PRE-ORDER เดือนกระดาษ┃KOOKMIN

ตอนที่ 11 : เดือนสิบเอ็ด 100% +[รายละเอียดการPre order]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 520 ครั้ง
    11 มี.ค. 62



ตอนที่วายุจูบผม ผมคิดว่าหัวใจของตัวเองคงหยุดเต้นไปแล้ว ตอนนั้นมันรู้สึกเหมือน.. โลกของผมหยุดนิ่ง อากาศรอบกายมันน้อยลงจนผมรู้สึกหายใจไม่ออก ผมยืนตัวแข็งทื่อ กลายเป็นเด็กที่ไม่ประสีประสาเมื่ออยู่ต่อหน้าของเขา เกมโอเวอร์อย่างสมบูรณ์แบบ


ผมกับวายุเราลองจูนเข้าหากันมากขึ้น ถ้าเปรียบเทียบสถานะก็คงเรียกได้ว่า คนคุย ล่ะมั้ง ผมคุยกับเขา.. แต่เขาชอบคุยคนเดียวนั่นเป็นสิ่งที่ผมกำลังศึกษาทำความเข้าใจและคงต้องยอมรับ ยังไงวายุก็ยังคงเป็นวายุ เขาหยาบคายกับทุกคน.. ยกเว้นแต่หมา แมว สัตว์ทุกชนิดและผม น่าดีใจเนาะ..น่าดีใจสุดๆไปเลย


มารอนานแล้วเหรอ?


ไม่นานครับ


หลังจากเลิกเรียน ผมเดินลงมาจากคณะ สิ่งแรกที่เห็นคือวายุกำลังนั่งรออยู่กับชบาและคุณคนสวย หมาประจำคณะหน้าบันไดพร้อมกับลูกชิ้นในมือ ผมไม่รอช้าที่จะเดินลงไปหาเขา ทันทีที่เห็นผม วายุหันมายิ้มกว้างให้และบอกให้ผมรอประเดี๋ยว.. เขาหันกลับไปแบ่งลูกชิ้นให้กับชบาและคุณคนสวยจนหมดถุงจากนั้นก็ลุกขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้าแล้วเดินกลับเข้ามาเผชิญหน้ากับผมตัวต่อตัว


ผมมารับพี่ไปกินข้าว


งานเสร็จแล้วเหรอ?


 จริงๆก็ยังหรอก แต่ผมอยากไปกินข้าวกับพี่มากกว่า


วายุว่า เขายื่นมือมารอรับหนังสือจากผมเพื่อที่จะช่วยถือ จะว่าไป..นี่เป็นขั้นตอนแรกของการจีบเลยหรือเปล่า? ผมมองการกระทำของเขา มีหลายมุมมองมากสำหรับวายุที่ผมไม่เคยเห็น ในสายตาของคนอื่นแม้จะหน้าตาดีแต่เขาก็ถูกจัดอยู่ในประเภทพวกที่ไม่น่าเข้าใกล้ ผมเองก็เคยถูกจัดอยู่ในกลุ่มประเภทนั้น แต่จริงๆแล้วใครจะรู้ล่ะว่าเขาน่ะเป็นผู้ชายที่แม่งโคตรจะไทป์คิทตี้สีชมพูเลย


 ได้ไงอ่ะ งานก็ต้องสำคัญกว่าเราดิ


แต่ผมอยากเจอหน้าพี่


ปริ้นรูปเราแปะไหม?ผมแกล้งพูดขำๆ ดูสีหน้าวายุตอนนี้สิมันตลกจริงๆนะ เขาชักสีหน้างอแงเหมือนเด็กที่โดนแย่งของเล่น น่ารักมากไหม?


ผมอยากเจอพี่ที่เป็นตัวเป็นๆ ไม่ใช่พี่ที่หน้านิ่งไร้อารมณ์แบบนั้นดิ


งั้นก็คอลก็ได้หนิ


ไม่เอา


แต่เราไม่ได้อยากกวนเวลางานของนาย


งั้นซื้อข้าวไปกินกับผม ผมได้ทำงาน พี่ได้กินข้าว แฟร์ๆ


เอาล่ะ..คิดว่าตอนนี้มีเจ้ากรรมนายเวรติดตามตัวผมเรียบร้อย วายุแย่งหนังสือของผมไปถือ มันกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของผมหลังจากเลิกเรียนที่จะต้องมีเด็กโข่งหน้าโหดมาคอยไปรับไปส่งและถือหนังสือให้ ข่าวเรื่องของผมกับวายุไปไกลมากจนเพื่อนในคณะเริ่มล้อ.. แต่นั่นแทบจะไม่มีความสำคัญเลยเมื่อเทียบกับความสงบที่ผมรักษามานานกำลังจะตามถูกราวีในอนาคต


ผมกับวายุยืนเถียงกันเรื่องเวลาของเรา อย่างที่รู้ว่าเด็กสถาปัตย์งานโปรเจคอะไรต่อมิอะไรของเขาต้องใช้เวลาทำเยอะ ผมเองก็ไม่ใช่พวกงี่เง่าประเภทที่จะไม่ยอมรับฟังเหตุผลเลย ส่วนวายุ..เขามันดื้อแพ่ง สุดท้ายผมกับวายุเลยตกลงกันว่าจะซื้อข้าวกล่องไปนั่งกินกับเขาที่สตูดิโอของเด็กสถาปัตย์มันเสียเลยเพื่อเป็นอันจบเรื่อง


จริงๆผมไม่อยากให้พี่มาที่นี่เลย


ทำไมอ่ะ เรามากวนเหรอ?


ไม่กวนหรอกครับ แต่พี่อาจจะไม่ชินคนเยอะไหมอ่ะแม้จะบอกแบบนั้นแต่หน้าของเขามันไม่ได้หมายถึงแบบนั้นเลยสักนิด วายุมาที่สตูดิโอแต่เขายังไม่ยอมเข้าไปข้างในเหมือนกับลังเลอะไรบางอย่าง ผมชะโงกหน้าเข้าไปดูแล้วกูได้แต่ขมวดคิ้วในความลังเลของเขา


ผมหมายถึง.. เพื่อนผมมันปากไม่ดีอ่ะ ผมกลัวพี่จะคิดมาก


ยังมีคนปากไม่ดีมากกว่านายอีกเหรอ?


โห พูดงี้ลองดูไหมอ่ะ


ห หยุดเลย!” วายุชักสีหน้าเอาเรื่องจะพุ่งเข้ามาหา นี่มันถิ่นเขาด้วย ผมถอยห่างเอามือปิดปากของตัวเองอ ก่อนที่สีหน้าโหดเมื่อครู่จะกลายเป็นเสียงหัวเราะ


ขำอะไร


พี่กลัวตลกอ่ะ หน้าเหมือนลูกแมวไม่ว่าเปล่า ปลายนิ้วชี้ก็ยื่นเข้ามาแตะปลายจมูกของผมแล้วสะกิดเบาๆ ผมตีมือของเขาดังเพี๊ยะก่อนจะส่งค้อนวงโตให้


เข้าไปทำงานได้แล้ว


โอเคครับๆ ไปแล้วๆ



 

ผมตามวายุเข้ามาในสตูดิโอของเขา เป็นครั้งแรกเลยได้มั้งที่ผมได้เหยียบเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเด็กคณะนี้ วายุอธิบายให้ฟังว่าสถาปัตย์มักจะมีห้องๆหนึ่งของแต่ละชั้นปีเพื่อไว้ให้เด็กในปีนั้นๆใช้ทำงาน พวกเขาเรียกมันว่า สตูดิโอ มันเป็นห้องโถงแบบโล่งๆ แต่ละที่จะถูกจับจองด้วยโต๊ะทำงาน มีคอมพิวเตอร์ไว้เขียนแบบคนละเครื่อง โต๊ะดราฟรวมถึงอุปกรณ์ยังชีพต่างๆไม่ว่าจะเป็นที่นอน หมอน มุ้ง ตะกร้าใส่แชมพู สบู่ ยาสีฟันรวมไปถึงจาน ชามหม้อกระทะ เรียกได้ว่ามีทุกอย่างที่สามารถอาศัยกินนอนและทำงานที่คณะได้ในเวลาเดียวกัน ให้ตายเถอะ วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาผมได้แต่ยืนนิ่ง ราวกับทุกสายตาในห้องล้วนจับจ้องมายังคนแปลกหน้าอย่างผมโดยไม่ได้นัดหมาย และตอนนั้น.. ที่เสียงโห่แซวของคนที่นั่งอยู่ในห้องดังขึ้น


เหยยยยยยยยย ดูไอ้วาพาใครมาอ่า น่ารักจังอ่าครับ


ผมก็รีบดึงขายเสื้อของงวายุเอาไว้ทันที


เก็บปากไว้แดกข้าวพรุ่งนี้น้า


นั่นไม่ใช่เสียงผม แต่เป็นเสียงของวายุที่ลากยาวแบบกวนตีนตอบกลับไป ผมจ้ำอ้าวตามวายุจนแทบหน้าทิ่มติดพื้น ต่างจากเพื่อนของเขาที่พากันหัวเราะชอบใจใหญ่ราวกับเป็นเรื่องเฮฮาปกติกัน


เอ็งเนี่ยเปิดตัวไม่ซ้ำวันเลยว่ะ ฮ่าๆ


กวนตีนละสมชาย


ผมได้แต่ยิ้มแห้ง ฟังบทสนทนาไม่รู้เรื่องของพวกเขาเพราะเป็นคนนอก


พี่อย่าไปเชื่อมัน ผมไม่เคยพาใครมาเลยเหอะวายุหันมาพูด เขาพาผมเดินมานั่งที่โต๊ะทำงานตัวหนึ่งแล้วแกะข้าวกล่องในถุงให้ ไม่ได้พามานี่ แต่พาไปที่อื่นเหรอ?


เห้ยยยพี่อย่าพูดงี้ดิ ผมเสียหายนะท่าทางของวายุทำให้เพื่อนของเขาหัวเราะ ผมเองก็ยิ้มเก้อไปด้วย แต่แล้วในระหว่างนั้น..ใครคนหนึ่งก็ที่ผมคิดว่าคุ้นหน้าก็เดินเข้ามา


วา ว่างเปล่าอ่ะ


เป็น เอย ดาวคณะสถาปัตย์ ผมจำหน้าเธอได้ เธอเดินตรงเข้ามาคุยกับวายุ มีเพียงแวบหนึ่งที่เธอปลายตามองมาทางผม เพราะเคยเจอหน้ากันมาแล้วผมเลยเลือกที่จะยิ้มให้ แต่กับเธอ..เธอนิ่ง เอยไม่ได้เอ่ยทักหรือแสดงสีหน้าใดๆออกมาก่อนที่เธอจะหันกลับไปส่งยิ้มให้กับวายุที่กำลังตักข้าวเข้าปากเช่นเดิม


มีไรอ่ะเอย


เราอยากให้วาไปสอนโปรแกรมเราหน่อยอ่ะ เราไม่ค่อยเข้าใจเลย


รีบเปล่าอ่ะ เราขอกินข้าวแป้บดิ


ไม่รีบหรอก เรารอได้ว่าแล้วก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ผมรู้สึกได้ว่า เอาว่ะ..เธอไม่ธรรมดาเสียเลย ด้วยรูปร่างหน้าตาที่จัดได้ว่าเป็นคนสวย เธอสวยเสียจนใคร ๆ ต่างก็เหลียวมอง และหนึ่งในนั้นก็คงมีผมด้วย เอยโน้มตัวลงมาใกล้ๆกับวายุ หน้าอกคัพซีของเธอเฉียดข้าวกล่องของเขาไปนิดเดียวทำเอาวายุสำลัก


เรารอที่โต๊ะนะ


ค เค..



 

.

.



พี่ตัดโมเดลเป็นไหม? เขยิบมานี่ เดี๋ยวผมสอน


จากตอนแรกได้นั่งเฉยๆ ไปๆ มา สุดท้ายผมกลับโดนวายุวานให้ช่วยงานเขาเสียอย่างนั้น เขาหยิบแปลนงานพร้อมกับกระดาษที่ใช้สำหรับทำโมเดล ไม้บรรทัดฟุตเหล็ก แผ่นรองตัดและคัทเตอร์ ส่งมาให้ซึ่งผมได้แต่นั่งมองมันตาปริบๆ ด้วยความไม่เข้าใจกับสิ่งตรงหน้าที่เขาสอน


อันนี้เรียกว่าสเกล ใช้วัดระยะเหมือนไม้บรรทัดครับ


อ่า..


พี่ใช้มันวัดระยะกับกระดาษแบบนี้ เสร็จแล้วก็ตัดมันออกมา


วายุลากเก้าอี้ขยับเข้ามาหาผม เขาลงมือวัดขนาดแปลนด้วยไม้สเกลอย่างคล่องแคล่วจากนั้นก็ใช้คัทเตอร์กีดกระดาษที่ใช้ประกอบโมเดลอย่างชำนาญ ผมพยักหน้าเออออไปกับเขา หลังจากที่สาธิตเสร็จ วายุก็ยื่นคัทเตอร์ที่อยู่ในมือของเขาส่งมาให้ ผมยื่นมือไปรับมันอย่างไม่ค่อยมันใจเท่าไหร่นัก ก็แหง่สิ..นี่มันครั้งแรกเลย


ระวังมือนะครับ


อือ


มันคมมาก พี่ต้องจับคัทเตอร์แบบนี้


ไม่ว่าเปล่าวายุก็วาดวงแขนโอบร่างของผมพร้อมกับจับมือเพื่อสอนวิธีจับคัทเตอร์ที่ถูกต้อง สัมผัสที่ไม่ทันตั้งรับทำให้ผมสะดุ้ง..ให้ตายเถอะ เขาใกล้เกินไป ระยะของเราตอนนี้มันใกล้มาก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น แทนที่ผมจะโฟกัสกับสิ่งตรงหน้าหากแต่ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดลงบนต้นคอมันกลับทำให้สติของผมยิ่งเตลิดไปไกลแทน


พี่มือสั่น


อ อือ หนาว


เหรอครับ แต่มือพี่เหงื่อออกนะ


ข้อแก้ตัวข้างๆ คูๆ ของผมดูเหมือนจะไม่ได้ผล วายุหัวเราะ..เขาทำผมขายหน้าเสียจนอยากจะซุกโต๊ะหนี  


สงสัยจะหนาวจริงๆด้วย ดูสิตัวสั่วใหญ่เลย ให้ผมกอดดีไหม?


ผมกัดริมฝีปากแน่นกับสิ่งที่เขาพูด ซึ่งนั่น..ไม่ใช่เพียงคำพูดเล่นๆ วายุแกล้งกระชับอ้อมกอดดึงแผ่นหลังของผมจนชิดแนบอกแกร่ง มือหนาค่อยๆเกลี่ยสัมผัสลงบนหลังฝ่ามือก่อนที่ผมจะกระทุ้งศอกใส่ท้องเขาเสียจนวายุทรุดตัวลงไปนอนร้องโอดครวญบนพื้น


ตัวสั่นใหญ่เลย เป็นไรอ่า


แสบนักเหรอ?


อยากแกล้งเราก่อนทำไมล่ะ สมน้ำหน้า


ผมบิดยิ้มหยันใส่เขา ส่วนวายุรายนั้นก็ได้แต่จิ๊จ๊ะและมองค้อน มันต้องได้แบบนี้สิ..


พี่หัดสู้คนตั้งแต่เมื่อไหร่


นานแล้วผมตอบคำถามเขาพลางสบตากับวายุที่หยัดตัวลุกขึ้นนั่ง นี่พี่เอาความใสซื่อหลอกล่อผมเหรอ?


ใสซื่อเหรอ? ผมว่าผมน่ะโคตรจะปกติเลยต่างหาก ถ้าคนแบบผมเรียกว่าใสซื่อ คนอย่างวายุนี่คงเข้าขั้นเลวไปเลยอ่ะถ้าเรื่องจริง ผมกรอกตาใส่มุขของเขา มองวายุที่พาตัวเองขยับขึ้นมานั่งเก้าอี้ที่เดิมก่อนที่มือหนาเท้าคางกับโต๊ะแล้วยื่นหน้าเข้ามาจ้องผมแบบใกล้ๆ


จริงๆพี่รู้ป้ะว่าผมเจอพี่ครั้งแรกผมคิดยังไง


ไม่ได้อยากรู้


ช่วยมีอารมณ์ร่วมหน่อยสิครับน้ำเสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบหากแต่ริมฝีปากกลับติดยิ้ม เขาจ้องผมอยู่แบบนั้นโดยที่ไม่ละสายตาไปไหน และถ้าหากว่าผมไม่ยอมหันมาสนใจเขาล่ะก็..


อือ


พี่เหมือนหมากระเป๋าอ่ะ ตัวเล็ก ชอบทำดุ..แต่โคตรน่ารักเลย


ตลกตายล่ะ...


แล้วยิ้มทำไมอ่ะครับคำพูดของวายุทำให้ผมต้องบิดริมฝีปากคว่ำแทบไม่ทัน ซึ่งต่างจากรอยยิ้มของวายุมันเป็นข้อยืนยันอย่างดีว่าผมเสียรู้เขาเสียแล้ว


แล้วรู้หรือเปล่าว่าเราคิดยังไงผมพูดบ้างพร้อมกับจิ้มนิ้วลงบนหลังมือแกร่งเรียกสายตาของวายุให้หลุบมอง ร็อตไวเลอร์


ผมดุเหรอ?


เปล่า หมายถึงในปากน่ะมีแต่ร็อตไวเลอร์ หาข้อดีไม่ได้เลย


พูดไปแล้ว..หลังจากที่ได้ฟังวายุเลือกที่จะแค่นหัวเราะ ปลายลิ้นร้อนไล่เลียริมฝีปากราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างในหัวของเขา ดวงตารัตติกาลยังคงสบนิ่ง


แล้วตอนนี้พี่หาข้อดีของผมได้บ้างไหมครับ


ไม่..


เหรอ? งั้นผมคงต้องทำอะไรสักอย่างให้มากกว่านี้แล้วสิ:)”


วายุเก่งหนึ่งอย่าง.. เวลาที่เขาสบลึกเข้ามาในนัยน์ตาของผม มันคล้ายกับมีแรงอะไรสักอย่างผลักผมให้ตกเข้าไปในห้วงภวังค์ที่เขาสร้างขึ้นได้เสียทุกครั้ง ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้ม ..เขาดึงดูดผมให้จมดิ่งลึกเข้าไปใกล้ แต่แล้ว..


วา..ช่วยอะไรเราหน่อยสิ


..เอยกลับมาได้จังหวะทุกที..




WAYU PART

ใกล้ถึงวันประกวดดาวเดือนเข้ามาแล้ว พี่อยากให้ช่วงนี้หลังเลิกเรียนเราสองคนอยู่ซ้อมการแสดงที่ต้องใช้ในวันประกวดดึกหน่อยนะ ไหวหรือเปล่า?


ไหวค่ะพี่


งั้นวันนี้เรามาคุยเรื่องตรีมงานกันก่อน อันนี้เป็นตรีมที่พวกพี่คิดกัน พวกเราลองอ่านเผื่อว่าอยากจะเสนออะไรเพิ่ม


ผมนั่งสัปหงก หาวหวอดๆ เท้าคางมองพี่ผึ้งที่ล้วงหยิบกระดาษอะไรสักอย่างยื่นมาให้ด้วยความเบื่อหน่าย ข้างๆผมเป็นเอย เราสองคนถูกเรียกตัวมาคุยเรื่องตรีมของการแสดงที่จะประกวดในคืนเฟรชชี่ไนท์ที่จะถึงในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้า ผมลากสายตาแบบไม่ค่อยใส่ใจนักผ่านตัวหนังสือที่ถูกพิมพ์ลงบนกระดาษ ต่างจากเอย..เอยเธอดูกระตือรือร้นที่จะทำมัน เธอร่วมเสนอความคิดเห็นต่างๆ ซึ่งคนฟังอย่างผมก็ได้แต่นั่งหน้าง่วงเออออห่อหมกไปตามน้ำแบบอะไรก็ได้ แน่ล่ะ..สำหรับผมในตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเตียงนอนที่หออีกแล้ว


หน้าน้องวาดูท่าจะไม่ไหวแล้ว งั้นพี่ขอเริ่มนัดเป็นพรุ่งนี้ตอนเย็นก็แล้วกันเนาะ


ได้ค่ะพี่


เย็นแล้ว เราสองคนกลับบ้านยังไง ให้พี่แวะไปส่งหรือเปล่า?พี่ผึ้งถาม เธอหันหน้ามามองผมกับเอย


เดี๋ยวเอยกลับกับวาก็ได้ค่ะ วาไปส่งเราที่บ้านหน่อยนะ


ประโยคแรกเธอพูดกับพี่ผึ้งส่วนประโยคหลังเธอหันกลับมาพูดกับผมพร้อมรอยยิ้ม ซึ่งประโยคของเอยทำให้ผมได้แต่เลิกคิ้ว ผมจำได้ว่าบ้านเธอรวยมาก เรียกได้ว่าเปลี่ยนรถขับเป็นว่าเล่น คงจะแปลกเกินไปถ้าเธอคิดอยากจะซ้อนมอเตอร์ไซด์เก่าๆท่อดังของผมกลับบ้านอย่างที่เธอว่าจริงๆน่ะนะ.. ผมไม่รู้หรอกว่าเธอน่ะคิดอะไรอยู่ แต่พี่ผึ้งดูท่าจะเห็นด้วยมากๆ


ดีเหมือนกัน พี่อยากให้เราสองคนอยู่ใกล้ๆกันเข้าไว้หน่อยเพราะช่วงนี้กระแสคู่จิ้นดาวเดือนคณะเราค่อนข้างมาแรงเลย


จริงเหรอคะ?


จริงสิจ้ะ ถ้ารักษากระแสแบบนี้ไว้ได้พี่ว่าอย่างน้อยรางวัลป๊อปปูล่าร์โหวตยังไงก็ต้องเป็นของเรา


อ่า..


ยังไงพี่ฝากเราสองคนด้วยนะ


ผมรู้ว่ามันหมายความว่ายังไง แต่ก็ไม่อยากจะทำความเข้าใจกับมันนักเพราะไม่เห็นด้วย หลังจากที่สองคนนั้นคุยกันเสร็จ เอยบอกลาพี่ผึ้งแล้วหันมาดึงผมให้ลุกจากเก้าอี้ เธอส่งยิ้มมาให้และคล้องมือเข้ากับท่อนแขนของผม ในสายตาของคนอื่น..แน่นอนว่าเธอตั้งใจให้คิดกันไปแบบนั้น ผมก้มมองมือของเธอด้วยสายตาที่สื่อออกไปว่า เอาจริงดิ?


ล้อเล่นใช่ไหม


ก็คงต้องเล่นละครกันหน่อยเธอพูดเหมือนกับเป็นเรื่องง่ายๆ มันง่ายสำหรับเธอแต่กับผมคือไม่.. ผมไม่ได้ต้องการไอ้ตำแหน่งบ้าบออะไรนั่น แล้วมันก็ไม่แฟร์ที่จะเมคความสัมพันธ์ของเราขึ้นมาโกหกใครต่อใครทั้งๆที่มันไม่ใช่เรื่องจริงด้วย


ขอโทษว่ะเอย แต่เราไม่โอเค


เราก็ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้หรอกวา..แต่วาก็ได้ยินที่พี่ผึ้งพูดไม่ใช่เหรอ?


เราไม่ได้อยากชนะใคร


แต่เราอยาก น้ำเสียงนุ่มนวลในตอนแรกทว่าอยู่ๆกลับแข็งกร้าวได้อย่างไม่น่าเชื่อ ผมขมวดคิ้วกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของเธอก่อนที่ดวงตาคู่เรียวจะหลุบต่ำลงพร้อมกับถอนหายใจออกมา เรา..ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เราแค่


“..มันสำคัญกับเรามาก วาช่วยเราหน่อยได้ไหม..ถือว่าขอร้องเถอะนะ


เอยเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสายตาอ้อนวอน ดวงตาของเธอที่สะท้อนภาพของผมอยู่ในนั้นมันกำลังทำให้ผมคิดหนัก มือเล็กค่อยๆเลื่อนลงมาจับเข้าที่มือของผมอย่างช้าๆจากนั้นก็สอดประสานเข้าด้วยกัน


..ผมทำไม่ได้..


เพราะหน้าของมีนที่ลอยเข้ามาอยู่ในหัวทำให้ผมเลือกที่จะชักมือของตัวเองออกจากเธอ เอยหน้าเสียเล็กน้อยแต่ถึงอย่างนั้นริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีชมพูก็ค่อยๆกลับมาบิดยิ้มดังเดิม


ยังไงเธอก็ปฏิเสธมันไม่ได้หรอก


 

.

.

MEAN PART

มีน


“…”


มีน!”


อื้อ..


เหมือนฝันอยู่เลย ผมค่อยๆลืมตามองใครสักคนที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ ก่อนที่สายตาพร่าเบลอจะค่อยๆปรับโฟกัสจนภาพใบหน้าของเทียนชัดเจนขึ้น


มานอนทำอะไรตรงนี้ ห้องสมุดจะปิดแล้วนะ


“..หืม?


นี่มันจะหกโมงแล้วผมที่กำลังซบหน้าอยู่บนท่อนแทนของตัวเองหยัดตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรงจากนั้นก็ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาแล้วก็พบว่าเป็นเวลาหกโมงอย่างที่เทียนบอก


อ่า..จริงด้วย


นี่ผมหลับไปตั้งแต่ตอนไหน ล่าสุดจำได้ว่าผมคุยข้อความกับวายุ เขาบอกว่าวันนี้มีนัดคุยธุระกับรุ่นพี่เรื่องตรีมงานในการประกวด เพราะไม่อยากจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของเขามากผมเลยบอกวายุว่าจะมานั่งรอที่ห้องสมุดของมหาลัยก็แล้วกัน แล้วนี่ก็หกโมงแล้ว ผมเก็บหนังสือลงกระเป๋าด้วยความมึนงง เห็นอย่างนั้นเทียนก็เลยอาสาช่วย


เดี๋ยวเราช่วย


ขอบคุณมากนะเทียน


หักโหมจังนะเสียงทุ้มเอ่ยยิ้มๆในขณะที่เก็บหนังสือเล่มสุดท้ายลงกระเป๋า นี่นึกว่ากลับกับไอ้วาไปแล้วซะอีก


กึก


กลับไปแล้ว?ผมที่กำลังยกกระเป๋าขึ้นสะพายขมวดคิ้ว


วาบอกเหรอ?


คือ..


มีอะไรหรือเปล่า?


เราเห็นมันกลับไปเมื่อกี้กับเอยดูเหมือนว่าเทียนคงจะรู้ว่าตัวเองพลาดอะไรไป เขาอ้ำอึ้ง แต่นั่นไม่ใช่ความผิดของเทียน ผมไม่ได้พูดอะไรต่อแต่กลับเลือกที่จะเดินตรงไปยังประตู ตอนนั้น..ในหัวมันอื้ออึงไปหมด สมองของผมมันว่างเปล่า ผมเดินออกมายังที่จอดรถโดยมีเทียนเดินตามออกมาด้วย


ให้ไปส่งหรือเปล่า


ไม่เป็นไร หออยู่แค่นี้เองผมยิ้มให้เทียนเล็กน้อย ซึ่งก็เป็นอย่างที่พูดว่าผมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ผมแยกออกมาจากเขาได้ไม่นาน แต่แล้วใครสักคนที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดตรงหน้าก็ทำให้ผมต้องหยุดชะงัก


ขอโทษที่มารับช้าใบหน้าหล่อเหลาชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ วายุหอบหายใจหนักก่อนที่เขาจะหยัดกายขึ้นตรงแล้วก้าวเข้ามาหาผม ทันทีที่เห็นวาคนตรงหน้าเป็นวายุ ยอมรับว่าแวบหนึ่งในใจมันกลับรู้สึกโล่งอกอย่างไม่มีสาเหตุ ผมเลื่อนสายตาสำรวจโครงหน้าได้รูปของเขา ..ตัวสูงราวๆเท่าไหร่ หมายถึงผม วายุทำให้ผมดูเตี้ยเสมอเวลาที่เราสองคนยืนเผชิญหน้ากันแบบนี้


ช้าไปหรือเปล่า


พอดีพึ่งคุยงานเสร็จน่ะ เนี่ยรีบวิ่งมาหาเลย


ผมแกล้งทำหน้านิ่งถาม ไม่ได้หวังคำตอบหรือคิดอะไร แต่แล้วคำตอบของเขามันกลับทำให้หัวใจของผมดิ่งลงไปอยู่ที่พื้น เขากำลังโกหก


อย่างนั้นเหรอ?


ครับผมตั้งใจมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นเพื่อหวังว่าจะได้ยินอะไรสักอย่าง แต่ดูเหมือนว่าผมจะหวังมากเกินไป ดวงตาของวายุหม่นประกายแสง เขาตั้งใจหลบสายตาผมมองลงพื้นแต่ถึงอย่างนั้นก็ช่างเถอะ..สถานะของผมคือไม่มีหน้าที่ไปคาดคั้นความจริงจากใครอยู่แล้ว


 

@20:30

วันนี้ดูหนังกันไหม?


เรื่องอะไรล่ะ?


ผมตามใจพี่


ภายในห้องโง่ๆ วายุโยนภาระหน้าที่การคิดชื่อหนังมาให้ผม เขาเข้าออกห้องของผมเป็นว่าเล่นและตอนนี้ ..วายุกำลังนอนเหยียดแข้งเหยียดขาก่ายโซฟาของผมด้วยท่าพิสดารของเขาอยู่ด้วย เราสองคนตัดสินใจหาหนังสักเรื่องดูโดยมีผมนั่งเลือกลิสต์รายชื่อหนังในเว็บ แต่สิ่งที่ปวดหัวกว่านั้นคือการที่ผมเลือกเรื่องอะไรไป เรื่องนั้นจะต้องถูกขีดฆ่าทิ้งด้วยเหตุผลที่ว่าพี่โตแล้วยังเลือกดูหนังปัญญาอ่อนแบบนี้อยู่อีกเหรอ?ประสาทเสียที่สุดอ่ะพูดเลย


ผมอยากกินป๊อปคอร์น


ในถุงก็มี


ผมไม่ได้อยากกินแบบนั้นเสียงกระเง้ากระงอดที่ดังขัดจังหวะการเลือกหนังของผมยังคงดังขึ้นเป็นระยะ ดูก็รู้ว่าเขาตั้งใจเรียกร้องความสนใจแบบชัดเจนเลย ผมกรอกตาแล้วส่ายหัว


หยิบเอาเอง


ป้อนหน่อย


เลือกหนังอยู่


นะครับ


“…”


นะครับ


“…”


นะครับ


โว้ย! มีใครให้มากกว่านี้อีกไหม ผมว่าผมชักจะคันไม้คันมือทนไม่ไหวกับอาการอ้อร้อของเขาแล้วนะ


พี่มีน ป้อนป๊อบคอร์นผมหน่อยวายุยังคงทำเสียงออเซาะ เขาเขยิบเข้ามากระซิบข้างหูผมราวกับกวนประสาทกัน ซึ่งนั่นมันทำให้ผมกำลังรู้สึกหัวเสียมากๆ ผมกดเลือกหนังเรื่องอะไรสักอย่างเพื่อเป็นการตัดรำคาญจากนั้นก็หันไปคว้าถุงป๊อปคอร์นที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาหนึ่งกำแล้วยัดใส่ปากของวายุจนเขาสำลักหน้าแดง


แค่ก ๆ พี่แม่ง!”


สมน้ำหน้า!”


วันนี้ดุจังวะ เป็นอะไรเนี่ย” 


วายุสบถ คิ้วเข้มขมวดพันกันเป็นปมและจ้องมาหาผม อยากรู้ก็ไปส่องกระจกดูนะ ผมทำเมินเขา เบี่ยงตัวเพื่อที่จะเดินหนีไปโซนครัวหากแต่คนตัวสูงกลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น ข้อมือของผมถูกวายุกระชากให้เซลงไปนั่งที่เดิม ผมพยายามตะเกียกตะกายหนีเพื่อหาทางเอาตัวรอด แต่นั่นมันก็ยิ่งเหมือนกับการสร้างโซ่เส้นใหญ่พันธนาการร่างของตัวเอง


ปล่อยนะ!”


พี่เป็นอะไรของพี่เนี่ย บอกมาก่อนว่าทำไมวันนี้ตึงกับผมจังร่างของผมถูกกดนอนจมไปกับโซฟาก่อนที่วายุจะจับข้อมือของผมทั้งสองข้างตรึงเหนือหัวโดยไม่ปล่อยโอกาสให้ดิ้นหนี ท่อนขาแกร่งกดทับแทรกกลางเข้ามาระหว่างลำตัว ซึ่งมันโคตรไม่ยุติธรรมที่ผมเกิดก่อนเขาเกือบปีกว่าแต่ว่าดันสู้แรงอะไรกับไอ้เด็กยักษ์นี่ไม่ได้เลยสักนิด


ถ้าพี่ดิ้นผมจะจูบ เอาสิ


อย่ามาขู่นะ!”


พี่ก็รู้ว่าผมพูดจริง หรือเราจะลองทำอะไรกันมากกว่าจูบดี


ไอ้-


แม่ง.. ขนาดคำขู่แค่นี้ผมยังต่อกรไม่ได้ ให้ตายเถอะ.. ใครมาเห็นนี่คงขายหน้าไปยันชั่วลูกชั่วหลานแน่ๆ ผมหุบปากฉับ แต่ก็ยังไม่วายที่จะดื้อแพ่งโดยการต่อกรทางสายตากับวายุให้อีกคนปวดหัวเล่นๆ


เป็นอะไรครับ ไหนใครทำอะไรให้พี่หงุดหงิดบอกผมมา ผมจะไปฟาดหน้ามันให้


แน่ใจเหรอ?


ยิ่งกว่าแน่น้ำเสียงทุ้มเอ่ยตอบกลับอย่างมั่นใจ ทว่าความมั่นใจของเขามันกลับทำให้ผมเบะปากใส่ ตลกอ่ะ..


หัวเราะอะไรครับ?


เปล่า..อยากขำเฉยๆ


แล้วพี่จะบอกผมได้หรือยังว่ามันเป็นใครมันเป็นใครอย่างนั้นเหรอ? ผมกำลังจะพูดแต่แล้วเสียงข้อความแจ้งเตือนเรียกเข้ารัวๆจากแอปพลิเคชั่นสีน้ำเงินก็ทำให้เราสองคนต้องหันไปมอง วายุผละออกจากผม เขาลุกขึ้นนั่งตัวตรงพลางถอนหายใจ


มีอะไรหรือเปล่า?


เปล่าครับ


ผมมองเขาด้วยความเป็นห่วง แต่วายุกับเลือกตัดความเป็นห่วงและสงสัยนั้นทิ้งด้วยการส่ายหัว มือหนาเสยผมสีดำสนิทที่ปรกหน้าของตัวเองอย่างลวกๆ และถึงจะบอกว่าแบบนั้นก็เถอะ แต่สีหน้าและท่าทางของวายุไม่ได้ เปล่า อย่างที่เขาว่าเลยสักนิด ผมเห็นเขาหยิบมันขึ้นมาเช็คดูจากนั้นก็ชำเลืองสายตามองผมพลางไล่ปลายลิ้นเลียฝีปากอย่างใช้ความคิด


เดี๋ยวผมมานะ


..แล้วมันก็บังเอิญเหลือเกินที่ผมดันหันไปเห็นเจ้าของข้อความที่ส่งเข้ามาโดยนั้นก่อนที่เขาจะลุกออกไป

 



100 %


ยังไม่ได้แก้คำผิด


เนื้อหาเรื่องนี้เป็นภาพแยกมาจากเล่ห์ตะวัน ตามที่วางไว้คือเนื้อหาทั้งหมดจะอยู่ที่ประมาณ 14-16 ตอนค่ะ ไม่ได้ยาวอะไรมาก


สำหรับใครที่สนใจสั่งจองเป็นหนังสือ สามารถดูรายละเอียดได้ที่ด้านล่างเลยค่า

v

v


 

 

รายละเอียด


หนังสือ : ขนาด A5


ปก : พิมพ์4สี กระดาษอาร์ตการ์ด 260 แกรม


เคลือบ : ด้าน


เนื้อในกระดาษ : ถนอมสายตา 75 แกรม


การเย็บเข้าเล่ม : แบบไสกาว


จำนวนหน้า : 300+ หน้า





สิ่งที่ได้รับภายในเล่ม


-เนื้อหาหลักทั้งหมด


-Special พิเศษ


-ที่คั่นหนังสือ จำนวน 2 แบบ


-postcard 


-ของแถมพิเศษสำหรับคนโอน 10 คนแรก 



ราคาเล่มละ 380 บาท



ค่าจัดส่ง 


ลงทะเบียน 50 บาท

EMS 70



ตัวอย่าง


ซื้อ 1 เล่ม จัดส่งแบบลงทะเบียน


380+50= 430 บาท


ซื้อ 1 เล่ม จัดส่งแบบEMS

380+70= 450



เปิดพรีถึงวันที่ 12 มีนาคม 2562- 12 มิถุนายน 2562 (3 เดือน)


ธนาคาร ไทยพานิชย์ 

เลขที่  170-272391-8

บัญชีเงินฝากออมทรัพย์

ชื่อ Manipa B.




สำหรับใครที่ต้องการผ่อนโอนในราคาครึ่งหนึ่งก่อนสามารถติดต่อเราได้ที่ทวิตเตอร์ @mnnaninani ได้เลยค่ะ


หากต้องการทราบรายละเอียดเพิ่มเติมติดต่อได้ที่ทวิตเตอร์ @mnnaninani



สนใจสั่งจอง คลิ้ก!!
v
v
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 520 ครั้ง

1,008 ความคิดเห็น

  1. #992 dearmoon💫 (@justnan_bbyun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 00:39
    ทำไมพายุไม่ยอมบอกมีน ;-;
    #992
    0
  2. #891 Dreammyypieee (@Dreammyypieee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 23:47
    เอยไหงเป็นงี้อะ555555555555
    #891
    0
  3. #889 acptx (@acptx) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:57
    คือบั่บ เกือบทุกทีเลยยย โอยยยย
    #889
    0
  4. #885 Chiara_1 (@Chiara_1) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 20:46
    นังเอย แกกำลังจะทำให้ครอบครัวเขาร้าวฉาน
    #885
    0
  5. #871 เมถุนนฯ (@koryaaaaaaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 15:32
    แงง หน่วงมากๆ
    #871
    0
  6. #865 CATMOON (@Prim2612) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 19:36
    อ่านแล้วหน่วงงงงง. แงงง.
    #865
    0
  7. #864 mxndspn. (@sujintornmityim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 17:54

    เอยย เอยอยากโดนพี่มีนกัดมั้ย! 555


    #864
    0
  8. #863 Annie6245 (@Annie6245) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 21:44
    วายุเอ้ยยทำตัวเองแท้ๆเลย คำว่าเปล่าของแกมันไม่เปล่าสำหรับมีนจริงๆนะ
    #863
    0
  9. #862 bm.jnhwn (@supisara1234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 01:07
    เธอน่ะร้าย มีนคิดอะไรก็พูดไปเลยรุ้ก!!
    #862
    0
  10. #861 nanii_b (@nanii_b) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 00:27
    นังน้องเอยอยากเอาชนะพี่มีนงั้นหรอ เสียใจด้วยนะ วายุน่ะเขาคิดถึงพี่มีนเสมอ แม้เธอจะบังคับเขาต่างๆนาๆ วายุก็จะกลับมาหาพี่มีน / วายุอย่าโกหกเลย พูดความจริงเถอะ
    #861
    0
  11. #860 rabbee (@bubblebjk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 23:15
    วายุอ่ะ มีนอุส่าเชื่อใจแล้ว
    #860
    0
  12. #859 Thirananmm (@Thirananmm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 21:08
    ไหงวายุเป็นงี้อ่ะ เเล้วมีนจะเชื่อใจได้มั้ยนิ 😅
    #859
    0
  13. #857 s214 (@saowaluk214) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:54
    เจ้าวายุ!!!!!
    #857
    0
  14. #856 jaeminnoona (@leedongdang) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:13
    วายุไม่หนักแน่นพอเลยอ่ะ
    #856
    0
  15. #848 j_aiii (@j_aiii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 18:43
    น้องเอยจะเอาชนะใครอ่ะ มีนหรอ???
    #848
    0
  16. #847 ph-t (@ph-t) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 12:33

    อ้าวว เอาแล้วไงง ยังไม่ทันได้เป็นแฟนกันเหลย

    #847
    0
  17. #845 peng__pscpbr (@peng__pscpbr) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 08:56
    คุมเคลือจังฟะ..ดราม่าอีสคัมมิ่ง
    #845
    0
  18. #844 minayno (@disneymintp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 01:28
    วายุน่าจะบอกความจริงมีนแต่แรก เฮ้อม แฟนก็ไม่ได้เป็น ดราม่าก็จะมาอีกแล้ว
    #844
    0
  19. #843 JunhoeJimin (@JunhoeJimin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 01:23
    แล้วแต่วายเลยุ!!!!!!
    #843
    0
  20. #842 DMDMdmdm (@diamondjk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 00:13
    ดราม่ากำลังจะมาา
    #842
    0
  21. #841 Uraiwan96 (@Uraiwan96) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:33
    วายุ มีนจะเข้าใจผิดไปใหญ่แล้วนะ
    #841
    0
  22. #840 _biskit_2 (@_biskit_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:20
    วายุโดนแน่ๆ5555 เก็บเงินรอแล้ววววว><
    #840
    0
  23. #839 pipepais (@pattarapornjara) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:04
    คือแบบ วายุ ถ้าแกพูดความจริงบอกมีนไว้มันอาจจะดีกว่าก็ได้นะ มีนก็ไม่ใช่คนงี่เง่าสีกหน่อย
    #839
    0
  24. #838 phapha087bw (@phapha087bw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:02
    วายุ อย่าทำให้มีนไม่สบายใจนะ
    #838
    0
  25. #837 Yadapat_JKJM (@Yadapat_JKJM) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:01
    ///เก็บเงินเรยค่ะ555
    #837
    0