最佳女配(快穿): ร้อยชาติรัก ยอดนางรอง(Quick time travel)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 166,344 Views

  • 2,739 Comments

  • 5,765 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    974

    Overall
    166,344

ตอนที่ 30 : บทที่ 29 กลยุทธพิชิตอาหมอใจร้าย (6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 178 ครั้ง
    19 ธ.ค. 59


บทที่ 29 กลยุทธพิชิตอาหมอใจร้าย (6)



เวลาสองปีผ่านไปในชั่วพริบตา อวี่ฉีสอบเลื่อนชั้นเข้ามัธยมปลายชื่อดังด้วยคะแนนยอดเยี่ยม เธอนั้นเติบโตขึ้นอย่างงดงาม และแน่นอนหน้าตายิ่งเหมือนฟางหวั่นมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ทั้งสองคนนี้ก็ยังแตกต่างกันอย่างยิ่ง ฟางหวั่นไม่เคยชอบเรียนหนังสือ แต่อวี่ฉีกลับได้สามลำดับแรกในแทบทุกครั้งของการสอบ ฟางหวั่นไม่ค่อยยิ้ม ถึงแม้จะยิ้มก็เป็นการยกมุมปากเย้นหยัน แต่อวี่ฉีมักอมยิ้มน้อยๆ มีกลิ่นอายสุขุมอ่อนหวานบนร่างของเธอ

ที่จริงแล้วการเป็นลูกสาวของฟางหวั่น อวี่ฉีถือว่าก้าวล้ำแม่ของเธอไปมาก ทั้งหน้าตาและการเรียนล้วนเป็นที่สุด นิสัยก็แสนดี ไม่มีเพื่อนร่วมชั้นคนไหนที่ไม่นับถือเธอ ไม่มีครูท่านไหนที่ไม่ชื่นชมเธอ ไม่มีเพื่อนบ้านหลังไหนที่ไม่รักชอบเธอ ไม่ว่าจะเป็นความสามารถหรือการปฏิสัมพันธ์ เธอนั้นก้าวข้ามฟางหวั่นไปมากแล้ว

ถึงแม้ในตอนนั้นฟางหวั่นจะได้ชื่อว่าเป็นราชินีนักเต้นของโรงเรียน นั่นก็แค่ไปเต้นกับเพื่อนที่ฟอล์เต้นรำทุกวันจนมีความสามารถเท่านั้น เป็นมือสมัครเล่นที่ไร้แบบแผน แต่อวี่ฉีนั้นถูกกู้จวินหลิงส่งไปเรียนคลาสเต้นรำละตินอย่างมืออาชีพ

คนเต้นรำไม่ว่าจะเด็กหญิงหรือชายก็มักจะมีเอวที่เล็กไม่พอหยิบมือ ท้องน้อยแบนราบไร้ไขมัน รูปร่างสวยเท่าที่คนๆ หนึ่งจะมีได้ เวลาสองปี ร่างกายนี้สูงขึ้นไม่น้อย ทำให้ดูสูงโปร่งเพรียวบาง สัดส่วนอรชรอ้อนแอ้น มองจากที่ไกล ถึงแม้จะเห็นไม่ชัด แต่ก็รู้ได้เลยว่าสวยมากแน่นอน

สามเดือนก่อนเธอสอบประกาศนียบัตรอนุญาตนักสอนเต้นละตินผ่านแล้ว ครูที่สอนเธอถึงกับทอดถอนใจเลยว่าไม่เคยเห็นนักเรียนคนไหนที่อัจฉริยะเท่าเธอมาก่อน

ที่เขาไม่รู้ก็คือ คนอัจฉริยะที่เขาบอกกับปากนั้นไม่ได้เป็นอัจฉริยะจริงๆ หรอก แต่เป็นเพราะฝึกซ้อมมาจนชำนาญต่างหาก อยู่ในบรรดานักเรียนที่สอนอย่างไรก็ไม่เป็นจึงทำให้เธอที่เป็นหงส์ในหมู่กานั้นไม่ใช่เพราะฉลาดอะไรมาก แต่เพราะประสบการณ์จากการข้ามภพชาติของเธอมีมากมายกว่านักเรียนคนอื่นหลายสิบเท่า ไม่ได้สตาร์ทที่จุดเริ่มวิ่งเดียวกัน ดังนั้นการชนะมาได้จึงไม่น่าภูมิใจขนาดนั้น

ความจริงแล้ว เธอเองยังละอายใจ สองปีมานี้เธอทุ่มเททั้งอุบายเล่ห์กลและฝีมือ ทุกวิถีทางที่จะทำให้กู้จวินหลิงชอบตัวเอง แม้เขาจะดีกับเธอมากขึ้นทุกวัน แต่นั่นก็เพียงเพราะเขากำลังหาเงาของฟางหวั่นในร่างของเธอเท่านั้น

ไม่ใช่เพราะเธอดีไม่พอ แต่เพราะว่าฟางหวั่นได้จากโลกนี้ไปแล้ว คนเป็นจะอย่างไรก็ไม่อาจแย่งเกียรติยศมาจากคนตายได้หรอก ความอัปยศเสื่อมเสียของพวกเขานับวันจะถูกเวลากลืนหายให้ผู้คนลืมเลือน แต่ความดีงามของพวกเขาจะยิ่งเปล่งประกายมากขึ้น จนกลายเป็นภาพเงาสมบูรณ์แบบไร้ตำหนิในดวงใจของผู้ที่ระลึกถึง

จะพยายามอย่างไร เธอก็ไม่อาจเติมเต็มดวงใจของกู้จวินหลิงที่ถูกฟางหวั่นโปรยเมล็ดพันธุ์ของเธอไว้ได้ และในเวลานี้เอง หนิงชิงชิงก็ปรากฏตัว

อวี่ฉีรู้สึกถึงความผิดปกติเพราะวันนั้นกู้จวินหลิงเป็นเวรเช้า บ่ายสามโมงครึ่งก็สามารถเลิกงานได้แล้ว แต่จนเวลาทุ่มนึงแล้วเขาก็ยังไม่กลับมา

ผ่านหนึ่งทุ่มไป เธอก็คว้ากุญแจลงจากตึกไปอย่างไม่ลังเล แล้วนั่งรถโดยสารประจำทางไปยังโรงพยาบาล

ในวันหยุดอวี่ฉีมักมารอกู้จวินหลิงเลิกงานที่นี่เสมอ ดังนั้นหมอพยาบาลแผนกฉุกเฉินส่วนมากล้วนรู้จักเธอ พยาบาลหลายคนพอเห็นเธอประโยคแรกที่พูดออกมาก็คือคุณหมอกู้อยู่ที่ห้องตรวจอาการ

ความเป็นจริงได้พิสูจน์แล้วว่า การคาดเดาของเธอนั้นถูกต้อง เรื่องราวได้ดำเนินมาถึงตอนที่หนิงชิงชิงและกู้จวินหลิงได้พบกันครั้งแรกแล้ว

เธอหยุดลงที่หน้าประตู เห็นกู้จวินหลิงในชุดเสื้อกาวน์สีขาวยืนอยู่หน้าเตียงผู้ป่วย ก้มหน้าพูดกับผู้หญิงคนหนึ่งเสียงเบา

ไม่ต้องสงสัย ผู้หญิงที่ที่หน้าตาคล้ายๆ เธอต้องเป็นหนิงชิงชิงแน่นอน อวี่ฉีหรี่ตามอง

ยิ่งถึงตอนนี้ ใจยิ่งต้องสงบเยือกเย็น

ไม่ต้องพูดถึงฐานะของเธอตอนนี้ ที่ไม่มีสิทธิอะไรไปขัดขวาง ถึงแม้จะมี แต่ก็ต้องไม่บุกทะลวงเข้าไปเหมือนหญิงบ้า

อวี่ฉีแย้มยิ้ม แล้วก้าวเท้าเข้าไปหาพวกเขา

กู้จวินหลิงหันหลังในเธอ ดังนั้นคนที่เห็นเธอก่อนจึงเป็นหนิงชิงชิง

หนิงชิงชิงกำลังถามคำถามกู้จวินหลิงอยู่ เห็นเด็กผู้หญิงสวยเดินตรงมาทางนี้ก็รู้สึกแปลกใจจนต้องหยุดพูด กู้จวินหลิงเห็นสีหน้าของเธอ จึงเอียงหน้าไปเล็กน้อยเพื่อมองทางด้านหลังของตัวเอง

อวี่ฉีพยักหน้าให้หนิงชิงชิงด้วยความสุภาพห่างเหิน ก่อนจะหันไปยิ้มให้กู้จวินหลิง “วันนี้รับเวรต่อหรอคะ” เพราะว่าอยู่ต่อหน้าหนิงชิงชิง ดังนั้นเธอจึงจงใจไม่เรียกเขาว่าคุณอาเหมือนก่อน

หนิงชิงชิงมองทั้งสองคนก่อนยิ้มแย้ม ที่เห็นได้ชัดว่าเป็นรอยยิ้มสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้นหรือไง

อวี่ฉีไม่ตอบคำ แต่เข้าไปกอดแขนของกู้จวินหลิงแทน แล้วยิ้มให้อีกฝ่าย คนเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ท่าทางนี้แสดงถึงหลายสิ่งหลายอย่างได้แล้ว หนิงชิงชิงเองก็นับว่าเป็นผู้หญิงที่ฉลาด เห็นอย่างนี้ก็เข้าใจในทันที แล้วปิดปากไม่เป็นก้างขวางคออีกต่อไป

กู้จวินหลิงปฏิเสธการสัมผัสใกล้ชิดกับคนอื่นมาโดยตลอด แต่สองปีที่อยู่ร่วมกันมา เขานั้นคุ้นเคยกับการโจมตีกอดแขนเขาโดยไม่ทันได้ตั้งตัวของอวี่ฉีเสียแล้ว

เขาปล่อยให้เธอกอดแขน ยกมือซ้ายที่ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ขึ้นมา แล้วก้มลงมองนาฬิกาข้อมือก่อนหันไปมองเธอ น้ำเสียงราบเรียบ แต่ในน้ำเสียงนั้นไม่ห่างเหินเหมือนกับที่พูดกับคนอื่น มีความสนิทสนมคุ้นเคยอย่างชัดเจนโดยที่เขาเองก็ไม่รู้สึกตัวเลย “กินข้าวหรือยัง”

“ยังค่ะ รอกินด้วยกันไงคะ” อวี่ฉีตอบอย่างว่าง่าย น้ำเสียงไม่มีบ่นหงุดหงิดเลยสักนิด เพียงมองเขายิ้มๆ

เด็กผู้หญิงส่วนมากมักออกอาการหึงเมื่อแฟนไปพูดคุยสนิทสนมอยู่กับผู้หญิงคนอื่น แล้วทำกริยาไม่น่ามองโดยไม่รู้สึกตัว ที่จริงแล้วมันไร้สติโดยสิ้นเชิงเลย คุณยิ่งทำตัวไม่น่ารัก ก็ยิ่งทำให้ผู้หญิงอีกคนนั้นดูว่าง่ายเข้าใจอะไรดีกว่า เท่ากับเป็นการผลักไสแฟนของคุณไปซบอกของคนอื่น

กู้จวินหลิงได้ยินคำก็อืมคำหนึ่ง “ตอนนี้รถกำลังติด กินที่โรงอาหารแล้วกัน” จากนั้นก็หันไปกำชับกับหนิงชิงชิงง่ายๆ หลายประโยคก่อนพาอวี่ฉีจากไป

ระหว่างทางอวี่ฉีถามขึ้นเหมือนไม่ใส่ใจ “ผู้หญิงคนนั้น หน้าตาเหมือนคุณแม่นะคะ”

กู้จวินหลิงไมใช่คนที่โกหกเป็น ได้ยินคำถามเช่นนี้ก็เงียบไปสักครู่ จากนั้นก็พยักหน้านิ่งๆ “ค่อนข้างคล้าย”

อวี่ฉีเริ่มหนักใจ สีหน้ากลับระบายรอยยิ้มเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น “แต่หนูหน้าเหมือนแม่มากกว่าใช่ไหมคะ”

กู้จวินหลังเหลือบมองเธอก่อนเลี่ยงสายตาไป พูดว่า “แน่นอน ก็เธอเป็นลูกสาวของแม่”

เมื่อกินอาหารกันที่โรงอาหารแล้ว กู้จวินหลิงก็พาเธอมาที่โต๊ะทำงานของตนเอง แล้วยื่นของมาให้ถุงหนึ่ง

อวี่ฉีรับมาด้วยความงุนงง ก่อนเปิดออกดูถึงรู้ว่าเป็นเครื่องสำอางบำรุงผิวหลายประเภท เธอจึงเงยหน้ามองเขา

“ยี่ห้อนี้ไม่ทำร้ายผิว” เขาอธิบายเรียบๆ จากนั้นมองกางเกงยีนส์ที่เธอใส่อยู่ “เธอยังอยู่ในช่วงเติบโตอยู่ ทางที่ดีไม่ควรใส่กางเกงแบบนี้บ่อยๆ จะทำให้ขัดขวางการเติบโตของกระดูกขา”

อวี่ฉีเพียงยิ้มๆ ยิ้มแล้วก็มองเขาด้วยสายตาถามไถ่ “ขอกอดได้ไหมคะ”

กู้จวินหลิงยังไหวตัวไม่ทัน ดวงตาเรียวเล็กเผยแววงุนงง “อะไรนะ”

อวี่ฉียิ้ม แล้วอาศัยจังหวะนี้โผไปข้างหน้า กอดเอวของเขาหลวมๆ แนบแก้มกับกระเป๋าที่อกเสื้อกาวน์ เสียงค่อยแต่ชัดเจน “ขอบคุณคุณอาค่ะ”

กู้จวินหลิงยังคงไม่คุ้นเคยกับการกอดแบบนี้ เขายืนอยู่กับที่ในท่าทางแข็งค้าง ก้มหน้ามองผมดกดำเงางามของเธอ

ทั้งสองคนสูงโปร่งหน้าตาดี กอดกันอยู่แบบนี้ดูเจริญหูเจริญตามาก นางพยาบาลน้อยเพิ่งจบใหม่สองคนใช้โอกาสนี้ตะโกนขึ้นมา “อยู่ด้วยกัน อยู่ด้วยกัน”

กู้จวินหลิงไหวตัวกลับมาได้ จึงผลักอวี่ฉีออกเบาๆ ก่อนขมวดคิ้วมองพวกเธอ

ที่แผนกฉุกเฉินเขาคือหมอหน้าตายที่มีชื่อเสียง ไม่พูดออกมาสักประโยค พยาบาลน้อยสองคนนั้นก็หุบปากฉับอย่างว่าง่าย

หมอหนุ่มที่เป็นผู้ช่วยของกู้จวินหลิงตบบ่านางพยาบาลทั้งสองคน ให้เธอทั้งสองไปทำงาน จากนั้นก็หมุนตัวกลับมา ยิ้มให้อวี่ฉี “มีเวลาไปดื่มกาแฟด้วยกันไหมครับ”

อวี่ฉียังไม่ทันได้เอ่ยปาก กู้จวินหลิงก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบสนิท “เธอไม่มีเวลา” ไม่ไว้หน้ากันสักนิด เสียงก็เย็นยะเยือกจนเหมือนน้ำแข็งในห้องใต้ดินอย่างไรอย่างนั้น

หมอหนุ่มผู้น่าสงสารรอยยิ้มมุมปากชะงักแข็งค้าง จากนั้นก็พยักหน้าน้อยๆ อย่างขัดเขิน แล้วรีบถอยออกไป

เมื่อจัดการงานชิ้นสุดท้ายเรียบร้อย กู้จวินหลิงก็พาอวี่ฉีออกจากโรงพยาบาล ตอนที่เดินไปที่ลานจอกรถ เขาก็เอ่ยปากขึ้นก่อนอย่างหาได้ยาก และเปิดประเด็นขึ้นมาอย่างน่าแปลกประหลาดนัก

เขามองไปข้างหน้าด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย “อวี่ฉี ตอนนี้เธออายุสิบหก ยังไม่บรรลุนิติภาวะ”

อวี่ฉชะงักไป แต่ก็ยังพยักหน้า ก่อนเอียงไปมองเขาน้อยๆ “ทำไมหรือคะ”

“ฉันเป็นผู้ปกครองของเธอ ฉันไม่หวังว่าเธอก็ก้าวเดินไปในเส้นทางความรักก่อนวัยอันควร” สีหน้าเวลาเขาพูดประโยคนี้ช่างจริงจังสงบนิ่ง ประหนึ่งว่ากำลังปฏิบัติการช่วยชีวิตคนอยู่

อวี่ฉีอึ้งไปเล็กน้อยก่อนยิ้มออกมา เข้าใจว่าที่เขาเป็นอย่างนี้คงเป็นเกี่ยวข้องกับที่หมอหนุ่มคนนั้นแสดงท่าทีเป็นมิตรกับเธอก่อนหน้านี้ เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าที่เขาพูดนั้นเพราะหน้าที่ความรับผิดชอบ หรือเพราะยังไม่รู้ความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองกันแน่

เธอจงใจพูดเหมือนมีความนัยแฝงอยู่ “งั้นถ้า...หนูมีคนที่ชอบแล้วล่ะคะ”

กู้จวินหลิงหยุดลงทันที เอียงตัวมา มองจ้องที่ตาของเธอ

อวี่ฉียิ้มน้อยๆ สบกับดวงตาเรียวของอีกฝ่าย จ้องมองอย่างจริงจังจับจด “หนูจะขอชอบเขาได้ไหมคะ”

กู้จวินหลิงไม่พูดจา แต่สีหน้าของเขาอธิบายอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่าคำตอบคือไม่

อวี่ฉีเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จับสังเกตสีหน้าของเขาอย่างละเอียดลออ “งั้น คุณอาคะ คุณอาไม่อยากให้หนูไปชอบคนอื่นใช่ไหมคะ”

กู้จวินหลิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า ก่อนขมวดคิ้ว “เธอชอบใคร เพื่อนร่วมชั้นตัวเตี้ยหน้าเต็มไปด้วยสิวคนก่อนใช่ไหม”

อวี่ฉีอดหัวเราะออกมาไม่ได้ คุณหมอกู้ที่เยือกเย็นควบคุมตัวเองได้มาโดยตลอดสามารถพูดประโยคนินทาว่าคนอื่นได้ด้วยหรือนี่ เห็นทีคำตอบจะเป็นอย่างหลังเสียแล้ว ในระยะเวลาที่อยู่ร่วมกันมาสองปีเขาได้ชอบเธอโดยไม่รู้ตัวแล้ว

ถ้าอย่างนั้น ขอเธอพิสูจน์หน่อยสิว่าการคาดเดานี้เป็นจริงหรือไม่นะ

อวี่ฉียกมือขึ้น วางสองแขนพาดไว้ที่ไหล่สองข้างของเขา จากนั้นก็คล้องเข้าไว้ด้วยกัน กอดรอบคอของเขาหลวมๆ เงยหน้ามองแล้วแย้มยิ้มงดงาม

ท่าทางแบบนี้สำหรับคุณหมอกู้แล้วมันสนิทสนมใกล้ชิดจนเกินไป เขาอดขมวดคิ้วด้วยความไม่ชินไม่ได้ แล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

แต่อวี่ฉีไม่ยอมปล่อยเขาไป เธอแนบแก้มไว้ที่หน้าอกของเขา พูดเสียงเบาหวิว “ไม่ค่ะ คนที่หนูชอบตัวสูง และที่หน้าไม่มีสิวด้วย” เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยื่นมือออกมาลูบที่ข้างแก้มของเขา ก่อนยิ้มน้อยๆ “ผิวของเขาดีมากค่ะ”

การบอกเป็นนัยเช่นนี้ คงไม่มีใครไม่เข้าใจอีก

กู้จวินหลิงอึ้งไปชะงักค้างอยู่กับที่ ครึ่งค่อนวันถึงไหวตัวทัน แต่ก็ยังคงมึนงงทำตัวไม่ถูก เขาเหมือนกำลังดิ้นรนอยู่นาน ถึงฝืนพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง “อวี่ฉี ฉันเป็นอาของเธอ”

อวี่ฉียิ้มบางๆ “ใช่ค่ะ แต่ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดนี่คะ” ชะงักไป ก่อนเธอจะจงใจลดเสียงลง พูดว่า “คุณอาชอบคุณแม่ใช่ไหมคะ” เว้นไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มออกมา “หนูหน้าตาคล้ายคุณแม่มากใช่ไหม แต่สิ่งเดียวที่ต่างกันก็คือท่านชอบคนอื่น แต่หนูชอบคุณอาค่ะ”


Talk!!!

อยากจะถามจริงๆ ว่าใครบอกข้าราชการเช้าชามเย็นชาม ได้ยินใครพูดอีกจะเอาชามไปฟาดหัวแตกเลย เสาร์อาทิตย์ จันทร์ถึงศุกร์ ทำงานทุกวัน วันลาเหลือยาวทบปีหน้าคงไม่ต้องทำงานละ เหอๆ

ด้วยเหตุผลทั้งหมดทั้งมวลข้างต้น จึงทำให้ได้มาตอนเดียวจ้า สนมที่รัก โปรดละเว้นตำหนักของเราด้วย....

หว่านอัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 178 ครั้ง

63 ความคิดเห็น

  1. #2708 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 00:10
    กรี้ดดดดดดเขิน
    #2708
    0
  2. วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 22:35
    นี่ถ้าไม่ใช่เรื่องในเรื่องย่อย คงจะตีหมอนชกเตียงไปแล้ว555555
    #2701
    0
  3. #2678 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 18:42
    เฉียบ!
    #2678
    0
  4. #2647 PANDAPEGASUS (@redmoon) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 19:14
    อู๊วววววววววว มุกเด็ดมากเว้ออออออ กีสสสสสสสสส เฉียบค่ะ!
    #2647
    0
  5. #2525 เหยียนเฟยหลิง (@M0tif) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 18:43
    สิ่งที่ต่างคือหนูชอบคุณอา กรี๊ดดดด เจอประโยคนี้นี่เอาหัวใจไปเหอะ
    #2525
    0
  6. #2494 Moda (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 13:08
    สู้ๆนะคะเจิ้น
    #2494
    0
  7. #2224 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 20:13
    หมอซึนนน มีของดีอยู่ใกล้ๆก็มองหน่อยสิคะ คิดสะว่าเลี้ยงต้อ---แค่กๆ
    #2224
    0
  8. #2179 นิต (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 12:52
    อยากอ่านต่อทำไงดีคะเจิ้น ไปคุกเข่าวิงวอนสนพ.ไหนให้เจิ้นได้แปลเรื่องนี้ออกมาให้เหล่าสนมได้อ่านบ้าง ฮือๆ
    #2179
    0
  9. #2175 chaaim_granita (@chaaim_granita) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 08:58
    >< อยากอ่านตอนต่อไปจังเลยค่ะ
    #2175
    0
  10. #2174 TeruTeru (@varujung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 00:17
    อ๊าก กรี๊ดดดด
    #2174
    0
  11. #2171 p_yoyukgarun (@pyoyukgarun) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 21:45
    ว้ายยยยกรี๊ดดด รุกหนักมากค่ะคุณขาาาา
    #2171
    0
  12. #2170 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 21:43
    ประโยคสุดท้ายเด็ดมาก
    #2170
    0
  13. #2169 พิชชาพร (@helloairy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 21:22
    กรี๊ด รุกขนาดนี้คุณหมอไม่ใจอ่อนไม่ได้แล้ว
    #2169
    0
  14. #2167 shiro-neko (@shiro-neko) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 20:25
    รายนี้ดูใช้เวลานานมากกกก
    #2167
    0
  15. #2163 ซันหลิงอี (@pla14) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 19:15
    ขอบคุณค่ะ
    #2163
    0
  16. #2162 Doyyly (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 19:05
    ขอบคุณค่ะเจิ้น...ไม่ต้องรีบค่ะรีดรอได้เสมอ
    #2162
    0
  17. วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 18:27
    กรี๊ดดดดดด ไปหัดพูดมาจากไหนอ่ะอวี่ฉี หมอกู้คงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแน่ๆอ่ะ อึ้งล่ะสิหมอ 555 รอตอนต่อไปนะค่ะ
    #2160
    0
  18. #2158 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 16:05
    เจิ้น เอ้ย คุณนิด แหม ไม่ต้องเร่งรีบค่ะ ทำงานหนักหน่วงจริงๆ 55555 มาถึงตอนนี้แล้วรู้สึกว่าอวี่ฉียาวนานน่าดู

    กว่าจะจบได้แต่ละเรื่อง พูดไปแล้วนางมีอายุกี่ร้อยปีกัน ? 55555555555555
    #2158
    0
  19. #2157 papui (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 15:49
    ขอบคุณค่ะ
    #2157
    0
  20. #2156 kikza_kung (@sanares) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 14:24
    รุกๆแล้ว

    #2156
    0
  21. #2155 Leon Len (@lemonade123) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 13:50
    นางเอกเอ๊ยนางรองเรารุกอาหมอรัวๆเลยแหะตอนนี้ อวี่ฉีสู้ๆ
    #2155
    0
  22. #2154 Jitsupa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 12:54
    อวี่ฉีสู้ สู้ ขอบคุณคุณนิดค่ะ
    #2154
    0
  23. #2153 Linincafe (@Linincafe) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 11:36
    รักเจิ้นที่สุดดดดดดดดดดด
    ขอบคุณค่า ไม่ต้องรีบ คนอ่านรอได้ฉะเหมอ
    #2153
    0
  24. #2152 fictionbook (@fictionbook) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 11:22
    สู้ๆนะคะเหนื่อยก็พักบ้าง คนอ่านรอได้เสมอค่าา
    #2152
    0
  25. วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 11:13
    เย้นหยัย>>เย้ย
    #2151
    0