最佳女配(快穿): ร้อยชาติรัก ยอดนางรอง(Quick time travel)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 166,227 Views

  • 2,739 Comments

  • 5,763 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    857

    Overall
    166,227

ตอนที่ 20 : บทที่ 18 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (7)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    19 พ.ย. 59



บทที่ 18 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (7)


คนที่ผ่านร้อยฝนพันหนาวอย่างหานเซ่า แน่นอนว่าต้องไม่ออกอาการทางสีหน้าเพราะคำสารภาพรักของเด็กสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่งอยู่แล้ว เขาเพียงชะงักไปก่อนจะยิ้มน้อยๆ แล้วตบบ่าของเธอเบาๆ แต่ไม่ได้พูดจาใดๆ

เพียงแต่ขอแค่เป็นคนต้องมีใจลำเอียง เด็กสาวที่อายุน้อยและน่ารักเหมือนๆ กัน คนหนึ่งเกลียดคุณ อีกคนชอบคุณ หัวใจต้องโอนเอียงไปหาฝ่ายหลังเป็นธรรมดา นี่เป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว

หลังจากวันนั้นแล้ว หานเซ่าก็ไม่ได้อาศัยอยู่แต่ในห้องหนังสือทั้งวันอีก บางเวลาก็จะลงจากชั้นบนมานั่งเล่น จำนวนครั้งที่ลงมาข้างล่างบ่อยขึ้น วันนี้เขายืนอยู่บนขั้นบันได ได้ยินเสียงของอวี่ฉีกับเสี่ยวโจวสองคนยืนปรึกษาอยู่ที่ในห้องครัว ใช้เสียงค่อนข้างเบา แต่ก็ยังสามารถได้ยินอย่างชัดเจน

“หลังจากการผ่าตัดการรักษาสุขภาพเป็นเรื่องสำคัญนะคะ การรักษาทางเคมีมีสารพิษตกค้างมากอาจก่อให้ภูมิคุ้มกันต่ำลงก็จริง แต่อย่างน้อยก็ควรใช้สมุนไพรรักษาอาการบ้างนะคะ ใช้เพียงยาปกป้องชีวิตอย่างเดียวแล้วเกิดอาการกลับมากำเริบจะทำยังไง” เป็นเสียงนุ่มนวลของเด็กสาว เพียงแต่น้ำเสียงไม่ว่าง่ายคล้ายในยามปกติที่พูดกับเขา กลับมีความแข็งกร้าวอยู่หลายส่วน

หานเซ่าชะงักฝีเท้า ยืนอยู่บนบันไดนิ่งๆ พร้อมเหลือบมองไปทางประตูห้องครัวที่ไม่ได้ปิดไว้

เสี่ยวโจวพูดเสียงค่อยไม่กี่ประโยค อวี่ฉีนิ่งเงียบไปชั่วครู่ถึงเอ่ยปาก “เอายามาค่ะ ฉันจะกล่อมท่านให้กินเอง”

หานเซ่าเลิกคิ้ว ก่อนส่ายหน้าอย่างตีความหมายไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้พูดมากความ เพียงแต่เดินลงไปชั้นล่าง ยังคงไปอ่านหนังสือของเขาต่อ

ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป ในมือของอวี่ฉีก็ถือถุงกระดาษเล็กๆ มายังห้องรับแขก เดินอ้อมไปนั่งข้างขาของเขาอย่างชำนิชำนาญ ยังคงนั่งบนพรมอ่อนนุ่มขนยาวเหมือนในคืนนั้น เธอไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้าขาวผ่องสะอาดสะอ้านรูปไข่แหงนขึ้น ผมดำสลวยสยายตรง บนร่างคือกระโปรงผ้าฝ้ายขาวล้วนสะอ้านตา แลดูน่ารักไร้เดียงสาเป็นที่สุด

ที่จริงแล้วไม่ใช่อวี่ฉีไม่เป็นกังวล การกินยาไม่เหมือนการกินอาหารสามมื้อ ไม่อาจพูดว่า “ช่วงนี้ฉันชอบกินยาประเภทนี้มาก คุณลองชิมดูสิ” พวกเขาไม่ใช่เพื่อนบ้านเตียงตรงกันข้ามในโรงพยาบาลบ้า ดังนั้นจึงเหลือเพียงวิธีการกล่อมไปตรงๆ เท่านั้น ไม่แน่ว่าประโยคแรกก็อาจแตะโดนแดนอันตรายของหานเซ่าเข้าให้ อาจทำให้ตัวเองต้องถูกทิ้งเข้าตำหนักเย็นจนต้องออกจากสนามแข่งขันไป

หานเซ่าเห็นเธอทำท่าละล้าละลัง ก็เลยเอ่ยปากด้วยความหวังดี “การบ้านทำไปถึงไหนแล้ว” เธอยังคงเอียงตัวมานั่งข้างขาของเขาอย่างเก่า ไหล่ขาวผ่องสัมผัสชิดใกล้หน้าตักของเขา ศีรษะสูงเลยที่ท้าวแขนเก้าอี้เพียงเล็กน้อย เขายื่นมือออกไปลูบผมดำยาวของเธอได้อย่างถนัดมือ คล้ายกำลังหยอกล้อลาบาดอร์หรือสุนัขใหญ่ที่หมอบอยู่ข้างขาตัวเอง

อวี่ฉีที่คิดไม่ถึงว่าเขาจะถามถึงการบ้านตัวเองต้องชะงักไป ก่อนตอบด้วยวาจาไม่เป็นธรรมชาติ “พอสมควรค่ะ” ย้ายมาไม่นานก็มีคนไปขนของที่เธอใช้ในยามปกติจากบ้านมาไว้ที่นี่ให้เธอทั้งหมด รวมถึงการบ้านช่วงปิดเทอมฤดูหนาวด้วย เพียงแต่เธอไม่ได้คิดอยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิต ทุกวันที่นึกถึงเป็นกังวลก็มีแค่จะสำเร็จภารกิจได้ยังไง จะว่างงานจนไปยุ่งเรื่องการบ้านได้อย่างไรเล่า

หานเซ่าเหลือบมองเธอนิ่งๆ “งั้นไปดูที่ห้องของเธอกัน” น้ำเสียงเรียบนิ่งและอ่อนโยน แต่มันคือคำสั่งที่ไม่ยอมให้เฉไฉปฏิเสธได้

อวี่ฉีเงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ จ้องมองเข้าไปในส่วนลึกที่สุดของดวงตาหงส์ดำทะมึนคู่นั้นตรงๆ พริบตานั้นรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลอันไร้สำเนียงจากดวงตาของเขามาสู่ร่างกายของเธอ จึงลอบถอนหายใจ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ก้มหน้าลงยอมปฏิบัติตาม “ค่ะ ท่าน”

ช่างเป็นผู้ชายที่เต็มไปด้วยอำนาจ เขาไม่ต้องขู่ไม่ต้องเข็ญ ถึงขนาดไม่ต้องถลึงตาใส่คุณสักครั้ง เขาแค่มองคุณนิ่งๆ เรียบๆ ด้วยท่าทีสง่างาม แต่คุณกลับไม่กล้าขัดคำสั่งใดๆ จากเขาเลย

สิบนาทีผ่านไป อวี่ฉีก็พาหานเซ่าเข้าไปที่ห้องหนังสือของเธอเอง

ห้องตกแต่งเอกลักษณ์สไตล์ยุโรป เครื่องเรือนเรียบง่ายเปิดเผย ในห้องเงียบสงัด มีเพียงความอบอุ่นจากแสงตะวันสว่างจ้าที่ลอดเข้ามาทางกระจกหน้าต่าง สาดส่องต้องโต๊ะเขียนหนังสือและชั้นสีขาวล้วนข้างเคียงกัน ที่มุมโต๊ะมีแจกันแก้วที่ปักกุหลาบขาวไว้สิบกว่าช่อ อีกด้านวางไว้ด้วยหนังสือเรียนเรียงตั้งสูง

หานเซ่าเดินช้าๆ เข้าไปยังข้างโต๊ะ เหลือบมองผ่านกุหลาบขาวหลายช่อนั้นครั้งหนึ่ง ก่อนเคลื่อนมามองหนังสือตั้งโตบนโต๊ะ เขายื่นมือไปพลิกเปิดเล่มที่หนึ่ง ขาวสะอาดว่างเปล่า เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนยื่นมือไปพลิกเล่นที่สอง ยังคงว่างเปล่า

คล้ายเด็กประถมรอการดุว่าไม่ปาน อวี่ฉียืนอย่างว่าง่ายข้างโต๊ะ ก่อนสารภาพอย่างจริงใจ “ฉันยังไม่ได้ทำเลยค่ะ”

มือได้รูปของหานเซ่าชะงักก่อนยื่นไปเปิดเล่มที่สาม ก่อนย้ายไปอีกด้าน วางไว้บนศีรษะของเธอ แล้วขยี้เบาๆ อย่างอ่อนใจ “เรื่องนี้พี่สาวของเธอเก่งกว่าเธอ ตั้งใจทำการบ้านที่สุดทุกครั้ง”

ถ้าเขาไม่เอาซูเวยเวยมายกตัวอย่าง อวี่ฉีคงไม่พูดอะไร แต่ในเมื่อเขาเอาเธอมาเปรียบเทียบแล้ว ถ้างั้นเพื่อไม่ให้ถูกเทียบจนทำให้ภารกิจล้มเหลว เธอจึงได้แต่ขอทำตัวเป็นพวกชอบยุแยงสักครั้งแล้วกัน

แต่การพูดเรื่องไม่ดีของผู้อื่นก็ต้องมีวิจารณญาณ ถ้าจงใจว่าร้ายเกินไปก็จะลดระดับตัวเอง ขั้นสูงสุดของศิลปะนี้คือพูดชมตรงๆ แต่ติเป็นนัย ภายนอกคล้ายพูดถ่อมตนยกย่องผู้อื่น แต่แท้ที่จริงแล้วคือยกตนข่มท่าน

อวี่ฉีเบี่ยงใบหน้าเล็กน้อย คล้ายกำลังพูดรำพึง “พี่สาวมองการณ์ไกลเสมอค่ะ เข้าใจว่าจะต้องวางแผนเพื่ออนาคตอย่างไร แน่นอนว่าตั้งใจเรียนและทำการบ้าน” หยุดพูดชั่วครู่ ก่อนหันไปมองทางหานเซ่า “แต่ฉันทำไม่ได้ สายตาของฉันตื้นเขิน เห็นเพียงแค่ในวันนี้เท่านั้น ใส่ใจห่วงใยอนาคตไม่เป็น”

หานเซ่าไม่พูดจา มองเธออย่างอ่อนใจ ครุ่นคิดสักครู่เขาก็ส่ายหน้า ดึงเก้าอี้ออกมา แล้วกดตัวเธอให้นั่งลงไป หยิบหนังสือทบทวนเล่มหนึ่งมาเปิดไว้ตรงหน้าของเธอ “วันนี้ทำเล่มนี้ให้เสร็จก่อน ฉันจะรอตรวจ” ชะงักเล็กน้อย คล้ายรู้สึกว่าน้ำเสียงแข็งกร้าวเกินไป จึงผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนโยนขึ้นอีกนิด “เป็นเด็กผู้หญิง ไม่ว่าจะแต่งงานหรือหางานทำ มีปริญญาอยู่ข้างกายยังไงก็ดีกว่า”

อวี่ฉีนิ่งขึง ถ้าไม่พูดถึงภารกิจ เวลานี้เธอกำลังรู้สึกนับถือผู้ชายคนนี้ด้วยใจจริง จากมุมมองของเขา ซูอวี่ฉีแค่สวยและว่านอนสอนง่ายก็พอแล้ว จะเรียนเก่งหรือไม่ อนาคตจะแต่งงานได้ดีหรือเปล่า หรือจะหางานทำได้หรือไม่ ที่จริงแล้วก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย เขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาตรวจสอบการเรียนที่ไร้ประโยชน์ต่อตัวเอง

แต่เหตุผลที่เขาทำแบบนี้เธอก็คาดเดาได้ไม่มากก็น้อย คงเพราะเป็นห่วงว่าอีกสามถึงห้าปีข้างหน้าตัวเองต้องจากโลกนี้ไป เด็กสาวที่ไม่มีปริญญาไม่มีงานทำขาดทั้งที่พึ่งทางการเงินและสังคม จะยังคงใช้เงินฟุ่มเฟือย จนหมดเนื้อสิ้นประดาตัว จากนั้นไร้หนทางไป

คล้ายพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของเธอ หานเซ่าตบเบาๆ ที่ไหล่ของเธอ เอ่ยเรียบๆ ว่า “เธออาจคิดว่าที่ฉันให้ไปนั้นคงพอใช้ไปชั่วชีวิต แต่อวี่ฉี เงินจะมากยังไงก็มีวันที่จะใช้หมดไป ฉันสามารถเปลี่ยนเธอให้เป็นเด็กสาวที่ร่ำรวยได้อย่างง่ายดาย แต่ฉันไม่สามารถรับประกันว่าเธอจะสามารถเสพสุขไปชั่วชีวิต” หยุดพูดชั่วครู่ ก่อนเอ่ยต่อไปช้าๆ และชัดเจน “ชั่วชีวิตหนึ่งของคนเราที่สำคัญที่สุดไม่ใช่แค่มีเงินก็เพียงพอ แต่ต้องมีค่าพอ คนที่มีค่าไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็จะได้รับการชื่นชมและความสำคัญ ฉันสามารถทำได้แค่เปลี่ยนให้เธอเป็นเด็กสาวที่มีเงิน ส่วนจะเป็นคนที่มีค่าได้หรือไม่นั้น คงต้องอาศัยแต่ความรู้ที่กว้างขวาง การอบรมสั่งสอนขั้นสูงในวิทยาการและสั่งสมประสบการณ์ในสาขาใดสาขาหนึ่งเท่านั้น สิ่งเหล่านี้ฉันช่วยเธอไม่ได้ เธอได้แต่พึ่งพาตัวเอง”

คิดเพื่อเธอขนาดนี้ แทบจะเรียกได้ว่าทุ่มเทกายใจ ผู้ชายคนนี้เปลือกนอกเย็นชาไร้หัวใจ แต่ภายในคล้ายจะอ่อนโยนเป็นที่สุด เพียงแค่คำสารภาพรักสั้นๆ ง่ายๆ เขาก็โอบอุ้มเธอเข้าสู่ปีกกว้างของตัวเอง ทั้งยังคิดเผื่ออนาคตไว้ให้อย่างเหมาะสม

ถึงแม้ในบางแง่มุมเธอจะไม่ต้องการมันเลย แต่ใจคนเป็นเลือดและเนื้อ อวี่ฉีรู้สึกขอบคุณเขา ขอบคุณอย่างสุดหัวใจ

เธอหมุนตัวไป กางแขนออกแล้วกอดเอวที่ผอมบางของเขา ทั้งใบหน้าฝังไว้ตรงหน้าอกอ่อนนุ่มด้วยเนื้อผ้าชั้นดี ก่อนพูดด้วยใจจริง “ขอบคุณท่านคะ ท่านหาน”

เดิมทีหานเซ่าไม่หวังให้เธอเข้าใจความคิดความกังวลของตัวเอง แต่เห็นเธอขอบคุณเรื่องนี้อย่างจริงจังก็อดจะอึ้งไปไม่ได้ หลังจากนั้นหัวใจก็เต็มปรี่ไปด้วยความปลื้มใจ เขาห้ามใจยื่นมือไปลูบผมของเธอไม่ได้ น้ำเสียงก็ยังอ่อนโยนกว่าที่ตัวเองคาดไว้ “ไปทำการบ้านของเธอ ฉันจะอยู่ข้างๆ”

อวี่ฉีไม่ได้ปล่อยมือไป ถึงขนาดรัดแน่นขึ้น “ถ้าฉันสามารถทำเล่มนี้เสร็จก่อนอาหารเย็น ท่านจะรับปากฉันเรื่องหนึ่งได้ไหมคะ”

หานเซ่าเหลือบมองความหนาของหนังสือทบทวนเล่มนั้น ในใจก็ไม่เชื่อว่าเธอจะสามารถทำได้เสร็จ จึงอืมรับปากไปงั้นๆ

อวี่ฉีได้รับคำตอบรับ ก็รีบเงยหน้ายิ้มให้เขา จากนั้นก็หมุนตัวกลับไปหยิบปากกาแล้วเริ่มทำโจทย์ทันที

ผ่านนิยายมาหลายชาติหลายภพ เธอไม่รู้ว่าตัวเองสวมบทบาทเป็นนักเรียนมัธยมปลายมากี่ครั้งแล้ว โจทย์พวกนี้เธอทำจนจำได้ขึ้นใจ ถึงขั้นพอยัดหนังสือทบทวนเล่มหนึ่งใส่มือเธอก็สามารถนำขึ้นไปอธิบายหน้าชั้นเรียนได้เลย

เนื่องจากเธอทำโจทย์ด้วยความเร็วมากเกินไป แทบจะเห็นคำถามสายตาหนึ่งก็จรดวางเขียนตอบทันที ไม่เกินสองนาทีก็พลิกอีกหน้า หานเซ่ายากที่จะเชื่อ จึงอดเรียกให้เธอหยุดมือไม่ได้

อวี่ฉีแม้แปลกใจ แต่ก็ยังคงหยุดทำอย่างว่าง่าย แล้วเงยหน้ามองเขา

หานเซ่ายื่นมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้น ก่อนพลิกเปิด เพียงเห็นว่าในระยะเวลาสั้นๆ เธอได้ทำไปหนึ่งในห้าของเล่มแล้ว เลิกคิ้วแปลกใจ ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเปิดไปดูเฉลยด้านหลัง ไม่มีสักข้อที่ทำผิด ทั้งวิธีการทำก็ยังเป็นลำดับชัดเจนดูง่าย แทบจะเทียบเท่ามาตรฐานเฉลยได้เลย

“....เห็นทีฉันคงดูถูกเธอเกินไป” หานเซ่าเหลือบมองเธอคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ยัดหนังสือใส่มือของเธอแล้ว ก่อนยกยิ้มมุมปากเบาบางแทบมองไม่เห็น “แต่ ฉันจำได้ว่าตอนเจอกันครั้งแรกเธอเคยตอบว่า...เรียนค่อนข้างพอใช้ สู้พี่สาวไม่ได้”

อวี่ฉีอึ้งไป ก่อนยิ้มเขิน “การถ่อมตัวเป็นคุณสมบัติของผู้ดีค่ะ” ชะงักไป ก่อนแอบมองเขาด้วยหางตาอย่างระมัดระวัง “ฉันไม่ได้ตั้งใจโกหกนะคะ” ที่จริงแล้วเมื่อตอนนั้นเธอพูดตามข้อมูลที่มี ซูอวี่ฉีเรียนเก่งสู้ซูเวยเวยไม่ได้จริงๆ แต่อวี่ฉีที่ข้ามภพไปมาในนิยายหลายเรื่องสามารถชนะซูเวยเวยได้นี่

หานเซ่าลูบผมดำของเธอ “เอาล่ะ พูดคำขอของเธอมา”

“แต่ฉันยังทำไม่เสร็จ...”

หานเซ่าขัดเธอ “ตอนนี้ก็คงได้ อยากขออะไร ตอนนี้เธอยังขับรถไม่ได้ วันหลังให้เธอสักคันก็แล้วกัน...แต่ถ้าชอบเครื่องประดับอัญมณีอะไรก็ไม่เป็นปัญหา”

อวี่ฉีไม่ดื้อดึง แต่ยิ้มอย่างว่าง่าย แล้วหยิบถุงกระดาษเล็กๆ ที่วางอยู่บนชั้นหนังสือออกมา ถือไว้แนบอกก่อนพูดเสียงเบาหวิว “ฉันไม่มีคำขออื่นใด ฉันแค่อยากให้ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปท่านเริ่มทานยาพวกนี้ให้ตรงเวลา” ชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นคล้ายกลัวเขาปฏิเสธ “ได้ไหมคะ”

หานเซ่าอึ้งไป ก่อนคุกเข่าลงอย่างอ่อนใจ หยิบถุงเล็กๆ จากมือของเธอมา วางไว้ในมือ มองพร้อมถอนหายใจพูด “อวี่ฉี บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าเธอฉลาดจนไม่เหมือนเด็กสาวในวัยเดียวกัน บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าเธอนั้นโง่เหลือเกิน”

แน่นอนว่าเธอเข้าใจความหมายของเขา ตัวเธอยอมปล่อยมือจากผลประโยชน์อย่างอัญมณีเครื่องประดับที่ดิน แล้วเลือกคำขอที่เล็กน้อยเพียงเท่านี้ ที่จริงแล้วโง่ถึงขั้นทะลุเพดานเลยด้วยซ้ำ แต่เขาไม่รู้นี่ว่า เป้าหมายของเธอไม่ใช่ความร่ำรวยโดยไร้กังวลใดๆ ในอีกครึ่งชีวิต แต่เป็นการทำให้เขาชอบเธอให้ได้

เป้าหมายไม่เหมือนกัน แน่นอนว่าต้องเลือกหนทางที่แตกต่าง

“งั้น ท่านตกลงแล้วใช่ไหมคะ”

ในที่สุดหานเซ่าก็ยอมแพ้ “ซูอวี่ฉี เธอชนะอย่างงดงาม” หยุดไปเล็กน้อย ก่อนพูดยิ้มๆ “ใต้หล้านี้คิดว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนที่สามารถใจแข็งปฏิเสธเธอได้หรอก”

อวี่ฉียิ้มแล้วลุกขึ้น “ฉันจะไปเทน้ำอุ่นมาค่ะ เป็นยาแคปซูลทั้งนั้น เทออกมาคงกำใหญ่น่าดู”

หานเซ่าอืมเรียบๆ ลุกยืนอยู่กับที่มองถุงกระดาษในมืออย่างจนใจ อวี่ฉีวิ่งไปหลายก้าวก็พลันชะงัก แล้ววิ่งกลับมากอดเขาแน่นๆ อีกครั้ง “ฉันดีใจเหลือเกินค่ะ”

แน่นอนว่าหานเซ่าก็ก้มศีรษะกอดเธอตอบ พร้อมหัวเราะเบาๆ “เด็กโง่”

               

Talk!!!

ลุงหาน ติดกับดักห่านซะแล้วล่ะ น่าเอ็นดูทั้งคู่เลยเนอะ

เหมือนคำเรียกของนิดจะเปลี่ยนไปตามสนมทั้งหลาย ยังไม่สี่สิบก็ลุงแล้วหรอ ที่ทำงานนี่มีแต่พี่ๆ จะเกษียณหรือสามสิบกว่าก็พี่ทั้งนั้นนะ เรียกลุงก็เกินไปนะ

ส่วนที่มีสนมหลายคนอยากจดวิธีการของอวี่ฉีเอาไปใช้ ระวังหน่อยละกันนะ ในเรื่องอวี่ฉีเองก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าจะสำเร็จเปล่า มีเรื่องหลังๆ ที่อวี่ฉีลองแล้วไม่สำเร็จก็มี คนเรามีความหลากหลายกว่าที่คิดนะ มีพื้นฐานการศึกษา สังคม สิ่งแวดล้อมไม่เหมือนกัน เหมือนเล่นมุกอะแหละ เล่นไปคนหนึ่งแป๊ก คนหนึ่งขำท้องแข็งก็มี ลองปรับใช้ดูนะ ชีวิตถ้าคิดเหมือนเป็นด่านที่ต้องฝ่าฟันไป คนที่เจอก็คือตัวละครเฝ้าด่าน ปรับตัว คำพูด คาดเดานิสัย ไม่ต้องเอาชนะแค่อยู่ด้วยให้ได้ก็พอแล้ว^^

 ส่วนใครจะเอาไปใช้กับแฟนนี่ นิดโนคอมเม้นเลย ตัวเองมีประสบการณ์เป็นศูนย์55+ ถ้าใช้แล้วได้ผลมาแบ่งปันกันบ้างนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

76 ความคิดเห็น

  1. #2674 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 17:58
    ละมุนขั้นสุด เป็นผู้ใหญ่ที่ดีจริงๆฮื่อ
    #2674
    0
  2. #2657 ลิคควิดสีฟ้า (@o_vampire_o) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:35
    ตอนของท่านหานนี่ทำให้ร้องไห้ได้ง่ายๆเลย อบอุ่นอ่อนโยนละมุนขั้นสูงแต่กำลังจะตาย ฮืออออออ
    #2657
    0
  3. #2639 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 17:59
    กีสสสสสสสส อบอุ่นละมุนละไมดีต่อใจเหลือเกินนนน ฮืออออลุงหา-- แค่กๆ ท่านหานคือดี! ดีมากๆ!!
    #2639
    0
  4. #2516 เหยียนเฟยหลิง (@M0tif) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 16:13
    ท่านหานติดกับเรียบร้อย เย้ๆ
    #2516
    0
  5. #2439 Marshmallow KinG (@bookachook) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 19:58
    ฮื้อออ ทำไมท่านหานดีต่อใตขนาดนี้ว์ ,///////,
    #2439
    0
  6. #2396 bbgalaxy (@baitoeytears) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 21:08
    เด็กโง่ ฮืออออ ชอบคำนี้จังโอ้ยยยย
    #2396
    0
  7. #2284 Par_dao (@Par_dao) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:23
    อบอุ่นมากค่ะคุณลุง~~แต่ช่วยมองนางรองเป็นคนทีเถอะค่ะ เป็นแมวไม่ก็หมามาหลายตอนแล้ว
    #2284
    0
  8. #2278 damner (@phangon94) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 11:27
    เรื่องนี้แบบ ดีมากเลย ชอบลุงมากๆ น้ำตาซึม ตอนนี้ให้ลุงเป็นตัวร้ายที่1ในใจเลย ฮือ
    #2278
    0
  9. #2089 elliennn (@010600) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 15:08
    ท่านหานนนน~
    #2089
    0
  10. วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 12:01
    ร้สึกเรืองนี้เศร้ากว่าเรื่องอื่น น้ำตาคลอเลย งือออ
    #2067
    0
  11. #1941 Tsukiakira (@Tsukiakira) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 23:14
    รักท่านห่าน ติดงอมแงม  ขอบคุณไรท์นะค่ะ ติดตามเป็นกำลังใจเสมอ

    #1941
    0
  12. #1767 praewarin (@praewarin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 09:05
    555 พี่หานตกหลุมแล้ว
    #1767
    0
  13. #1687 slilahs (@slilahs) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 11:43
    ชอบท่านหานจุงเบย
    #1687
    0
  14. #1224 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 17:28
    ตอนนี้รู้แค่ว่า..กินเต้าหู้เต็มไม่หมดเลยนยยส #คุณ
    #1224
    0
  15. #1131 王玉宏 (@darthailand) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 14:58
    อบอุ่นละมุนลไมอะไรเยี่ยงนี้ อยากกอดท่านหานบ้างจัง
    #1131
    0
  16. #1120 YoGurT_Yo^^ (@nuyoja) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 12:33
    ผู้สูงวัยนี่ดีต่อใจจริงๆๆ
    #1120
    0
  17. #1110 ซันหลิงอี (@pla14) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 11:05
    ขอบคุณค่ะ
    #1110
    0
  18. #1101 Mý♤{†} (@tam-wannporn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 10:23
    ตอนทั่นหานนี้เยอะเนาะ555 พี่เขาใจแข็งจุง
    #1101
    0
  19. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 03:32
    ตอนนี้ท่านห่านได้คะแนนเยอะมากค่าาา ท่านห่านคือดีงาม
    #1066
    0
  20. #1032 jeebiest (@jeebiest) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 00:01
    เรท่องนี้นทารักมาเลย ขอบคุณค่ะ
    #1032
    0
  21. #1019 Nutthamon Ping (@nutty78) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 23:23
    ขอพระเอกได้ไหมขนาดป่วยยังพ่อพระสุดๆ
    หนุ่มเย็นชาของเค้าน้ำแข็งละลาย 555
    #1019
    0
  22. #1014 Kittttttttie (@studentgroup153) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 22:59
    อวี่ฉีน่ารักกกกก เอาใจเก่งสุดๆ ถึงรู้ว่ามีหลุมอยู่ข้างหน้าแต่ใครก็อยากกระโจนใส่หลุมแน่ๆ อิอิ
    #1014
    0
  23. #1013 littlebeary (@littlebeary) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 22:40
    ท่านหานน่ารักกก
    #1013
    0
  24. #1012 อาณา (@jungle-jkh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 22:04
    ดูสายโลหิตไปด้วย อ่านเรื่องนี้ไปด้วย โลลิเหมือนกัน อือื
    #1012
    0
  25. #1011 orangerose (@orangerose) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 21:41
    คู่นี้น่ารักมากเลย ฟินๆ
    #1011
    0