทั้งที่ใบหน้าและรอยยิ้มของอีกคนนั้นเก็บไม่อยู่ จองกุกเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าจีมินยิ้ม..เขาเคยบอกแล้วว่าจีมินนั้นเหมาะกับรอยยิ้มที่สุดแม้อีกคนจะไม่ค่อยจะแสดงมันให้เขาเห็นก็ตามและอย่างที่รู้จีมินคงคิดแน่ๆ ว่าเขาคงไม่มาที่นี่เพียงเพื่อจะมาพักร้อนหรือพักผ่อนเพราะเขาไม่เคยละทิ้งเรื่องงาน

ซึ่ง…เขาก็ไม่ได้คิดจะมาพักผ่อนจริงๆ แต่มาเพื่อ..ง้ออีกคนต่างหากและมันคงไม่มีอะไรดีกว่าการได้มาที่ที่แสนจะสงบหลังจากผ่านเรื่องวุ่นวายมาด้วยกันแบบนี้

ส่วนเรื่องจะหายโกรธเขาหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่งเพราะเจ้าตัวเล็กก็ชอบทำเหมือนโกรธเกลียดเขาตลอดเวลาอยู่แล้วแต่แค่รอยยิ้มนั้นที่เกิดจากปาร์ค จีมิน..แค่นั้นก็ทำให้เขาใจชื้นขึ้นมาได้บ้างหลังจากทำสิ่งที่คิดว่าควรทั้งที่มันอาจจะรุนแรงเกินไปสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นและมันอาจเป็นการทำร้ายจิตใจของอีกคนไปโดยไม่รู้ตัว

“ ตอนนี้ก็มีแค่ฉันกับนายสินะ ” คุณจองกุกเอ่ยขึ้น 

“ ก็คงงั้นมั้งครับ ” จีมินบอกอย่างไม่คิดอะไร

“ …. ”

“ …. ” 

ความเงียบเริ่มปกคลุมคนทั้งสอง ไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ มีเพียงเสียงน้ำที่พัดมากระทบกับฝั่งและเสียงของสายลมที่พัดผ่านพวกเขาไปจนกระทั่งคุณจองกุกเอ่ยคำถามบางอย่างขึ้นมาซึ่งทำให้จีมินถึงกับชะงัก

“ เกลียดฉันมากหรือเปล่า ? ”

“ ทะ ทำไมถึงถามขึ้นมาล่ะ ?? ไม่มีเรื่องจะคุยแล้วหรือไงคุณจองกุก ” จีมินเอ่ยอย่างไม่เข้าใจเพราะอยู่ๆ นายของตัวเองก็เอ่ยถามขึ้นมาซะดื้อๆ แล้วทำไมคุณจองกุกถึงต้องคิดว่าเขาเกลียดด้วย..ใช่ เขาโกรธในเรื่องที่คุณจองกุกเคยทำเมื่อหลายวันก่อนแต่ก็ไม่เคยรู้สึกแบบนั้นและถึงแม้ว่าเขาจะแสดงท่าทีว่าเบื่อหรือรำคาญ ไม่ชอบอีกคนมากแค่ไหนเขาก็ไม่เคยคิดที่จะเกลียดคุณจองกุกได้สักทีแต่มันกลับตรงกันข้ามเลยล่ะ…

“ แล้วเกลียดหรือเปล่า ? ”

“ ผมเปล่า ” จีมินตอบกลับทันทีพลางส่ายหน้าไปมาช้าๆ

“ งั้นแล้วทำไมถึงเปลี่ยนไปล่ะ ? ” คำถามของคุณจองกุกทำเอาจีมินบอกไม่ถูก แน่ล่ะ..แล้วจะให้เขาตอบยังไงได้ล่ะในเมื่อมันมีอยู่คำตอบเดียวนั่นก็คือ…รัก แต่นั่นไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลยสักนิด

ไม่ดีเลย…

“ รู้มั้ย..ฉันคิดถึงเรื่องของเราสมัยก่อน ” เนื่องจากจีมินเลือกที่จะเงียบนั่นทำให้คุณจองกุกตัดสินใจที่จะเป็นคนพูดเอง “ เราเคยสนิทกันมากไม่ใช่หรอ ? ”

ใช่สิ…เพียงแต่ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนที่เขารักคุณจองกุกมากกว่าความเป็นพี่น้องแต่คุณจองกุกยังคงรักเขาในความสัมพันธ์ของพี่น้องอยู่และเขารู้ว่ามันไม่เคยเปลี่ยนไปมากกว่านั้น..

“ หรือเป็นเพราะฉันที่ทำอะไรผิดไป อย่างเรื่องจี..”

“ ไม่ ไม่ใช่เลย ” จีมินเอ่ยขัดทันทีเมื่อรู้ว่าคุณจองกุกจะพูดอะไร เรื่องคุณจองกุกกับพี่เขามันก็แค่ส่วนหนึ่ง..แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นแต่ทั้งหมดมันเป็นเพราะความรู้สึกของเขาต่างหาก

จองกุกที่หันไปมองจีมินอย่างไม่เข้าใจเลยสักนิดถ้าเกิดว่าไม่ใช่เรื่องของเขากับจีซานงั้นจะเป็นเรื่องอะไรล่ะที่ทำให้จีมินต้องถอยห่างจากเขาไปและหลังจากนั้นทุกอย่างก็ผิดแปลกไปหมด ทั้งที่เมื่อก่อนพวกเขาเคยสนิทกันมากแท้ๆ แต่อยู่ๆ คนตัวเล็กก็เลือกที่จะตัดห่างออกไป

“ ผมก็แค่มีเหตุผลของผม ”

“ เหตุผลอะไร ? ”

“ มันก็แค่เรื่องไร้สาระ ” ใช่ มันอาจจะเป็นเรื่องที่โคตรจะไร้สาระเลยก็ได้ถ้าคุณจองกุกรู้

“ แล้วทำไมเราถึงไม่กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนล่ะ ? ” น้ำเสียงทุ้มที่อ่อนลงจนเขาแอบหวั่นใจ ไม่บ่อยนักที่จะเห็นคุณจองกุกเป็นเช่นนี้ทั้งน้ำเสียงและสายตาที่สบกันอยู่ตอนนี้ซึ่งมันแสดงถึงความอ้อนวอนอยู่ภายในมันทำให้จีมินใจสั่น..

ถึงแม้เขาอยากให้เป็นเหมือนเมื่อก่อนมากเพียงใดแต่เขาก็คงทำให้คุณจองกุกไม่ได้ในเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก

“ กลับไปมีแค่เรา..แค่ฉันกับนาย ” จีมินส่ายหน้าช้าๆ กับคำพูดนั้นมันจะมีแค่เราได้ไงในเมื่อคุณจองกุกกับพี่จีซาน.. “ แค่พี่จองกุกกับจีมิน ”

        คุณมันคนใจร้ายคุณจอน จองกุก





Talk to me 
วันนี้มาแบบเบาๆ สบายๆ (หรือเปล่า?)
ยังไม่ได้ตรวจคำผิดน้าามันอาจจะมีผิดนิดหน่อยย
แต่วันนี้คุณจกุกนี่ยังไงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแล้วดูคุณเขาพูดสิ
ทีนี้จะเอาจีซานไปไว้ไหนนน กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอะไร เชอะ!!
ส่วนจีมินก้ยั่มใจอ่อนนะลูก
จองกุกก้จะเอาสองคนเลยหรือไงง
คนพี่ก็ห่วงคนน้องก็หวง จะเอาไงๆ
วันนี้ดูไม่มีไรมากแต่หลังจากนี้...ไม่บอกกก
รอติดตามเอาเองนะจ๊ะ
รักคนอ่านทุกคนนน คอมเม้นเปนกะลังใจให้เราด้วยน้า1คอมเม้นล้านกะลังใจ
#คนของสกุลจอน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

274 ความคิดเห็น

  1. #214 opor-bb1 (@opor-bb1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 20:03
    อย่าทำอย่างนี้ไม่ว่ากับใคร เข้าใจมั้ยยยยย เข้าใจม้ายจองกุกกก เธออย่ามาให้ความหวังน้องงง
    #214
    0
  2. #134 sarisa2005 (@sarisa2005) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 01:32

    ไม่รักจีมินก็อย่าให้ความหวังจ้าาา สงสาร
    #134
    0
  3. #132 Ycrjira (@iambaitoey) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 17:46
    จองกุกถ้าไม่คิดอะไรก็อย่าให้ความหวังน้องแบบนี้ เหมือนจะรู้กับน้อง แต่มันก็แบบ..แล้วกับจีซานล่ะ นายรู้สึกกับน้องยังไงก็พูดออกมาสิ อยากให้เปฺ็นพี่น้อง หรือแบบคนรัก ชุ้นสงสารน้อง
    #132
    0
  4. #131 Alicelee (@tammin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 17:21
    ถ้าไม่คิดอะไรอย่าให้ความหวังน้องงง
    #131
    0
  5. #130 Kittimaphon_faii (@Kittimaphon_faii) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 17:09
    รอออออ
    #130
    0
  6. #129 modminn (@modmendes) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 15:52
    เหมือนจองกุกก็รู้สึกเหมือนจีมินอ่ะฮืออออสงสารน้องงง
    #129
    0
  7. #128 melon_v (@melon_v) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 06:14
    แง อยากให้จีมินกล้าบอกออกไป เผื่อจองกุกจะมีใจตรงกันก็ได้แง
    #128
    0
  8. #127 awaerp (@preawaelfthai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 05:21
    สงสารทุกตัวละครเลยงื้ออ
    #127
    0
  9. #126 jjacksonn7 (@JibParisa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 00:01
    กรี๊ดดดดดด ทำอะไรให้มันชัดเจนสักที อย่ามาให้ความหวังน้องนะ!!!
    #126
    0
  10. #125 btsjikookmin (@btsjikookmin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 23:52
    รอค่าาาา สุ้ๆๆๆๆ
    #125
    0
  11. #124 sarinrin (@libppk_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 22:51
    ทีมแฝดดดดดดดดด รอลุ้นหลังจากนี้ไม่ไหวแล้วแต่ตอนนี้คุณจอนละมุนจนปูซานเป็นสีชมพูไปหมด สงสารน้องจีมินฮือนี่ว่าไม่ว่าจะคุณคิมหรือคุณจอนคือร้ายกาจทั้งคู่ ต้องมีเกียมทิชชู่แน่ๆ รักนะความดีงามในตอนนี้สนุกเหมือนเดิมเพิ่มเติมคืออมยิ้มตามน้องจีมิน รอนะคะเป็นกำลังใจอันใหญ่ๆให้ด้วย💚💜
    #124
    0
  12. #123 nongpwonce (@TTPR123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 22:44
    แงแออ คุณจอนน่ะแสนน่าร้ากก อ่านไปนี่แอบเขินนะคะ แต่อยากร้องไห้ด้วย ;;;8;;;
    #123
    0