PRE-ORDER เดือนกระดาษ┃KOOKMIN

ตอนที่ 10 : เดือนสิบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 916 ครั้ง
    3 มี.ค. 62


โซนลากผมมาด้านหลังตึกคณะสถาปัตย์ หลังจากที่วิ่งมาถึง สิ่งแรกที่ผมเห็นคือเทียนกับวายุกำลังยืนคุยกันหน้าเครียด สองคนนั้นเอาแต่จ้องกันไม่เลิกจึงไม่รู้ว่าผมกับโซนกำลังยืนฟังในสิ่งที่เขาสองคนพูดอยู่ไม่ไกลด้วย ตอนแรก..โซนทำท่าจะวิ่งเข้าไปหา แต่ทว่าผมกลับดึงข้อมือของเขาเอาไว้พร้อมกับเอามือแตะที่ริมฝีปากของตัวเองบอกให้เขาอยู่เงียบๆ


มีไรอีกพี่ เพื่อนผมแม่งจะต่อยกันแล้วเนี่ย                   


แต่ก็ยังไม่ต่อยไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวก่อนดิ  ผมพูด และแน่นอนว่าสีหน้าโซนตอนนี้คือไม่เข้าใจมากๆ ผมลากเขาออกมายืนหลบตรงมุมตึกโดยถอยเพื่อเว้นระยะห่างของเราทั้งคู่พอประมาณ ก่อนจะเอียงหน้าแอบฟังในสิ่งที่สองคนนั้นพูดกันด้วยความอยากรู้


กูคบกับมีนไม่ได้


“…”


ตราบใดที่กูยังมีความลับบางอย่างที่ไม่ได้บอกมึง


ความลับอะไร?


กูขอโทษ.. แต่บางทีมึงก็ไม่ต้องทำดีกับกูมากก็ได้ อะไรเหี้ยได้ก็เหี้ยบ้าง


มึงหมายถึงอะไร?


มึงกำลังทำให้กูรู้สึกผิดไงเทียน อะไรที่มันควรจะเป็นของมึง.. แต่มึงแม่ง


“…”


กลายเป็นกูที่เป็นคนแย่งของมึงมาตลอด..


วายุว่าแบบนั้น ผมไม่ค่อยเข้าใจความหมายในสิ่งที่เขาพูดเท่าไหร่นัก แต่ก็พอจับใจความได้บ้าง ส่วนเทียน.. เขาเหมือนพยายามจะพูดอะไรบางอย่างราวกับพยายามทำให้บรรยากาศมันดีขึ้น


ก็แค่เรื่องนี้เหรอ?


...


กูไม่รู้ว่าอะไรทำให้มึงรู้สึกแบบนี้ แต่มึงเป็นเพื่อนกูไงวา..ถ้าเป็นมึง-


มันไม่ใช่แค่นี้ว่ะเทียน.. เพราะมึงเป็นแบบนี้ ไม่ว่าเรื่องอะไรมันเลยทำให้กูเลิกรู้สึกผิดกับมึงไม่ได้สักทีไง


คิดไรเยอะแยะวะ มันจะมีเรื่องไหนอีก เรื่องเรียน? น้องนัท? หรือไอ้ดาวเดือนห่าเหวนี่? ถ้าเป็นเรื่องพวกนี้-


แล้วถ้าบอกว่ากูเคยเอากับณิชาแฟนเก่ามึงอ่ะ


“…”


มึงจะยังบอกว่าเรื่องแค่นี้อยู่ไหมเทียน..


เกิดความเงียบขึ้นหลังจากที่วายุพูดจบ ไม่ใช่แค่เทียนที่เงียบ แต่คราวนี้กลับเป็นผมกับโซนที่เงียบเหมือนกัน ผมพยายามรวบรวมสติเพื่อจับใจความประโยคที่ได้ฟังเมื่อครู่..แต่ไม่รู้ทำไม ภายในใจมันกลับรู้สึกโหวงแปลกจนหูมันอื้ออึงไปหมด เป็นครั้งแรกเลยที่ผมกล้าถามกับตัวเองตรงๆว่าทำไมมัน เจ็บ ขนาดนี้ แล้วกับเทียน.. ผมสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างลึกๆ ค่อยปรับสายตาขึ้นมองเขาที่นิ่งค้างไปด้วยความเป็นห่วง


มึงพูดจริงเหรอวะ..


อืม


ทำไมกูไม่เคยรู้มาก่อน


“…”


ตอนไหน?ใบหน้าคมได้รูปเรียบสนิท เทียนพูดในขณะที่จ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตารัตติกาลของวายุด้วยสายตาที่ยากเกินจะอ่านออก เวลานี้..เทียนน่ากลัวกว่าอะไรทั้งหมดในโลก ผมมองเทียนสลับกับวายุที่เสยผมสีดำสนิทที่ปรกหน้าของตัวเอง เขาถอนหายใจ


หลังจบงานกีฬาสีตอนม.6 ก่อนมึงเลิกกับณิชาหนึ่งเดือน


“…”


ตอนนั้นกูไม่ได้ตั้งใจ.. กูขอโทษ


ผลั๊วะ!!


สิ้นคำขอโทษ หมัดหนักๆของเทียนก็เหวี่ยงปะทะใบหน้าของวายุจนล้มลงไปนอนกับพื้น ผมกับโซนที่ยืนมองเหตุการณ์นั้นเบิกตากว้างก่อนที่เราจะรีบวิ่งออกไปแยกสองคนนั้นให้ออกจากกันอย่างรวดเร็ว


ปล่อยกู!!”


ร่างของโซนที่พุ่งเข้าไปจับเทียนถูกสะบัดออกพร้อมกับเสียงร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เทียนเหมือนพร้อมที่จะเข้ามาซัดใส่วายุได้ทุกเมื่อ ต่างจากวายุที่ทำได้เพียงยืนรอรับผลจากสิ่งที่เขาเคยทำเอาไว้ของตัวเอง


เห้ย!! ใจเย็นดิ!” โซนพยายามเอาร่างของตัวเองเข้ามาแทรกกลางเพื่อห้าม ผมเองก็เข้ามากันวายุให้ถอยห่าง หากแต่มือหนากลับคว้าเข้าที่ข้อมือของผมเอาไว้แล้วดึงตัวผมให้หลบด้านหลังของเขาแทน บ้าจริง!


ปล่อยมันโซน


ปล่อยเหี้ยไรล่ะ! มึงบ้าเหรอ!”


ปล่อยมัน ปล่อยให้มันต่อยกูให้พอใจ อย่างน้อยกูกับมันจะได้เลิกมีเรื่องค้างคาใจกันสักที



.

.



ยับดูเหมือนจะเป็นคำนิยามที่เข้ากับวายุที่สุดในตอนนี้ วายุและเทียนต่อยกันจนหอบจัด อันที่จริง..เรียกว่าวายุยืนเฉยๆให้เทียนต่อยจะดีกว่า


โอเคยัง


ก็ดี


วายุถอนหายใจก่อนจะแตะปลายลิ้นลงบนแผลมุมปากของตัวเองแล้วเขยิบพาร่างที่โคตรจะยับเยินนั่งพิงผนังคอนกรีตอย่างหมดแรง ส่วนเทียน.. ถึงจะดูเป็นฝ่ายได้เปรียบแต่ผมรู้ดีว่าเขาเองก็คงรู้สึกแย่ไม่ต่างกัน ผมมองเทียนที่เดินพาตัวเองไปทิ้งตัวลงนั่งข้างวายุ มือหนายกขึ้นมาสำรวจรอยแผลจากการปะทะกันเมื่อครู่จากนั้นก็แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ


กูไม่ได้ตั้งใจวายุพูด เขาหันไปมองเทียนเพียงชั่วครู่ แล้วหลุบตาต่ำมองลงพื้น


อืม ..ถือว่าหายกัน


มึงไม่โกรธเหรอวะ?


ตอนแรกก็โกรธ แต่แม่งก็ผ่านมาจะปีแล้วไม่ใช่เหรอวะ อีกอย่างที่กูเลิกกับณิชามึงก็รู้ว่าเป็นเพราะอะไร มันไม่ใช่แค่มึงคนแรก กูเองก็ทนมามากเหมือนกัน กูก็แค่..ไม่รู้ว่ามีมึงรวมอยู่ในนั้นด้วย


กูขอโทษ..


...


วันนั้นที่เราเมากันหมด กูเองก็เมา


“…”


หลังเกิดเรื่องกูแม่งก็รู้สึกผิดกับมึงมาตลอด มันไม่ใช่แค่เรื่องของณิชาด้วย..ประโยคขาดหายไปพร้อมกับสายตาคู่นั้นที่สบเข้ามาในนัยน์ตาของผม เพียงไม่นาน.. วายุก็หันกลับไปมองตรงหน้าของเขาดังเดิม


กูสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยุ่งทุกๆอย่างที่ควรจะเป็นของมึง แต่สุดท้าย..


“…”


กูขอโทษจริงๆว่ะ..ไม่มีคำพูดใดๆต่อจากนั้นนอกจากคำขอโทษ เทียนพรูลมหายใจหนัก เขานิ่ง..แต่คิดว่าในหัวคงกำลังคิดอะไรอยู่ จากที่มองผ่านมุมไกลๆ ตรงนี้เหมือนเทียนกับวายุดูต่างก็อารมณ์เย็นลงมาก ผมมองภาพนั้นด้วยความเป็นห่วง แต่ลึกๆแล้วก็อดที่จะรู้สึกเบาใจไม่ได้ที่เห็นเขาสองคนเลือกที่จะปรับความเข้าใจกัน


กูบอกว่าช่างมันแล้วไง กูรู้จักมึงดีวา ถึงมึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ เอาเป็นว่ากูเชื่อมึงก็แล้วกัน


เชื่อ แต่ต่อยกูซะยับเนี่ยนะ?


ก็ถือว่าหายกันไง หรือมึงจะให้กูต่อยอีกรอบ?


ไม่อ่ะ เจ็บฉิบหาย


ก็ดี ถือว่าหายกัน..เพราะกูเองก็มีเรื่องที่ต้องบอกมึงเหมือนกันด้วย


ดูเหมือนวายุกับเทียนมีเรื่องต้องคุยกันต่ออีกนิด ผมกับโซนตัดสินใจพากันเดินออกมารอข้างนอก ตอนแรกผมยังลังเลเพราะกลัวว่าสองคนนั้นจะมีเรื่องชกต่อยกันอีก แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ยินเสียงปะทะอะไรจนเวลาผ่านไปสักประมาณสิบนาทีสองคนนั้นก็พาร่างทุลักทุเลของตัวเองเดินออกมา ทันทีที่เห็นทั้งคู่ ผมเลือกที่จะวิ่งเข้าไปหาเทียนก่อนเป็นอันดับแรก เทียนยักไหล่เล็กน้อยแล้วก็ยิ้มมาให้..เขาไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากนักเว้นเสียแต่มือที่มีแผลจากรอยกระแทกนิดหน่อยเท่านั้น ส่วนวายุ.. ผมกลั้นใจหันไปมองหน้าเขา คิดอยู่ในหัวว่าจะเอายังไงดี ผมจะทักดีไหม.. แล้วประโยคแรกที่ผมควรจะพูดกับเขาล่ะ?


บ้าเอ้ยมีน.. ที่อย่างนี้ล่ะใจเสาะชะมัดเลย

 



-

 



2 วันถัดมา-

 มีบางอย่างเกี่ยวกับวายุที่ผมมองเขาไม่เหมือนเดิม มันเหมือนกับ..มีบางอย่างในหัวของผมที่เปลี่ยนไป วันนั้นสุดท้ายผมเลยตัดสินใจไปซื้อของขวัญคนเดียว ได้เป็นนาฬิกาเรือนเล็กๆมาหนึ่งเรือน คิดว่ายูกิคงจะชอบ พอกลับมาห้อง..ประมาณสองวันก็ตัดสินใจได้ว่าผมน่าจะชวนวายุไปงานวันเกิดยูกิวันมะรืนด้วย วายุเองก็เคยเห็นยูกิ คงจะไม่น่าเกลียดถ้าผมถือโอกาสนี้เป็นฝ่ายเริ่มที่จะพูดคุยกับเขาก่อน


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


ว่าไง?


 แต่พอเอาเข้าจริงแม่งกลับไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย ยืนรอไม่นานวายุก็เปิดประตูออก เขาเลิกคิ้วมองผมพร้อมกับคำพูดที่เป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อน แทบไม่น่าเชื่อ ตอนแรก.. ผมนึกว่าเขาจะเย็นชามากกว่านี้เสียอีก เหมือนตอนช่วงหนึ่งที่เขาเอาแต่หลบหน้าผมน่ะ ผมเงยหน้ามองเขา มันชัดเจนเลยว่าวินาทีนั้นหัวใจผมเต้นแรงมาก ให้ตายเถอะ ทำเหมือนกับคนพึ่งรู้จักกันไปได้นะมีน


ทำงานอยู่เหรอ?


ผมตัดสินใจถามออกไปเพื่อไม่ให้บรรยากาศระหว่างเรามันตึงกันมาก รู้สึกเหมือนตอนม. สองตอนที่เป็นฝ่ายง้อแฟนก่อนเลย แต่สถานะของผมกับวายุมันต่างออกไปจากตอนนั้นนิดหน่อย แต่ก็นะ..ผมจะไปเปรียบเทียบเขากับแฟนเก่าสมัยม. สองทำไมเนี่ย?


อือ กำลังต้องการคนช่วยพอดี เข้ามาดิ


หลอกใช้งานป้ะเนี่ย


เต็มใจให้หลอกป้ะละ?


ไม่ชอบเลยไอ้สายตาที่อ่านทะลุปรุโปร่งแบบนั้น มันเหมือนกับวายุเริ่มจะอ่านความคิดของผมออกไปหมดทุกอย่าง ผมแทรกตัวเดินเข้าไปในห้องของวายุ มองสภาพห้องที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษเกลื่อนพื้นสลับกับเจ้าของห้องร่างสูงโปร่งที่แปะพลาสเตอร์ลายหมีพูห์สีเหลืองน่ารักกลางสันจมูกของตัวเองคล้ายกับเดจาวูอีกครั้ง


ไหวเหรอ?


อะไรไหว?


หมายถึงสภาพนายอ่ะ ไม่พักก่อนเหรอ?


ผมชี้ไปที่แผลของเขา ไล่ลงมาจนถึงริมฝีปากที่แตกเป็นรอยช้ำ..และเชื่อเถอะว่าภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งที่แสดงออกมาผมกำลังทำใจกล้าสู้กับสายตาของเขาที่มองจ้องมาคู่นั้นอยู่ นิ่งไว้มีน..


ส่งพรุ่งนี้อ่ะ พักไม่ได้หรอก


นี่มันเดจาวูชัดๆเลย ว่าแล้วฝ่ามือหนาก็คว้าหมับเข้าที่นิ้วมือของผมหน้าตาย ผมพยายามชักนิ้วออกแต่ดูแล้วคงไม่เป็นผล วายุยังไงก็ยังเป็นวายุอยู่วันยังค่ำ ขนาดสภาพแย่ยังกวนประสาทได้ขนาดนี้ ตายยากจริงๆ


แล้วจะทำยังไง?


ถึงได้บอกไงว่าต้องการคนช่วย


เราจะไปทำอะไรได้


“…”


วายุไม่ตอบแต่เขากลับบิดยิ้ม ผมมองเขาอย่างไม่ไว้วางใจจวบจนที่ช่วงขายาวนั้นก้าวเข้ามาใกล้ในระยะประชิดมากขึ้น


ตึกตัก


ทำได้ดิ


ราวกับมีแรงดึงดูดให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา วายุทำให้ผมต้องปิดเปลือกตาลง.. เขาโน้มลงมาเรื่อยๆ มันใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดบริเวณหน้าผากของตัวผมเอง ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยกระซิบประโยคที่ข้างหูเสียงเบา ประโยคที่ทำเอาผมถึงกับยืนนิ่ง..


ล้างจานเหมือนเดิมไง แต่คราวนี้เปลี่ยนมาเป็นแม่บ้านให้กู ..แบบถาวรเลย


เวรเอ้ย! มันโรแมนติกตรงไหนเนี่ย!


-



ผมนั่งอยู่ในห้องของวายุ เป็นสองชั่วโมงกว่าที่ถูกบังคับให้นั่งอยู่แบบนั้นโดยที่ออกไปไหนไม่ได้ วายุอนุญาตให้ผมเล่นโน๊ตบุ๊คของเขา ผมเลยเปิดยูทูปดูคลิปนู่นนี่นั่นไปเรื่อยระหว่างนั้นก็แอบหยิบขนมที่วายุซื้อมาเก็บไว้แกะกินไปด้วย ไม่เลวเลย.. แอบมาอยู่ห้องของวายุบ่อยๆแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แอร์ฟรี ของกินก็มีพร้อม ใช้บริการง่ายๆเพียงแค่เดินออกจากห้องของตัวเองมาเพียงสามก้าว แทบจะไม่ต้องเดาเลยว่าช่วงนี้ค่าไฟห้องผมต้องลดไปเยอะแน่ๆ


มานี่หน่อยสิวายุกวักมือให้ผมเดินไปหาที่โต๊ะทำงานของเขา เรียกไม่ถูกว่ามันคือโต๊ะอะไร มันแบบ..มีไฟด้วย วายุบอกว่ามันคือ โต๊ะดราฟไฟ เด็กสถาปัตย์มักจะเอาไว้ใช้ดราฟงานอะไรทำนองนั้น ผมทิ้งตัวลงนั่งตรงเก้าอีกข้างๆเขา ตรงหน้าของวายุมีกระดาษขนาดเอหนึ่งเปล่าๆ ที่ถูกติดไว้บนโต๊ะหนึ่งแผ่น แต่นั่นไม่สำคัญเท่าสมุดสเก็ตเล่มเล็กกับดินสอหนึ่งแท่งในมือของเขาอยู่ดี


มีอะไร?


ช่วยคิดหน่อย


ล้อเล่นอีกป้ะเนี่ย?


ผมหรี่ตาในประโยคที่เขาพูด แค่ล้อเล่นครั้งที่แล้วก็เกือบแย่แล้วนี่ยังมีหน้ามาใช้มุกเดิมอีก หลอกใช้ล้างจานนี่ไม่หลงกลแล้วนะ บอกไว้เลยตรงนี้!


ไม่แกล้งแล้ว คิดงานไม่ออกจริงๆ


แล้วให้ช่วยอะไร?


ชอบสีอะไร?


ผมถาม แต่กลับได้คำถามจากผู้ชายตรงหน้าตอบกลับมาเช่นกัน วายุจ้องมองเข้ามาในดวงตาของผมนิ่ง เขาไม่ได้กวนประสาทเหมือนในตอนแรก มันก็แค่.. ดูจริงจังขึ้นนิดหน่อยในสายตาของผมเท่านั้น


สีขาว


ชอบบ้านสีขาวไหม?


หืม?ผมย่นคิ้ว และเหมือนวายุรู้ว่าผมต้องถามต่อแน่ๆ เขาเลยชิงพูด โปรเจคอ่ะ  อาจารย์ให้หาพาร์ทเนอร์ เป็นใครสักคนแล้วออกแบบบ้านในฝันให้เขา


อ่อ ชอบ


บ้านในฝัน?.. ไม่เข้าใจหรอก แต่ผมก็พยักหน้ารับ คราวนี้วายุเลยดูจริงจังมากขึ้น เขาหันมามองหน้าผมตรงๆทำเอาผมผงะไปเล็กน้อย ความรู้สึกตอนนี้เหมือนกับคนไข้ที่กำลังเผชิญหน้ากับหมอหรือไม่ก็ผู้ร้ายที่กำลังจะโดนตำรวจสอบสวนอะไรประมาณนั้น


ชอบบ้าน?


อือ


เหรอ นึกว่าชอบเรา


ฉ่า!

มันได้เหรอวะไอ้มุกหน้าตายแบบนี้ วายุเล่นแบบ..หน้านิ่งมาก จนผมไม่รู้ว่าจะรู้สึกเขินกับมุขหรือตลกหน้านิ่งแต่กวนประสาทของเขาดี ผมเงียบ..และดูเหมือนว่าวายุจะรู้ว่ามุขมันแป๊ก เขาก็เงียบ เกิดอาการเลิกลั่กขึ้นระหว่างเราสองคน แต่สิ่งอื่นใดคือผมแอบเห็นรอยยิ้มที่วาดขึ้นที่มุมปากทั้งสองข้างของเขานิดๆ วายุกำลังยิ้มและผมเองก็กำลังซ่อนรอยยิ้มเหมือนกัน


ไม่ได้เหรอ?


แป๊กกว่าล้างจานอีก


แย่ว่ะ เซ็งเลยว่าแล้วก็ทำหน้าเซ็งประกอบด้วย วายุควงดินสอในมือ นิ้วอีกข้างก็เคาะลงบนโต๊ะแล้วหันมามองผมที่นั่งข้างๆ


แล้วทำไมต้องเป็นเราด้วยผมถาม


ไม่รู้ดิ ตอนนี้มีแค่ มึ--- เธอ ไม่ดิหรือพี่วะ?


อยากเรียกแบบไหนก็เรียกเถอะ


เกิดอาการตีกันในหัวของวายุ ผมขำออกมาเล็กน้อย แต่ก็ต้องกลับมาตีหน้านิ่งเหมือนเดิมเพราะกลัวว่าอีกคนจะหาว่าล้อ แค่ดูฝืนทำแค่นี้ก็ตลกแล้ว


งั้นพี่ขอปัดตก


ทำไมอ่ะ? แต่เราเกิดก่อนนะ เป็นพี่ด้วย


เป็นพี่ปีเดียวไม่นับดิ อีกอย่างตัวเท่าหมากระเป๋าแค่นี้บอกใครเขาก็ไม่เชื่อหรอก


เอ้าไอ้เด็กนี่? พูดได้อยากเอาขวานมาสับหัวมาก ตอนแรกอุตส่าห์ชมว่าดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นแล้วแท้ๆ อย่างนี้ต้องง้างปากดูสักหน่อยแล้วมั้ง


ถ้าไม่เรียกเราพี่ เราไม่ช่วยเอาสิ ผมลองยื่นคำขาด


“…”


วายุเงียบไปสักพัก เขากรอกตาต่างจากผมที่ยิ้มรับสีหน้านั้นอย่างระรื่น สมน้ำหน้า..คนอย่างวายุคงต้องลองโดนดัดนิสัยดูบ้าง วันหลังจะได้ไม่ไปทำนิสัยเสียแบบนี้กับใครเขาอีก


ทว่ารอจนแล้วจนรอด วายุก็ไม่ยอมเรียก เห็นแบบนั้นผมเลยแกล้งทำท่าลุกขึ้น..แล้วมันก็ได้ผล วายุรีบคว้ามือของผมเอาไว้ทันที


ก็ได้.. เรียกก็ได้


“…”


พี่มีน..แบบนี้โอเคไหมครับ?:)




-

 

 


ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วใครที่กำลังดัดนิสัยใครกันแน่.. ตั้งแต่วันที่ผมง้างปากวายุให้เรียกว่า พี่เขาก็เอาแต่ล้อเลียนผมอยู่แบบนั้นราวกับต้องการจะแกล้งกันเสียให้ได้ ไม่น่าพลาดเลยมีน.. ไม่น่าท้าทายคนอย่างวายุตั้งแต่แรกเลย


เฮ้ยพี่!”


นั่นไง พูดยังไม่ทันขาดคำ ผมเดินออกมาจากคณะทว่ายังไม่ทันที่เท้าจะเหยียบชานพักดีเสียงตะโกนเรียกจากใครบางคนที่ยืนดักรอหน้าบันไดก็ดังขึ้น


มีอะไร


วายุกวักมือเรียกผมให้เดินลงไปหา เห็นแบบนั้นผมก็เลยรีบวิ่งลงไปคว้ามือเขาแล้วลากออกมาข้างนอกเพราะกลัวว่าวายุจะทำอะไรโผงผางพิสดารให้ขายหน้าอีก ผมพาวายุออกมาตรงที่จอดรถ หลังจากที่พ้นจากเสียงโห่แซวของเพื่อนนั่นแหละ.. รอยยิ้มล้อเลียนของเจ้าลูกหมาก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาทันที


รีบเหมือนซ่อนชู้


ซ่อนชู้อะไร


ก็เมื่อกี้ กลัวใครเห็นเหรอว่ามาหา?


พูดมั่วไปใหญ่แล้ว ถ้าจะซ่อนชู้คนที่เป็นชู้ก็คือวายุเองนั่นแหละ พูดออกมาได้..แล้วที่สำคัญนะ เราเองก็ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย


เข้าเรื่องสักที


ไปซื้อของขวัญให้พี่ยูกิเป็นเพื่อนหน่อยครับวายุพูดพร้อมกับมองหน้าผม เขาเหมือนตั้งใจเน้นคำว่า ครับให้ผมใจสั่นเล่นๆ และมันก็เป็นความจริงที่ผมโคตรจะหวั่นไหวกับคำพูดพวกนั้นของเขาเลย ให้ตายสิ เกลียดรอยยิ้มที่เหมือนอ่านออกไปหมดเสียทุกเรื่องอย่างนี้ชะมัด


วันนี้วันเกิดพี่ยูกิไม่ใช่เหรอ? ผมยังไม่ได้ซื้ออะไรให้เลย


แล้วคนอื่นอ่ะ ไม่มีใครคบแล้วเหรอ?


เทียนมันไม่ว่างอ่ะ ไอ้โซนมันก็หายไปไหนไม่รู้


“…”


ที่สำคัญ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องคิดถึงแต่พี่


ผมบอกให้วายุสุภาพกับคนอื่นมากขึ้น แต่ก็ไม่นึกเหมือนกันว่าเขาจะใช้โอกาสนี้ตลบหลังผมจนเสียการควบคุม ขนาดนี้ เจ้าเล่ห์ใช้ได้


ไปนะครับ



หลังจากที่ยืนเถียงกันสักพัก สุดท้ายผมก็โดนวายุลากออกมาที่ห้างแห่งหนึ่งที่อยู่ถัดออกไปจากมหาวิทยาลัยประมาณช่วงสองป้ายรถเมล์ เราเถียงกันต่อเรื่องของขวัญของยูกิ จนในที่สุดก็ได้ของขวัญเป็นที่พอใจของเราทั้งสองฝ่ายนั่นแหละจึงได้เลิกทะเลาะกัน


เย็นนี้ผมไปกับพี่นะ


แล้วเราต้องตอบยังไง


ไม่ต้องตอบอะไรก็ได้ครับ ผมแค่บอกเฉยๆ ยังไงพี่ก็ต้องไปกับผมอยู่แล้ว


ผมเบะปาก ตำแหน่งแชมป์วอแวโอลิมปิคปีนี้คงต้องยกให้วายุเสียแล้วล่ะมั้ง


ตอนนี้เราสองคนกำลังเดินหาซื้ออะไรเพิ่มเผื่อที่ว่าจะไปทำกินกันที่บ้านของยูกิในอีกไม่กี่ชั่วโมงที่จะถึง วายุแทบจะเดินสิงผมในระหว่างที่เราสองคนกำลังเดินดูของกินต่างๆอยู่ในชั้นซูเปอร์มาเก็ต มันจะไม่อะไรเลยถ้าเขาพูดปากเปล่าแล้วไม่พยายามตีเนียน จับนู่น แตะนี่ผมที่กำลังเอื้อมหยิบถุงขนมชั้นบนจนสุดแขนนั่นด้วย


อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้ว.. ผมพยายามเขย่งปลายเท้าขึ้นอีกนิดเพื่อที่จะหยิบขนมที่วางอยู่บนชั้นด้านในสุดให้ถึง แต่เพราะวาสนาพาให้เกิดมาขาดส่วนสูงที่ต้องการไปเพียงนิดเดียว สุดท้ายผมก็ต้องยอมแพ้ให้วายุที่เดินเข้ามาซ้อนทับด้านหลัง มือแกร่งรั้งเอวผมให้เซถอยเข้าไปหาก่อนจะเอื้อมหยิบถุงขนมให้พร้อมกับรอยยิ้มล้อเลียน


อย่าให้เกิดมาสูงบ้างนะเว้ย!


จริงๆพี่ตัวเล็กแบบนี้ก็น่ารักดีนะ


จะหลอกด่าก็ว่ามาเถอะ


จริงๆผมก็ชมพี่ว่าน่ารักตลอดอ่ะ มีแต่พี่นั่นแหละไม่ยอมรับเอง


ผมว่าวายุต้องโดนเทียนต่อยวันนั้นจนสมองกลับแน่ๆ ก็พอจะรู้นะว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่อยู่ๆมาเปลี่ยนจากหลังเท้าเป็นหน้ามือแบบนี้มันก็ออกจะ.. เขิน หน่อยๆ ไหม? ประเด็นคือ ไม่ชินไง! ผมหันกลับมามองเขาในระยะประชิด พยายามปั้นหน้าให้นิ่งที่สุดแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถกลบเกลื่อนริ้วแดงจัดบนแก้มทั้งสองข้างได้อยู่ดี เอายังไงดีมีน? คิดจะฆ่ากันให้ตายตรงนี้เลยหรือไง?


พูดมาก


พี่เขินน่ารักอีกแล้ว




บ้าเอ้ย! เบาหน่อย ทำใจไม่ทัน

 

 

-





งานวันเกิดของยูกิถูกจัดขึ้นที่หอพักของเขา ผมกับวายุซื้อโค้กไปสามขวด น้ำเขียวหนึ่งขวดกับน้ำส้มอีกหนึ่งขวดรวมทั้งหมดเป็นห้าขวด มีขนมกรุบบกรอบเพิ่มไปอีกเกือบสิบถุง แล้วก็พวกเนื้อผักต่างๆที่จะเอาไปต้มสุกี้ ทันทีที่มาถึงห้องของยูกิ ผมเคาะประตูแล้วยืนรอสักพัก แอบได้ยินเสียงโครมครามด้านในด้วยแต่ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรจวบจนที่ประตูไม้ถูกเปิดออกนั่นแหละ..


ถึงกับยืนงงเลย


เทียน?ผมเลิกคิ้วมองเทียนที่ยืนส่งยิ้มเก้ๆ กังๆ เหมือนลูกหมาส่งมาให้ ตอนนั้นเหมือนกับสมองของผมมันประมวลช้าไปหมด มาอยู่ตรงนี้ได้ไง?


รู้นะว่าจะถามอะไร เข้ามาก่อนเถอะประตูถูกเปิดอ้าออกมากขึ้น ผมเหลียวกลับไปมองวายุเผื่อว่าจะได้มีคนแชร์ความสงสัยกัน แต่ก็เปล่าประโยชน์เพราะดูเหมือนว่าวายุจะรู้ว่าเทียนอยู่ที่นี่อยู่ก่อนแล้ว เขายักไหล่น้อยๆประมาณว่า ไม่รู้สิแล้วเดินเข้าห้องไป อะไรกันเจ้าพวกนี้!


ก็ไหนบอกว่าติดต่อเทียนไม่ได้ไง


บอกตอนไหน


ผมรั้งแขนของวายุให้เดินช้าลงขณะที่เราสองคนเดินตามเทียนเข้ามาในห้อง รู้อะไรไหม..สิ่งที่ผมแปลกใจที่สุด ไม่ใช่การที่เทียนมาโผล่ที่นี่ แต่เป็นการที่เทียนอยู่ในห้องนี้กับยูกิสองคนต่างหาก นี่แม่งเรื่องอะไรกันวะเนี่ย?


อย่ามาเฉไฉนะวายุ ก็ตอนที่ลากเราให้ไปซื้อของด้วยไง


อ่อ..วายุลากเสียงยาว พูดก็พูดเถอะว่าท่าทางและหน้าตาของเขามันกวนตีนชะมัด ถ้าไม่ติดว่ามีคนอื่นอยู่ด้วยผมคงจะกระโดดกัดหูไปแล้ว รู้อยู่แล้วใช่ไหม?


วายุไม่ตอบ เขาปิดปากผมแล้วลากให้เดินเข้าไปนั่งข้างในด้วยกันเป็นการตัดรำคาญ แล้วก็นะ คนบ้าอะไรมือใหญ่เท่าใบลาน มันเจ็บนะเว้ย!


 

.

.



ประมาณเที่ยงคืนกว่า คนที่คออ่อนที่สุดอย่างปั้นไถลลงไปนอนกับพื้นหมดสติก่อนเป็นคนแลก ก่อนจะตามมาด้วยเจนที่เป็นผู้หญิงคนเดียวในนี้ นอนไม่ระวังเลย ผมกับยูกิเลยต้องลากไอ้เจนไปนอนในห้องของยูกิดีๆ จากนั้นก็ล็อคประตูห้องให้มันก่อนจะกลับมานั่งล้อมวงกันตามเดิม


“มีอะไรจะบอกหรือเปล่า?หลังจากที่ทิ้งตัวลงนั่ง ผมไม่รอช้าที่จะพุ่งประเด็นที่เก็บสงสัยเอาไว้ทันที ในวงตอนนี้เหลือแค่เทียน โซน ยูกิ ผมและวายุเท่านั้น เทียนที่ได้ฟังอยู่ๆก็รู้สึกเหมือนคอแห้ง เขาเลิกลักแล้วยกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นมาดื่มโดยหลบสายตาผม


ดูเหมือนผมจะพลาดอะไรไป


ก็..คุยๆกันอยู่


ว้อท? เดี๋ยวนะ ไปคุยอะไรตอนไหนกันยังไง? มีคำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวผมไปหมด ผมกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่แล้วกลับโดนวายุแย่งพูดเสียก่อน


กูว่าเรามาหาอะไรเล่นกันดีกว่า


นั่นดิ


ผมมุ่ยหน้า ดูก็รู้ว่าวายุตั้งใจขัดขาไม่ให้ผมพูดชัดๆ พวกเขารู้กันอยู่แล้ว..รู้มาตลอด แต่สิ่งที่ผมต้องการจะรู้บ้างคือมันนานแค่ไหน ทุกคน..แม้กระทั่งยูกิก็ด้วย ผมรู้ว่าตอนนี้ยูกิไม่กล้าสู้หน้าผมตรงๆเท่าไหร่แต่ก็นะ..จะบอกว่าผมไม่ได้โกรธเขาเลย ผมกับเทียนตกลงกันแล้วแต่ที่มันเป็นอยู่ตอนนี้คือใครก็ได้ช่วยอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นทีก็แค่นั้น


พวกเขารวมหัวกันแกล้งผมชัดๆเลยให้ตาย!


เกมเศรษฐีกัน เดี๋ยวกูไปทำกระดานให้


เทียนรีบออกปากเสนอตัว เขาลากยูกิออกไปด้วยเพราะกลัวว่าจะถูกผมซักไซ้ไปมากกว่านี้ หายไปไม่นานยูกิกับเทียนก็กลับมาพร้อมกระดานเกมเศรษฐี บนหน้ากระดาษถูกตีเป็นช่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก ด้านในมีตัวหนังสือที่บังคับให้ทำตามคำสั่งต่างๆ กติกาก็ง่ายๆ เหมือนเกมเศรษฐีที่เล่นทั่วไปโดยที่ใครไปตกที่ช่องไหนกก็ทำตามช่องนั้น


แต่นั่นน่ะมันไม่ง่ายสำหรับผมเลย..


เราไม่เล่นนะผมปฏิเสธ


ทำไมอ่ะพี่ ขนาดนี้ละแล้วก็เป็นโซนที่ถาม


ไม่อยากกินเหล้าอ่ะ


‘อ่อนว่ะคิดแบบนั้นใช่ไหม? เถียงไม่ได้หรอกนะเพราะผมน่ะเกลียดตัวเองเวลาเมาที่สุดเลย จำได้ว่าผมเคยเมาจนไปไล่ปล้ำจูบวายุ บอกตรงๆว่าโคตรอาย บทเรียนครั้งนั้นมันทำให้ผมขยาดกับแอลกอฮอล์และบอกกลับตัวเองว่าไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไงผมจะไม่มีวันแตะต้องมันอีกเด็ดขาด


ไม่เป็นไรหรอก มีผมอยู่ด้วย


น้ำเสียงทุ้มของคนตัวสูงของคนข้างกายโน้มลงมากระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดเฉียดแก้มทำเอาผมรู้สึกหายใจลำบาก


เพราะมีเขาอยู่ด้วยนั่นแหละ..เลยยิ่งอันตราย


เดี๋ยวผมกินแทนพี่เอง


เขาว่า และสายตาของทุกคนที่มองกดดันมามันทำให้ผมยากที่จะปฏิเสธ ริมฝีปากอิ่มถูกเม้มแน่นอย่างชั่งใจ


โอเค..ผมแพ้


เราเริ่มเล่นเกมพร้อมกับเวลาที่ดำเนินไปได้สักพัก จนลูกเต๋าถูกเปลี่ยนมือวนกลับมาที่ผมอีกรอบ ผมหลับตาทอยลูกสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในมือลงบนพื้นแล้วเดินหมากตามจำนวนแต้มที่ปรากฏบนหน้ากระดาน


‘เหล้าเพียว 2 ฝา


อ่า ไม่ได้แกล้งนะแต่ว่าวายุน่ะโดนไปประมาณเกือบสิบแก้วแล้ว ถึงจะเล่นได้แย่แค่ไหนแต่คนที่รับหน้าที่จัดการมันแทนผมคือวายุคนเดียวทั้งหมด ยอมรับว่าว่ายุคอแข็งมาก ผมเจอเขาที่ร้านเหล้าแค่ครั้งเดียวนั่นคือตอนไปกับเทียน แต่พอมานั่งร่วมวงกันแบบนี้..ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาดึงดูดสายตาของผมมากจริงๆ  


ตาต่อไปเป็นของวายุ เขาหยิบลูกเต๋าที่นอนอนแน่นิ่งอยู่บนกระดานขึ้นมาจากนั้นก็โยนมัน


หอมแก้มเพื่อนด้านขวา


ด้านขวา? ผมหันมองเพื่อนๆรอบตัวและพบว่าสายตาทุกคนล้วนจับจ้องที่ผมกันอยู่ก่อนแล้ว เอาไง นี่อยู่เหนือข้อตกลงของเราเสียด้วย?


พอก่อนนั่นไม่ใช่เสียงผม แต่เป็นวายุ เขากวาดสายตามองนาฬิกา นี่มันดึกมากๆแล้วและคิดว่าเราควรจะพอ


เลิกเลยดีกว่าผมเห็นด้วย


ดึกแล้วงั้นนอนนี่กันก็ได้ เดี๋ยวเราไปเตรียมผ้านวมให้ยูกิยื่นข้อเสนอ เขาเดินหายไปในห้องนอนที่มีเจนอยู่โดยปล่อยให้ผมนั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางผู้ชายถึกสามคนก่อนจะออกมาพร้อมกับผ้านวมผืนใหญ่ เราก็ช่วยกันเก็บกวาดห้องจนเสร็จ จากนั้นก็ผลัดกันเข้าไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวพอให้หายจากกลิ่นเหล้าแล้วแยกกันจับจองหาที่นอนคนละทิศละทาง


ผมได้อาบน้ำเป็นคนสุดท้ายประมาณตีสอง โชคดีที่ขนาดตัวของผมกับยูกิใกล้เคียงกันเลยไม่ต้องทนใส่ชุดเดิมนอนในสภาพกลิ่นเหล้าหึ่งเหมือนกับอีกสามคนที่เหลือ ได้สระผมด้วย แชมพูสระผมของยูกินี่หอมใช้ได้ ผมเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ ตั้งใจว่าจะหามุมเงียบๆ นั่งเป่าผมหากแต่เงาตะคุ่มที่ยืนอยู่นอกระเบียงทำให้ต้องเบี่ยงเส้นทางเดินออกไปยังทิศทางนั้นแทน


แค่กเอาอีกแล้ว ควันสีขาวจากมวนบุหรี่ในมือของวายุลอยคลุ้งไปทั่วทั้งระเบียงเสียจนผมต้องสำลักมันออกมา ทันทีที่เห็นผมวายุก็รีบดับมันทันที


ไม่ชอบ


ไม่ชอบอะไร


ไม่ชอบบุหรี่ผมยีจมูกตัวเองจนแดง พอได้ฟังแบบนั้นวายุก็ปัดมือไปในอากาศ ส่วนมืออีกข้างก็คว้าข้อมือของผมเอาไว้ไม่ให้ขยี้ลามไปถึงตา


ไม่ได้ตั้งใจ จะไม่ทำแล้ว


ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ผมพูด และผมก็คิดอย่างนั้นจริงๆ มันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่วายุจะต้องฟังคำสั่งของผมขนาดนั้น ยกเว้นแต่ว่า..


อยากทำให้


เพียงประโยคสั้นๆของเขา ทว่ามันกลับทำให้โลกของผมสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมไม่ชอบอาการของตัวเองในตอนนี้ ไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหน ร่างกายมันก็ดูเกะกะไปหมด สิ่งเดี๋ยวที่ผมทำได้ในตอนนี้ก็ถอยห่างจากเขา ตั้งสติแล้วหลบสายตาเพื่อกลบเกลื่อน


ผมพูดจริงนะ


ผมถอยหนึ่งก้าว แล้วก็เป็นวายุที่ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ผมเงียบ ไม่ได้หนีและก็ไม่ได้ตอบเพราะไม่รู้ว่าจะตอบอะไร แต่ผมคิดว่าวายุคงรู้คำตอบจากสีหน้าของผมดี


ผมทำให้พี่ได้เพราะพี่สำคัญกับผม แต่ไม่รู้สิ..ผมเองก็อยากสำคัญกับพี่ด้วย


“…”


ผม.. ชอบพี่จริงๆนะ


อารมณ์ไหนของเขา จากที่ทำตัวไม่ถูกอยู่แล้วพอมาโดนบอกชอบตรงๆแบบนี้ก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกไปใหญ่ น้ำเสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาฟังดูหนักแน่นหากแต่มันกลับดูอ่อนโยนภายในเวลาเดียวกันราวกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของผมนี้ไม่ใช่วายุ เขาขยับเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ปลายนิ้วยาวเกลี่ยเข้าที่แก้ม


“แบบโคตรชอบเลย


เมาหรือเปล่า?


ไม่เมาครับ ผมสาบาน พี่พิสูจน์ก็ได้


ยังไง


จูบผม


ผมอึกอักกับคำพูดของเขา ภายใต้แสงสีส้มจากดวงไฟภายนอกผมเห็นแววตาคู่นั้นมันยังคงสะท้อนภาพของผมไม่ไปไหน ให้ตายเถอะ แอบได้ยินเสียงหัวเราะของเขาด้วย แล้วผมควรจะทำอะไรต่อเนี่ย?


“ล้อเล่นครับ พี่มีอะไรอยากถามผมหรือเปล่า?วายุยังคงรอยยิ้มไว้ที่มุมปาก ผมคิดว่าวายุเริ่มจะมีความสามารถพิเศษโดยการอ่านใจผมออกมากขึ้นทุกวัน ผมนิ่ง มีสิ่งที่อยากรู้ไปหมด แต่อย่างแรกที่วายุควรจะอธิบายผมก่อนเรื่องอะไรอื่นเลยคือเรื่องของเทียนกับยูกิ


ผมรู้ว่าพี่จะถามเรื่องไอ้เทียน


รู้ได้ยังไง?


สีหน้าพี่มันดูอยากรู้เดี๋ยวก่อนสิ นี่หลอกด่ากันเหรอ? ผมเตรียมแย้งแต่วายุกลับไม่ปล่อยโอกาสให้แก้ตัว


ตั้งแต่เข้ามาแล้ว ผมตอบคำถามพี่ได้ แต่พี่ก็ต้องตอบคำถามผมให้ได้เหมือนกัน


“งั้นก็ถามมาเลย


พี่ไม่ได้คิดอะไรกับไอ้เทียนมันแล้วจริงๆใช่ไหม?คำถามของวายุทำเอาผมสะอึก สีหน้าของวายุเปลี่ยนไปจากตอนแรกอย่างเห็นได้ชัด เขาแค่รอคำตอบจากผม.. และผมเงียบ ผ่านไปเกือบหนึ่งนาทีที่สมองของผมมันกำลังคิดหาคำพูด


อย่างนั้นสินะ รอยยิ้มของวายุดูจางลงเรื่อยๆ


ไม่..


ครับ?


ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นแล้ว


ไม่รอช้าผมส่ายหัวตอบปฏิเสธออกไปโดยที่ไม่ต้องคิดให้มากความทันที ..เกิดความเงียบขึ้นระหว่างเราสองคน ผมสบตาวายุก่อนที่จะหลุบตาลงต่ำ ในสายตาของเขามันเต็มไปด้วยความโล่งใจในนั้น เขายิ้มแต่ผมตรงกันข้าม ยอมรับว่าวายุทำให้ผมกลับมาประหม่าอีกครั้ง ช่วงขายาวเดินก้าวเข้ามาใกล้ ปลายคางของผมถูกดันขึ้นให้เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา


เปิดทางให้ผมเหรอ?


แล้วแต่จะคิด


“น่ารักว่ะ ผมชมพี่ว่าน่ารักไปกี่ครั้งแล้วเนี่ย”


“เป็นบ้าเหรอ?”


น่ารักกว่าพี่ในวันนี้ก็คงเป็นพี่ในวันพรุ่งนี้ล่ะมั้ง


วายุไม่ฟังที่ผมพูด เขาเอาแต่พร่ำอะไรไปเรื่อยจนผมคิดว่าเขาคงบ้าไปแล้วจริงๆ แต่มันก็ตลกดีนะ ผมขำเขา 


พี่มีน


หืม?


ผมเชื่อใจพี่นะ เรา..มาลองคุยกันดีไหม?

 

Knock out!


..ทุกอย่างเหมือนถูกดูดเข้าไปในอีกห้วงมิติหนึ่ง ปลายจมูกโด่งของคนตรงหน้าค่อยๆโน้มลงมาคลอเคลียอยู่ข้างแก้ม และตอนนั้นที่ฝ่ามือใหญ่ของเขากอบกุมมือของผม ภาพโฟกัสก็ค่อยๆถูกปรับเบลอไปพร้อมกับความนุ่มหยุ่นที่บดเคล้าริมฝีปากลงมาอย่างเนิบนาบ..



“ผมจีบพี่ พี่เป็นแฟนผม ลองคบกัน แถมโปรโมชั่นเลี้ยงบุพเฟ่ฟรีอีกสองเดือน สนใจไหมครับ



100%



 

 ตีกัน จีบกัน คบกัน วิถีคนซึนๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 916 ครั้ง

1,008 ความคิดเห็น

  1. #1006 +~ไคริ~+ (@kiraking) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 14:43
    บทจะง่าย ก็พูดก็ง่ายๆเลยน้าาาาา วายุคนซึน
    #1006
    0
  2. #888 acptx (@acptx) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 22:20
    ติดตรงประหม่าเนี่ย มันยังไงงงง
    #888
    0
  3. #884 Chiara_1 (@Chiara_1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 20:35
    ใจอิแม่
    #884
    0
  4. #878 ผักจีมิน (@hyorin_111) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 15:58
    สักที นะคู่นี้
    #878
    0
  5. #868 Alicinwd (@armywriter007) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 02:59
    นี่เป็นครั้งแรกที่รอมาเนิ่นนาน ฮรุก
    #868
    0
  6. #858 Thirananmm (@Thirananmm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:54
    เกลียดความแถมโปรโมชั่น55555555
    #858
    0
  7. #855 jaeminnoona (@leedongdang) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:03
    กรี๊ดดด โหมดาสุภาพไม่ชิน555
    #855
    0
  8. #846 Thanvarat 'Eomsin (@eomsin2010) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 11:48
    โอ๊ยยยยย เขินนนนนน อมกอมกอมกอมกอมกอมกอมกอมก ำสดสบไสดบาดดสอบพาๆยฟพะกหหนสนกัด
    #846
    0
  9. #826 Yok-Wnl (@Yok-Wnl) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 09:17
    แง่วววววววววว
    #826
    0
  10. #808 JANIS_JK (@JANIS_JK) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 18:02
    มีแฟนแบบนี้แม่งยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่1อีกอ่ะ
    #808
    0
  11. #783 CC_Ahgamyble7711 (@CC_Ahgamyble7711) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 00:24
    ใครไหวไปก่อนเลยย เราว่าเราไม่ไหว เขินอ๊อยยยยยน่นเำคะกจตุำุไำตเตีทสืแขรข้ขยข
    #783
    0
  12. #782 P_A_I (@P_A_I) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 16:22
    กรี้ดดดด วายุคือสุดดหยแมไยมไยแทยหปวบห
    #782
    0
  13. #781 meii07 (@meii07) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 11:55
    ฟหกเาารดหฟ#+#:฿+ ไม่ไหวแร้สๆๆๆๆ พี่ว่ายุแบ่บๆๆๆ. แอแงงๆๆๆๆๆ
    #781
    0
  14. #780 Jm1013 (@Jm1013) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 08:45
    น่ารักมากๆเลยยยยยยยย
    #780
    0
  15. #779 scnn (@scnn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 23:56
    ไม่ไหวแล้วแม่//555555
    #779
    0
  16. #776 Myname_Way21012 (@Myname_Way21012) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 09:43
    กี๊ดดดดได้มาอ่านแล้วมีแรงไปทำงานเลย555555
    #776
    0
  17. #775 Annie6245 (@Annie6245) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 09:40
    กรี๊ดดดด แม่คะเขาขอคบกันแล้วค่ะแม่!
    #775
    0
  18. #774 jeon__jimin (@jeon__jimin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 22:52
    วาพี่ว่าพี่ไม่ไหว โอ้ยยย เขิน
    #774
    0
  19. #773 Phiphiprimpan (@Phiphiprimpan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 22:22
    ก็คือจะขุนยัยพี่ให้อ้วนเลยถูกม้ะ5555
    #773
    0
  20. #772 NN. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 22:18

    โอ้ย เขินอะไม่ไหวแล้วววว

    #772
    0
  21. #771 Yadapat_JKJM (@Yadapat_JKJM) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 20:01
    เขิลลลลลจ้าาา ฟรไร/ครพ_คำีีไม่ไหวว
    #771
    0
  22. #770 MilkSuphaksorn (@MilkSuphaksorn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 13:15
    ปล่อยให้ฉันเขินตายไพเรยยยยย เจองี้คือไม่ไหวววววฮืออTT
    #770
    0
  23. #769 Da_BTS2001 (@Da_BTS2001) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 12:09
    ไม่ไหวแล้ว วายุไม่อ่อนโยนเลย ถ้าฉันเป็นมีนฉันสลบไปแล้ว
    #769
    0
  24. #768 phapha087bw (@phapha087bw) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 11:00
    คุนพระช่วยคน อ่านตายไปแล้วจ้าาาาาาาา
    #768
    0
  25. #767 IDKOUO (@IDKOUO) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 09:57
    วายุไม่อ่อนโยน /ตีลังกา

    ปล. ยูกิกะเทียน งื้อออ
    #767
    0