最佳女配(快穿): ร้อยชาติรัก ยอดนางรอง(Quick time travel)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 166,434 Views

  • 2,739 Comments

  • 5,766 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,064

    Overall
    166,434

ตอนที่ 23 : บทที่ 21 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 232 ครั้ง
    26 พ.ย. 59



บทที่ 21 กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ (จบ)

 



ไม่นานก็ถึงเวลาเย็น อวี่ฉียกจานเกี๊ยวร้อนระอุออกมาจาห้องครัว เธอทุ่มเทเวลาให้กับมันไม่น้อย เกี๊ยวเปลือกแป้งบางไส้เยอะ แต่ละชิ้นเหมือนคริสตรัล แทบจะโปร่งใส ดูไปแล้วทำให้เจริญอาหารมากมาย ถึงแม้จะเป็นตัวของหานเซ่าเองก็ยังกินไปหลายชิ้น

เมื่อกินได้ครึ่งหนึ่ง หานเซ่าก็วางตะเกียบ สายตาเหลือบไปมองชั้นไวน์แดงที่อยู่ด้านข้างก่อนเอ่ยเรียบๆ “วันนี้เป็นวันส่งท้ายปี พวกเรามาดื่มไวน์กันสักหน่อยไหม”

แม้อวี่ฉีจะแปลกใจที่เขาสอบถามความคิดเห็นของเธอ แต่ก็ยังไม่อาจตอบตกลงได้ อีกฝ่ายป่วยเป็นโรคประเภทนี้ สุราบุหรี่เป็นของต้องห้าม แต่จะปฏิเสธยังไงนี่แหละยังเป็นปัญหา เธอจึงเงยหน้ามองเขาอย่างลำบากใจ

หานเซ่าเห็นสีหน้าของเธอ ก็อดยกมือขึ้นลูบหว่างคิ้วไม่ได้ “เอาล่ะ ไม่ดื่มแล้วกัน”

อวี่ฉีผ่อนลมหายใจโล่งอก ก่อนยิ้มออกมา “ที่จริงแล้วคืนส่งท้ายปียังมีอีกหลายอย่างที่ทำได้นะคะ”

“ดูรายการงานเลี้ยงปีใหม่น่ะเหรอ” หานเซ่าเลิกคิ้ว ก่อนวิจารณ์อย่างแดกดัน “ไม่สู้ไปนอนดีกว่า”

สำหรับรายงานงานเลี้ยงปีใหม่อันน่าเบื่อซ้ำซากทุกปี อวี่ฉีเองก็ไม่อาจพูดคำชมที่ไม่ตรงกับใจออกมาได้ จึงได้แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “งั้นพวกเราไปจุดพลุไหมคะ” วันนี้เสี่ยวโจวไปตั้งแต่กลางวัน เพื่อกลับบ้านไปหาครอบครัว จะเล่นไพ่นกกระจอกมีแค่สองคนยังไงก็รวมตัวไม่ครบวงสี่คน เล่นสลาฟก็อย่างน้อยต้องสามคน ดูรายการทีวีหานเซ่าก็ไม่ชอบอีก ดังนั้นดูเหมือนจะเหลือก็เพียงแต่จุดพลุจุดประทัดแล้วที่เป็นกิจกรรมเล่นในยามค่ำคืนได้

หานเซ่าเหลือบมองเธอ “เธออยากไป” คิดถึงว่าเด็กสาวคงชอบเล่นของพวกนี้ ดังนั้นจึงไม่รอให้เธอเอ่ยปากก็พยักหน้าตอบรับแล้ว

สุดท้ายแล้วทั้งสองก็ช่วยกันยกดอกไม้ไฟลังใหญ่ออกจากประตู แล้วเดินไปหาพื้นลานว่างเปล่า

หานเซ่าถูกอวี่ฉีสวมชุดให้จนมิดชิด มีทั้งเสื้อคลุมตัวใหญ่ผ้าพันคอและถุงมือ คล้ายจะไปสำรวจขั้วโลกเหนือ เขาก้มหน้าลงมองถุงมือหนังของตัวเอง ก่อนจะหมุนศีรษะไปมองเธอ “อย่างนี้จะจุดไฟได้ยังไง”

อวี่ฉียิ้มหวานแล้วผลักเขาไปยืนด้านข้าง “ฉันไปจุดเองค่ะ ท่านมองดูก็พอแล้ว”

เธอมีร่างกายคล่องแคล่วว่องไวใจกล้าหาญ จุดดอกไม้ไฟตั้งเจ็ดแปดอันติดกันถึงหมุนตัววิ่ง เพิ่งวิ่งไปไม่ได้กี่ก้าว ดอกไม้ไฟก็เบ่งบานสว่างไสวท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิด สวยงามตระการตา

อวี่ฉีวิ่งกลับมาอยู่ข้างกายหานเซ่า เงยหน้ามองเขา “สวยไหมคะ”

หานเซ่าโอบเธออย่างอ่อนใจ “บอกว่าจะออกมาจุดพลุ พอจุดพลุเสร็จตัวเองก็ไม่ดู จ้องฉันทำไมกัน”

อวี่ฉียิ้มมองเขาอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ดอกไม้ไฟแต่ละดอกเบ่งบานแล้วจางหายไปเป็นฉากหลัง

หานเซ่าลูบผมดำยาวของเธอ เผยอริมฝีปากน้อยๆ ดวงตาดำสะท้อนแสงดอกไม้ไฟเฉิดฉายเต็มท้องฟ้า ไม่เย็นชาเหมือนที่ผ่านพ้นมา แต่เป็นแววตาของความอบอุ่น

เวลาดีบรรยากาศงดงาม เหมาะสมกับการมอบจุมพิตที่สุด

ดอกไม้ไฟดับมอดลง ทั้งสองกลับไปยังคฤหาสน์

หานเซ่าถอดเสื้อคลุมออก อวี่ฉีรับมาอย่างคล่องมือ ก่อนหมุนตัวไปแขวนไว้ที่ชั้น แต่ถูกห้ามไว้เสียก่อน

เขาสั่งให้เธอหยิบของออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม อวี่ฉีก็หยิบออกมาตามคำบอก ที่ได้มาเป็นซองสีแดงขนาดเล็กซองหนึ่ง

เธอชะงักไป ค่อนข้างอึ้ง “นี่เป็นอั่งเปาหรือคะ”

หานเซ่าอืมอย่างเป็นธรรมชาติ “มีอะไรผิดปกติหรือไง”

ตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน อั่งเปาแสดงถึงคำอวยพรที่ผู้ใหญ่มีให้ต่อผู้น้อย ปกป้องรักษาให้ผู้น้อยมีโชคดีสุขภาพแข็งแรงในปีใหม่ที่จะมาถึง เพียงแต่เธอคาดคิดไม่ถึงว่าหานเซ่าจะให้อั่งเปากับเธอเลย

ในขณะที่เธอยังคงอึ้งอยู่นั้นเอง เขาก็โน้มตัวลงมากอดเธอ “อวี่ฉี สุขสันต์วันปีใหม่” เว้นไปเล็กน้อย ก่อนพูดยิ้มๆ “ตอนนี้ปีใหม่แล้วนะ”

อวี่ฉีรั้งสติกลับมา ก็อดจะหัวเราะออกมาไม่ได้ พร้อมยื่นมือไปกอดเอวของเขา “สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใส่เกลือในเกี๊ยวมากเกินไปหรือเปล่า พอนอนถึงเช้ามืดตีสาม อวี่ฉีก็ตื่นขึ้นมา จะเปิดประตูออกไปข้างล่างเพื่อรินน้ำกิน

เพิ่งถึงห้องครัว เธอก็เหลือบมองเห็นข้างหน้าตางมีเงาแผ่นหลังสูงโปร่งยืนอยู่ จึงรีบหมุนตัวไปมอง

เป็นหานเซ่า เขาหันหลังให้เธอ ยืนมองความมืดมิดนอกหน้าต่างอยู่เพียงลำพัง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ยามค่ำคืนเย็นยะเยือก เขายืนนิ่งไม่ไหวติง เงาด้านหลังอ้างว้างเดียวดายเหมือนคืนแรกที่เจอกัน

อวี่ฉีรีบเดินไปหา เอ่ยเสียงเบาว่า “นอนไม่หลับหรือคะ”

หานเซ่าได้ยินเสียงของเธอ หันศีรษะกลับมา ดวงตาเรียวหงส์จ้องเธอนิ่งชั่วครู่ จู่ๆ เขาก็ก้มตัวลงมาโอบเธอเข้าไปแนบอก น้ำเสียงอ่อนหวานดังขึ้นจากด้านบนยอดกระหม่อม เขาเรียกชื่อของเธอ คล้ายติดสำเนียงอ่อนล้าอันไร้ที่สิ้นสุด “อวี่ฉี”

อวี่ฉีโอบกอดเขาตอบ แนบใบหน้ากับแผ่นอกของเขา “เกิอะไรขึ้นหรือคะ”

“ฉันอ่านหนังสือพิมพ์ตอนเช้า เห็นประกาศการเสียชีวิต” หานเซ่าถอนหายใจ “เป็นเพื่อนร่วมธุรกิจ ไม่ได้สนิทสนมอะไร” ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อว่า “เดิมทีไม่ได้มีความสัมพันธ์มากน้อยแค่ไหน เพียงแต่ไม่รู้ทำไมถึงฝันเห็นเขา ตื่นมาก็รู้สึกว่าชีวิตช่างบอบบางนัก”

เขายื่นมือไปวางหลังท้ายทอยของเธอ “เหมือนฉันเพิ่งรู้ว่าอะไรคือความตาย”

เวลานี้การปลอบโยนด้วยวาจาใดๆ คงไร้ผล อวี่ฉีได้แต่กอดเขาแน่นขึ้น

“เดิมทีนึกว่าตัวเองไม่หวาดกลัวเมื่อวันนั้นมาถึง แต่เมื่อครู่ถึงคิดขึ้นได้ว่า ถ้าพรุ่งนี้ไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้อีก ความรู้สึกนั้นจะน่ากลัวขนาดไหน”

อวี่ฉีกอดเอวของเขานิ่ง เสียงเบาหวิว แต่น้ำเสียงกลับตั้งมั่น “ท่านจะต้องอายุยืนร้อยปีค่ะ”

หานเซ่าวางปลายคางไว้บนศีรษะของเธอ หลับดวงตาทั้งคู่ฝังปากและจมูกไว้ในเส้นผมดำหอมกรุ่นของเธอ คล้ายคนที่จมน้ำกอดพยุงแผ่นไม้ไว้

อวี่ฉีลูบหลังของเขาอย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยคำแนะนำในเวลาที่เหมาะสม “ท่านอยากไปชมสถานที่ต่างๆ ในโลกไหมคะ ผ่อนคลายอารมณ์บ้างดีไหมคะ” เธอเคยอ่านข้อมูล มีเหลายเคสของผู้ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายเมื่อรู้ว่าตัวเองมีชีวิตได้อีกไม่นาน ก็ตัดสินใจก้าวเท้าเข้าสู่เส้นทางท่องเที่ยวรอบโลก ผลก็คือเพราะได้ไปท่องเที่ยวพักผ่อนมีจิตใจแจ่มใสคิดบวก กลับมาแล้วก็หายขาดจากโรคร้าย

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หานเซ่าก็พูดเสียงเบา “เธอจะยอมไปกับฉันไหม”

เกรงใจแค่ไหน เธอพึ่งพาอาศัยใต้ลมหายใจของเขา เขากลับยังคงพูดว่า เธอจะยอมไปกับฉันไหมไม่ใช่ เธอต้องไปกับฉันนี่สิถึงเป็นเกียรติที่แท้จริงของลูกผู้ชาย

อวี่ฉีจะปฏิเสธได้อย่างไร เธอพูดเบาๆ ว่า “ขอเพียงเป็นความต้องการของท่าน ฉันจะอยู่ข้างกายท่านเสมอค่ะ”

ผู้ช่วยทั้งหลายของหานเซ่ามีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง ไม่นานก็ช่วยอวี่ฉีดร๊อบเรียนและทำเอกสารขอพาสปอร์ต กำหนดเส้นทางการเดินทางให้ทั้งหมด ตั๋วเครื่องบินและโรงแรมระหว่างทางก็จองไว้เรียบร้อยแล้ว เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็มีคนจัดการให้โดยเฉพาะ พวกเธอแค่ยกกระเป๋าออกเดินทางก็พอแล้ว

เงินนี่ช่างเป็นสิ่งที่น่ารักที่สุดในโลกจริงๆ มีแค่เงินก็แทบจะทำได้ทุกสิ่ง

ทั้งสองคนสุขสำราญกับการอาบแดดบนชายหาดคอสตาริกา ล่องเรือที่แม่น้ำของเวนิส ไปเกาะบาหลีเหม่อมองทะเลงดงามดังอัญมณีสีฟ้า ดูพรมทุ่งลาเวนเดอร์สะพรั่งรอบตัวที่โพรวองซ์ ให้อาหารนกพิราบขาวบริสุทธิ์ที่ลานกลางเมืองปราก พนันอย่างบ้าคลั่งหนึ่งราตรีที่ลาสเวกัส...

ทุกครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นมาคือโลกใหม่ที่แตกต่างออกไป บรรยากาศด้านหน้าล้วนทำให้ผู้คนตื่นเต้นรอคอย ชีวิตเหมือนมีความหวังไร้ที่สิ้นสุดพรั่งพรูถาถมเข้ามา ทุกสิ่งอย่างล้วนงดงามดังเดิม

เริ่มแรกยังมีผู้ช่วยสองคนอยู่ข้างกายพวกเขาคอยจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ต่อมาได้เรียนรู้มากเข้า อวี่ฉีก็เข้าใจระเบียบขั้นตอนทั้งหมด เริ่มจองโรงแรมตั๋วรถไฟเอง ติดต่อรถรับส่ง ทุกวันถือโน้ตบุ๊กวางแผนกำหนดการของสถานีต่อไป

ผู้ช่วยทั้งสองคนจากไปอย่างรู้งาน โลกของสองเราได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างแท้จริง

อวี่ฉีเป็นกังวลในอาการของหานเซ่า วางกำหนดการให้ช้าลง เดิมทีพอถึงสถานที่หนึ่งก็หยุดอยู่แค่สามสี่วัน เธอก็ขยายออกไปเป็นหลายเท่า บ้างครึ่งเดือนบ้างหนึ่งเดือน ทั้งยังเลือกเฟ้นไปแต่ในสถานที่ที่อากาศดี ทุกวันเค้นสมองจัดเตรียมสถานที่พิเศษสุดของแต่ละประเทศ ทุ่มเทกายใจเสาะหาอาหารพื้นเมืองที่ทำจากวัตถุดิบธรรมชาติและย่อยง่าย ฝึกปรือจนแทบจะโปรเทียบเท่ามัคคุเทศก์มืออาชีพอยู่แล้ว

หลายเดือนผ่านไป อาการของหานเซ่าดีขึ้นเรื่อยๆ อวี่ฉีกลับยุ่งจนตัวผอมไปรอบหนึ่ง

ที่ระเบียงของโรงแรม ชายชราเชื้อชาติเดียวกันที่อยู่ห้องด้านข้างมองเด็กสาวที่ยุ่งนู่นยุ่งนี่อย่างอิจฉา “พ่อหนุ่ม เธอมีผู้ช่วยที่ดีนะ”

หานเซ่าไม่คาดคิดว่าอายุปานนี้แล้วจะยังมีคนเรียกตัวเองว่าพ่อหนุ่มอีก จึงได้แต่ยิ้มบางๆ อย่างเกรงใจ “เธอไม่ใช่ผู้ช่วย” เพิ่งพูดจบ อวี่ฉีก็ยกน้ำกีวี่มาให้ วางไว้บนโต๊ะสีขาวข้างมือเขา

หานเซ่ากุมมือเธอวางไว้ที่ไหล่ตัวเอง หันไปแนะนำกับชายชราผู้นั้นอย่างจริงจัง “เธอเป็นคนรักของฉัน”

เขาไม่ได้ใช้คำว่าแฟน ที่รักหรือคำเรียกอื่นๆ เรียกเธอ แต่ใช้คำที่จริงจังที่สุดอย่างคนรัก

อวี่ฉีตะลึงงัน แต่ก็ไหวตัวทันได้อย่างรวดเร็ว เผยรอยยิ้มเจิดจ้า ก่อนหันไปพยักหน้าให้กับชายชรา “สวัสดีค่ะ”

ชายชรารั้งสติกลับมา ไม่ได้เผยสีหน้าแสดงความผิดปกติในเรื่องอายุที่แตกต่างกันมากของทั้งสองคน กลับกัน สายตาของเขาคือการยอมรับ รอยยิ้มเป็นกันเองซ่อนไว้ด้วยคำอวยพร

ครู่หนึ่ง อวี่ฉีก็คุกเข่าลงข้างกายหานเซ่า เงยหน้ามองเขา “วันนี้มีงานเลี้ยงรอบกองไฟ ไปกันไหมคะ”

หานเซ่าประคองใบหน้าของเธอ ลูบไล้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ “เธอผอมลงอีกแล้ว” ชะงักไป ก่อนเอ่ยลุแก่โทษ “ฉันติดค้างเธอมากเหลือเกิน”

อวี่ฉีกุมมือขวาที่แนบแก้มของเธอไว้ ดึงมาจุมพิตเบาๆ น้ำเสียงหวานอ่อนโยน “ไม่ค่ะ ได้อยู่ข้างกายท่านเป็นเกียรติของฉัน”

หานเซ่าลูบผมสลวยดำยาวเบาๆ ดวงตาเรียวหงส์เต็มไปด้วยความอ่อนโยน น้ำเสียงนิ่มนวลและเชื่องช้า “อวี่ฉี ได้เจอเธอเป็นโชคดีที่สุดในชีวิตของชายที่ชื่อว่าหานเซ่า”

สุดท้ายแล้วคืนวันนั้นพวกเขาไม่ได้ไปงานเลี้ยงรอบกองไฟ แต่นอนแต่หัวค่ำ เพราะว่าพรุ่งนี้ต้องขึ้นเครื่องบินไปยังอีกจุดหมายปลาย

กลางดึก หานเซ่าลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ระหว่างทางกลับรู้สึกผิดปกติ นอนลงไปก็พลิกตัวกระสับกระส่ายไม่อาจข่มตาหลับลงได้ เมื่อมองไปนอกหน้าต่างด้วยความบังเอิญ ก็เห็นควันไฟลอยมาจากที่ไม่ไกลออกไปนัก

เมื่อคิดว่าคืนนี้มีงานเลี้ยงรอบกองไฟ ใจก็ตกวูบ บางทีบางที่อาจเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมาก็ได้ ทำให้ไฟไหม้ เขารีบลุกขึ้น ในสมองมีแค่ความคิดเดียวจับจอง อวี่ฉีอยู่ที่ไหน เธอเป็นอะไรหรือเปล่า

วิ่งออกจากห้องอย่างร้อนรน มาถึงห้องด้านข้าง เคาะประตูแล้วกลับไม่มีคนขานรับ

ถ้าเธอก็อยู่ในงานเลี้ยงรอบกองไฟนั้นด้วย บางทีอาจได้รับบาดเจ็บ

ในความร้อนรนเครียดขึง เพียงรู้สึกว่าท้องเกร็งกระตุกปวดเป็นระลอก เขาปวดจนต้องก้มกายลง ทั้งตัวแทบจะม้วนพับเข้าด้วยกัน พิงประตูห้องด้านอย่างอ่อนแรงก่อนค่อยๆ หย่อนกายไถลลงมา

ไม่รู้ว่านานแค่ไหน คล้ายมีคนพยุงตัวเองขึ้นมา เมื่อเขาเปิดดวงตาทั้งคู่ สายตาที่ถูกเหงื่อเย็นบดบังปรากฏร่างที่คุ้นเคยข้างกาย

เขายื่นมือออกไป กุมแขนของเธอไว้ กระหืดกระหอบหลายครั้งถึงสงบลงได้ “เธอไปไหนมา”

อวี่ฉีใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผากให้เขา “ฉันได้ยินเสียงโวยวายด้านนอก เลยไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นค่ะ คนงานทำผิดพลาด แต่จัดการได้หมดแล้วค่ะ” ตอบอย่างรวดเร็ว เธอเข้าไปพยุงเขาอย่างเป็นกังวล “ท่านล่ะคะ ท่านเป็นอะไรไหม พวกเรารีบไปหาหมอกันค่ะ”

หานเซ่าโอบเธอเข้ามาในอ้อมอก เหงื่อเย็นที่ไรผมยังไม่แห้ง ท้องก็ยังคงปวดอยู่ แต่เพราะการคงอยู่ของคนในอ้อมกอด ความกังวลในใจถึงวางลงได้

เวลานี้ที่นี่ เขาถึงเข้าใจว่าเด็กสาวมีความหมายต่อเขาอย่างไร

อวี่ฉีกอดเขาตอบ ยังคงเป็นห่วง “ท่านรู้สึกเป็นยังไงบ้างคะ ยังปวดท้องไหม”

ความเงียบงันครู่หนึ่งผ่านพ้นไป เสียงแหบพร่าของหานเซ่าดังมาจากเหนือศีรษะ เต็มไปด้วยความอ่อนล้าภายหลังความเจ็บปวด น้ำเสียงกลับมุ่งมั่น “อวี่ฉี ได้โปรดอยู่กับฉันไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่”

ครู่หนึ่งเธอยังไม่อาจไหวตัวทัน ถามกลับโดยสันชาตญาณ “อะไรนะคะ”

น้ำเสียงของเขามีความเหนื่อยล้าอันไม่อาจปิดบัง แต่น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน อ่อนโยนอย่างที่สุด “ฉันไม่สามารถห่างจากเธอได้อีกแล้ว อวี่ฉี” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ได้โปรดแต่งงานกับฉัน”

ถึงแม้ว่าจะบาปกรรมหนักหนา ถึงแม้ว่าจะมีเวลาอีกไม่นาน เขาก็ยังคงต้องการแต่งงานให้เธอมาเป็นภรรยา

ลมราตรีพัดผ่านข้างแก้ม นกน้อยไม่รู้นามส่งเสียงร้องมาจากที่ห่างไกล เด็กสาวผมดำเอ่ยอืมคำหนึ่ง สองแขนที่กอดเอวของผู้ชายคนนั้นเอาไว้แน่นกระชับ

(จบตอน กลยุทธพิชิตฝ่ายร้ายเลิฟโลลิ)

                


Talk!!!

จบลงไปแล้วอย่างงุนงง 55+ หานเซ่าไม่อาจปฏิเสธหัวใจตัวเองได้อีกแล้ว หญ้าอ่อนต้องกิน แม้ว่าวัวกำลังจะตายก็ตาม

จะต่อด้วยตอนพิเศษของหานเซ่านะจ๊ะ

ว่าแต่...ตำหนักหายไปไหนอีกล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 232 ครั้ง

165 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 12:15
    เป็นตอนที่ชอบมาก
    #2685
    0
  2. #2676 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 18:08
    คุณคะ ใจแบบ ท่านหานนนน
    #2676
    0
  3. #2665 TILLSON (@TILLSON) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 14:58
    ฮืออออออออออ
    #2665
    0
  4. #2642 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 18:28
    'หญ้าอ่อนต้องกินแม้วัวกำลังจะตาย' แบบโอ้ยเกลียดช่วงทอร์คจังค่ะ 5555555
    #2642
    0
  5. #2603 Mizuru_San (@Mizuru_San) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 14:37
    ฮือ ท่านหานนนนนนนนนนนน
    #2603
    0
  6. #2596 Ak3110 (@Ak3110) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 14:48
    ฮืออออ ขอผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาหน่อย ซึ้งอ่ะ งือออ
    #2596
    0
  7. #2590 chanutda180557 (@chanutda180557) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 01:16
    ซึ้งงงงงงงงงง
    #2590
    0
  8. #2581 ikmzksskOO (@ikmzksskOO) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:45
    ฮือออ คุกแน่นอนค่ะ... เอ๊ย! ซึ้งค่ะ>\\\\<
    #2581
    0
  9. วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 12:27
    อ่านอีกกี่รอบก็ยังซึ้งงง ฮือออแ
    #2542
    3
  10. #2539 become gloomy (@penumbra-soul) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 00:41
    เป็นตอนที่แสดงถึงความรักจริงๆ อบอุ่นมากอ่ะ งือ~
    #2539
    0
  11. #2535 赵诗兰 (@059104581) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 22:23
    เป็นความรักที่สวยงามมากจริงๆ
    (ถ้าตัดอีตอนที่นงเอกถูกจ้างมาอะนะ)
    #2535
    0
  12. #2519 เหยียนเฟยหลิง (@M0tif) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 16:45
    อู๊ยยยยย ซึ้ง
    #2519
    0
  13. #2489 Satan girl (@0877850357) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 00:49
    น้ำตาไหลเป็นเขื่อนแตกเลย ประทับใจ ดูอบอุ่นมากๆ แพ้ทาง
    #2489
    0
  14. #2440 Marshmallow KinG (@bookachook) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 20:17
    แง ชอบบบบ ตอนพิเศษจะแฮปปี้ใช่ไหม.. ท่านหานจะอยู่ต่อไปใช่มั้ยยย ฮืออ YmY
    #2440
    0
  15. #2402 bbgalaxy (@baitoeytears) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 21:42
    ฉันไม่สามารถห่างจากเธอได้อีกแล้ว ประโยคนี้อย่างเขิน โอ้ยยย อ่านตอนนี้ละรู้สึกถึงความละมุนสุดๆ เขินนนนน รักอะลุงง555555555
    #2402
    0
  16. #2286 Par_dao (@Par_dao) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:53
    กินหญ้าอ่อนต้องเป็นอมตะนะคะท่านหาน เป็นห่วงท่านหานที่สุด
    #2286
    0
  17. #2090 elliennn (@010600) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 15:28
    โอ้ยยย ชอบภาคนี้มากกกกก แต่หน่วงจังงง ;_;
    #2090
    0
  18. #1935 Draconball (@nan_un_maoz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 11:35
    ซึ้งมากๆ ชอบภาคนี้
    #1935
    0
  19. #1796 Mint My (@lilyla19) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 15:11
    อ๊ายยย
    #1796
    0
  20. #1775 praewarin (@praewarin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 09:29
    จบแบบซาบซึ้งตรึงใจ
    #1775
    0
  21. #1688 slilahs (@slilahs) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 11:55
    กรี๊ดดดด ท่านหานค่ะ
    #1688
    0
  22. #1652 Be Yah (@xvalya_8) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 02:32
    น้ำตาไหลเลย ลุงหานทำซึ้งไปแล้วนะ
    #1652
    0
  23. #1606 lostnemo (@lostnemo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 15:55
    โหหห ลุงหานโคตรซึ้งอะ ชอบๆๆๆๆ
    #1606
    0
  24. #1586 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 10:35
    แต่งงานกันๆ~
    #1586
    0
  25. #1528 The Liar (@moi-poi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 02:26
    ว้ายยยยยยยยยยยยยยยยย ท่านหานนนนนนนนนนนนนนขา เยส ไอดู ค่า //เขาไม่ได้ขอเอ็งโว้ยยยยย
    #1528
    0