PRE-ORDER เดือนกระดาษ┃KOOKMIN

ตอนที่ 12 : เดือนสิบสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 512 ครั้ง
    27 พ.ค. 62



เอย : นอนหรือยังคะ?

ข้อความของเอยปรากฏขึ้นสู่สายตาของผม ก่อนที่วายุจะเอากำมือถือของเขาแน่นแล้วลุกออกไปยังระเบียงข้างนอก ผมมองตามแผ่นหลังกว้างนั้น.. จวบจนที่ผ้าม่านของประตูระเบียงถูกปิดลง ความคิดในหัวของผมจึงเริ่มทำงานขึ้น


สถานะของผม..ทำอะไรได้บ้าง?


ปัญหาโลกแตกที่โคตรจะตอบยากในตอนนี้ เอาไงดีวะมีน? ผมไม่ใช่คนประเภทที่ตามหึงหวง แต่ลึกแล้วก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าผมไม่คิด แล้วยิ่งเรื่องเมื่อตอนเย็นแวบเข้ามาในหัวด้วยแล้ว


คิดมากน่า


ให้ตายเหอะ


โคตรหลอกตัวเองเลย นี่ผมกำลังหลอกตัวเองอยู่หรือไง?



หน้ามู่


!!!

ไม่รู้ว่าตอนไหนที่ผมเอาแต่นั่งหน้าทมึงอยู่อย่างนั้น รู้ตัวอีกที วายุก็เดินกลับเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าของผมเสียแล้ว ผมกระพริบตาถี่ ๆ มองเขา แต่แล้วก็ต้องเบิกตาโตเมื่ออยู่ ๆ ก็โดนวายุใช้นิ้วชี้ยาวๆจิ้มเข้าที่หน้าผากของผมจนเกือบจะหงายหลัง


โอ้ย!”


มีอะไรไม่ถูกใจเหรอครับ?


วายุโน้มตามลงมาจนหน้าผากแทบชิด เขาหัวเราะน้อย ๆ ที่เห็นผมหน้าเหวอ จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ หยิบป๊อปคอร์นขึ้นมาใส่ปากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


ไอ้แม่-เอ้ย ขอแช่งให้ติดคอตาย!


เมื่อกี้ใครอ่ะ


ห๊ะ?


ที่ออกไปคุยเมื่อกี้ ผมลูบหน้าผากตัวเองพลางแสร้งถามวายุ


อ่อ เอยครับ


อ่อ


วายุตอบด้วยท่าทางไม่ใส่ใจนักในขณะที่สายตาก็จับจ้องอยู่ที่หน้าจอโน๊ตบุ๊คไปด้วย ผมพยักหน้าหงึกหงัก ไม่รู้จะพูดอะไรต่อเลยนั่งเงียบ


พี่หึงเหรอ?


ห๊ะ?


ผมถามว่าพี่หึงผมเหรอ?


เวร.. ผมแสดงท่าทางแบบนั้นออกไปหรือไง? จากที่ตอนแรกแค่ถามไปอย่างนั้น ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นตัวผมที่ไปต่อไม่ถูกเสียเอง วายุหันมามองผม เขาวางป๊อบคอร์นลงบนโต๊ะแล้วหันมาจ้องหน้าแบบจริงจังใกล้ๆ


ป เปล่านี่ผมส่ายหัว


สักนิด?


อือ


เสียใจจัง


...


โคตรอยากให้พี่แสดงออกว่าหวงเลย


...


ผมต้องทำไงดี?


#ฟิคเดือนกระดาษ

 

 การสอบกลางภาคเป็นอะไรที่โคตรน่าเบื่อ ผมเอนหัวซบลงกับโต๊ะเมื่อรู้สึกได้ถึงความเบลอในสมองที่เข้ามาทักทาย ตรงข้ามคือปั้นกับเจนที่กำลังนั่งตีกัน ส่วนยูกิ.. รายนั้นบอกจะกลับไปอ่านหนังสือที่หอแล้วก็หายไปเลย


เจน มึงโง่ป้ะ? กูทวนให้มึงสามรอบแล้วทำไมไม่หัดควักสมองกลวงๆของมึงมาตักตวงความรู้บ้าง


อีปั้น เดี๋ยวกูตบ มึงก็รู้ว่าเรื่องคำนวณหัวกูช้า


ทีเรื่องผู้ชายนะ


ผู้ชายมันทำไม?


เจนร้องเสียงแหว มือเรียวง้างขึ้นในอากาศ แล้วก็..ตีกันเหมือนเดิม  ผมหาวหวอด มองปั้นกับเจนที่ทะเลาะกันแล้วก็ได้แต่ส่ายหัว คู่นี่ถ้าได้กันขึ้นมานี่คงตลกพิลึก


ขำไรของมึงอีเตี้ย อารมณ์ดีนักนะ


อ่า ผิดอีก


ไม่ต้องมาทำแอ๊บแบ๊ว กูขนลุก เมื่อไหร่น้องวาจะเห็นธาตุแท้ของมึงวะถามจริง ทำเสน่ห์หมอไหน?เจนกับปั้นหันมาถลึงตาใส่ผม คราวนี้ล่ะเข้าขากันดีนัก


เสน่ห์ไร เขาชอบที่ตัวจริงของกูเถอะ


หืม อะไรนะคะ ชอบ? ลูกมึงมันแรดว่ะเจน


พูดจบ สองคนนั้นก็รวมหัวกันซุบซิบ หัวเราะคิกคักกันต่อหน้าผม จงใจแกล้งกันชัดๆ ไอ้พวกนี้ ล้อเลียนกันเก่งนัก! ผมกรอกตาเบื่อหน่าย ทว่ากลับต้องตาโตเมื่อหันไปเห็นใครบางคนในชุดนักศึกษากับกางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่าคุ้นตาที่กำลังเดินตรงมาทางนี้พอดี


ม มาได้ไงอ่ะผมเลิ่กลัก มองวายุที่หอบกระเป๋าเป้มาทิ้งลงบนเก้าอี้ข้างๆ


ขอนั่งด้วยได้มั้ยครับเจ้าของเสียงทุ้มหันไปเอ่ยกับปั้นและเจนด้วยรอยยิ้มเป็นเชิงขออนุญาต หากแต่ในสายตาของผมกลับมองว่านั่นน่ะ โคตรลวงโลกชัดๆเลย หัดมีมารยาทเหมือนคนปกติเขาเมื่อไหร่กัน?


เชิญเลยค่ะๆ อีปั้นมึงลุก ถอดเสื้อมาเช็ดเก้าอี้ไอ้น้อง


ไอ้ควาย


เจนลุกขึ้นยืน ก่อนจะผลักปั้นที่นั่งข้างๆจนแทบหน้าทิ่มไถลแนบกับพื้น เรียกนิ้วกลางงามๆจากเพื่อนรักอย่างปั้นไปหนึ่งที ก็นะ.. แทบจะไม่ต้องเราเลยว่ามันต้องกลับเข้าสู่วังวน ตีกันเป็นเรื่องปกติตามเดิม


วันไหนได้กันจริงๆขึ้นมาฟ้าคงผ่าแน่นอน


พี่กินข้าวหรือยัง?


ห๊ะ อ อ่อ ยัง


วายุถามหลังจากที่ทิ้งตัวลงนั่งได้สักพัก ส่วนผม เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนไปเรื่อยเลยไม่ทันได้ตั้งใจฟังชัดๆว่าวายุพูดอะไร ให้ตายเถอะ สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย ผมพยักหน้ารับแล้วหันมาขีดปากกาไฮไลต์ลงในสมุดเลคเชอร์ของตัวเองต่อแบบมือสั่น


เป็นอะไรไปอีกวะเรา


คิดไว้แล้ว ผมซื้อขนมปังกับน้ำมาให้พี่ด้วย


เอาเข้ามาในห้องสมุดได้ไง มันผิดกฎ


ใครสนกฎกันล่ะ พี่นี่โคตรซื่อเลย เคยแหกกฎบ้างไหมเนี่ย?


ผมส่ายหัว พอได้คำตอบที่ไม่ตรงตามใจ วายุก็ส่ายหัวเช่นกัน มือหนากดลงบนหัวผมท่ามกลางสายตาของปั้นกับเจนที่มองมาทางเรากันแบบตาโต


ไม่ใช่เด็กสักหน่อย


สูงกว่าหลักกิโลมานิดนึง


ตลก แล้วก็นะ.. เอามือออกไปเลยผมดึงมือวายุที่แปะอยู่บนหัวออกด้วยความอับอาย ยิ่งต่อหน้าเพื่อนที่พร้อมจะล้อตลอดเวลาแล้วด้วย วายุหัวเราะน้อยๆ คงรู้แหละ ส่วนปั้นกันเจน รายนั้นน่ะโคตรอยากจิ้มตาแตก เลิกทำหน้าตาพิลึกแบบนั้นเดี๋ยวนี้เลย!


ขอโทษครับ


ทำตัวตามสบายเลยค่ะน้องวา คิดว่าพี่สองคนไม่ได้อยู่ตรงนี้ก็ได้ถึงจะบอกแบบนั้นแต่ไอ้อาการจีบปากจีบคอที่แสดงออกมาไม่ได้หมายความว่าอย่างที่พูดเลยสักนิด ผมกรอกตาเป็นวงกลมอย่างเหนื่อยหน่าย ดูเหมือนว่าวายุจะเข้ากับคนที่เหลือง่ายมาก ทั้งสามคนคุยกันเหมือนกับสนิทกันมาสิบชาติ.. ตัดภาพมาที่ผม


พี่จะกินเลยหรือเปล่าครับ?เหมือนวายุจะรู้ว่าผมคงถูกทิ้งร้างนานไปหน่อยเขาเลยหันมาคุยกับผมที่นั่งข้างๆแทน ผมส่ายหัว แต่เพราะความหิวที่เข้าเล่นงานจึงอดไม่ได้ที่จะแอบกลืนน้ำลายเบาๆ ทว่าอยู่เจนก็ลุกพรวดขึ้น เธอทำท่าควานหากุญแจในกระเป๋าอยู่สักพักก่อนจะดึงเสื้อปั้นให้ลุกขึ้นตาม


เอ้อ ปั้น กูว่ากูทำกุญแจรถหายว่ะ มึงไปช่วยกูหาหน่อย


อ่ะ อิสัส รออะไรรีบไปเลย


พูดจบสองคนนั้นก็โกยหนังสือบนโต๊ะใส่กระเป๋าแล้วจ้ำอ้าวออกจากห้องสมุดไปทันที ปล่อยให้ผมกับวายุนั่งมองหน้ากันปริบๆแบบไม่มีใครพูดอะไร ให้ตายเหอะ เนียนมากมั้งเนี่ย


พี่อ่านหนังสือเยอะไปแล้ววายุว่าเมื่อเห็นผมหน้าขมวด นิ้วช้ยาวๆเอื้อมมาเกลี่ยปลายผมที่ปรกแว่นจากนั้นก็เกี่ยวมันออกแล้วพับวางลงบนโต๊ะ


แล้วคณะนี่ไม่อ่านหนังสือเหรอ?


อ่านสิครับ แต่เป็นพวกวิชานอกอ่ะ สบ๊ายไม่ว่าเปล่าคนตัวสูงก็ทำท่ายักไหล่แบบ สอบแล้วไง? ไม่แคร์  อย่างว่า โคตรน่าหมั่นไส้อ่ะ พูดจริง


แล้วพี่จะนั่งอ่านอยู่ตรงนี้นานไหม?


อือ อีกสักพักอ่ะ กลับห้องไปไม่ค่อยมีสมาธิ


งั้นก็ไปอ่านห้องผมสิผมหลี่ตามองวายุที่ยืดอกทำท่าทางแบบภูมิใจมาก ไม่อยากบอกว่าเป็นเพราะเขานั่นแหละ ตัวดีเลย


ล่อลวงเหรอ?


แล้วสำเร็จไหมครับ


จะบอกได้ไงล่ะว่าสำเร็จมาตั้งนานแล้ว ผมไม่ตอบเขา เห็นแบบนั้นวายุกก็คงจะรู้คำตอบดีนั่นแหละเลยหัวเราะออกมา


พี่กินเถอะ ผมซื้อน้ำส้มมาให้ด้วย


แล้วจะกินยังไง?


ก้มมาสิครับ


เดี๋ยวนะ ผมเหลอหลามองวายุที่เปิดกระเป๋าที่อยู่บนหน้าตักของตัวเองแล้วหันมายิ้มให้ มันจะไม่อะไรหรอกนะถ้ารอยยิ้มนั้นมันไม่แบบ.. หืม   มือหนาบิดฝาขวดน้ำส้มที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋า จากนั้นก็คว้านลอดขึ้นมาแกะถุงพลาสติกออกแล้วเสียบเข้าไปในขวดพร้อมกับยื่นมันมาจากผม


เร็วสิครับ


ด เดี๋ยวสิ!” มันไม่เรทไปหน่อยหรือไง ให้ผมก้มลงไปกินน้ำส้มที่หน้าตักเขานี่นะ? ไอ้บ้า เอาจริงดิ?


แค่กินน้ำส้มรองท้องไปก่อน หรือพี่คิดไร?


ค คิดอะไร ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ!” ผมตอบตระกุกตระกัก และก็นั่นแหละ.. พลาดท่าจนได้


จริงเหรอครับ? แต่พี่หน้าแดงนะ


ไม่ต้องบอกก็รู้อยู่แล้ว ผมหลุบสายตามองพื้นเพื่อที่จะได้ไม่ต้องสบตากับวายุ แต่เขามันร้าย.. คนตัวสูงเขยิบเข้ามาใกล้ จากนั้นก็เร่งเร้าผมด้วยด้วยการกดดันทางรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นจนผมสติกระเจิงทนไม่ไหวในที่สุด


เร็วสิครับ เดี๋ยวมันไม่เย็นนะ:)

 

--



หลังจากการสอบผ่านไป เรียกได้ว่าเล่นเอานักศึกษาทุกคณะหมดเรี่ยวหมดแรงกับเป็นแถบๆ แต่ละคนก็สภาพซอมบี้มาก ขนาดเจนที่ว่ามั่นใจกับหน้าสวยๆของตัวเองในระดับหนึ่งพอสอบเสร็จก็โอดครวญรีบโบกมือลาเพื่อนฝูงเพื่อไปเข้าคอร์สอะไรของมันก็ไม่รู้แทบจะทันที ทิ้งผมกับปั้นแล้วก็ยูกิต้องเดินกลับหอกันสามหน่อในสภาพที่โคตรจะคอตก หน้าหงอย ตาลอยสุดๆ


อยากวาบกลับไปทิ้งตัวที่หอแล้วโว้ย!


มึง เดี๋ยวแยกกันแยกหน้านะยูกิที่เดินนำหน้าหนึ่งก้าวหันมาบอกผมกับปั้น ปกติเวลากลับหอเรามักจะเดินกลับทางเดียวกันอยู่แล้ว ไม่รู้สิ ผมหันไปมองปั้นเพื่อขอความเห็น แล้วก็จริงอย่างที่คาดการไว้ คงไม่ใช้ผมคนเดียวหรอกมั้งที่คิดว่าช่วงนี้ยูกิดูมีพิรุธแปลกๆน่ะ


ไปกับใครอ่ะปั้นถาม


พ่อประโยคสั้นๆ ง่ายๆ หากแต่ความหมายมันกลับทำให้คนที่กำลังจะอ้าปากถามต่ออย่างปั้นหุบปากเงียบ ยูกิหันมาโบกมือลาพวกผม ถ้าเป็นแต่ก่อนก็คงจะแยกกันทางใครทางทางมันไม่ได้สนใจแล้ว หากแต่คราวนี้..


คิดเหมือนกูป้ะ?


อือ


กูว่า พ่อ ทูนหัวล้านเปอร์เซ็นต์


เพราะมัวแต่หันมาจอแจกันเลยไม่ทันยูกิที่วาบหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ปั้นตบอากาศฉาดใหญ่อย่างนึกเสียดาย เห็นแล้วก็ตลก  ก็นะ โอกาสได้ใส่ใจชีวิตเพื่อนเสิร์ฟมาถึงตรงหน้าแล้วแท้ๆ ผมกับปั้นแยกกันกลับหอ พอมาถึงห้องก็ไม่รอช้าที่จะกระโดดขึ้นเตียงแล้วซุหน้าลงกับหมอนทันที


..นี่แหละสวรรค์ที่เฝ้ารอมาทั้งอาทิตย์..


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


ซะที่ไหนล่ะ..


เสียงเคาะประตูที่ดังรัวๆแทบจะไม่ต้องเดาเลยว่ามาจากคนข้างห้องทำให้ผมนิ่วหน้า อุตส่าห์จัดท่านอนได้แท้ๆแล้วเชียว ผมหยัดแขนพยุงตัวเองลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซไปเปิดประตูด้วยท่าทางอิดโรยสุดๆ แล้วก็เป็นอย่างที่คิด


ซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้


ขอผมเข้าไปหน่อย


เข้ามาทำไม?


นะครับวายุไม่ตอบคำถามแต่กลับฉีกยิ้มกว้างเป็นลูกหมาฮัสกี้ เขาคงรู้แน่ๆว่าช่วงนี้ผมคงใจอ่อนกับรอยยิ้มแบบนี้บ่อย โคตรร้ายเลย ผมหลบทางให้เขา ไม่รู้หรอกว่าวายุเข้ามาทำอะไรกันแน่..แต่ตอนนี้ร่างกายของผมต้องการเตียง..


พี่จะนอนแบบไม่ล้างหน้าแบบนี้จริงๆเหรอ?


ทำไม?เจ้าของร่างสูงโปร่งไม่ได้เต็มใจเชิญดูเหมือนจะเป็นห่วงผมทุกอิริยาบถเสียจริง วายุเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆผม มือหนาขยุกขยิกอะไรบางอย่างจากนั้นก็เอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าให้


อีกแล้ว


ผมปัดมือเขาออกอย่างนึกรำคาญ แต่ลืมไปว่าลูกหมาพันธุ์ฮัสกี้ตัวนี้น่ะดุใช่ย่อย


อยู่เฉยๆวายุคว้ามือของผมเอาไว้ให้อยู่นิ่งๆ มือเขาใหญ่กว่ามือผมมาก เห็นแล้วก็นึกอยากประชดชีวิต


ทำอะไร?


พี่จะถามอะไรนักหนา เป็นเจ้าหนูจำไมเมื่อไหร่ครับ? บอกให้อยู่เฉยๆก็อยู่เฉยๆสิเอาว่ะ โดนเด็กดุอีกแล้วสินะมีน ผมยู่หน้า แต่ก็ยอมอยู่เฉยๆอย่างที่วายุสั่งเพราะขี้เกียจจะเถียงด้วย


ผมถามเพื่อนที่คณะมา มันบอกว่าเอาถุงชาโปะใต้ตาแบบนี้แล้วจะรู้สึกดีขึ้น


พูดจบผมก็สัมผัสได้ถึงความเย็นที่ถูกโปะลงบนดวงตาทั้งสองข้าง อาจจะเป็นเพราะผมหลับตาอยู่เลยไม่รู้ว่าวายุเตรียมมันมาตอนไหน ไม่ทันเห็นฝ่ามือของคนข้างกายที่ค่อยๆบรรจงนวดคลึงขมับให้อย่างแผ่วเบา


ขอบคุณนะ


เต็มใจครับ


อ่า ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายชะมัดเลย

 

 -


ไม่รู้ว่าท้องฟ้ามืดไปตอนไหน ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เหลือเพียงแสงไฟจากโคมข้างหัวเตียงเท่านั้นที่พอส่องสว่างให้เห็นทางในห้องได้ ผมหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ผมเพ้าชี้ฟูเหมือนรังนก ยิ่งหน้าตานี่ไม่ต้องพูดถึง


ตื่นแล้วเหรอ?


นั่งแบบนี้ คงเป็นวิญญาณล่ะมั้ง? ผมแอบต่อปากกับวายุในใจ เก่งแต่ลับหลังถ้าเขารู้คงต้องพูดอย่างนี้แน่


ผมลงไปซื้อโจ๊กมาให้พี่ว่าแล้วก็ชูถุงโจ๊กในมือให้ดู


พี่จะกินเลยไหม?


อือ


ไม่ปฏิเสธเลยนะ ดูแลดีอ่ะดิ


อือ


เฮ้ยพูดจริงป้ะ?


อือ


พี่ไม่สบายป้ะเนี่ย?


อือ


เป็นไรวะมือหนายกขึ้นเกาหัวตัวเองอย่างงงๆ วายุเดินเอาถุงโจ๊กไปแกะใส่ชาม แต่ก็ยังไม่วายที่จะหันมาขมวดคิ้วใส่ผมเป็นระยะ โจ๊กหมู พิเศษใส่ไข่ ใส่ใจของผมให้พี่เสร็จแล้วครับ


อือ


มากินเร็ว


โจ๊กหมูร้อนๆเสิร์ฟลงบนโต๊ะ ผมแอบเบะปากเมื่อเห็นว่าวายุใส่ขิงลงไปด้วย


ไหนบอกใส่ใจไงใส่ใจ แล้วทำไมไม่รู้ว่าไม่กินขิง


เอ้า


งง งงเข้าไปใหญ่ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำหน้างงด้วย ผมจิ๊ปากใส่วายุ ไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไรพอเห็นขิงในถ้วยโจ๊กแล้วมันก็หงุดหงิดซะงั้น เกลียดขิงอ่ะ.. แค่นี้ก็ไม่เข้าใจเหรอ?


วายุยังคงยืนงงอยู่แบบนั้นสักพัก คงไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดล่ะสิ?


เดี๋ยวผมเขี่ยออกให้


ไม่ต้อง


งั้นเดี๋ยวผมวิ่งลงไปซื้อให้ใหม่


ไม่เอา


WTF.. ยืนทำหน้าเป็นงงๆ


ไม่ใช่วายุที่งงคนเดียว ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นอะไร อยู่ๆก็รู้แค่ว่าหงุดหงิด อยากเอาแต่ใจตัวเองดูบ้างสักครั้ง นิสัยไม่ดีเลย เพราะวายุแน่ๆ ..เขานั่นแหละที่ทำผมนิสัยเสีย


อาจจะเป็นเพราะพี่พึ่งตื่นก็เลยมึนๆ เดี๋ยวผมไปต้มนมอุ่นๆให้ดีไหมครับเสียงทุ้มเอ่ยอย่างใจเย็น ต่างจากผมที่เอาแต่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดบอกบุญไม่รับ แต่ก่อนบทนั้นมันควรจะเป็นของผมไม่ใช่หรือไง? ไหงตอนนี้กลายเป็นวายุที่ต้องรองรับอารมณ์ของผมไปได้ซะงั้น


ผมมองเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่ตั้งท่าจะเดินเข้าไปต้มนมร้อนในครัว ไม่รู้ว่าร่างกายตัวเองมันขยับไปตอนไหน รู้ตัวอีกที มือของผมก็คว้าเข้าที่ข้อมือของวายุเอาไว้เสียแล้ว


“…” เกิดความเงียบขึ้นพร้อมกับวายุที่หันมาเลิกคิ้วตั้งคำถาม ผมอึกอัก.. ไม่รู้เหมือนกัน ผมไม่มีคำตอบให้วายุ หากแต่ริมฝีปากได้รูปนั้นกลับค่อยๆคลี่ยิ้ม


อยากอ้อนผมก็บอกสิ


ตึกตัก


ยังไงผมก็ยอมพี่ทุกอย่างอยู่แล้ว


#ฟิคเดือนกระดาษ


พี่มีน


อือ


พรุ่งนี้ผมต้องไปต่างจังหวัดกับที่คณะสามวันนะ..” วายุพูดขึ้นในขณะที่มองผมนั่งกินโจ๊กไปได้เกือบครึ่งชาม ผมละสายตาจากโจ๊กชามใหม่ที่วายุอุตส่าห์วิ่งลงไปซื้อขึ้นมองเขาแต่กลับพบว่าอีกคนดูหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก วายุเขี่ยโจ๊กในชามของเขาเล่นเหมือนเด็ก ใบหน้าหล่อมู่ลงเล็กน้อยสวมทับกับภาพลูกหมาหูตกจนผมต้องแอบยิ้มออกมา ถึงจะดูเถื่อนแค่ไหน แต่ในบางมุมเขาก็เด็กดีๆ คนหนึ่งนั่นแหละนะ.. จะว่าไป ก็น่ารักดี


อ่า งั้นเหรอ.. แล้วเตรียมของหรือยัง?


ยังครับ


แล้ว.. ให้ช่วยไหม?ผมเสนอ ถือว่าทดเลยเรื่องที่ผมเคยงอแงกับเขาไว้ ทันทีที่ได้ฟัง ใบหน้าบูดบึ้งก็แทบจะยิ้มกว้างใส่ทันที


ผมต้องคิดถึงพี่มากแน่ๆ


แค่สามวันเอง


แล้วพี่ไม่คิดถึงผมเหรอ?


กึก


มือที่จับช้อนชะงัก จะว่าไป..ก็จริงอย่างที่วายุว่า ผมต้องคิดถึงเขามากแน่ๆ แล้วยิ่งช่วงนี้ที่วายุคอยเอาใจใส่เป็นพิเศษแล้วด้วย ยอมรับว่าเขาเก่งมากที่ทำให้ผมอ่อนไหวเรื่องของเขาได้ถึงขนาดนี้ และที่สำคัญ ผมรู้สึกว่าตัวเองคงเป็นคนที่โชคดีที่มีคนอย่างวายุคอยอยู่เทคแคร์อย่างที่เขาทำ


..นี่พูดเรื่องอะไรอยู่วะมีน..


ว่ายังไงครับ? คิดถึงผมมั้ย?วายุคะยั้นคะยอ ส่วนผม.. เขาจะรู้ไหมว่าหน้าผมร้อนจนจะเอาหัวจุ่มโจ๊กอยู่แล้ว!


อือ


อะไรนะครับ? ไม่ได้ยินเลย


อื้อ!”


อื้อคืออะไรอ่ะ? ผมแปลภาษาพี่ไม่ออก


อื้อ..ก็คิดถึงไงผมตอบเสียงเบา เห็นแบบนั้นวายุก็เลยผุดลุกขึ้นยืนแล้วตบโต๊ะดังปัง


ไม่ไหวแล้วว่ะ! พี่ไปกับผม!” ข้อมือของผมถูกคว้าโดยมือแกร่ง วายุดึงผมให้ลุกขึ้น


ป ไปไหน!”


ไปแต่งงานกัน!”


 เวร! ..วายุมันบ้าไปแล้วแน่ๆ ผมเบิกตากว้างกับสิ่งที่ได้ฟัง เรายื้อแย่งดึงกับไปมาก่อนที่ผมจะฟาดเข้าที่หลังวายุหนึ่งทีเป็นการเรียกสติแรงๆ คนตัวสูงร้องโอดโอยลงไปนอนกับพื้น เล่นใหญ่ไฟกระพริบมาก ผมปรายตามองร่างของวายุที่เกลือกกลิ้งไปมา แอบใช้เท้าสะกิดเบาๆหากแต่กลับโดนไอ้คนเจ้าเล่ห์ตลบหลังโดยการคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าดึงผมลงไปหาจนล้มระเนระนาดไปตามๆกัน


เลวมาก!


พี่มีน.. ผมพูดจริงๆนะ


รู้แล้วน่า


ผมต้องคิดถึงพี่มากแน่ๆ..แล้วยังไงล่ะวะ! ผมต้องพูดอะไรอีก ผมไม่รู้เลยว่าตอนนี้ควรวางมือไว้ตรงไหน ไม่รู้จริงๆว่าผมควรขยับกายหรือเปล่า วายุรั้งผมไปกอดจากทางด้านหลังพร้อมกับคางของเขาที่เกยอยู่บนไหล่ แล้วที่สำคัญ มันใกล้ถึงขนาดชนิดที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่รดอยู่บริเวณข้างแก้มของผมด้วย


ควรทำยังไงดี รู้สึกเกร็งจนเหมือนจะเป็นตะคริวจนแทบจะขยับตัวไม่ได้แล้ว


พี่ไปกับผมไม่ได้เหรอ?


จ จะบ้าหรือไง ไป ไปไม่ได้หรอก


ทำไมอ่ะ พรุ่งนี้ไหนๆก็หยุด แล้วยิ่งเสาร์อาทิตย์อีก


ถึงจะบอกอย่างนั้นก็เถอะ


พี่ไม่กลัวผมมีสาวติดกลับมาเหรอ? พี่ก็รู้ว่าผมยิ่งหล่อๆอยู่


ก็ลองติดกลับมาดูสิ


ทำไมครับ? พี่จะทำอะไร?


จะตัดไอ้ที่มันแรดให้ดูไม่พูดเปล่า ผมทำท่าถือปังตอทำเป็นเฉาะลงใส่ระหว่างขาของวายุจนขายาวๆนั้นต้องรีบหุบฉับลงด้วยความไวแสงทันที ตลกอ่ะ ใบหน้าหล่อเจื่อนแววมั่นใจลงเล็กน้อย หมดคราบราชสีห์ที่แสนแพรวพราวเจ้าเล่ห์ในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง


โหดจังอ่ะ พี่อยากมีผัวพิการอ่อ?


เนียนเลยนะ!” เต็มปากเต็มคำเลยเว้ย ไม่เนียนแค่คำพูด มือปลาหมึกของเขายังเนียนทำเป็นลูบไล้ขยำต้นขาของผมอีกด้วย สนุกเลย?


ไม่ใช่ตอนนี้ แต่เดี๋ยวอีกหน่อยมันก็เป็นของพี่อยู่แล้ว


อะไรเป็นนะ?!”


ตัวผมไง พี่คิดอะไรเนี่ย หรืออยากได้อย่างอื่น


สาบานเถอะว่าไม่คิด ผมกรอกตาแล้วฟาดลงบนมือของเขาดังเพี๊ยะหนึ่งที วายุร้องโอดโอย เวอร์เป็นที่หนึ่ง ตีเบาๆเองเหอะ


หรือจริงๆแล้วพี่ชอบซาดิสม์วะ?


วะกับใคร?


พูดคนเดียวค้าบ!”


ปวดหัวโว้ย! ผมถลึงตาใส่วายุ แบบตาเขียวเลย แต่จริงๆก็แกล้งไปอย่างนั้น เราตีกันอย่างนั้นอยู่สักพักจนผมไล่ให้วายุกลับห้องไปเตรียมของของเขา นี่ก็เกือบจะสามทุ่มแล้วด้วย ขืนดึกไปกว่านี้พรุ่งนี้ต้องตาโหลเป็นหมีแพนด้าไปแน่ๆ ตอนแรกวายุคร่ำครวญอยู่สักพัก เขาเอาแต่เกาะประตูไม่ยอมปล่อยเหมือนกับเด็กสิบขวบที่กำลังงอแง จนผมต้องยื่นไม้ตายให้เขา เท่านั้นแหละถึงยอมไป


พรุ่งนี้เดี๋ยวไปส่ง


สัญญาแล้วนะ


อือ


เกี่ยวก้อยกัน


เด็ก..ยังไงก็คือเด็กอยู่วันยันค่ำนั่นแหละมีน


#ฟิคเดือนกระดาษ


ผมลุกขึ้นไปปลุกวายุแต่เช้า ด้วยความที่ห้องอยู่ข้างกันเลยไม่ต้องคิดว่าจะแต่งตัวพิถีพิถันอะไรมาก อย่างดีสุดก็แค่ใส่ฮู้ดคลุมปิดสภาพผมเพ้ารุงรัง ชุดนอนลายเป็ดเน่าๆเพราะขี้เกียจอาบน้ำนั่นแหละ เพอร์เฟ็คแล้ว


ตื่นๆๆผมระดมทุบประตูห้องของวายุ รอสักประมาณห้านาที เจ้าของห้องที่อยู่ในสภาพหัวฟูไม่ต่างกันก็เปิดออกมา


ทำไมยังไม่อาบน้ำอีก


อื้อ อวายุครงรับในลำคอ มันน่าทุบนัก แล้วดู ขนาดออกมาเปิดประตูให้ผมยังไม่ลืมตาเลย ประตูบานใม้ถูกเปิดออกกว้างเป็นการเชิญชวนให้ผมเดินเข้าไปข้างใน ผมเดินตามหลังวายุที่เอามือคลำอากาศไปเรื่อยก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะเอาหัวพุ่งลงกับเตียงอีกครั้ง


สายแล้วนะ นี่เจ็ดโมงสิบห้าแล้ว เค้านัดกี่โมงเนี่ย


อีกสิบ..นาที#@jkdwdp[” น้ำเสียงอู้อี้เอ่ยอัดใส่หมอนจนแทบฟังไม่เป็นภาษา ผมขมับตัวเอง รูสึกเหมือนปวดตุบๆในสมองก่อนที่สายตาจะเบนไปเห็นเศษอะไรต่อมิอะไรไม่รู้กระจัดกระจายอยู่ข้างเตียง


ขยะเหรอ? ซกมกอะไรขนาดนั้นอ่ะคนเรา


ผมเดินอ้อมเข้าไปอีกฝั่ง ตั้งใจจะหยิบมันขึ้นมาหวังจะทิ้งขยะให้เป็นระเบียบเรียบร้อยให้ ทว่ายังไม่ทันจะได้แตะ ดีเสียงโหวกแหวกโวยวายของคนเอาหน้าซุกหมอนก็โพล่งขึ้นเสียงดังลั่นเสียก่อน


เฮ้ยพี่! ทำไรอ่ะ!!”


อ อะไร!” วายุผุดลุกขึ้นมาโกยเศษทิชชู่ที่ทิ้งไว้อยู่ข้างเตียงด้วยความไวแสง อะไรของเขาวะ! กับอีแค่เศษขยะต้องห่วงเกินเบอร์ขนาดนั้น


เว้นแต่ว่า..


อย่าบอกนะ?


บ บอกอะไร?เสียงทุ้มอึกอัก


นี่นาย..”


ผ ผมไม่ได้ตั้งใจ เมื่อคืนมันขึ้นอ่ะ ก็เพราะพี่นั่นแหละ


ผมได้แต่ยืนเหวอกับสิ่งที่วายุสารภาพ ปกติเจอแต่สารภาพรัก แต่นี่มัน.. เหนือความคาดหมายเกินไปมากๆ


อ อย่าบอกว่า.. ไอ้นั้น เพราะเราเหรอ?


WTF..เชี่ยไรวะเนี่ย




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 512 ครั้ง

1,008 ความคิดเห็น

  1. #998 NaAuAhgase (@NaAuAhgase) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 23:31
    โอ็ยยยนน5555555
    #998
    0
  2. #993 dearmoon💫 (@justnan_bbyun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 00:55
    น้อง 5555555555555 ตอนนี้วายุตลกมาก งอแงเป็นเด็กๆเรยอะแงแอ
    #993
    0
  3. #988 Milk30Yugyeom17 (@Milk30Yugyeom17) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 16:46
    โถ5555555
    #988
    0
  4. #987 jeon__jimin (@jeon__jimin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 12:12
    โอ้ย วายุลูก555555555
    #987
    0
  5. #986 fn_wiphawee789 (@fn_wiphawee789) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 20:56
    วายุ55555555
    #986
    0
  6. #985 02-06-2542 (@02-06-2542) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 07:13
    เขาก็รักของเขาอ่ะน้าาาา
    #985
    0
  7. #984 j_aiii (@j_aiii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 01:24
    วายุแกแบบ5555555 โอ้ยยยย จะเอ็นดูก็เอ็นดูไม่สุด55555
    #984
    0
  8. #983 Jm1013 (@Jm1013) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 09:27
    วายุลูกกกกกกก
    #983
    0
  9. #981 Seoky (@earniii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 02:22
    โธ่วายุ55555555555555
    #981
    0
  10. #980 Myname_Way21012 (@Myname_Way21012) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 21:26
    น้องงงน้องทำแบบนี้ไม่ด้ายยยย55555 เอ็นดูว์ละเกินถถถถถถ

    รีบหนีให้พ้นจากยัยเอยนะ เราหวงแทนมีน!!!=.=
    #980
    0
  11. #979 scnn (@scnn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 15:23
    555555
    #979
    0
  12. #978 leenutcha (@leenutcha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 13:02
    เอ็นดูวววววว 55555555
    #978
    0
  13. #977 nanii_b (@nanii_b) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 09:55
    เจ้าวายุ เจ้าตัวนารัก ที่ยังไม่ยอมตื่นเพราะเมื่อคืนดึกซินะ ตื่นเลยไหมละทีนี้ สารภาพง่ายจังเจ้าเด็กน้อย
    #977
    0
  14. #976 Da_BTS2001 (@Da_BTS2001) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 04:22
    น่ารักว่ะ 5555
    #976
    0
  15. #975 An_Town (@fasai-fairy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 00:50
    วายุเอ้ยยยย55555
    #975
    0
  16. #974 aomam6361 (@aomam6361) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 00:49
    วายุเจ้าหมายักษ์555555
    #974
    0
  17. #973 Fairyfair38 (@Fairyfair38) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 23:54
    โอ้ยยย วายุเอ้ย555555
    #973
    0
  18. #972 <3JM (@Ai_Aluvis) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 23:21
    โอ้ยยย วายุ เป็นคนแบบนี้หรอเราอ่ะ 55
    #972
    0
  19. #971 mmiieebbaamm (@mmiieebbaamm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 23:18
    ลูกแม่ไม่ปลอดภัยแล้ววว
    #971
    0
  20. #970 lasea (@lasea) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 23:11
    เอออ อะไรวะเนี่ย55555555555555
    #970
    0
  21. #969 rabbee (@bubblebjk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 22:55
    บ้าไปแล้ววว
    #969
    0
  22. #968 Phiphiprimpan (@Phiphiprimpan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 22:54
    55555 วายุเอ้ยย
    #968
    0
  23. #967 praew_chi (@praew_chi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 22:15
    วายุเอ๊ยยยยย
    #967
    0
  24. #966 peng__pscpbr (@peng__pscpbr) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 21:34
    ขำมากอ่ะวายุโว้ยยย55555
    #966
    0
  25. #965 JunhoeJimin (@JunhoeJimin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 21:29
    โอ้ยยยวายุ5555วายุนี่มีเเววกลัวเมียหนักมากเลยนะครับ
    #965
    0