最佳女配(快穿): ร้อยชาติรัก ยอดนางรอง(Quick time travel)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 166,232 Views

  • 2,739 Comments

  • 5,764 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    862

    Overall
    166,232

ตอนที่ 15 : บทที่ 13 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 186 ครั้ง
    12 พ.ย. 59



บทที่ 13 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (2)



หานเซ่าลอบจับสังเกตนกกระจิบทองที่บินเข้าสู่กรงขังของเขาด้วยตัวเองโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว

เธออยู่ในวัยที่งดงามที่สุด ดวงตาขาวดำตัดกันชัดเจน ผิวขาวผ่องนวลใส ถึงแม้จะมีรูปลักษณ์ดีเพียงหกส่วน แต่ในวัยที่ดึงดูดทุกสายตาเช่นนี้ก็กลายเป็นความงามอันสมบูรณ์แบบ ประหนึ่งน้ำค้างเกาะบนยอดกุหลาบในสวนดอกไม้ยามเช้าตรู่ ถึงแม้จะเป็นดอกไม้ตูมรอการเบ่งบานก็ยังดึงดูดสายตาผู้คน เด็กสาวอ่อนวัยก็เป็นเช่นนี้เอง ไม่ผัดแป้งแต่งหน้าก็ยังสวยสมจนคนตะลึง

เพียงแต่ไม่รู้ว่ากระจิบทองตัวนี้จะน่ารักกว่าพี่สาวที่ดื้อดึงเหมือนลาตายซากสักเล็กน้อยหรือไม่

สองมือของเขาประสาน วางไว้ที่หน้าตัก ก่อนถามอย่างไม่ใส่ใจ “ปีนี้อายุเท่าไหร่” ด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติที่สุด เหมือนกำลังถามสารทุกข์สุขดิบของลูกสาวเพื่อน ดูเปิดเผยจริงใจ

“สิบหกปี เรียนอยู่มัธยมสี่ค่ะ” อวี่ฉียิ้มๆ เผยให้เห็นหลุมลักยิ้มน้อยๆ ข้างแก้มซ้าย ด้วยท่าทีเปิดเผยเช่นกัน ไม่กระตือรือร้นเอาอกเอาใจ ไม่ย่นระย่อตะกุกตะกัก และดูว่าง่ายจริงใจ

หานเซ่าตอบรับเรียบๆ คำหนึ่ง ตาหงส์เรียวยาวหันกลับไปไม่มองเธออีก ท่าทียิ่งแลดูเย็นชาห่างเหินมากขึ้น “การเรียนเป็นยังไงบ้าง”

อวี่ฉีกลับทำเหมือนสัมผัสไม่ได้ถึงความห่างเหินนั้น “ก็พอใช้ได้ค่ะ สู้พี่สาวไม่ได้”

หานเซ่าพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ถามคำถามอีก เพียงแต่ในใจเข้าใจแล้วว่าซูอวี่ฉีไม่เหมือนกับซูเวยเวยเลยสักนิด เธอลื่นไหลจนไม่เหมือนกับหญิงสาวในอายุเท่านี้ แต่เหมือนข้ามผ่านเดือนปีมาเนิ่นนาน ฝึกตนจนไม่สะทกสะท้าน ไร้โลภโกรธหลง จนลักษณะคล้ายเขาตอนที่ยังอายุน้อย ถือเป็นเด็กที่โตเกินวัย 

เป็นเช่นเธออย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน เด็กสาวอายุน้อยแน่นอนว่างดงามดึงดูดสายตา แต่นิสัยกลับไม่สมดั่งใจเท่าไหร่นัก มักหวีดเหวี่ยงเอาแต่ใจจนน่ารำคาญ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถก็เคลื่อนมาถึงเขตของคฤหาสน์ แล้วหยุดลงที่หน้าประตูของหนึ่งในหลายหลังนั้น

คฤหาสน์สไตล์ตะวันตกที่ไม่นับว่าใหญ่โตมากมาย ถ่อมตนเป็นที่สุด ไม่มีกลิ่นอายของคนอวดรวยที่มักทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียน อวี่ฉีรู้สึกว่าโชคดี

ในห้องเปิดเครื่องปรับอากาศเต็มที่ อบอุ่นเหมือนเดือนสาม อวี่ฉีติดตามหลังหานเซ่า ย่างเหยียบพื้นที่ปูพรมขนยาวเข้าไป

หานเซ่าไปยังห้องหนังสือ มอบอวี่ฉีให้เสี่ยวโจวอย่างไม่ใยดี

เธอนึกว่าเสี่ยวโจวก็คือพ่อบ้านในตำนาน แต่แท้จริงแล้วไม่ได้มีความโรแมนติกสไตล์อังกฤษเช่นนั้นหรอก ชายหนุ่มอายุน้อยที่เรียบร้อยงดงามผู้นี้เป็นเพียงผู้ช่วยคนหนึ่งของหานเซ่า รับผิดชอบจัดการเรื่องทุกอย่างในคฤหาสน์หลังนี้

เสี่ยวโจวพาเธอไปคุ้นเคยสถานที่ ท่าทีเกรงใจมีมารยาทที่มาพร้อมกับความเย็นชาห่างเหิน “ห้องอาหารและห้องครัวล้วนอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ห้องหนังสือ ห้องพักผ่อนและห้องแต่งตัวของคุณหนูอยู่ที่ชั้นสอง ชั้นสามคือห้องหนังสือ ห้องพักผ่อน และห้องประชุมของท่าน ชั้นหนึ่งและชั้นสองคุณสามารถไปมาได้อย่างอิสระ เพียงแต่ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากท่าน ทางที่ดีอย่าได้เหยียบย่างไปยังชั้นสามเด็ดขาด”

อวี่ฉีพยักหน้าแสดงตัวว่าเข้าใจแล้ว

“ผมรู้สึกดีใจที่คุณไม่ได้ถามว่าทำไม เด็กผู้หญิงแทบทุกคนที่มาที่นี่จะต้องถามว่าทำไมไม่สามารถไปที่ชั้นสาม” เสี่ยวโจวมีอารมณ์ขันอยู่เหมือนกัน “ไม่ได้ก็คือไม่ได้ ไหนเลยจะมีเหตุผลอะไรมากมาย พวกเธอนึกว่าตัวเองเป็นตัวเอกละครสืบสวน ชั้นสามมีโครงกระดูกซ่อน...” คล้ายรู้สึกตัวว่ากำลังพูดเลยเถิด เขาก็ไม่ได้พูดต่ออีก “ถ้าคุณมีคำสั่งอะไรสามารถมาหาผมได้ อาหารเย็นเริ่มในอีกครึ่งชั่วโมง คุณสามารถไปอาบน้ำก่อนได้”

อวี่ฉีทำตามคำแนะนำของเขา อาบน้ำด้วยความรวดเร็ว เปลี่ยนเป็นชุดเดรสในตู้ชุดหนึ่งอย่างง่ายๆ แล้วลงมาชั้นล่าง

เพิ่งมาถึงครั้งแรก ที่ห้ามผิดพลาดก็คือปล่อยให้เจ้าบ้านรอ

อาหารมื้อเย็นอร่อยและประณีต แต่ไม่ค่อยแฮปปี้สักเท่าไหร่ ทั้งสองคนนั่งกินอยู่ที่ปลายโต๊ะยาวมากๆๆ คนละด้าน ขนาดสนทนากันสักคำก็ยังไม่มี บรรยากาศเงียบและกดดัน

โชคดีที่เป็นอวี่ฉี ถ้าเปลี่ยนเป็นเด็กสาวคนอื่น ด้วยความรู้สึกไม่ปลอดภัยในสภาพแวดล้อมแปลกที่ผนวกกับเจ้าบ้านที่ไม่เข้าใจการเอาใจใส่ บางทีอาจต้องเผชิญหน้ากับราตรีที่ข่มตาหลับไม่ลงแล้วล่ะ

หลังมื้ออาหารหานเซ่าหยิบหนังสือเล่มหนึ่งไปอ่านที่ห้องรับแขก อวี่ฉีถามเสี่ยวโจวที่กำลังเก็บโต๊ะอาหารอยู่ว่า “ตอนนี้ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ”

“บางทีคุณอาจรีบไปพักผ่อนก็ได้”

อวี่ฉีคิดครู่เดียว ครั้งนี้กลับไม่ได้เลือกหนทางที่เขาเสนอแนะ เธอเดินไปยังห้องรับแขก

หานเซ่านั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่ที่นั่งเดียว เสื้อเชิ้ตกางเกงสูทดูหล่อเหลา สองขาไขว้ซ้อนกัน มือขวาวางไว้บนที่ท้าวแขน กายเอนไปข้างหลังเล็กน้อย มือซ้ายถือหนังสือปกหนาก้มหน้าลงอ่าน ผู้ชายคนนี้ ถึงแม้จะไม่พูดสักคำก็ยังแผ่รัศมีเคร่งขรึมเข้มงวดออกมา ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้

ได้ยินเสียงก้าวเท้าของเธอ หานเซ่าก็ไม่ได้เงยศีรษะ ยังคงอ่านหนังสือในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย พร้อมพูดลอยๆ “ไม่ไปนอนหรือไง” น้ำเสียงที่แตกต่างจากท่าทีของเขา ยังคงอ่อนโยนและทุ้มต่ำคล้ายลำธารใสกลางหุบเขา

อวี่ฉีเดินเข้าไปใกล้อีกหลายก้าว แล้วยืนนิ่งมั่นคงยังจุดที่ไม่ห่างจากโซฟานัก “ฉันขอนั่งเป็นเพื่อนท่านสักครู่ได้หรือเปล่าคะ”

หานเซ่าเลิกคิ้วน้อยๆ เหลือบตามองเธอ ตาดำในนัยน์ตาหงส์ลุ่มลึก คล้ายสามารถดับทุกแสงสว่างใดๆ อวี่ฉีไม่ได้ถอยหลัง และไม่ได้เดินไปด้านหน้า เพียงยืนอยู่ที่เดิม มองเขายิ้มๆ

ครู่หนึ่ง หานเซ่าก็ปิดหนังสือในมือ มือซ้ายได้รูปวางทับบนหนังสือ ส่วนมือขวายกขึ้นน้อยๆ กวักมือเรียกมายังเธอ คล้ายกำลังเรียกหาพุดเดิ้ลหรือไม่ก็สก๊อตติสโฟลด์ตัวหนึ่ง

“มานั่งที่นี่” เขาพูด ด้วยน้ำเสียงอบอุ่นรื่นหู ทำให้ผู้คนเข้าใจผิดว่าเขานิสัยอ่อนโยน

อวี่ฉีเดินเข้าไปหา กลับไม่เห็นว่าจะมีตรงส่วนใดที่เธอสามารถนั่งได้เลย ใต้ร่างของเขามีเพียงโซฟาเดี่ยวตัวเดียว ไม่มีช่องว่างเหลือให้เธอสามารถเบียดเข้าไปได้ แต่เธอก็ไม่มีท่าทีมือไม้ลนทำตัวไม่ถูก นั่งลงบนพรมขนยาวข้างโซฟาอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา แสดงท่าทีเปิดเผยจริงใจที่สุด

หานเซ่าชะงักไป ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “นี่คือการที่เธอบอกว่าจะนั่งเป็นเพื่อนฉันสักครู่น่ะหรือ”

อวี่ฉีเห็นว่านานๆ ทีเขาจะมีรอยยิ้มบนใบหน้า ก็รู้ว่าเขาไม่ได้ถือสาอะไร ลอบคิดในใจว่าเขาก็ไม่ได้ยากเอาใจเหมือนที่ซูเวยเวยบอกเลย แต่ใบหน้ากลับไม่ได้แสดงความรู้สึกนั้นออกมาสักนิด “งั้นฉันไปนั่งที่อื่นแล้วกันค่ะ”

“ไม่จำเป็น” เขายื่นมือออกมาวางที่กลางกะหม่อมของเธอ ลูบเบาๆ นิ้วมือยาวลากผ่านเส้นผมดำเรื่อยเปื่อย “นั่งที่นี่ก็ดีแล้ว”

อวี่ฉีเงียบปล่อยให้เขาลูบผม ครู่หนึ่งก็ได้ยินเขาว่า “เส้นผมเธอมีสุขภาพดีมาก”

หลังจากเมื่อครั้งก่อนที่ถูกชมว่าฉลาดแล้ว อวี่ฉีก็เรียนรู้ที่จะไม่เผยรอยยิ้มให้เมื่อเขาชื่นชม ครั้งนี้เธอเพียงเงยหน้าขึ้นมองดูเขาน้อยๆ เพื่อรอประโยคต่อไป

อย่างที่คิด เขาก้มศีรษะลงมองเธอ แววตาเรียบเฉย “เด็กสาวอายุเท่าเธอมักชอบมัดหางม้ากันแทบทุกคน ทะมัดทะแมงมันก็จริงอยู่ แต่ขาดกลิ่นอายของเด็กสาว แต่ละคนเหมือนซามูไรหญิงของญี่ปุ่น ดูน่ากลัวนัก” น้ำเสียงบรรยายออกมาง่ายๆ อ่อนโยนกังวาน แต่คำพูดที่ออกมาช่างประชดเสียดสี เรียกปากอสรพิษกันได้เลยทีเดียว

อวี่ฉีได้ฟังแล้วก็ไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจ ไม่พูดพร่ำทำเพลงยกมือขึ้นดึงยางรัดผมทันที

ผู้ชายที่มีอำนาจส่วนมากชอบเด็กสาวที่เชื่อฟัง ที่สามารถเติมเต็มปรารถนาแห่งอำนาจควบคุมและครอบครองของเขา อวี่ฉีไม่ได้รักเขา เพียงต้องการรักจากเขา ดังนั้นขอเพียงตอบรับในสิ่งที่เขาสบายใจก็พอแล้ว ไม่ต้องไปกังวลเรื่องอื่น โชคดีที่ด้วยความสามารถการแสดงของเธอแล้ว สวมบทบาทเป็นเด็กสาวว่านอนสอนง่ายนั้นง่ายที่สุดแล้ว

หานเซ่ายังไม่ทันได้รั้งมือกลับมา เส้นผมดำขลับของเธอก็สยายออก คล้ายผ้าต่วนแพรชั้นสูงเย็นเฉียบลากผ่านมือของเขาไป

อวี่ฉีเงยหน้ามองเขา ใบหน้ามีลักยิ้มปรากฏทั้งสองข้างแก้ม รอยยิ้มอ่อนหวานที่สุด “ตอนนี้ใช้ได้แล้วใช่ไหมคะ”

เขาไม่ได้พูดจา แต่ก้มหน้าจัดลูบผมของเธอ วิธีการอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก เพียงไม่ใช่ความอ่อนโยนที่ผู้ชายมีต่อผู้หญิง แต่คล้ายผู้ใหญ่ที่มีต่อเด็กเสียมากกว่า หรือไม่ก็ความรู้สึกของนักสะสมที่มีต่อของสะสมล้ำค่า เป็นความอ่อนโยนที่ไร้ความปรารถนาทางเพศ

มือของเขาขาวผ่องและพลิ้วไหว ไม่นานก็จัดผมยาวให้เธอจนเสร็จ เอนไปด้านหลังเล็กน้อย ทิ้งระยะเพื่อมองครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “อย่างนี้สวยแล้ว” น้ำเสียงติดจะภาคภูมิใจ แววตาเหมือนกำลังมองผลงานชิ้นเอกที่ทำขึ้นด้วยมือของเขาเอง

อวี่ฉีรู้สึกขำ แต่ก็ยังอดกลั้นไว้ได้ แล้วพูดอย่างว่านอนสอนง่าย “งั้นวันหน้าฉันจะปล่อยผมตลอดค่ะ”

หานเซ่าพยักหน้ารับ ยกหนังสือขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงค่อนข้างพอใจ “เด็กสาวใต้หล้านี้เป็นเด็กดีเหมือนเธอทุกคนก็คงจะดี”

เขาพูดจบก็อ่านหนังสือต่อ ส่วนอวี่ฉีก็นั่งนิ่งเงียบอยู่ข้างขาของเขา

สักพักหานเซ่าก็สั่งโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา “ไปเรียกเสี่ยวโจวชงกาแฟมาให้ฉัน”

อวี่ฉีลุกขึ้นยืน ลังเลเล็กน้อย “ดื่มกาแฟตอนกลางคืนอาจจะทำให้นอนไม่หลับนะคะ”

หานเซ่าเลิกคิ้ว ปิดหน้าหนังสือแล้วเงยหน้ามองไปทางเธอ ดวงตาเรียวเหมืองตาหงส์หรี่ลง “เธอไม่กลัวฉันจริงๆ สินะ”

“ทำไมต้องกลัวด้วยคะ” อวี่ฉียิ้มๆ “ท่านหานพร้อมด้วยรูปลักษณ์หล่อเหลาและความสง่างาม ไม่ได้เป็นปีศาจร้ายอัปลักษณ์ที่ไหน”

ไม่มีใครไม่ชอบที่จะได้รับฟังคำยกยอ คิดต้องการความรู้สึกดีๆ จากผู้ชายคนหนึ่ง ก็ยิ่งต้องชื่นชมเขาให้มาก

เด็กผู้หญิงชอบผู้ชายปากร้าย ส่วนผู้ชายกลับไม่แน่ว่าจะชอบผู้หญิงปากเสีย ที่จริงแล้วสัตว์ตัวผู้มักชอบการชื่นชมจากสัตว์ตัวเมียโดยธรรมชาติ พวกเขาต่างดื่มด่ำกับความรู้สึกนี้เหมือนๆ กัน

เพียงแต่หานเซ่าเหมือนจะไม่ใช่ผู้ชายปกติทั่วไป เขาไม่ได้ลิงโลดดีใจยิ้มหน้าบานเมื่อได้ยินคำชมนี้

หานเซ่ามองเธอ ในแววตาไร้รอยยิ้ม “พี่สาวของเธอหลบลี้ฉันเหมือนงูเหมือนแมงป่อง เธอกลับพูดว่าฉันสง่างาม” เขาแค้นยิ้มเย็นพูดว่า “เธอไม่ต้องทุ่มเทกายใจเพื่อเอาใจฉันขนาดนั้น ฉันให้พี่สาวของเธอเท่าไหร่ ก็จะไม่ให้เธอมากหรือน้อยกว่านั้น”

เหมือนกับที่ซูเวยเวยพูดถึงไม่มีผิด นิสัยของผู้ชายคนนี้ร้อนๆ หนาวๆ คิดจะชักสีหน้าก็ชักสีหน้าไม่สนใจใคร

อวี่ฉีรู้สึกหัวใจอ่อนหล้า แต่สีหน้ายังสงบนิ่ง “พี่สาวมีนิสัยเย่อหยิ่งจนเข้ากระดูกดำ แต่ฉันไม่ใช่ ท่านไม่สามารถนำฉันไม่เปรียบเทียบกับพี่สาว” ชะงักไป ก่อนเธอจะยิ้มอย่างผ่อนคลาย “ฉันไม่ได้คิดมากเรื่องเอาอกเอาใจ แค่ปกติแล้วเมื่อเห็นดอกท้อเบ่งบานงดงาม ฉันก็จะชมความงามของมันจากใจจริง นี่เป็นแค่ปกติวิสัยของฉัน เพียงเท่านั้นเองค่ะ”

ความเย็นชาของหานเซ่าลดทอนลงไป แต่ยังคงเรียบเฉย นัยน์ตาดำมืดมิดเหมือนมหาสมุทรยามเที่ยงคืน สร้างแรงกดดันอันไร้สำเนียง “ฉันอายุไม่น้อยแล้ว และข้างกายเธอมีเด็กผู้ชายที่สวยงามมากมาย พวกเขาก็เหมือนกับเธอ มีชีวิตชีวาสดใส”

อวี่ฉีไม่กล้าเอ่ยชมเขาอีก จึงได้แต่ตำหนิผู้อื่นแทน “เด็กผู้ชายอายุน้อยส่วนมากมุทะลุไม่รู้จักกาลเทศะ เกิดอะไรขึ้นก็โหวกเหวกโวยวายไม่มีความรับผิดชอบ ฉันไม่ชอบค่ะ”

ในที่สุดใบหน้าของหานเซ่าก็ปราศจากความเย็นชา แต่น้ำเสียงยังไม่นับว่าดีมาก “ซูอวี่ฉี เธอช่างมีฝีปากกล้า ไม่ปล่อยวางผู้คน บางทีเธอเองก็อาจจะว่าลับหลังฉันเช่นนี้ด้วยสินะ”

อวี่ฉีรู้สึกว่าจะพูดอะไรก็ผิดไปเสียหมด น้ำเสียงที่กล่าวออกมาจึงติดออดอ้อนขอการอภัยโดยไม่รู้ตัว “จะเป็นไปได้อย่างไรคะ ท่านหาน ฉันนับถือท่านมากนะคะ”

หานเซ่าในที่สุดก็ไม่หาเรื่องเธออีก ยกมือประคองศีรษะ น้ำเสียงเผยถึงความเหนื่อยล้าระอาอยู่มาก “พี่สาวของเธอพูดไม่ผิด ฉันยากจะรับใช้ใช่ไหม”

อวี่ฉีเกือบจะตอบว่าไม่ใช่โดยอัตโนมัติแล้ว ก่อนจะฉุกคิดขึ้นได้และรู้สึกว่าเขาคล้ายจะไม่ค่อยชอบถูกชมเสียเท่าไหร่ จึงพูดไปอย่างระมัดระวังว่า “มีบ้างค่ะ ท่าน แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่พี่สาวเคยบอกไว้”

เธอใจลุ่มๆ ดอนๆ กลัวว่าประโยคนี้จะเป็นการล่วงเกินเขา ทำให้ตัวเองถูกขังตำหนักเย็นตั้งแต่ตอนนี้ และความสำเร็จของภารกิจก็จะเลื่อนออกไปอย่างไร้กำหนด

แต่เหนือความคาดหมาย เขากลับหัวเราะ ท่าทางเหมือนจะชอบใจ “เธอกล้าพูดจริงๆ” ชะงักไป ก่อนจะโบกมือ “ไปนอนได้ เด็กสาวนอนดึกขอบตาจะคล้ำ”

อวี่ฉีผ่อนลมหายใจโล่งอก กำลังจะหมุนตัวขึ้นชั้นบนก็เห็นมือซ้ายของหานเซ่าที่เดิมทีถือหนังสืออยู่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ลดลงมากุมอยู่ที่ท้อง

ตำแหน่งที่วางค่อนข้างอยู่ด้านบน ไม่เหมือนเป็นท่าทางเคยชินที่ไร้ความตั้งใจ แต่เหมือนกำลังระงับความเจ็บปวด คล้ายเวลาที่เธอเคยปวดท้องประจำเดือนมากกว่า

เขาคงยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาวนานเกินไป เช่นนั้นบางทีอาจได้รับความเย็นจนท้องไม่สบายก็เป็นได้

อวี่ฉีกระพริบตาปริบๆ แล้วหมุนตัวไปยังห้องครัว เห็นว่าเสี่ยวโจวอยู่ที่นั่นจริงๆ

“มีถุงน้ำร้อนหรือเปล่าคะ” เธอเดินเข้าไปหา พูดเสียงแผ่วเบา

เสี่ยวโจวบอกว่ามี ให้เธอรอสักครู่ เขาล้างมือก่อนจะออกไปสักพัก แล้วกลับมาพร้อมถุงน้ำร้อนสีฟ้าในมือ พร้อมพูดถามเชิงขอโทษ “อุณหภูมิห้องไม่สูงพอหรือเปล่า เดี๋ยวผมจะไปปรับให้ใหม่”

“ไม่ต้องแล้วค่ะ อุณหภูมิกำลังพอเหมาะแล้ว” เธอพยักหน้าให้เสี่ยวโจว  แล้วเติมน้ำร้อนใส่ถุง ก่อนนำไปยังห้องรับแขก

หานเซ่านึกว่าเธอขึ้นไปชั้นบนพักผ่อนแล้ว ตอนนี้เห็นเธอที่จากไปกลับมาก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

อวี่ฉีเดินเข้าไปคุกเข่าข้างกายเขาอย่างเงียบงัน นำถุงน้ำร้อนวางไว้ที่ท้องเขาเบาๆ พูดเสียงค่อยว่า “ใช้ถุงน้ำร้อนประคบไว้บางทีอาจดีขึ้นเล็กน้อยค่ะ”

หานเซ่าชะงัก กลับเห็นเธอแหงนหน้ามองตัวเอง ดวงตาขาวดำกระจ่างมีแววสอบถาม

เธอถามขึ้นอีกว่า “รู้สึกดีขึ้นไหมคะ ให้ฉันช่วยคลึงให้ไหม”

              

Talk!!!

ท่านหานต่อปากต่อคำกับอวี่ฉีจนไมเกรนลงกระเพาะเลยดูสิ...

...

งานเข้าเลยมาช้า เดี๋ยวจะพยายามแปลต่อนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 186 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #2634 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 17:23
    โอยยยย นับถือใจอวี่ฉี ท่านหานนี่ต่อกรยากจริงๆ ปวดท้องเลย55555
    #2634
    0
  2. #2615 คนที่เงียบๆ (@bell8888) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 10:07
    ไม่ชินกับกระต่ายจองเจิ้นซักที
    #2615
    0
  3. #2512 เหยียนเฟยหลิง (@M0tif) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 15:03
    หนุ่มสูงวัย ท่านกำลังจะโดนเด็กจับกินแล้วนะ
    #2512
    0
  4. วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 17:56
    ขอบคุณค่ะ 
    #1939
    0
  5. #1647 Be Yah (@xvalya_8) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 23:56
    ท่านหานคะ ระวังสุขภาพด้วยนะคะ ท่าใกล้หลักสี่แล้ว
    #1647
    0
  6. #1398 K_sushi_P (@K_sushi_P) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 22:37
    ลุงคะ...สังขารลุงไม่เอื้อให้ยืนเก๊กข้างนอกถ่ายแบบแล้วค่ะ
    #1398
    0
  7. #1218 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 16:35
    ท่านหานค่ะ หนูอยากโดนเปย์ #คุณลุง
    #1218
    0
  8. #779 Natty (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 18:58
    สงสัยคนแต่งเรื่องนี้จะเป็นคนรักสุนัขนะคะ เจิ้น



    ตอนที่แล้วก็มี เจ้าชาย ตอนนี้ ก็มีนึกถึงสุนัข
    #779
    0
  9. #684 เกริด้า(๐-*-๐)v (@Monkey_D_Luffy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 00:05
    Boss level up!
    #684
    0
  10. #683 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 23:11
    นอกจากควารมยากแล้ว ยังมีความน่าหลงด้วยหรือเปล่า ? บอสหานน่าหลงมาก แต่เอาใจยากจริงๆ 5555
    #683
    0
  11. #682 LiL•AlieN (@caramelsyrup) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 23:02
    มีชั้นเชิงในการอ่อยมากอ่ะค่า ชอบค่ะชอบ รอค่ะรอ
    #682
    0
  12. #681 ไอติม'ม วนิลา (@medead) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 22:53
    วรั๊ยยยยยยยท่านหานนนนนน~
    #681
    0
  13. #680 aorlor (@aorlor) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 22:48
    ลุ้นมากเรื่องนี้ สนุกมากมาย รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อค่ะ

    ขอบคุณไรท์มากนะคะ 
    #680
    0
  14. #679 Luna-themoon (@220325452245) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 22:17
    ยัยอวีฉีโคตรน่ากลัว...
    #679
    0
  15. #678 Nutthamon Ping (@nutty78) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 22:07
    รักคู่นีพระเอกดีงามมาก้
    #678
    0
  16. #677 //Amethyst// (@shinosama) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 22:01
    น่ารักมากๆ
    #677
    0
  17. วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 21:46
    ขอบคุณ
    #676
    0
  18. #675 meii-meiie (@meii-meiie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 21:45
    หูยยย ทำไมมันฟินขนาดนี้ -//- ดีต่อใจเหลือเกินค่ะท่านหาน555
    #675
    0
  19. #674 tнє рrincє (@newhihi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 21:32
    >////<
    #674
    0
  20. #673 Pangpim (@papangpimm) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 21:27
    หู้ยย ช่วยคลึงให้จะดีหรอ555 เครียดลงกระเพาะนี่ช่างเป็นใจจริงๆค่ะ55
    #673
    0
  21. #672 ◆Chilli liz◆ (@namwancat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 20:50
    ว้ายยยย ว้าย พระเอกโลลิ--
    #672
    0
  22. #670 -iy- (@-iy-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 20:36
    สนุกจังค่ะ ฮิๆ ชอบพระเอกโลลิ
    #670
    0
  23. #669 apudsagan (@apudsagan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 20:34
    55 เป็นอะไรที่กระดี้กระด้า อยากอ่านมากคะ หนุกจริงๆ
    #669
    0
  24. วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 20:33
    นางเอกน่ารักอะ รอท่านห่านใจอ่อน
    #668
    0
  25. #667 Dpiiz (@gugsgus) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 20:31
    สนุกอ่ะรออยู่ตลอดเลยอยากให้อัพบ่อยๆๆ55555
    #667
    0