最佳女配(快穿): ร้อยชาติรัก ยอดนางรอง(Quick time travel)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 166,341 Views

  • 2,739 Comments

  • 5,765 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    971

    Overall
    166,341

ตอนที่ 14 : บทที่ 12 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    19 พ.ย. 59



บทที่ 12 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (1)



ไม่กี่วันผ่านไป อวี่ฉีก็มาถึงนิยายเรื่องใหม่

นางเอกของนิยายเรื่องนี้ชื่อว่า ซูเวยเวย ครอบครัวยากจนแต่เข้มแข็ง ใช้ชีวิตอยู่กับแม่และน้องสาว ประคับคองกับมาตั้งแต่เล็ก ปีนั้นตอนอายุสิบแปดแม่ของเธอป่วยหนัก เพื่อจ่ายค่าเรียนของตัวเองและน้องสาวกับค่ารักษาพยาบาลจำนวนมหาศาลของแม่ เธอจึงติดตามผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า หานเซ่า

ถ้าผู้ชายคนนี้คือพระเอกละก็ เช่นนั้นนิยายเรื่องนี้คงสามารถติดแท๊ก ขังรักหักสวาทได้อย่างเต็มภาคภูมิ เสียดายที่เขาเป็นได้เพียงแค่พระรองฝ่ายร้ายเท่านั้น ซูเวยเวยไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อเขาเลยสักนิดเดียว สาวน้อยที่ทั้งไม่มั่นใจในตัวเองและรักเกียรติของตัวเองส่วนมากมักเป็นเช่นนี้ ถ้าคุณเหยียบย่ำเกียรติของเธอแล้วละก็ ถึงแม้คุณจะให้เงินทองช่วยเหลือเธอมากมายเท่าใด เธอก็จะรู้สึกว่าคุณใช้อำนาจฟาดหัวเธออยู่ดี

พระเอกตัวจริงของเรื่องคืออาจารย์มหาวิทยาลัยของเธอ หลินเซียวผู้ชายที่อ่อนโยนสง่างาม มีความรู้กว้างขวางคนหนึ่ง ซูเวยเวยเห็นเขาในคลาสครั้งแรกก็รักเขาเข้าแล้ว ดังนั้นแท๊ก ขังรักหักสวาทไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงได้กลายมาเป็นความรักระหว่างอาจารย์และลูกศิษย์ที่ติดแท๊ก รักต้องห้ามเสียได้ และที่รันทดที่สุดคือซูเวยเวยรักอาจารย์ของตัวเอง แต่ไม่อาจไม่ใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้ชายอีกคนเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไป

ที่จริงแล้วหานเซ่าคนนี้นับได้ว่าทำเรื่องชั่วช้าน้อยที่สุดเท่าที่อวี่ฉีเคยประสบพบเจอมาในนิยายเรื่องใดๆ สิ่งเดียวที่เป็นตราบาปของเขาคือการครอบครองนางเอกเท่านั้น ไม่ได้ รักเธอดังนั้นจึงปล่อยเธอไปมีความสุข ผลที่ตามมาคือถูกครอบหัวโขนที่ได้ชื่อว่าเป็นพระรองตัวร้าย

ส่วนอวี่ฉีได้ข้ามภพมาเป็นเด็กสาวที่ชื่อว่า ซูอวี่ฉีใช่แล้ว เธอเองก็นามสกุล ซู เช่นกัน เป็นน้องสาวที่ซูเวยเวยประคับประคองเลี้ยงดูกันมา ตั้งแต่เล็กสองพี่น้องขาดความรักจากพ่อ จึงชอบผู้ชายประเภทเดียวกัน  ดังนั้นน้องสาวซูอวี่ฉีที่ได้ติดตามซูเวยเวยไปกินข้าวกับพระเอกหลินเซียวมื้อหนึ่งแล้ว ก็หลงรักผู้ชายอบอุ่นคนนี้ เริ่มแก่งแย่งชิงหัวใจของชายคนนี้กับพี่สาว และได้ชื่อว่าเป็นนางรองตัวร้ายทันที

ที่จริงแล้วคราวนี้ขอเพียงอวี่ฉีทำให้หานเซ่ารักตัวเองได้ ไม่ให้เขาไปยุ่งเรื่องราวระหว่างพี่สาวซูเวยเวยและอาจารย์หลินเซียว ภารกิจของนิยายเรื่องนี้ก็เสร็จสมบูรณ์

เพียงแต่หานเซ่าเข้าหาไม่ง่ายดายเหมือนหลินเซียว ซูอวี่ฉียังไม่เคยพบเขาเลยสักครั้ง และไม่มีโอกาสได้พบเขา หลังจากซูเวยเวยติดตามเขาแล้วก็ย้ายไปอยู่คฤหาสน์ของเขาเป็นนกน้อยในกรงทอง ส่วนซูอวี่ฉียังอยู่ที่บ้านหลังเดิม ทุกเดือนจะได้รับเงินที่พี่สาวส่งมาเพื่อใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน

ดังนั้นอย่าได้พูดถึงการทำให้หานเซ่ารักตัวเองเลย ขนาดการจะพบหน้าเขาสักครั้งยังเป็นเรื่องยาก

แต่แค่วันที่สามที่อวี่ฉีข้ามภพมาถึง โอกาสก็มาถึงแล้ว

เย็นวันนั้นเธอรับโทรศัพท์สายหนึ่ง เป็นซูเวยเวยโทรมา

เสียงขึ้นจมูกและเสียงสะอื้นทำให้อวี่ฉีรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้ เธอชะงักไปครู่หนึ่งถึงเรียกพี่สาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ถามว่าเธอเป็นอะไร ซูเวยเวยไม่พูดจา นานทีเดียวถึงขอร้องเธอด้วยเสียงแหบพร่า “ฉีฉี มารับพี่ได้ไหม พี่ไม่มีที่ไปแล้ว”

อวี่ฉีพลันเข้าใจว่าเธอทะเลาะกับหานเซ่าอีกแล้ว สันชาตญาณบอกว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุด ไม่อาจปล่อยผ่านได้

เพียงแต่ทางด้านซูเวยเวยกลับรู้สึกตัวได้ก่อนว่าเวลานี้ก็ไม่เช้าแล้ว ให้เด็กผู้หญิงมัธยมปลายออกจากบ้านมารับตัวเองก็จะเป็นการเอาแต่ใจตัวเองเกินไป ดังนั้นจึงตั้งสติแล้วฝืนหัวเราะออกมา “พี่พูดเล่นน่ะฉีฉี พี่ไม่เป็นไร ไม่ต้องมารับพี่หรอก พี่จะกลับไปเอง”

อวี่ฉีรีบพูดทันที “พี่อยู่ไหน ฉันจะไปรับพี่เดี๋ยวนี้เลย”

“ไม่ต้อง ดึกแล้ว...”

อวี่ฉีแทรกขึ้น น้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “พี่อยู่ไหน”

ซูเวยเวยยอมแพ้ บอกที่อยู่กับเธอไป อวี่ฉีปลอบเธอสองประโยคก็วางหูโทรศัพท์ เปลี่ยนชุดเตรียมตัวออกจากบ้าน ครุ่นคิดถึงท่าทีของการไปรับคนว่าต้องทำยังไง ก่อนค้นหาเสื้อคลุมที่ซูเวยเวยที่ทิ้งเอาไว้ที่บ้านแล้วพกไปด้วย จากนั้นล๊อกประตูก่อนออกเดินทาง

ไม่มีชาติกำเนิดที่ดีเหมือนหลายชาติก่อน อวี่ฉีจึงได้แต่เอามือถือออกมาหาเส้นทาง โดดขึ้นนั่งรถเมล์ได้ก็รีบไป

รถเมล์วิ่งออกไปในทิศทางที่เปลี่ยวขึ้นเรื่อยๆ ยี่สิบกว่านาทีต่อมา อวี่ฉีก็ลงจากรถ ยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ไร้ผู้คนมองกราดไปรอบด้าน ที่ไม่ไกลออกไปหน้าธนาคาร ICBC เธอเห็นซูเวยเวยนั่งอยู่บนขั้นบันได

เธอสวมใส่ชุดราตรีเปลือยแผ่นหลังสีขาวราคาแพง เท้าสวมใส่ส้นสูงสิบเซนติเมตร ลำคอสวมใส่สร้อยเพชรราคาไม่ธรรมดา กลับไม่แลดูมีสง่าราศีเลยสักนิด แต่กำลังก้มหน้าเหมือนลูกสุนัขที่ถูกเจ้านายทิ้งไว้ ขดตัวสั่นน่าสงสารท่ามกลางลมหนาว

เธอแทบไม่อยากจะเชื่อ ในสภาพอากาศเช่นนี้ซูเวยเวยที่สวมชุดแบบนี้กลับสามารถอยู่ข้างนอกได้นานเกือบครึ่งชั่วโมง

ปลายเดือนหนึ่ง เป็นช่วงที่อากาศหนาวเย็นที่สุดของเมืองนี้ ทั้งยังเป็นช่วงกลางคืนที่หนาวที่สุดของวัน คนจำนวนน้อยไม่กี่คนบนถนนล้วนกระชับคอเสื้อรีบจ้ำกลับที่พัก พันผ้าพันคอแน่นหนาแล้วก็ยังหนาวจนหน้าแดง แต่เธอกลับไม่ได้สวมแม้กระทั่งเสื้อคลุม เปลือยผิวแผ่นหลังนั่งอยู่ท่ามกลางลมหนาวดั่งใบมีดเฉือนเนื้อ

อวี่ฉีวิ่งเยาะๆ เข้าไปหา คลุมเสื้อกันหนาวที่คล้องแขนไว้ให้กับเธอ

ซูเวยเวยสั่นน้อยๆ ก่อนเงยหน้ามองเธอ พร้อมยิ้มอย่างขมขื่น ใช้เสียงแหบพร่าเรียกเธอ “ฉีฉี”

อวี่ฉีขานรับคำหนึ่ง ลูบใบหน้าเย็นเฉียบของเธอ “เกิดอะไรขึ้น”

ซูเวยเวยส่ายหน้า ไหล่สองข้างคล้ายแบกรับน้ำหนักหมื่นพัน ตาคิ้วที่งดงามแสดงความเหนื่อยล้ามากมาย

อวี่ฉีโอบเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด หางตาเหลือบมองเห็นเงาร่างสูงสง่าท่ามกลางความมืดมิดของราตรี จึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยสันชาตญาณ

ดึกมากแล้ว ถึงแม้ดวงไฟของหมื่นครัวเรือนจะเปิดสว่างไสว แต่ไม่สามารถเพิ่มความอบอุ่นให้ราตรีที่เยือกเย็นเลยแม้แต่น้อย และเขายืนนิ่งอยู่ในสีของราตรีในส่วนที่มืดมิดที่สุด สูทดำล้วนทั้งร่างคลุมไว้ด้วยโค้ตยาวดำสนิท รูปร่างสูงโปร่งเหมือนฝักดาบ มองจากที่ไกลๆ เห็นหน้าตาไม่ชัด เพียงรู้สึกว่ารอบร่างกายของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายเคร่งขรึมเย็นชา คล้ายภูเขาน้ำแข็งสูงใหญ่ที่ตั้งตะหง่านในผืนมหาสมุทรดำทมิฬ แรงกดดันมากมายเหลือเกิน

อวี่ฉีอดถามขึ้นไม่ได้ “คนนั้นคือหานเซ่าหรอ” ซูเวยเวยมองตามสายตาของเธอไป เพียงแค่สายตาเดียวก็เบี่ยงหน้า พ่นลมหายใจออกทางจมูกครั้งหนึ่ง

หรี่ตาครู่หนึ่ง อวี่ฉีก็ย่อกายสบตากับซูเวยเวย แววตาสงบนิ่ง “พี่ ยังมีเงินเก็บอยู่เท่าไหร่ พอจ่ายค่ารักษาของแม่ในแต่ละวันตลอดไปหรือเปล่า” หยุดครู่หนึ่ง ไม่รอให้เธอตอบก็รีบพูดขึ้นอีกว่า “ยังมีค่าเรียนของฉันและพี่อีกล่ะ พี่ไม่ได้อยากไปเรียนต่างประเทศหรอกหรอ เรื่องพวกนี้ล้วนต้องใช้เงินไม่ใช่หรอ อย่างน้อยในตอนนี้ ตอนที่พวกเรายังไม่มีความสามารถพอจะหาเงินเองได้ พวกเรายังต้องการเขาอยู่”

ขนตาของซูเวยเวยสั่นกระพือถี่ ครู่หนึ่งถึงพูดเสียงต่ำว่า “ฉีฉี น้องไม่รู้ว่าเขาคนนี้...” ชะงักไป คล้ายกำลังหาคำมาพรรณนา น้ำเสียงมีความลังเล “อุปนิสัยของเขาแปลกประหลาดเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว ปลีกวิเวกเย็นชาจนยากจะเอาใจ อยู่ด้วยกันกับเขาพี่เพียงรู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งกายใจ...”

“อย่างนั้นฉันไปเอง” อวี่ฉีพูดเรียบๆ น้ำเสียงสงบนิ่งและเข้าใจ “พี่ควรพักได้แล้ว พี่สาวคะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปให้ฉันดูแลพี่และแม่เอง พี่สามารถไปไล่ตามหาคนที่พี่ชื่นชอบ สามารถทำเรื่องที่พี่ต้องการทำได้ทุกอย่าง”

ซูเวยเวยอึ้งไป แล้วตอบออกมาโดยไม่ต้องคิดทันที “ไม่ได้”

อวี่ฉีไม่ได้พูดจา สุดท้ายยืดตัวขึ้นกอดอีกฝ่ายครั้งหนึ่ง จากนั้นก็หมุนตัววิ่งไปหาหานเซ่า

เขาไม่ได้อยู่ที่เดิมอีกแล้ว แต่เดินไปยังรถคันหรูสีดำที่จอดอยู่ข้างทางช้าๆ เงาแผ่นหลังสะท้อนความเย็นชาของราตรี แลดูผ่ายผอมเปล่าเปลี่ยว

ในขณะที่เขากำลังจะก้าวขาเข้าไปนั่งในรถ แล้วปิดประตูลง ในที่สุดอวี่ฉีก็เร่งมาถึง เธอพลางหอบพลางเคาะกระจกรถ เผยรอยยิ้มว่านอนสอนง่ายของซูอวี่ฉี

ครู่หนึ่ง กระจกรถก็ค่อยๆ เลื่อนลง อาศัยแสงไฟเพียงเล็กน้อยในรถ ในที่สุดเธอก็ได้เห็นลักษณะของผู้ชายที่นั่งอยู่เบาะหลัง

นิยายต้นฉบับบอกไว้ว่าหานเซ่าอายุสามสิบเจ็ดปี กำลังอยู่ในช่วงอายุที่มีเสน่ห์ที่สุดของผู้ชาย เพียงแต่เขาดูแลร่างกายดีเกินไป วันเวลาไม่ได้ทิ้งร่องรอยบนใบหน้าเขาเท่าใดนัก กลับตกตะกอนความเป็นผู้ใหญ่และเก็บงำประกายไว้ ให้ความรู้สึกมั่นคงพึ่งพาได้

เขาดูแลรักษาร่างกายดี ดูไปแล้วเหมือนแค่อายุต้นสามสิบ โครงหน้าที่งดงามแต่เย็นชาภายใต้แสงสาดส่องกระทบแลดูเด่นชัดยิ่งขึ้น แต่ที่ทำให้ผู้คนจดจำได้ไม่ลืมเลือนคือดวงตาของเขา

ตายาวเรียวเหมือนตาหงส์อ้างว้างเย็นชา คล้ายท้องฟ้ามืดหม่นหลังดอกไม้ไฟจางหาย ลึกลับและคาดเดาได้ยาก

ลมหนาวปะหูดังหวีดหวิว อวี่ฉีจ้องที่ตาของเขา “ท่านหาน ฉันชื่อซูอวี่ฉี น้องสาวของซูเวยเวยค่ะ”

หานเซ่าพยักหน้าน้อยๆ สายตากราดมองผ่านใบหน้าของเธอนิ่งๆ “สวัสดี” ไม่เหมือนกับรูปลักษณ์เย็นชาภายนอก น้ำเสียงเขาต่ำทุ้มอบอุ่น น่าฟังรื่นหู ทั้งช้าและชัดเจน ทำให้ผู้คนเกิดมโนภาพไปว่าเขาง่ายต่อการคบหา

อวี่ฉียิ้มน้อยๆ แขนทั้งสองวางทับกันที่ริมหน้าต่างกระจกรถ “ถ้าอย่างนั้น ท่านเห็นว่าฉันพอใช้ได้หรือไม่คะ”

ร่างกายนี้ก็เหมือนกับลู่อวี่ฉีก่อนหน้านี้ อายุเพียงสิบหกปี ร่างกายยังไม่โตเต็มที่ ยังมีความไร้เดียงสาและอ่อนเยาว์ แต่ขาดความงดงามกดดันผู้คนเหมือนลู่อวี่ฉี เพียงบอกได้แค่ว่าน่ารักเท่านั้น

ถ้าพูดกันจริงๆ แล้ว ซูอวี๋ฉีในตอนนี้ยังไม่สวยเหมือนซูเวยเวย แต่เธอกล้ามาเสนอตัวเองเป็นหมอนข้างอยู่ตรงนี้ก็เพราะมีความมั่นใจ

พนักงานระดับโกลด์อย่างเธอ ไม่เคยยกทัพออกรบในสงครามที่ไม่มีโอกาสชนะ

นิยายต้นฉบับเคยกล่าวถึง หานเซ่าชอบเด็กสาวอายุน้อย บางทีอาจบอกได้ว่ามีอาการของคนรักเด็กอยู่เล็กน้อย ตอนที่ซูเวยเวยติดตามเขาไปมีอายุสิบแปดปี และก่อนหน้านั้นก็มีเด็กสาวที่อยู่กับเขาอีกสองคน คนหนึ่งอายุสิบเจ็ด อีกคนสิบห้า ต่างเป็นอายุที่มีความสดใสงดงามเหมือนดอกไม้แรกแย้ม ดวงตายังมีความไร้เดียงสาของคนที่ยังไม่ได้เผชิญกับโลกโหดร้ายภายนอก

หานเซ่าจับสังเกตเธอ เป็นสายตาของผู้ชายวัยฉกรรจ์มองสาวน้อย ครู่หนึ่งก็ยกมือขึ้นมาอย่างสง่างาม เชิดคางของเธอขึ้นน้อยๆ

นิ้วมือของเขาสวยมาก สีผิวขาวข้อนิ้วชัดเจนได้รูป บางทีอาจเพราะยืนต้านลมหนาวอยู่ข้างนอกนานเกินไป ปลายนิ้วมือของเขาถึงยังมีความเย็นเสียดแทงกระดูก อวี่ฉีเย็นจนสั่นสะท้าน แต่ก็ว่านอนสอนง่ายไม่ได้ถอยออกมา แต่เชิดคางขึ้นน้อยๆ ตามแรงนิ้วของเขายอมให้เขาสำรวจ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้แปรเปลี่ยนไปเลย

ครู่หนึ่ง หานเซ่าก็รั้งมือกลับ พยักหน้าน้อยๆ “ขึ้นรถ”

อวี่ฉีแย้มยิ้ม ไม่ได้ขึ้นรถไปทันที แต่มองไปทางที่ซูเวยเวยยืนอยู่ “ท่านหานคะ พี่สาวของฉันเธอ...”

เขาตัดบทเธออย่างเย็นชา จ้องหน้าเธอพูดว่า “เสี่ยวจาง ไปส่งซูเวยเวยกลับบ้าน”

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับรับคำหนึ่ง วิ่งลงจากรถไปหาซูเวยเวยอย่างทะมัดทะแมงว่องไว

อวี่ฉีพูดขอบคุณ ดึงประตูรถขึ้นไปนั่ง

หานเซ่านั่งอยู่ในตำแหน่งค่อนข้างตรงกลางเบาะหลัง เธอขึ้นรถไปแล้วก็แทบจะนั่งเกยบ่าของเขา ใกล้ชิดกันมาก จนสามารถได้กลิ่นอายเย็นๆ คล้ายมีคล้ายไม่มีจากร่างกายของเขา

เธอไม่ได้หลบไปด้านข้างอย่างขี้ขลาด และไม่ได้ซบเขาไปด้วยท่าทีกระตือรือร้น แต่นั่งนิ่งๆ อยู่อย่างนั้น รักษาความเงียบสงบที่กำลังพอเหมาะพอสม แลดูรู้งานเชื่อฟังอย่างยิ่ง

ครู่หนึ่งหานเซ่าก็เหลือบมองเธอ วิจารณ์เธอเรียบๆ “เธอฉลาดกว่าพี่สาวของเธอ”

อวี่ฉีเพิ่งจะยกมุมปากส่งยิ้มน้อยๆ ตอบรับเขา ก็ได้ยินประโยคต่อมา

“ฉันไม่ชอบเด็กผู้หญิงที่ฉลาดเกินไป เอาตัวเองเป็นใหญ่และน่ารำคาญ” เขามองตรงไปด้านหน้า ไม่มองมาที่เธอสักสายตา “เป็นผู้หญิงของฉันไม่ต้องมีความเฉลียวฉลาดอะไร ที่เธอต้องทำเพียงเป็นแจกันดอกไม้ที่งดงามเท่านั้น อยู่ในที่ที่ฉันหวังให้เธออยู่ แค่นั้น”

อวี่ฉีเงียบไปสักครู่ พยักหน้าน้อย “ค่ะ ท่าน”

จู่ๆ หานเซ่าก็เอียงหน้ามามองเธอ สีหน้าเรียบเฉยจนทำให้คนคาดเดาอารมณ์เขาไม่ออก ดวงตาเรียบยาวดั่งตาหงส์มืดหม่น จ้องมองจนอวี่ฉีใจกระตุก เธอพลันเกิดตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ก็ยังฉีกรอยยิ้มได้

ผ่านพ้นความเงียบงันที่แสนสั้นไป เขาก็วางมือไว้ที่ศีรษะของเธอ ลูบเบาๆ สองครั้ง คล้ายปลอบโยนสัตว์เลี้ยงที่ตื่นตระหนก น้ำเสียงเบาหวิวอ่อนโยน กลับคล้ายผู้ใหญ่ใจดีชื่นชมเธอ “เด็กดี”

หลังจากถูกคำพูดแล้งไร้น้ำใจโจมตีแล้ว ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าประโยคชมกันง่ายๆ เช่นนี้ ช่างยิ่งใหญ่เกินตัว

หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที อวี่ฉีถึงตั้งสติได้ นี่คงเป็นตบหัวแล้วลูบหลังที่กล่าวขานกัน ซึ่งได้ถูกผู้ชายคนนี้แสดงออกมาได้ชำนิชำนาญเสียเหลือเกิน

ฝีมือเช่นนี้ ผนวกกับเสน่ห์เฉพาะตัวของเขา การจะฝึกเด็กสาวคนหนึ่งให้เชื่องคงเป็นเรื่องง่ายดายเป็นที่สุด อวี่ฉีอดเริ่มนับถือซูเวยเวยไม่ได้ เธอกลับสามารถยืดหยัดมาได้หลายปีโดยไม่สั่นคลอนเลย

เพียงแต่ภารกิจนี้ เห็นทีจะไม่ได้สำเร็จได้ง่ายๆ เสียแล้ว


               

Talk!!!

โทษทีที่หายไปนานนะจ๊ะ มีงานเข้าเรื่อยๆ เรื่องที่ต้องทำก็มากมาย ตอนใหม่มาแล้ว พระรองคนใหมน่าจะถูกใจใครหลาย เย็นชา เก่งกาจ รักเด็ก และมีความลับที่เขาปิดบังไว้ ใครไม่ชอบแนวซาบซึ้งหลั่งน้ำตาเตรียมทำใจไว้นะ

คำเตือน โปรดอ่านหลังจบตอนแล้ว ป้องกันอาการลงแดงกะทันหัน แล้วเอามาลงที่คนแปล

ปอลิง1 - จากตอนที่แล้ว คำว่า แม่ครัวหัวป่าก์ มาจากชื่อหนังสือทำอาหารเล่มแรกของไทย น่าจะใช้คำนี้ถูกแล้ว หรือ แม่ครัวหัวป่า ก็ได้เหมือนกัน

https://www.gotoknow.org/posts/308106

- สัตว์ประหลาดคำผิดอื่นๆ ขอบคุณที่ช่วยกันจับนะจ๊ะ จะเอาไปแก้ไขที่ต้นฉบับ

ปอลิง2 ตอนพิเศษจะนำลงตามลำดับที่ไรเตอร์ลงเลย ซึ่งอาจจะแทรกอยู่ในตอนหลังๆ อดใจรอกันหน่อยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #2633 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 17:15
    โอยยยยตื่นเต้นเลย คนนี้กลืนยากจริงๆ อวี่ฉีสู้สู้!
    #2633
    0
  2. #2511 เหยียนเฟยหลิง (@M0tif) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 14:50
    เอี๊ยก สายเลี้ยงต้อยนี่เอง
    #2511
    0
  3. #2353 bbgalaxy (@baitoeytears) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 14:00
    แค่คำว่า เด็กดี ก็เขินละโอ้ยยย ละมุนนนน
    #2353
    0
  4. #2282 Par_dao (@Par_dao) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:50
    อร้ายยยยยย
    #2282
    0
  5. วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 17:26
    รู้สึกตัวเองเหมือนคนโรคจิตเลย ชอบตัวร้ายซะแล้ว จุ๊บ

    ขอบคุณค่ะ
    #1938
    0
  6. #1271 i love naruto (@creammhg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 01:06
    เอิมมม
    ไม่เช้าแล้ว = คือสายไปแล้วใช่ไหม ...แนวได้อีกบอกเลย
    #1271
    0
  7. #1217 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 16:24
    โลลิ....ฮื่อๆๆ เขินๆ คลั่งไปแล้ว #คุณลุง
    #1217
    0
  8. #1108 DARK SUN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 11:00
    เจ้าโลลิค่อน!!!!!!! //ชี้หน้า
    #1108
    0
  9. วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 20:21
    เริ่มเจอพระรองยากๆแล้วใช่มั้ยคะ
    #666
    0
  10. #633 SleepyPig (@SleepyPig) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 18:55
    ลุ้นด้วยใจจดจ่อ ขอบคุณค่ะ
    #633
    0
  11. #631 ดาราพร่างพราว (@meilianji) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 20:29
    ตอนนี้เรื่องโลลิกี่ตอนจบค่ะ

    รอต่อไปด้วยใจจดจ่อ
    #631
    0
  12. #630 Mapiya (@naragamol123) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 11:04
    รอตอนต่อไปคะ !!!!!!!! <3
    #630
    0
  13. #629 รำคาน (@jutamat102) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 03:56
    ลงแดงงงง
    #629
    0
  14. #628 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 23:24
    อายุพระรองเพิ่มขึ้นตลอดเลย
    #628
    0
  15. #627 iriss28 (@nut28phat) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 18:47
    จากนี้ไปคงมองพระรองฝ่ายร้ายในแง่ที่...อยากได้คนนึ้อ่ะค่ะ ส่วนมากติดแทค หล่อ ฉลาด รวย
    #627
    0
  16. #626 cheri-n (@cheri-n) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 18:01
    พระรองคนนี้แซ่บสุด
    >///////<
    #626
    0
  17. #625 ~''Fanrasia''~ (@-lalis-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 17:46
    สู้ๆค่ะ พ่อโลลินี่กี่ตอนจบคะ จะได้รออ่านตอนนั้นเลยทีเดียว จิลงแดงตายแว้วว ขอบคุณค่าา
    #625
    0
  18. #624 Dougcha (@huepute) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 10:14
    มาเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #624
    0
  19. #623 MORNINGGLORY08 (@MORNINGGLORY08) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 06:49
    ขอบคุณมากค่า^^
    #623
    0
  20. #621 •shinya• (@ichigi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 01:48
    คืองงกับโลกนางเอกอ่ะทำไมเเวบไปโลกนุ้นโลกนี้ หรือเข้าไปในนิยายเข้าไปยังไงแล้วเรื้องนี้มีพระเอกไหมอ่ะ มีเรื่องของนางเอกบ้างไหม หรือเข้าไปแต่ในนิยายจนจบเรื่อง
    #621
    0
  21. #620 Nutthamon Ping (@nutty78) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 01:20
    ชอบตอนนี้หานเซ่าผชอีกไทป์ที่ชอบ
    ี้ ชื่อตอนกับเนื้อหาคนละแนวเลย
    #620
    0
  22. #619 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 01:16
    พระรองคราวนี้กลานเป็นคุณหมี~~~~
    #619
    0
  23. #618 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 00:03
    มีความรู้สึกว่าบอสหาน นี่ยากกว่าบอสรุ่ยอีก เจ้านั้นไปตามสถานการณ์ แต่เจ้านี่เราต้องตามสถานการณ์เขา 555
    #618
    0
  24. #617 gillyflower (@hina_hina) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 23:56
    เป็นตอนที่ตอบสนองความต้องการของคนเป็น uncle fetish มากค่ะ รออออ
    #617
    0
  25. #616 Lumlun (@venzia) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:59
    รอค่า า า า 
    #616
    0