最佳女配(快穿): ร้อยชาติรัก ยอดนางรอง(Quick time travel)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 166,310 Views

  • 2,739 Comments

  • 5,766 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    940

    Overall
    166,310

ตอนที่ 18 : บทที่ 16 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    14 พ.ย. 59



บทที่ 16 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (5)



กว่าหานเซ่าจะสงบลงได้ก็เป็นเวลาเกือบฟ้าสาง ทั้งสองไม่ได้หลับกันทั้งคืน เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ผมเผ้ายุ่งเหยิง สะบักสะบอมกันทั้งคู่

สร่างเมามานานแล้ว แต่การกระทำแต่ละเรื่องตอนเมายังจำได้ติดตา หานเซ่าเพียงรู้สึกว่าความดีงามตลอดชาตินี้ที่ทำมาได้พังทลายหมดแล้ว เวลานี้รู้สึกหัวสมองพองโตเหมือนลูกอ๊อด

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเมา แน่นอน หานเซ่ารู้ว่าความประพฤติตัวเองหลังเมาเหล้าไม่ดีมาก แต่คนรับใช้ทั้งหลายก็รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี ต่างฝึกวิชาเพ่งสมาธิปลายจมูกกำหนดลมหายใจเป็นวิชาดีติดตัว ส่งเขากลับห้องแล้วก็รีบลงสนามรบรีบจบสงคราม คนพอถึงเตียงนอนก็เพ่นโดยไว จึงอยู่ด้วยกันได้ไม่เกิดปัญหา

ใครจะคิดว่าครั้งนี้เขาเมาแล้วพาลพาโล เธอก็อยู่เล่นเป็นเพื่อนเขาเสียนี่ หานเซ่ารู้สึกหัวเราะไม่ออกจะร้องไห้ก็ใช่ที่

อวี่ฉีกลับไม่กังวลใจในเรื่องนี้เลย ในหัวสมองเธอมีแต่ชื่อของยาบนกระปุก Ginsenoside Rh2

เธอทำงานสวมบทบาทเป็นนางรองตัวร้ายก็จริง แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไร้หัวจิตหัวใจ บำเพ็ญตบะจนกลายเป็นเซียนแล้ว คนมิใช่ต้นไม้ใบหญ้า ถึงตัดความรู้สึกได้ เธอก็ยังเป็นคน มิใช่หุ่นยนต์รูปร่างมนุษย์ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำภารกิจอย่างเดียว

ระหว่างคนสองคนที่มีปฏิสัมพันธ์กันย่อมก่อเกิดความรู้สึก ในภารกิจก่อนหน้านี้นับครั้งไม่ถ้วน ที่จริงเธอก็คิดว่าพระรองเหล่านั้นเป็นเพื่อนสนิทของเธอเอง การเข้าถึงจิตใจของคนอื่นแค่อาศัยเทคนิคฝีมือและโชคชะตานั้นไม่เพียงพอหรอก คนเราล้วนไม่โง่ มีเพียงใช้ความรู้สึกที่แท้จริงถึงแลกความรู้สึกนั้นกลับมาได้

สิ่งเดียวที่เธอชนะผู้อื่นก็คือการผ่านเรื่องราวมามากมาย ค่อนข้างสามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ดี ในบางระดับก็ทำได้ถึงขนาดแสดงออกและกักเก็บอารมณ์ได้อย่างลื่นไหล ถึงแม้จะเป็นอย่างนี้ ทุกครั้งที่จบแต่ละภารกิจเธอก็ยังต้องพักผ่อนอยู่หลายวัน เพื่อจัดระเบียบของตัวเอง แล้วถึงทำภารกิจต่อไป

ส่วนครั้งนี้ เธอกำลังรู้สึกเสียดายแทนหานเซ่าด้วยใจจริง

ถึงแม้เขาจะมีนิสัยประหลาดยากเอาใจไปสักหน่อย แต่ก็ยังเป็นสุภาพบุรุษที่เปิดเผย ใจกว้างและเอื้อเฟื้อ

ทุกคนต่างมีนิสัยบางอย่างที่ไม่อาจพูดเปิดเผยออกมาโดยง่าย เขาก็แค่ชอบเด็กผู้หญิงอ่อนวัยเท่านั้น ชอบก็คือชอบ เขาไม่ได้เสแสร้งปิดบัง และไม่ได้ทารุณเด็กสาวที่ติดตามเขา ไม่เคยตระหนี่ดอกไม้และของขวัญ ไม่เคยพูดคำจำพวก ชอบไหม ดีหรือเปล่า จะตอบแทนฉันยังไงติดปากอยู่ตลอดเวลา ให้ก็คือให้ ทั้งยังไม่แล้งน้ำใจขอสิ่งตอบแทน

สถานการณ์ของซูเวยเวยเป็นเช่นไรเธอไม่รู้ แต่ตัวเองที่ติดตามเขามาในช่วงระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์กว่า เขาไม่ได้ทำตัวเหมือนผู้ชายมักในกามอื่นที่เลี้ยงเด็กสาวเอาไว้ ลงมือหรือพูดจาลวนลาม เขามีลักษณะบางอย่าง ที่เข้าใจว่าอะไรคือการเคารพให้เกียรติ ไม่ยัดเยียดความอัปยศให้ผู้อื่น แค่บางครั้งก็แนะนำเหมือนผู้หลักผู้ใหญ่คนหนึ่ง เช่นวันนั้นที่ให้เธอปล่อยผม แต่เขาก็ได้จ่ายค่าตอบแทนมาให้แล้ว แน่นอนว่ามีอำนาจเปลี่ยนแปลงสินค้าที่ซื้อมาให้เป็นแบบที่ตัวเองชอบได้

อวี่ฉีถอนหายใจ ถามเขาออกไปตรงๆ “เป็นระยะแรก ระยะกลาง หรือระยะสุดท้ายคะ” เธอถามออกมาตรงๆ เพราะคำถามประเภทนี้จะให้อ้อมค้อมยังไงเมื่อเอ่ยออกปากแล้วก็ได้ผลเหมือนๆ กัน ไม่ได้แตกต่างไปเพราะเปลี่ยนวิธีการพูดเลย

หานเซ่าอึ้งไป เขานึกว่าสาวน้อยคนนี้เป็นแค่เด็กมัธยมปลายธรรมดาๆ เห็นขวดยาก็คงคาดเดาอะไรไม่ได้ ไม่คิดว่าจะดูถูกเธอเกินไป แต่รู้แล้วก็คือรู้แล้ว ไม่ได้ไปฆ่าคนหรือวางเพลิง ไม่มีความจำเป็นต้องปกปิดอะไร ชีวิตหนึ่งของคนเราใครไม่เคยผ่านเรื่องทุกข์ร้อนใหญ่โตสักหลายครั้งบ้าง เพียงแต่เขาพบเจอมันเร็วไปสักหน่อยเท่านั้น

เขาจ้องตาขาวดำตัดกันชัดเจนของเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนสงบนิ่งเป็นพิเศษ คล้ายกำลังอธิบายอาการป่วยของผู้อื่น ขอให้เธอไม่ต้องใส่ใจอย่างไรอย่างนั้น “มะเร็งกระเพาะอาหารระยะกลาง”

ไม่ใช่ระยะแรกที่มีโอกาสรักษาหายขาดสูง อวี่ฉีชะงักไป ก่อนจะก้มศีรษะจับมือเขาไว้ พูดเสียงค่อยว่า “ฉันจะอยู่กับคุณค่ะ”

คำมั่นสัญญาหนักแน่นจริงจังเช่นนี้ออกมาจากปากของเด็กสาวคนหนึ่ง หานเซ่าก็อดจะหัวเราะออกมาไม่ได้ ดวงตาเหมือนตาหงส์ที่ปกติมีแต่ความเย็นเฉียบราบเรียบพลันพาดผ่านแววขำขัน “เธอกำลังเห็นใจฉันงั้นหรือ” เขาคนนี้ ถึงแม้จะหัวเราะออกมาก็ยังเป็นเสมือนแสงสนธยาในฤดูหนาว รอยยิ้มมุมปากเย็นยะเยือกแทบจะปรากฏแล้วหายไปชั่วพริบตา “แต่ฉันไม่ต้องการ”

เขาพูดจบแล้วก็ยื่นมือออกไปทาบทับศีรษะที่ผมนุ่มปกคลุม ลูบเบาๆ อยู่สักพัก ก่อนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มเบา “แต่ก็ยังขอบใจเธอ อวี่ฉีน้อย เธอเป็นเด็กสาวที่ดีจริงๆ” ท่าทางปลอบโยนอย่างไม่ตระหนี่ คล้ายผู้ใหญ่ชมเด็กที่สอบได้คะแนนดี

อวี่ฉีไม่พูดจา เพียงคิดว่าเขามีนิสัยทระนงไม่ต้องการความเห็นใจจากผู้อื่น แต่หลังจากนั้นเธอถึงเข้าใจอย่างแท้จริง ว่าเขาไม่ได้ทระนงตัว แต่รู้สึกว่าตัวเองไม่ต้องการความเห็นใจจริงๆ มีน้อยคนนักที่จะคิดปล่อยวางได้เมื่อต้องเผชิญกับความตาย รู้สึกว่าชีวิตนี้ไม่ได้ขาดสิ่งใดแล้ว จะจากไปเร็วสักหน่อยก็ไม่เป็นอะไร คนส่วนมากได้รับมามากมายก็ยังไม่เพียงพอ ทุกวันไม่หยุดพร่ำบ่นว่าชีวิตไม่เป็นอย่างที่ต้องการ เช่นนี้ถึงจะมีอายุยืนยาวเป็นร้อยปีก็คงไร้ความสุขสงบ

“เอาล่ะ ไปทำเรื่องของตัวเองเถอะ” เขาลูบผมดำยาวเป็นครั้งสุดท้าย ออกคำสั่งไล่แขกโดยไม่ให้ปฏิเสธ “ฉันจะพักผ่อน”

อวี่ฉีลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังเชื่อฟังเดินออกจากห้องไป ทั้งยังไม่ลืมปิดประตูให้เขาเบาๆ

เธอลงจากชั้นบนไปหาเสี่ยวโจว ถึงรู้ว่าหานเซ่ารู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็งกระเพาะนานแล้ว ทั้งยังได้ทำการผ่าตัดเฉือนกระเพาะเพื่อประคองอาการไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน หลังจากผ่าตัดนับว่าฟื้นฟูได้ดีพอควร ทุกมื้อจะกินข้าวได้ประมาณครึ่งถ้วย สภาพร่างกายปกติดี ยืดอายุไปอีกสามถึงห้าปีก็มีความหวังสูงมาก

อวี่ฉีอดเศร้าใจไม่ได้ ขนาดเธอยังสามารถกินข้าวหนึ่งถ้วยได้อย่างสบายๆ แต่ผู้ชายโตเต็มวัยสูงมากกว่าเมตรแปดห้า หนึ่งมื้ออาหารกินข้าวได้ครึ่งถ้วยก็ถือว่าฟื้นฟูได้ไม่เลวแล้ว ทั้งยังมีความหวังยืดอายุออกไปได้เพียงสามถึงห้าปีเท่านั้นเอง

มื้อเย็นหานเซ่าก็ลงมาจากชั้นบน เป็นเหมือนที่เสี่ยวโจวบอกไว้ เพียงกินข้าวได้ไม่ถึงครึ่งถ้วยก็ไม่ขยับตะเกียบอีก เหมือนเมื่อครั้งก่อนเขาหยิบหนังสือไปอ่านที่ห้องรับแขก

อวี่ฉีกำลังจะตามไป ก็ได้รับโทรศัพท์ที่ซูเวยเวยโทรมาหา พอโทรศัพท์ถูกกดรับ ทางด้านนั้นก็ซัดคำถามเร็วระรัวว่าหานเซ่าได้รังแกเธอหรือเปล่า เมื่อถามถึงรู้ว่าบัญชีที่เปิดไว้เพื่อเป็นค่ารักษาของแม่มีรายการโอนเงินเข้ามาจำนวนมหาศาล มากมายจนเกินไป เพียงพอให้ครอบครัวพวกเธอทั้งสามคนใช้ได้ทั้งชีวิต ซูเวยเวยนึกว่าหานเซ่าทำอะไรเกินเลยอวี่ฉี ถึงได้ให้เงินเป็นค่าชดเชย

อวี่ฉีจำได้ว่าเขาเคยบอกไว้ ให้ซูเวยเวยเท่าไหร่ ก็จะให้เธอเท่ากัน ไม่มากกว่านั้น ไม่น้อยกว่านั้น ใครจะรู้ว่าแค่พริบตาเดียวก็ผิดคำพูดตัวเองเสียแล้ว ทั้งระหว่างมื้ออาหารยังไม่พูดถึงสักครึ่งประโยคด้วย บางทีเขาอาจลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ

นี่สิถึงเรียกว่าใจกว้างจริงๆ ทำให้คุณมากเท่าไหร่ก็ยังทำเป็นเหมือนเรื่องทำไปงั้นๆ ทำเสร็จแล้วยังลืมเลือนไปไม่เก็บมาจำ ไม่สนใจว่าคุณจะสำนึกบุญคุณหรือไม่

เงียบงันไปครู่หนึ่ง อวี่ฉีก็ไม่คุยถึงเรื่องนี้อีก แต่กลับถามไปคนละเรื่อง “เมื่อไหร่ที่หานเซ่าเริ่มรู้สึกปวดท้องคะ” เสี่ยวโจวบอกแค่ว่าเขารู้ตัวว่าเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารนานแล้ว แต่ไม่ได้พูดว่าเมื่อไหร่

ทางด้านซูเวยเวยกลับแปลกใจมาก “เขาปวดท้องหรอ ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย” กลับไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ ด้วย

อวี่ฉีอึ้งไป แทบไม่อยากจะเชื่อ “หนึ่งเดือนก่อนเขาผ่าตัด พี่ก็ไม่รู้หรอคะ”

“ผ่าตัดอะไร ไส้ติ่งหรอ” ซูเวยเวยไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นอะไรหรอก คนอย่างเขาน่ะเทพขวางสังหารเทพพระขวางสังหารพระ เย็บไม่กี่แผลบ่ายก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ไม่มีอะไรทำร้ายเขาได้หรอก”

“...ฉันยังมีเรื่องต้องทำ วันหลังค่อยคุยกันค่ะ” อวี่ฉีพบว่าตัวเองกำลังรู้สึกไม่พอใจแทนหานเซ่า ถึงขนาดเกเรพาลไปโกรธซูเวยเวย

เพียงใจเย็นลงเธอถึงเรียกสติกลับมาได้ นี่ไม่ใช่ความผิดของซูเวยเวย หานเซ่าเจอเธอเดือนหนึ่งก็คงแค่ไม่กี่ครั้ง หัวใจของเธอทั้งดวงกระโจนหาแต่หลินเซียว จะสามารถรู้เห็นเรื่องนี้ได้อย่างไร

คนที่คุณไม่ใส่ใจแม้จะขาหักทั้งสองข้าง บางทีคุณก็อาจไม่ห่วงใยเท่าคนที่คุณสนใจถูกบาดแค่ปลายนิ้วมือ โลกนี้ก็ไร้หัวใจเช่นนี้แหละ เธอรับรู้มานานแล้ว

เพียงแต่หานเซ่าก็น่าเศร้าสลดเหลือเกิน ความรู้สึกที่เขามอบให้ผู้อื่นแลดูพึ่งพาได้จนเกินไป เรื่องจะใหญ่โตแค่ไหนเขาก็เผชิญกับมันด้วยสีหน้าเรียบเฉย คล้ายฟ้าจะถล่มดินจะทลายก็ล้มเขาไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นคนรับใช้หรือคนรัก ล้วนคิดไปว่าเขาสำเร็จวิชากายาทองคำ พบเจอเรื่องยากเข็ญเท่าใดก็จะไม่รู้สึกเจ็บปวด

อวี่ฉีถอนหายใจ ที่จริงแล้วคนส่วนมากละเลยสิ่งนี้ไป คนบางคนจะยิ่งใหญ่แค่ไหนแต่ก็ยังเป็นคน ไม่ใช่เทพ พวกเขาได้รับบาดเจ็บก็เจ็บเป็น สิ่งเดียวที่แตกต่างคือพวกเขาคุ้นชินกับการอดกลั้นไว้คนเดียว เพราะว่าไม่มีใครสนใจ และไม่มีใครถามไถ่ห่วงใย

แต่ว่าก็ดีเหมือนกัน เพราะว่าไม่มีใครมอบความห่วงใยให้เขา ถ่านอุ่นที่มีเธอแต่เพียงผู้เดียวส่งมอบให้ในยามวสันตฤดูถึงยิ่งมีคุณค่ามากขึ้น

                   

Talk!!!

ทำไมท่านห่านงอแงแผลงฤทธิ์ขนาดนี้ ยังมีสนมชอบอยู่อีก ไม่เข้าใจเลย สารภาพมาว่าชอบมนุษย์ลุงกันใช่ไหม

สุขสันต์วันลอยกระทง 水灯节愉快!

หว่านอัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

74 ความคิดเห็น

  1. #2637 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 17:44
    /ยกมือเอฟซีมนุษย์ลุง/ ฉีฉีอยู่ด้วยเหมือนได้อยู่กับญาติผู้ใหญ่เลยค่ะ 55555
    #2637
    0
  2. #2514 เหยียนเฟยหลิง (@M0tif) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 15:26
    ท่านหานจอมงอแง เจอนางเอกสายเอาใจใส่ แพ้ทางกันชัดๆ
    #2514
    0
  3. #2185 Pinpin458 (@Pinpin458) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 00:26
    ไม่ให้คุณลุงตายได้มั้ยคะอยากให้ตอนนี้เป็นตอนที่สวยงามไม่อยากย้อนกลับมาคิดเสียดาย"ว่าถ้าลุงไม่ตายก็คงดีอะค่ะ"
    #2185
    0
  4. #1950 แพรวพรรณารายณ์ (@pwiipraew) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 02:30
    จิ้มๆ เค้าป๊าวชอบมนุษย์ลุงน๊าาา แต่หลงรักเลยยยยย แอร๊ยยยย เขิล วิ่งไปซบอกท่านห่าน
    #1950
    0
  5. #1222 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 17:05
    ชอบมนุษย์ลุงที่หล่อค่ะ #ท่านลุง
    #1222
    0
  6. #869 Elfea (@venelin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 22:15
    มนุษย์ลุงไม่ชอบ แต่ผู้ชายหล่อนี่ไม่จำกัดอายุค่า
    #869
    0
  7. #863 อาโปเงี้ยว (@xXxQSCxXx) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 22:49
    ดีงามมากท่านลุง~
    #863
    0
  8. #862 jitsupa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 21:05
    น่าสงสารท่านหาน ขอบคุณผู้แปลค่ะ
    #862
    0
  9. #861 jitsupa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 21:04
    น่าสงสารท่านหาน ขอบคุณผู้แปลค่ะ
    #861
    0
  10. #860 Sinsupa (@numeenaza) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 20:09
    เมื่อไหร่จะจบตอนนี้มันไม่มช่แนวแต่อ่าน 555
    #860
    0
  11. #859 ploy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 19:00
    ท่านหานนนนน
    #859
    0
  12. #858 รุ้งวลี (@lugvle) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 13:53
    แอบเห็นใจนิดๆนะนี่ ชอบตรงที่เฮียแกป๋ามากกกกก
    #858
    0
  13. #856 Lady-Victoria (@1100400814037) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 11:02
    ตอนนี้สงสารตัวเอก TT^TT
    #856
    0
  14. #855 MINI MIN O.o (@12153) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 06:18
    หลง~~~ @_@ ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนร้า ???
    #855
    0
  15. #854 wata-ame (@mokona-f) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 22:42
    อยากบอกว่าชอบอ่ะ
    #854
    0
  16. #853 Q-ry-z OwO ~ (@Princess_ch) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 22:38
    ไปดำน้ำจากต้นฉบับมาค่ะ ไม่สปอยล์แต่คืออยากเม้นต์มาก เอาเป็นว่า อ่านทวนเป็นฉบับแปลอีกรอบแล้วรู้สึก - สกสดากนหยหมทห่ก (เซนเซอร์)
    #853
    1
  17. #852 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 22:05
    อยากอ่านต่อ  (o^^)o
    คิดมาก 
    #852
    0
  18. #851 ดาราพร่างพราว (@meilianji) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 21:38
    ท่านหานน่ารัก น่าสงสารจัง อวี่ฉีสู้ๆ 
    #851
    0
  19. #849 Natty (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 21:15
    เป็นทาส อาเซ่า อีกคนค่ะ 555
    #849
    0
  20. #848 Natty (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 21:14
    เป็นทาส อาเซ่า อีกคนค่ะ 555
    #848
    0
  21. #846 zab (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 19:55
    ใช่แว้ว เค้านี่แหละแนวลุงล่ะเตง
    #846
    0
  22. #844 Marius Yo (@tongue) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 19:15
    ชอบประสบการณ์ตัวเอกอา
    #844
    0
  23. #842 TU Yaya (@yaya-4321mmm) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 17:49
    ท่านหานคือที่สุดคะ///ขอบคุณที่อัพนะค่ะ
    #842
    0
  24. #841 apudsagan (@apudsagan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 17:48
    555 เอาจริงชอบหมดคะ 555 แบบบรรยายให้พระรอง ดูดีเหมาะเปนพระเอก เอาจริงๆ แต่ละคนมีนิสัยเฉพาะตัวที่น่ารักคะ แต่ฉากที่ชอบสุดของเรื่อง จนถึงตอนนี้คือ ฉากที่นางเอกอยู่กับคนแรก จูบกับท่ามกลางหิมะตกในวัยเด็ก ฉากที่บรรยายว่านางเอกของเราสำคัญที่สุดมากดว่าดารแก้แค่น มันดูโรแมนติกมาก ท่ามกลางบรรยากาศแบบนั้น บอก้ลยคะ บรรยายได้ประทับใจ
    #841
    0
  25. #840 Mapiya (@naragamol123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 16:04
    ชอบ ชอบ แล้วก็ชอบมากๆคะ ตอนนี้สนุก จริงๆแล้วก็สนุกทุกตอน ชอบพระเอกทุกคน อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆ รออยู่นะคะ!! <3
    #840
    0