最佳女配(快穿): ร้อยชาติรัก ยอดนางรอง(Quick time travel)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 166,362 Views

  • 2,739 Comments

  • 5,765 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    992

    Overall
    166,362

ตอนที่ 4 : บทที่ 4 กลยุทธพิชิตพระรองใสซื่อจอมปลอม (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 225 ครั้ง
    13 ต.ค. 59


                                                                                       

                                                                             บทที่ 4 กลยุทธพิชิตพระรองใสซื่อจอมปลอม (4)

                                                                                                      


อวี่ฉีจ้องเขาอยู่นาน กลั้นใจแล้วกลั้นใจอีกก็บังคับมุมปากตัวเองที่คอยแต่จะยกขึ้นไม่ได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองหัวเราะออกมาต่อหน้าต้วนจิ่นเหยียน เธอจึงรีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว แล้วลงไปชั้นล่าง

สั่งให้แม่บ้านจางต้มข้าวต้มและทำอาหารรสอ่อนหลายอย่างแล้ว ตัวอวี่ฉีเองก็ไปยังห้องครัวแล้วเทน้ำอุ่นแก้วหนึ่ง ก่อนจะขอยาลดไข้จากแม่บ้านจาง แล้วยกของทั้งหมดกลับไปที่ห้องของต้วนจิ่นเหยียน

บอสวัยละอ่อนยังคงพยายามแสร้งหลับอย่างยากลำบาก อวี่ฉีปิดประตูจากด้านใน เดินเข้าไปวางแก้วน้ำและยาบนโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างแผ่วเบา จากนั้นหมุนตัวไปเปิดม่านออกอีกหน่อย ให้แสงสว่างของดวงอาทิตย์ด้านนอกลอดเข้ามาได้

เมื่อทำทั้งหมดเสร็จแล้ว เธอก็ไปห้องน้ำเพื่อหาผ้าสะอาดชุบน้ำบิดหมาดๆ นำกลับมาวางบนหน้าผากของต้วนจิ่นเหยียน พร้อมดึงผ้าห่มให้เขาด้วย

ต้วนจิ่นเหยียนคล้ายยังไม่เตรียมตัวจะตื่นขึ้นมา อวี่ฉีหัวเราะแบบไร้เสียง ก่อนจะเดินไปเลือกหนังสือบนชั้นเล่มหนึ่ง นำมาอ่านที่เก้าอี้ข้างหัวเตียง

ยังดีที่หนังสือที่หยิบติดมือมามั่วๆ เล่มนี้มีเนื้อหาไม่เลวเลย หรือบางทีอาจเป็นรสนิยมของต้วนจิ่นเหยียนที่ไม่เลวก็เป็นได้

นี่เป็นชุดรวมบทความผลงานของยิบราน* นักประพันธ์ชื่อดังของเลบานอน อวี่ฉีเปิดอ่านไปสองหน้า เห็นบทสนทนาหนึ่งที่น่าสนใจมาก

การคงอยู่หมายถึงเข้าใจว่าคนดีและคนชั่วนั้นเดิมทีก็เป็นพี่น้องท้องเดียวกัน บิดาของพวกเขาก็คือ ราชาแห่งความเมตตาหนึ่งในพวกเขาเกิดก่อนอีกฝ่ายเพียงชั่วครู่ ด้วยเหตุนี้พวกเราถึงเรียกคนแรกว่าเป็นเจ้าชายที่สวมมงกุฎ

ถ้าไม่ได้อ่านบริบทโดยรอบก่อนและหลัง ประโยคนี้ดูแล้วนอกรีตผิดขนมธรรมเนียมเป็นที่สุด แต่กลับน่าสนใจกว่าพันบทที่ต่างเขียนในทำนองความดีงามเหมือนกันไปหมด อวี่ฉีจึงอ่านต่อไปด้วยความสนใจ จนลืมเวลาไปอย่างไม่รู้สึกตัว

รอจนในที่สุดเธอรู้สึกล้าและแหงนคอที่เมื่อยขบ ถึงเห็นว่านาฬิกาปลุกบนโต๊ะแสดงเวลาผ่านไปชั่วโมงครึ่งแล้ว

เธอกินอาหารเช้ามา ดังนั้นจึงไม่รู้สึกรู้สาอะไร เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนที่พลาดอาหารมื้อเย็นบวกกับมื้อเช้าไปอย่างต้วนจิ่นเหยียนจะรู้สึกยังไงบ้าง

คิดว่าเขาก็ควรจะ ตื่นขึ้นมาได้แล้ว อวี่ฉีวางหนังสือในมือลง แล้วกุมมือขวาของเขาที่อยู่นอกผ้าห่มเบาๆ

สิ่งใดคือแก่นแท้ของการเฝ้าไข้คนป่วยงั้นหรือ

นั่นก็คือในชั่ววินาทีที่เขาฟื้นตื่นขึ้นมาจากความเจ็บปวด รอยยิ้มหนึ่งค่อยๆ เผยให้เขาเห็นภายใต้แสงสว่างอบอุ่นของดวงอาทิตย์ ถ้าเวลานี้กุมมือเขาไว้ด้วยก็จะยิ่งได้ผลดีที่สุด

ถึงแม้บอสต้วนจะแกล้งหลับ แต่ทั้งความเจ็บป่วยและเหนื่อยล้าเป็นความจริง ไม้นี้สมควรจะได้ผลถึงจะถูก

รออยู่ประมาณสิบห้านาที ขนตาของต้วนจิ่นเหยียนก็กระพริบน้อยๆ อวี่ฉีเข้าใจได้ในทันทีว่านี่คืออาการบ่งบอกว่าเขากำลังจะตื่นแล้ว เธอจัดท่าและองศาการนั่งในชั่วพริบตา

ก่อนหน้านี้ก็บอกไว้แล้วว่า อวี่ฉีเป็นสุดยอดนางรองตัวร้ายระดับแนวหน้าของวงการ การแสดงของเธอแทบไร้ที่ตำหนิ เมื่อต้องการทำให้คนๆ หนึ่งซึ้งใจอย่างตั้งใจเต็มที่แล้ว น้อยคนนักที่จะโชคดีรอดพ้นไปได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเด็กน้อยที่เติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ขาดความรักความอบอุ่นห่วงใยมาตั้งแต่เล็กเลย

ดังนั้นเมื่อต้วนจิ่นเหยียนค่อยๆ ลืมตาคู่นั้นขึ้นมา ก็ได้เห็นภาพภาพนี้

แสงอาทิตย์อบอุ่นและเจิดจ้าทะลุผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาในห้อง คล้ายกำลังเพิ่มเติมรัศมีอ่อนหวานให้แก่เด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของเธอเพราะว่าย้อนแสงทำให้มองเห็นไม่ชัดเจน แต่นัยน์ตาที่งดงามคู่นั้นกลับเป็นสิ่งที่เด่นชัดที่สุดในสายตาอันพร่ามัวของเขา

ดวงตาที่ปกติจะเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งในเวลานี้กลับไม่มีร่องรอยความหยิ่งยโสและดูถูกเลยแม้แต่นิดเดียว เพียงมองแค่เขา ทั้งจดจ่อและจริงจัง ยังมีความห่วงกังวลที่ไม่อาจสัมผัสถึงได้โดยง่าย ต่อจากนั้น คล้ายจะเห็นว่าเขาตื่นขึ้นมา เมื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ม่านตาดำก็ค่อยๆ ย้อมด้วยความยินดี

เขาเห็นเธอคล้ายยกมุมปากยิ้มแย้ม เด็กสาวที่คอยแต่เคร่งสีหน้ากดดันผู้อื่นอยู่ตลอดพอยิ้มแล้ว ดังกับน้ำแข็งหลอมหิมะละลาย ผืนธารน้ำแข็งแตกละเอียด ทั้งคล้ายบุปผาหลายกิ่งก้านบานสะพรั่งพร้อมกัน งดงามดึงดูดผู้คนจนพูดไม่ออก มองไปคราเดียว ก็รู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่งลง

ต้วนจิ่นเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งยิ้มอ่อนล้าให้เธอโดยสันชาตญาณ

“รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง” ตอนถามประโยคนี้อวี่ฉีเก็บรอยยิ้มกลับคืนมาแล้ว กลับกลายสภาพเป็นสีหน้าเย็นชาอย่างที่เป็นมา

ของใดล้วนล้ำค่าที่น้อยสิ่ง เพราะปกติลู่อวี่ฉีไม่ยิ้ม ดังนั้นพอเวลาเธอยิ้มถึงได้งดงามน่าตื่นตะลึงที่สุด

ต้วนจิ่นเหยียนไอสองครั้งเพื่อไล่เสียง แต่น้ำเสียงก็ยังคงแหบแห้งเหมือนคนป่วยอยู่ดี “ทำไมเธอไม่ไปเรียน”

อวี่ฉีจ้องตาเขาครู่หนึ่ง ไม่ได้ยิ้ม ดังนั้นจึงแลดูเคร่งขรึมเป็นอย่างมาก “ฉันเคยพูดแล้วว่านายเป็นคนของฉัน”

“....แล้ว” ต้วนอวี่ฉีไม่รู้ว่าทำไมถึงเลี่ยงการสบสายตา ขนตายาวกระพริบถี่

ด้วยสติปัญญาของเขาจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเธอได้ยังไง ในเวลานี้ถามออกมามีความเป็นไปได้อย่างเดียวคือแกล้งโง่ เด็กสาวบางคนแกล้งโง่ด้วยสีหน้าไร้เดียงสาเพื่อต้องการให้เด็กชายพูดจาหวานซึ้งต่ออีกนิด ส่วนต้วนจิ่นเหยียนแกล้งโง่...หรือว่าคิดจะปฏิเสธเธอ

ที่จริงแล้วด้วยสายตาหยั่งเชิงสถานการณ์เพื่อให้ได้ประโยชน์สูงสุดโดยไม่เลือกวิธีการของเขา ไม่ว่าอย่างไรก็ตามก็เป็นไปไม่ได้ที่จะปฏิเสธเธอที่มีสิทธิครอบครองบริษัทในเครือตระกูลลู่ อวี่ฉีไม่ค่อยเป็นกังวลเท่าไหร่นัก เพียงแต่บางทีเขาอาจกำลังอยากเล่นเกมเล่นตัว วิ่งหนีเพื่อล่อให้เข้าไปจับก็ได้

อวี่ฉีไม่เตรียมจะมอบโอกาสนี้แก่เขา พลันเคร่งสีหน้าแล้วพูดเสียงเย็น “ดังนั้น ฉันจึงไม่คิดจะทิ้งแฟนที่กำลังไข้ขึ้นไปโรงเรียนคนเดียว”

เดิมทีต้วนจิ่นเหยียนกำลังใช้แขนยันตัวเองเพื่อลุกขึ้นนั่ง ได้ยินเธอพูดอย่างนี้ถึงกับแขนอ่อนล้มลงไปนอนแผหรากับเตียงทั้งอย่างนั้น สีหน้าแลดูเอ๋อๆ งงๆ คล้ายช็อกอะไรอย่างแรง

อวี่ฉีเห็นสีหน้าเขาเป็นอย่างนี้ ก็อดเกิดความรู้สึกอยากแกล้งขึ้นมาในใจไม่ได้ จึงเอียงกาย ใช้เข่าข้างหนึ่งยันไว้กับขอบเตียงแล้วก้มตัวลง สองมือดันไว้ที่สองด้านศีรษะของเขา ก่อนใช้เสียงต่ำพูดเหมือนกำลังไม่พอใจ “นายจะไม่ยอมหรือไง”

ใบหน้างดงามของอวี่ฉีกลับแสดงท่าทีเฉียบขาด อีกทั้งท่าทางที่ก่อให้เกิดสภาวะกดดันถึงขีดสุด ขนาดต้วนจิ่นเหยียนเองยังอดรู้สึกกลัวขึ้นมาไม่ได้

“หืม” อวี่ฉีหรี่ตามองเขา “จะไม่ยอมจริงๆ หรือไง”

ต้วนจิ่นเหยียนตั้งสติกลับมาได้ หลุบตาลงแล้วพูดเสียงแผ่วเบา “ก็เปล่า”

ใช้ตำแหน่งภูมิศาสตร์ทางธรรมชาติที่ได้เปรียบกว่า เธอจุ๊บที่หน้าผากของเขาทีหนึ่งด้วยท่าทีเห็นเป็นเรื่องสมควรแล้ว “เด็กดี”

เห็นเขาคล้ายหลุดเข้าไปสู่ในสถานะเครื่องแฮงค์อีกครั้ง อวี่ฉีก็กลั้นขำแล้วลุกขึ้นจากเตียง “ยากับน้ำวางอยู่ที่หัวเตียง อย่าลืมกินเสียละ”

เมื่อเธอเดินออกไปจากห้องกำลังจะงับประตูปิด จู่ๆ ต้วนจิ่นเหยียนก็เปิดปากพูด “เธอจะไปไหน”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอพลอยทำให้จิตใจอ่อนแอตามไปด้วยหรือไม่ บอสต้วนในเวลานี้ถึงมีน้ำเสียงเหมือนเด็กตัวน้อยขาดความรู้สึกปลอดภัยเสียได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่านี่แสร้งทำหรือว่าเป็นเรื่องจริงกันแน่

ฝีเท้าของอวี่ฉีชะงักครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังไม่พูดอะไร เธอปิดประตูอย่างแผ่วเบา ลงไปห้องครัวชั้นล่าง แล้วตักข้าวต้มมาถ้วยหนึ่ง

ต้วนจิ่นเหยียนคล้ายจะนึกว่าเธอจากไปแล้ว เห็นเธอยกถ้วยข้าวต้มมาปรากฏกายจึงค่อนข้างแปลกใจ

ยัดถ้วยข้าวต้มไว้ในมือของเขา อวี่หมุนตัวไปนั่งลงด้านข้าง “กินสิ เมื่อวานเย็นกับวันนี้เช้านายไม่ได้กินข้าวนี่”

ที่จริงแล้วเห็นเขามีท่าทีอ่อนแอ ทั้งยังใช้ข้อมือเล็กบางประคองถ้วยข้าวต้มก็ทำให้ผู้คนตื่นตระหนกกังวลใจอยู่เหมือนกัน แต่อวี่ฉีก็ไม่ได้แสดงตัวจะเข้าไปป้อนข้าวต้ม สำหรับคุณหนูใหญ่ผู้แสนเย่อหยิ่งแล้ว วันนี้เธอแสดงท่าทีได้อ่อนโยนมากเกินพอแล้ว ถ้าทำอีกคงจะแลดูเจตนาเกินไป

ต้วนจิ่นเหยียนค่อยๆ ใช้ช้อนคนข้าวต้ม เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ “แผลไหม้ที่ตรงขา ได้รับมาเมื่อตอนไปถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใหม่ๆ”

อวี่ฉีได้ฟังก็ต้องชะงักไป ไม่คาดคิดว่าเขาจะเริ่มลงฉายหนัง เรื่องเบื้องหลังรวดเร็วถึงขนาดนี้ จึงรีบวางท่าทีจริงจัง “ฮืม”

“เด็กมาใหม่ทุกคนต้องถูกแกล้ง” เขาค่อยๆ พูดออกมา น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย แต่กลับปราศจากความอ่อนโยนจอมปลอมในยามปกติ ฟังแล้วรื่นหูขึ้นมาก “พวกเขาให้ไปหาของอย่างหนึ่งที่ห้องครัว ผมก็ไป แต่ยังหาไม่เจอพวกเขาก็ปิดประตูขังเสียก่อน ในห้องครัวมืดๆ อะไรก็มองไม่เห็น ผมขอร้องให้พวกเขาเปิดประตู แต่พวกเขากลับล็อกเอาไว้ จากนั้นก็หัวเราะขำอยู่ด้านนอกอย่างนั้น...” เขาพูดยิ้มๆ เพียงแต่รอยยิ้มที่มุมปากค่อนข้างแข็งกระด้าง “ท้ายที่สุดคนทั้งหมดก็จากไป ทิ้งผมเอาไว้คนเดียว...”

ในเวลาแบบนี้ไม่ว่าพูดอะไรไม่สู้ไม่พูดอะไรเลย อวี่ฉีเขยิบเข้าไปนั่งใกล้ คิดจะกุมมือของเขา แต่พบว่าในมือของเขามีถ้วยข้าวต้มอยู่ มือที่ยกค้างกลางอากาศต้องวกกลับ สุดท้ายตกลงที่ผมดำนุ่มของเขา แล้วลูบอย่างต้องการปลอบโยน

ต้วนจิ่นเหยียนที่ถูกปฏิบัติอย่างหมาน้อยชะงักไป สีหน้าเหมือนอึ้งน้อยๆ นานทีเดียวถึงตั้งสติได้ เพียงแต่จะอย่างไรก็บิ้วอารมณ์ความรู้สึกโศกเศร้ารันทดไม่ได้อีกแล้ว จึงพูดเล่าต่อไปอย่างแห้งแล้งว่า “จากนั้นผมก็ชนกาน้ำร้อนที่กำลังต้มอยู่”

                    

Talk!!!

มาละ ดึกอีกแล้ว ใครยังเฝ้าตำหนักอยู่บ้างเอ่ย

สงสารบอสต้วนเหลือเกิน ถูกนางรองลวนลามซะอ่วมเลย ว่าแต่...อาชีพนี้ยังพอมีตำแหน่งว่าไหมเนี่ย....อิอิ


เรื่องนี้มีประมาณ 17 เรื่อง 209 บท (+ตอนพิเศษแล้ว) นะจ๊ะ แต่ละเรื่องจะสั้นยาวไม่เท่ากัน เรื่องแรกถือว่าค่อนข้างสั้น บทหน้าก็จบแล้วล่ะ เพราะว่าบอสต้วนค่อนข้างจัดการง่ายแบบที่เจ้แกบอกน่ะแหละ ยังเด็กอยู่เลย รอลุ้นกันนะ

ระยะเวลาการอัพไม่แน่นอนเลยบอกตรงๆ ว่างก็แปลลง พยายามใช้มือถือพิมพ์ในรถไฟฟ้าอยู่เหมือนกัน แต่ไม่ค่อยถนัด ต้องฝึกไปเรื่อยๆ (ปกติถนัดเล่นเกม) ^^\/

ส่วนศุกร์เสาร์อาทิตย์นี้ไปอบรมต่างจังหวัด อาจลงไม่ได้น้า

หว่านอันจ้า

 * ตรงเนื้อหาแปลบทประพันธ์ของยิบราน ถ้าใครมีความรู้ช่วยแก้ไขด้วยนะจ๊ะ เจิ้นแปลมาจากภาษาจีนอาจจะผิดก็ได้ ขอบใจจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 225 ครั้ง

57 ความคิดเห็น

  1. #2697 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 09:31
    จับสัตว์ประหลาดได้ตัวนึงค่ะ
    "....แล้ว"ต้วนอวี่ฉี-->ต้วนจิ่นเหยียน
    #2697
    0
  2. #2695 Noovaii (@Noovaii) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 21:08
    นิยายสนุกมากค่ะ สำนวนแปลก็ดีมากนะคะ สนุกค่ะ
    #2695
    0
  3. #2671 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 20:42
    เอ็นดูง่อยยย
    #2671
    0
  4. #2601 S'NOOK (@nexo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 00:03
    อะไรจะวางแผนวางเล่ห์ล่ออีกฝ่ายไปมาขนาดนี้นะ
    #2601
    0
  5. #2553 mamiumint (@mint-hibara) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 02:10
    โอ๊ยยบอสส เอ็นดู555555555
    #2553
    0
  6. #2503 เหยียนเฟยหลิง (@M0tif) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 11:06
    พรืด สรุปเดินไปชนกาน้ำร้อนเอง กร๊ากกกก บอสเด็กบิ้วต์ดราม่าไม่จึ้นเลยทีเดียว นางเอกเริ่ดมาก
    #2503
    0
  7. #2459 Luckey (@walrus) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 15:13
    บอสคนนี้น่ารักอะเจิ้น อ่านไปขำตามไป
    #2459
    0
  8. วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 10:52
    ขอบคุณค่ะ
    #1932
    0
  9. #1263 หลงทางมา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 08:07
    ขอบคุณ...จ่ะ
    #1263
    0
  10. #1095 KuppaKP (@KuppaKP) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 10:01
    โอ๊ย อบอุ่นหัวใจมากเรื่องนี้ นางเอกโคตรโปรอะ ทักษะนี้ท่านได้แต่ใดมาได้โปรดสอนข้าน้อยด้วยเถิด
    #1095
    0
  11. #935 amnesiac (@amnesiac) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 15:39
    ใครเป็นเจ้าของบริษัทนางรองข้ามภพล่ะเนี่ย เพื่ออะไร?
    #935
    0
  12. #539 สพัจน์บ็อบ. (@spondboz_ss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 22:20
    บอสต้วนจะพ่ายแล้ว555555555555
    #539
    0
  13. #466 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 20:05
    ชั้นขำนาง5555555555 อิซุ่มซ่าม
    #466
    0
  14. #266 SSK[a]wt (@sskawt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 22:51
    ฟังยังไงมันก็เรื่องแต่ง!!! 
    #266
    0
  15. วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 14:25
    สงสารบอสต้วนนิดๆ เจอนางเอกทั้งจูบทั้งจุ๊บ ฟินอะ
    #208
    0
  16. #161 ซันหลิงอี (@pla14) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 10:41
    ขอบคุณค่ะ
    #161
    0
  17. #157 Natty (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 01:25
    อวี่ฉีเริ่ดมาก
    #157
    0
  18. #151 gently weep (@tealrose) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 16:39
    ลองใช้ google voice ดูมั้ยคะ ไม่ต้องพิมพ์ พูดใส่เอาละมาจัดหน้าทีหลัง แต่ใช้แล้วจะเกิดปัญหารำคาญมัน ฟังผิดฟังถูกบ้าง แต่ถ้าพูดชัดก็ถูกตลอดนะ
    #151
    0
  19. #150 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 16:01
    ทำไมขำบอสต้วน... 207บท ไม่น้อยเลยนะคะเจิ้นTT
    #150
    0
  20. วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 02:35
    หวงช่างของสนม มิได้พบพักต์เสียนาน//ยืนยิ้มหวานพร้อมโคม...
    #148
    0
  21. #147 Dougcha (@huepute) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 22:48
    ยาวอยู่น๊า แต่ชอบค่ะ
    #147
    0
  22. #146 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 20:10
    ไหนเจิ้นว่าสั้นๆไม่ยาว 207 บทเลยหนา #รอค่ะ
    #146
    0
  23. #144 Summer Tea (@pimlada45) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 17:23
    บอสวัยนี้ เลเวลยังต่ำ จัดการง้ายง่ายย
    #144
    0
  24. #143 RoZenKreuZ (@lulouch) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 17:07
    โถๆ บอสวัยละอ่อน ถถถถ
    เลเวลเจ้ายังต่ำนัก ถึงได้โดนนางรองปราบอย่างง่ายดาย 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 ตุลาคม 2559 / 17:09
    #143
    0
  25. #141 cheri-n (@cheri-n) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 16:15
    เรื่องนี้สนุกอ่า
    พระรองตัวร้ายที่น่ารัก ^ ^
    #141
    0