最佳女配(快穿): ร้อยชาติรัก ยอดนางรอง(Quick time travel)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 166,344 Views

  • 2,739 Comments

  • 5,765 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    974

    Overall
    166,344

ตอนที่ 17 : บทที่ 15 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    13 พ.ย. 59



บทที่ 15 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (4)



อวี่ฉีล้มเลิกความตั้งใจที่จะพยุงหานเซ่าขึ้นไปชั้นบนทันที แล้วรีบพาเขาไปยังห้องน้ำชั้นล่าง

เดิมทีเธอคิดตามเข้าไปด้วย แต่ถูกเขาปิดประตูใส่หน้าทิ้งไว้ด้านนอกอย่างไร้เยื่อใย

เมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะสวมบทบาทเป็นเด็กสาวที่หัวอ่อนเชื่อฟัง ดังนั้นเวลานี้เธอจึงไม่สามารถพังประตูบุกเข้าไปอย่างนักเลงหัวไม้เหมือนเมื่อสองชาติก่อน อวี่ฉีจึงได้แต่รอคอยเงียบๆ อยู่ด้านนอก

ผ่านไปสิบห้านาที ด้านในไม่มีเสียงอะไรลอดออกมาให้ได้ยินนานแล้ว ความเงียบอันผิดปกติทำให้ใจคนรู้สึกว้าวุ่น อวี่ฉีลังเลอยู่สักครู่ ก็เคาะประตูห้องน้ำ “ท่านหาน ท่านเป็นอะไรไหมคะ”

ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงน้ำเวลากดชักโครกแว่วออกมาให้ได้ยินจากภายในห้อง อวี่ฉีไม่เตรียมจะรอคอยต่อไปแล้ว แต่ผลักประตูห้องน้ำแล้วเดินเข้าไปทันที เดิมทีนึกว่าจะได้เห็นฉากเป้าหมายเป็นลมสลบล้มพับไป ที่จริงแล้วเธอก็ค่อนข้างเครียดเหมือนกัน แต่เมื่อเห็นภาพภายในแล้ว ที่แสดงออกมามีเพียงสีหน้าแบบร้องไห้ไม่ออกหัวเราะไม่ได้

หานเซ่านั่งอยู่บนพื้นกระเบื้องขาวเงาแวววาวของห้องน้ำ หลังพิงพนัง สองขายาวงอขึ้นเล็กน้อยแบบสบายๆ สองแขนพาดอยู่ที่หน้าตัก ถึงแม้จะเป็นท่าทางค่อนข้างไร้มารยาทเช่นนี้ แต่เมื่อเป็นเขา ก็ทำให้เกิดภาพอันสง่างามเปิดเผย เขาอึ้งมองจุดๆ หนึ่งอย่างเหม่อลอย ขนตายาวลู่ลง ดวงตาเรียวหงส์มีแววงุนงง

อวี่ฉีเดินเข้าไปหา คุกเข่าลงตรงหน้าเขา ก่อนหลุดปากเอ่ยถามประโยคแรกว่า “ท่านหาน ท่านยังอยากอ้วกอยู่ไหมคะ”

หานเซ่ากระพริบตาปริบๆ แววตาเหม่อลอยค่อยๆ ปรับโฟกัสได้ สายตาเฉยเมยค่อยๆ ย้ายมาที่ร่างของเธอ คล้ายกำลังแยกแยะอยู่สักครู่หนึ่งถึงพูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับที่ถามเลย “อย่าเรียกฉันว่าท่านหาน” ชะงักสักพัก แล้วเค้นเสียงพูดอย่างไม่พอใจ “แต่ละคนๆ เรียกแต่แบบนี้ พวกเธอแอบปรึกษากันมาก่อนใช่ไหม”

อวี่ฉีไม่ใช่เด็กสาวไม่รู้ความที่ได้ยินคำหยอกล้อก็ต้องหน้าแดงไปครึ่งค่อนวัน เธออึ้งไปครู่เดียวก็เรียกเขาว่า อาเซ่าอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องทำใจก่อนเลย น้ำเสียงทั้งอ่อนหวานออดอ้อน ทั้งติดสำเนียงคนสนิทสนมคุ้นเคย กลับทำให้หานเซ่าที่โอดครวญไปประโยคเดียวต้องตะลึงไป

“ฉันพยุงคุณกลับห้องนะคะ” เธอถือโอกาสถามกลับ ทั้งยังขยับเข้าไปจะพยุงเขาขึ้นมาโดยไม่รอเขาตอบ แต่ถูกหานเซ่าผลักไส เขาประคองศีรษะ ที่คิ้วแสดงร่องรอยความเหนื่อยล้า “ฉันอึดอัด” เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย คล้ายเสียงต่ำของเซลโลอันสูงค่า ทุ้มมีเสน่ห์สง่างาม

เวลานี้เป็นช่วงเวลาที่สามารถเพิ่มความรู้สึกดีๆ ของเขาได้มากที่สุด อวี่ฉีไม่มีล่ะที่จะหมดความอดทน ใจเย็นเหมือนนายหน้าสาวขายบ้าน “อึดอัดตรงไหนคะ”

เวลานี้หานเซ่าไม่พูดจาแล้ว เพียงกำหมัดดันหน้าผาก คิ้วก็ขมวดมุ่น

อวี่ฉีคุกเข่าลงนั่งเงียบๆ อยู่ข้างกายเขา ประหนึ่งสุนัขตัวใหญ่เคียงข้างเจ้านายอย่างซื่อสัตย์ภักดี สักพักเธอก็ยกมือขึ้นไปนวดขมับให้เขาเงียบๆ นวดได้ครู่เดียวข้อมือก็ถูกเขาจับไว้

มือที่นิ้วเรียวได้รูปแตะที่ข้อมือของเธอเบาๆ หานเซ่าเงยหน้ามองเธอช้าๆ เดิมทีอวี่ฉีก็เข้ามาใกล้ชิดมากอยู่แล้ว เขาก้มหน้าอยู่ก็ยังดี เวลานี้เงยหน้าขึ้นมาระหว่างทั้งสองแทบจะปลายจมูกแตะต้อง ใกล้กันจนขนตาเกือบสัมผัสกันได้

อวี่ฉีไม่ได้ถอยหลังไป แต่จ้องตากับเขานิ่งๆ

ภายในแววตาหงส์ดำสนิทลุ่มลึกคือความเงียบของความตาย แต่ภายใต้การจ้องมองของเธอทำให้ปรากฏแววรื่นเริงทีละนิด หานเซ่ายกมือขึ้นเชิดปลายคางของเธอขึ้น หรี่ดวงตาเรียวยาวคู่นั้น ออกคำสั่งเสียงทุ้ม “ร้องเพลงให้ฉันฟัง”

“อะไรนะคะ” ขออภัยที่อวี่ฉีต้องอดเอ่ยถามเขาขึ้นมาไม่ได้ ในสถานการณ์เช่นนี้ถึงแม้เขาจะจูบเธอก็ถือเป็นกรณีปกติ แต่นี่...ร้องเพลงเนี่ยนะ

หานเซ่าที่เมาแล้วรับมือได้ยากเหนือธรรมดา เขาไม่พูดมาก และไม่เร่งเร้า จ้องเธอนิ่งๆ อยู่อย่างนั้น

อวี่ฉียอมแพ้ หมุนตัวไปปิดประตูห้องน้ำ แล้วร้องเพลงกล่อมให้เขาฟังแบบสั้นๆ คนที่เป็นพนักงานยอดเยี่ยมอย่างเธอ อวี่ฉีสามารถเรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะในทุกด้าน ถึงแม้จะร้องสดก็ยังมีรสชาติอยู่หลายส่วน อ่อนหวานนุ่มนวลรื่นหู

หนึ่งบทเพลงจบลงไป ในที่สุดหานเซ่าก็ยอมตามเธอกลับห้องเสียที เพียงแต่เพิ่งเดินถึงชั้นสองก็ต้องหยุดลง ไม่ยอมเดินไปอีกชั้นสักครึ่งก้าว

อวี่ฉีรู้ซึ้งแล้วว่าเจ้าพ่อหานเวลาเมานั้นกวนประสาทผู้คนได้หนักหน่วงเพียงใด จึงยืนนิ่งอย่างไม่ตื่นเต้นรอคำสั่งต่อไปของเขา

อย่างที่คิด หานเซ่าขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ฉันจะกินน้ำ”

อวี่ฉียังคงตอบรับอย่างคนใจเย็น ซอยเท้าวิ่งลงไปที่ห้องครัวเพื่อเทน้ำอุ่นขึ้นมา ก่อนยื่นไปตรงริมฝีปากเขา

หานเซ่ากลับผลักแก้วน้ำออกไปอย่างงุนๆ งงๆ จับสังเกตเธออย่างแปลกใจ “เธอเป็นใคร ทำไมถึงเชื่อฟังอย่างนี้”

“...” อะไรเธอก็รับได้ทั้งนั้น แต่ที่ทำให้เธอรับไม่ได้มากที่สุดคือการใช้เธอวุ่นนู่นทำนี่อยู่ค่อนวันแล้วจำเธอไม่ได้ว่าเป็นใคร รสชาติของการทำงานให้ฟรีนั้นไม่ดีเอาเสียเลย ใครจะรู้ว่าพอเธอกำลังจะเอ่ยปากขานชื่อให้เขาได้ยินด้วยเสียงดังฟังชัดนั้นเอง หานเซ่ากลับถอยออกไป พยุงราวบันไดพร้อมยิ้มอ่อน “ฉันขอเดาว่าเป็นซูอวี่ฉี”

อึ้งอยู่นาน อวี่ฉีแทบจะปลาบปลื้มจนรับไม่ไหว แต่ยังไม่ทันรอเธอพูดสักครึ่งประโยค ก็ได้ยินเสียงอ่อนโยนและสะอาดสะอ้านทุ้มนุ่มของเขาดังขึ้น ทั้งยังติดสำเนียงเซ็กซี่เป็นพิเศษ คล้ายกำลังอุทาน “มีเพียงอวี่ฉีเท่านั้นถึงเชื่อฟังอย่างนี้” เขาพูดจบประโยคนี้แล้วหมดเรี่ยวแรง ร่างกายที่พิงไว้กับราวบันไดค่อยๆ รูดลง อวี่ฉีถอนหายใจ ก่อนเขาไปพยุงเขา

เขาคล้ายจะหลับไปแล้ว แทบจะทิ้งน้ำหนักครึ่งร่างกดทับมาบนกายของอวี่ฉี ยังดีที่หลายวันมานี้เธอออกกำลังกายที่ฟิตเนตขนาดเล็กในห้องใต้ดินบ่อยๆ กลับทำให้เธอพยุงเขาง่อนๆ แง่นๆ ชนนั่นนี่จนถึงชั้นสามได้สำเร็จ

วางเขาบนเตียงได้อย่างยากลำบากแล้ว อวี่ฉีก็เหนื่อยจนเหงื่อออกท่วมหัว แต่ก็ยอมแพ้ในโชคชะตาไปปลดกระดุมถอดเสื้อให้เขา เพิ่งช่วยถอดสูทได้ ยังไม่ทันได้ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสามเม็ดดี ข้อมือก็ถูกเขากระชาก อวี่ฉีเดิมทีก็ไม่ได้ตั้งตัวใดๆ ถูกเขาดึงจนล้มลงบนเตียง พอดีทับที่หน้าอกของเขา

เธอไม่ได้ดิ้นรน แต่มองเขาเงียบๆ กระดุมเชิ้ตไหมของหานเซ่าถูกปลดไปสองเม็ดแล้ว เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้างาม ปกเชิ้ตที่เปิดออกทำให้ลำคอของเขาดูเรียวยาว

เขาวาดวงแขน โอบเธอทั้งตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ดวงหน้าอวี่ฉีแทบจะจมลงไปกับกล้ามอกอันอบอุ่น ปลายจมูกถูกกลิ่นอายเย็นยะเยือกของเขาปกคลุม

เพียงแต่หานเซ่าเหมือนจะไม่คิดทำอะไรต่อ เขาเพียงใช้นิ้วเรียวและเย็นลูบผมยาวดำขลับของเธอ คล้ายกำลังอุ้มสัตว์เลี้ยงอย่างไรอย่างนั้น

อวี่ฉีก็เป็นเด็กดีฟุบอยู่กับอกของเขาปล่อยให้เขาทำทุกอย่าง ไม่ได้พยายามหนีไปไหน

ไม่รู้ว่านานเพียงใด หานเซ่าจู่ๆ ก็ผลักเธอออกไป มือกุมที่ท้องแน่น คิ้วเรียวขมวดมุ่น

อวี่ฉีรีบลุกจากเตียง พยุงแขนของเขา “ทำไมเหรอคะ ปวดท้องหรอ”

เขาไม่ได้พูดจา เพียงแต่หน้าขาวซีด หน้าผากที่เรียบเนียนมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมามากมาย ตาทั้งสองปิดแน่น คล้ายกำลังอดทนกับความทรมานแสนสาหัส

ปวดท้องปกติจะไม่รุนแรงขนาดนี้ เขาแทบจะม้วนทั้งตัวอยู่แล้ว มือทั้งสองก็กดที่ท้องแน่น

อวี่ฉีตกใจจนตัวโยน คิดจะช่วยนวดท้องให้ก็แทรกมือเข้าไปไม่ได้ ได้เพียงแต่ลูบไล่ตามกระดูกสันหลังของเขา พยายามช่วยเขาบรรเทาความเจ็บปวด “เรียกหมอมาเถอะค่ะ หรือไม่ก็ลองไปโรงพยาบาลดูสักหน่อย”

อาการปวดที่รุนแรงแบบนี้ ทำให้หานเซ่าสร่างเมาพอสมควรแล้ว ทั้งร่างเขาสั่นระริก ได้ยินคำพูดของเธอก็เพียงส่ายศีรษะอย่างยากลำบาก น้ำเสียงก็เหมือนลอดออกมาจากซอกฟันที่ขบแน่น “ไม่ต้อง”

“อาจเป็นกระเพาะขดเกร็งก็ได้ ฉันจะไปหาถุงน้ำร้อนค่ะ” รีบพูดรัวๆ ประโยคหนึ่ง อวี่ฉีลงจากเตียงจะวิ่งลงไปชั้นล่างด้วยเท้าเปลือยเปล่า แต่ถูกหานเซ่าเรียกไว้ก่อน

“ไม่ต้อง” เสียงเขาแหบพร่า “ช่วยฉันหยิบยาก็พอ อยู่ในเสื้อคลุมตัวใหญ่”

ด้วยความรีบร้อน อวี่ฉียังไม่ทันได้ครุ่นคิดอะไร ได้แต่วิ่งลงไปยังชั้นล่าง หาเสื้อคลุมที่เขาถอดไว้ตอนเข้ามาในบ้านที่ชั้นแขวน ล้วงยามาได้กระปุกหนึ่งจากกระเป๋าด้านขวา

เธอเหลือบมองชื่อยาโดยอัตโนมัติ... Ginsenoside Rh2

ท่าทางจะวิ่งขึ้นชั้นบนชะงักไป อวี่ฉีนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้นเอง

จินเซนโนไซด์ อาร์เอชทู หรืออีกชื่อเรียกว่า ยาปกป้องชีวิต ก่อนหน้านี้นานมาแล้วเธอเคยต้องอยู่กับพระรองที่เป็นมะเร็งปอดระยะแรก ก็ใช้ยาที่มีคุณสมบัติต้านเซลล์เนื้องอกแบบนี้

ถ้าเช่นนั้น แล้วหานเซ่าล่ะ

                 

Talk!!!

ตอนหน้าจะเผยความลับแล้ว ว่าเป็นอะไรกันแน่

เป็นไงคะ ยังชอบท่านห่านกันอยู่ไหม นิสัยสุดๆ ถ้าเจอจริงๆ จับมากรอกอาหาร ทำฟัวกราส์เลย

สนมบางคนอยากให้มีฉากนู่นนี่บ้าง สนมเก่าแก่ที่อ่านมาหลายเรื่องที่นิดแปลคงรู้แล้วว่า ไม่ค่อยมีเรื่องแบบนั้นหรอก ถ้ามีส่วนมากจะเป็นในเรื่องบอยเลิฟมากกว่า และก็ไม่ได้มากมาย 55+ ขนาดเฮียมู่กับหยูหยู 18+ แล้วยังมีนิดเดียวเลย เพราะส่วนตัวรู้สึกว่าพอมีฉากแบบนั้นมากๆ แล้วเหมือนหมดความลึกลับไป แล้วก็ไม่ชอบนิยายดราม่าหนักหน่วง ตัวละครไร้เหตุผล ทำเรื่องไร้ที่มาที่ไปตามอารมณ์ของคนแต่ง ฉะนั้นสนมต้องทำใจที่คงได้แต่อ่านเรื่องที่นิดชอบเท่านั้นแหละ แนะนำให้แปลมา ถ้านิดไม่ชอบก็ขอไม่แปลนะคะ เอาแต่ใจผุดๆ เนอะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

57 ความคิดเห็น

  1. #2636 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 17:35
    โอยยยน่ารักมาก ทำไมนี่ชอบสไตล์อาเซ่า 5555555 ว่าแต่ทำไมอาเซ่ากินยานี่ล่ะ ฮือออเป็นสาเหตุที่ทำให้อารมณ์แปรปรวนรึเปล่า เคยอ่านวิจัยมาว่าคนที่มีทุกอย่างแล้วแต่รู้ตัวว่าเป็นโรคที่จะทำให้อายุสั้นมักชื่นชอบคนอายุน้อยๆนี่แหละ เพราะเขารู้สึกอยากได้เวลาชีวิตที่แข็งแรงสดใสแบบนี้เป็นของตัวเอง ไม่รู้ว่าอย่างอาเซ่าจะเข้าข่ายนี้รึเปล่า
    #2636
    0
  2. #2283 Par_dao (@Par_dao) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:08
    ตลกตอนแรกๆอย่าให้ท่านหานดื่มเหล้าอีกเลยนะคะ
    หลังๆนี่ต้องดราม่าแน่นอน
    ไม่อาววว
    #2283
    0
  3. #1402 K_sushi_P (@K_sushi_P) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 22:52
    ชิบ หาย ล่ะ
    #1402
    0
  4. #1221 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 16:58
    มีความดราม่าอ่ะ ยังชอบค่ะ อยากโดนท่านหานเปย์จริงๆค่ะ #คุณลุง
    #1221
    0
  5. #786 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 23:32
    ป่วยเหรอ 
    ม่ายยย 
    #786
    0
  6. #785 kungKing Nocomment (@kungking2me) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 23:23
    เจิ้นไม่มีฉาก 18+ คร่า ขนาดตงฟาง ยังตัดฉับ ไป 8 บรรทัดเลยยย สนมของเจิ้นต้องขี้มโนนะเจ้า คะ คิคิ นี่ไปอ่านตงฟานอีกหลายรอบเลย สนุกมาก อยากให้เจิ้นแปลเรื่องแนวนี้อีก ชอบสำนวนเจิ้น แปลได้ลื่นไหลมาก
    #785
    0
  7. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 22:06
    บริเวณท้อง ก็อาจจะเป็นมะเร็งกระเพาะหรือมะเร็งลำไส้หรือเปล่านะคะ อวัยวะที่อยู่แถวนั่นและอาจจะเป็นมะเร็งได้ค่ะ
    #784
    0
  8. #782 NON-SHUGAR (@NON-SHUGAR) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 21:07
    ท่านหานเอาเเต่ใจมาก ถ้าไม่ใช่อวี่ฉีนี่คงรับมือไม่ไหว สนุกมากค่ะไรท์ ชอบเนื้อหาเเนวนี้ ขอบคุณไรท์ที่เเปลนิยายดีๆให้อ่านนะคะ
    #782
    0
  9. #777 ploy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 13:20
    เป็นโรคอะไรไม่รู้ รู้แต่ว่าหมั่นไส้ท่านห่านเก็กเหลือเกิน 5555
    #777
    0
  10. #776 งุงิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 10:57
    อยากจิบอกว่ามาอ่านรวดเดียวสนุกมากชอบมากกอไก่ล้านตัว
    #776
    0
  11. #775 ChomPuu (@choompuu28501) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 09:29
    ชอบรสนิยมนิยายที่พี่นิดเลือกมากจริงๆค่ะ ส่วนตัวก็ชอบเรื่องที่ไม่ดราม่าเยอะ ตัวละครมีเหตุผล เลยอ่านที่พี่นิดแปลอย่างมีความสุขทุกเรื่องเลยค่ะ
    ขอบคุณค่ะ รออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อค่า
    #775
    0
  12. #774 fonkk (@fonfanfan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 01:31
    ค้างง มาไวๆนะคะ
    #774
    0
  13. #772 Nutthamon Ping (@nutty78) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 23:50
    พระเอกเรื่องนี้โชคดีที่เจอเธอ
    ยิ่งอ่านยิ่งหลงรักตอนนี้
    #772
    0
  14. #771 MORNINGGLORY08 (@MORNINGGLORY08) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 23:37
    บอส อย่าเป็นอะไรน้า อวี่ฉียังอ่อยไม่ทันเสร็จเลย^^
    #771
    0
  15. #770 lulladear (@555tipfaka) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 23:11
    อ้ากกก. สนมค้าง. เผาตำหนักเล้ย. 5555
    #770
    0
  16. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 23:08
    ท่านห่านเป็นมะเร็งหรอคะ ไม่นะ ท่านห่านแอบน่ารักนะคะ นิสัยเหมือนเด็ก นางเอกใจเย็นมาก
    #769
    0
  17. #768 เงา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 22:14
    สามตอนติด ขอบคุณมากคะ ท่านหานจะตายไหม

    ชอบนิยายที่ไม่ต้องมีฉาก ... มากๆ แค่นี้ก็ดีแล้วคะ
    #768
    0
  18. #767 iamkokkok (@iamkokkok) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 21:54
    เอิ่ม..... จับกรอกอาหารทำฟัวกราส์นี่มัน... 
    ห่านใช่มั้ยคะ.... อิห่าน.... 

    เด๋วนะ 5555555555555
    #767
    0
  19. #766 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 21:25
    มะเร็งกระเพาะอาหารเหรอ
    #766
    0
  20. #765 JuLi (@JL-BB) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 21:05
    ไม่นะะะ  ไม่จริง 
    #765
    0
  21. #764 doctor.G (@oren) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 21:04
    มันมีตอนจบของแต่ละตอนมั้ยคะ
    #764
    0
  22. #763 apudsagan (@apudsagan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 20:58
    โถๆ หานเซ่าของป้า
    #763
    0
  23. #761 ~~... แมวน้อย...~~ (@swithon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 20:26
    เป็นมะเร็ง
    มิน่าฮอร์โมนไม่ปกติ
    #761
    0
  24. #759 Pangpim (@papangpimm) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 20:18
    เมาแล้วเพี้ยนดีๆนี่เอง555555 จะยังไงก็ใจอ่อนกับอวี่ฉีก่อนจะเป็นอะไรไปนะคะท่านหาน โธ่...
    #759
    0
  25. #758 ดาราพร่างพราว (@meilianji) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 20:16
    ดีงามค่ะ วันนี้อ่านตั้ง2 ตอน เจิ้นใจดีต่อสนมจริงๆ
    #758
    0