PRE-ORDER เดือนกระดาษ┃KOOKMIN

ตอนที่ 2 : เดือนสอง 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 832 ครั้ง
    8 ก.พ. 62



เดือนสอง
_____________________________


 

@อาทิตย์ถัดมา

มึง”

  

“...” 

 

มึงอ่ะ”

  

“...”

  

เฮ้ย! มึงนั่นแหละ อ้าว! แม่งวิ่งหนีไปไหนวะ!”

  วายุเกาหัวตัวเองด้วยความงุนงงเมื่อภาพของคนตัวเล็กที่พึ่งเดินผ่านสนามบอลเมื่อครู่วิ่งหายไกลออกไปจากกรอบสายตา เจ้าของเรือนร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษายกมือขึ้นปาดเหงื่อตามขมับพร้อมกับขมวดคิ้วมองตามแผ่นหลังเล็กด้วยความไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก วิ่งไปไหนของเขาวะ กะอีแค่จะให้เตะบอลกลับมาคืนให้หน่อยแม่งต้องไร้น้ำใจขนาดนั้นด้วย

  

หน้าใสใจดำ!”

 

 

 

 

 

MEAN PART

เสียงตะโกนเรียกของวายุที่ดังมาจากอีกฟากของสนามทำเอาผมที่จำเป็นจะต้องเดินลัดเลาะผ่านสนามบอลต้องสับเท้าหนีด้วยความไวแสง การรู้จักกับผู้ชายที่ชื่อวายุ กิตตานนท์ เป็นอะไรที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาหลังจากที่เจอกันในวันนั้น..ภาพของวายุก็เอาแต่ตามหลอกหลอนกันไม่เลิก เราพยายามเลี่ยงตัวเองให้อยู่ห่างจากเขา

แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะตลกร้ายกับชีวิตของเรา ‘มาก’ เกินเบอร์ไปเสียหน่อย

  

เย็นวันนั้น

  

อ้าว! บังเอิญจังวะ มึงอยู่หอนี้เหรอ?”

  

ชีวิตบัดซบ!

ผมหันหลังให้กับวายุที่กำลังสะบัดผ้าที่พึ่งซักเสร็จขึ้นพาดบนราวตากผ้าอย่างลวกๆ พอจะเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ไหม? ผมที่กำลังยืนอยู่ตรงระเบียงห้องของตัวเองโดยมีวายุที่ยืนโบกมือทักทายอยู่ตรงระเบียงข้างๆ เวรเอ๊ย!

  

เหมือนกับที่พยายามหลบหน้าเขามาตลอดช่วงระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์แทบจะไม่มีความหมายเลยสักนิด อันที่จริงผมเองก็พอจะได้ยินป้าแม่บ้านคุยกันตั้งแต่เมื่อวานก่อนแล้วว่าห้องข้างๆ ที่ว่างอยู่จะมีคนย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ แต่ก็ไม่นึกเหมือนกันไงว่าคนใหม่ที่ว่าจะคือไอ้บ้าวายุคนนี้

  

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

 

 เฮือก!

 

 ยืนพักหายใจได้ไม่ถึงหนึ่งนาทีทว่าเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น แทบจะไม่ต้องสงสัยว่าเป็นใคร ‘เจ้ากรรมนายเวร’ ในรูปแบบเพื่อนบ้านคนใหม่ เอาหัวเป็นประกันเลยว่าหลังจากนี้ชีวิตของผมต้องมีแต่ฉิบหายแน่ๆ

  

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

  

ตายป้ะเนี่ย!”

 

 เสียงของวายุที่ตะโกนแทรกเข้ามาข้างในทำผมที่ยืนหลบอยู่มุมห้องต้องสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ ผมสาวเท้าเดินไปหยุดที่หน้าประตูจากนั้นก็ค่อยๆ แตะลูกบิดแล้วหมุนออก

 

 มีอะไร?”

 

 กูกำลังจะโทรเรียกตำรวจพอดี นึกว่ามึงตาย” นี่คือประโยคทักทายของคนไม่รู้จักกัน?

 

 เข้าเรื่อง”

  

วายุฉีกยิ้มกว้างเหมือนลูกหมาและเป็นผมที่เปลี่ยนเรื่อง ผมมองตอบวายุด้วยสายตาที่ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นัก เอาจริงๆ ก็ไม่อยากจะเสวนานานด้วยแต่เขากลับยิ้ม

 

 บังเอิญจังเลย”

 

 “…”

  

“..กูพึ่งย้ายมาใหม่อ่ะ มึงไม่ต้องมองหน้ากูแบบรังเกียจขนาดนั้นก็ได้ กูไม่ได้เป็นวัณโรค”

  

ไม่เห็นรู้ตัวเลยว่าผมแสดงสีหน้าแบบนั้นออกไปตอนไหน? แต่ก็ดีเหมือนกัน ผมไม่ได้ตอบเขาอีกทั้งยังกลายเป็นว่าเราต่างฝ่ายก็ต่างมองหน้ากันแบบกวนประสาทนิ่งๆ

  

ไปแดกน้ำเต้าหู้ใต้หอเป็นเพื่อนกูหน่อย”

 

 ไม่ไป”

 

 ทำไมมึงพูดยากจังวะ?”

 

 วายุไม่เข้าใจที่ผมจะสื่อเหรอ? ผมเริ่มขมวดคิ้วหน่อยๆ เมื่อรู้สึกว่าเขานั่นแหละที่เป็นฝ่ายพูดไม่รู้เรื่อง ง่ายๆ คือผมไม่ไป แต่ประเด็นมันอยู่ที่ตรงนี้คือ ‘ผมไม่อยากไปกับเขา’ ถึงจะบอกว่าพึ่งย้ายเข้ามาใหม่ แล้วไง? ผมไม่ได้สนิทกับเขาและที่สำคัญมันไม่มีความจำเป็นอะไรที่ผมต้องตีตัวเข้าไปสนิทกับคนที่เอาแต่พูดจาโผงผางหาเรื่องคนอื่นแบบนี้เลยสักนิด

  

ขอเหตุผล? ทำไมเราต้องไปกินน้ำเต้าหู้กับนายด้วย?”

  

กูไม่มีเพื่อน”

  

อืม..ชัดเจนดี ผมพูดยังไม่ทันจบวายุก็พูดแทรกขึ้น เขาทำผมนิ่งไปชั่วขณะเพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อก่อนที่ดวงตาเรียวเล็กจะเบิกกว้างเมื่อถูกแขนแกร่งวางพาดบนช่วงใหญ่พร้อมกับออกแรงกระชากตัวผมให้ปลิวเข้าไปใกล้ราวกับว่าเราสนิทกัน

  

น่านะ ถือว่าเรามาสนิทๆ กันไว้ไง”

  

แล้วทำไมเราต้องสนิทกับคนที่จะฟาดหน้าเราด้วยวะ?”

 

 มึงไม่เข้าใจเหรอว่ามันเป็นอุบัติเหตุ? อีกอย่างถ้ามึงบริสุทธิ์ใจจริงว่าไม่ใช่เป็นคนปล่อยข่าวกูมึงต้องใช้โอกาสนี้พิสูจน์ตัวเอง”

  

อย่างเช่น?”

  

ไปแดกน้ำเต้าหู้เป็นเพื่อนกู แล้วกูจะพิจารณาโทษมึงให้น้อยลง”

  

พิจารณาโทษบ้าอะไรโคตรไม่เมคเซ้นเลยสักนิด ผมขมวดคิ้วทว่ายังไม่ทันพูดอะไรต่อวายุก็ลากคอผมเดินตามเขาออกไปจากที่ตรงนั้น ผมพยายามดิ้นแต่ก็ไม่ทันเขาที่จับร่างของผมยัดใส่ในลิฟต์จากนั้นก็กดย้ำปุ่มประตูลิฟต์ให้ปิดลง

 

 ไอ้ เวร เอ๊ย!

 

 ผมอยากจะข่วนหน้ามึนๆ ของเขาให้เป็นรอยนัก วายุไม่สนใจผมที่แทบจะลงไปดิ้นพล่านกับพื้น เขาหอบร่างของผมให้เดินตามจากนั้นก็ลากผมเข้าไปนั่งในร้านน้ำเต้าหู้ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ แล้วหันไปเขียนใบเมนูที่ตั้งอยู่หน้าร้านแบบหน้าตาเฉย

 

 มึงชื่อไรนะ?”

  

มี-”

  

ตอบช้า กูเขียนไปแล้ว”

 

 เออ! แล้วจะถามทำไมวะ! ผมได้แต่อ้าปากค้างในอากาศเมื่อวายุเลือกที่จะเมินคำพูดของผม เขาขีดๆ เขียนๆ อะไรสักอย่างบนกระดาษอยู่สักพักก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่าผมเองก็อยู่ตรงนี้ด้วย

 

 มึงเอาไรนะ”

  

ไม่เอา!”

 

 น้ำเต้าหู้ใส่งาดำป้ะ?”

  

ก็บอกว่าไม่กิน!”

  

โอเค เต้าหู้งาดำสอง”

  

โว้ย! อยากทำอะไรก็ทำเลย! ไม่อยากพูดด้วยแล้ว!

 

 

 

ผมเกลียดวายุ เกลียดชนิดที่ว่าถ้าอาเท้ายีหน้าเขาได้ผมคงทำไปแล้ว หลังจากที่วายุสั่งน้ำเต้าหู้งาดำเพิ่มปาท่องโก๋ห้าตัวเสร็จประมาณสามนาทีได้อาแปะก็เดินเอามาเสิร์ฟ แต่ดูเหมือนว่าความเฮงซวยมันไม่ได้มีอยู่แค่นั้น ในระหว่างที่วายุออกไปคุยโทรศัพท์และปล่อยให้ผมนั่งรออยู่คนเดียว ทว่าเสียงเรียกชื่อของอาแปะเจ้าของร้านที่กำลังยกเมนูเดินเสิร์ฟตามโต๊ะก็ดังขึ้น

  

อาหมูกระทะ ที่สั่งเต้าหู้งาดำสอง ท่องโก๋ห้านั่งอยู่โต๊ะหนาย?”

  

กริบ

  

ผมหันมองซ้ายขวา ซึ่งเป็นจังหวะที่ทุกคนในร้านต่างก็นิ่งเงียบ คนบ้าอะไรชื่อหมูกระทะ ฟังดูพิลึกชอบกล

 

 โต๊ะไหนชื่อหมูกระทะ”

 

 ผมหัวเราะน้อยๆ ให้กับเจ้าของชื่อผู้โชคร้ายคนนั้นที่โดนตามหาตัวกันทั้งร้าน ไม่นานหลังจากนั้นก็ต้องเริ่มขมวดคิ้วเมื่อผ่านไปสักระยะก็ยังคงไม่มีใครขานรับ อาแปะกับลูกน้องต่างก็ช่วยกันตะโกนตามหาเจ้าของชื่อหมูกระทะที่หายสาบสูญ ดูๆ แล้วคนชื่อ ‘หมูกระทะ’ อะไรนั่นทำเอาวุ่นกันทั้งร้านใช่เล่นเลย

  

อาหมูกระทะโว้ย! ลื้อไปมุดอยู่ส่วนหนาย!”

  

เสียงเรียกของอาแปะเริ่มเพิ่มระดับความดังมากขึ้น ลูกค้าโต๊ะอื่นๆ พากันสะดุ้งกันเป็นแถบๆ ตามมาด้วยคำด่าทอเจ้าของคนชื่อหมูกระทะอย่างน่าสงสาร ถ้าผมเป็นหมูกระทะคนนั้นนะ..ผมคงเอาปี๊บคลุมหัวแล้วเดินเงียบๆ ออกจากร้านอะเอาจริง

  

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นไปพลางระหว่างรอวายุ ไม่ได้ใส่ใจอะไรไปมากกว่าการเม้ามอยกับปั้นทางแอปพลิเคชันสีฟ้า ผมเล่าเรื่องหมูกระทะให้ปั้นฟังด้วย ปั้นเองก็เห็นดีเห็นงามไปกับผมแล้วรัวเลขห้าหัวเราะไปด้วยกัน ส่วนอาแปะก็ยังคงเดินหาเจ้าของเมนูไปเรื่อยก่อนที่สองขาจะเดินมาหยุดอยู่ที่ตรงด้านข้างแล้วก้มลงมองหน้าผมที่นั่งเล่นโทรศัพท์เงียบๆ คนเดียว

  

ลื้อใช่ไหมชื่อหมูกระทะ”

 

 กึก

  

มือที่กำลังรัวแชทในโทรศัพท์ยิกๆ หยุดชะงัก อาแปะพูดกับผมเหรอ? ไม่มั้ง? ดูจากท่าทางแล้วคนที่แปะพูดด้วยต้องไม่ใช่ผมแน่ๆ

  

ลื้อนั่นแหละ ไม่ต้องมองหาใคร

  

เวรกรรม

  ชัดเลย ผมเงยหน้ามองแปะที่ทำหน้าถมึงทึงพลันส่งยิ้มแห้งให้จากนั้นก็เหลือบมองซ้ายขวาก่อนจะพบว่าลูกค้าทุกโต๊ะในร้านต่างก็พร้อมใจหันมามองยังโต๊ะเรากันเป็นตาเดียว

  

แปะหมายถึงผมเหรอ?”

  

ก็ลื้อนั่นแหละอาหมูกระทะ ในร้านนี้มีโต๊ะลื้อยังไม่ได้อยู่คนเดียว ไม่ได้หมายถึงลื้อแล้วจะหมายถึงใคร?”

  

หมายถึงใครก็ได้ที่ไม่ใช่ผมไงแปะ ไม่สิ มันต้องไม่ใช่ผมอยู่แล้ว เสียงขึงขังของอาแปะทำเอาผมหน้าเหวอไปเลย ผมพยายามยกมือขึ้นโบกปฏิเสธ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่ผมพูดเท่าไหร่นัก ผมกับอาแปะเราเถียงกันเกือบห้านาที ก่อนที่ระดับความปรี๊ดของผมพุ่งสูงขึ้นพร้อมกับตัวต้นเหตุที่พึ่งจะโผล่หัวกลับมา

  

อ้าวแปะ งาดำสองโก๋ห้าใช่ป้ะ? วางเลยๆ ของหมูกระทะเพื่อนผมเอง”

 

 

 

 

หายใจเข้า..พุท 

หายใจออก..โธ

 พุท..โธ พุท..โธ

 ผมพยายามควบคุมสติของตัวเอง สิ่งแรกเลยที่ทำให้ผมอดทนกับคนตรงหน้าต่อไปได้คือการไม่พูดกับเขา ผมไม่ยอมเปิดปากพูดกับวายุที่สวาปามปาท่องโก๋ห้าชิ้นในจานเหมือนกับอดอยากแม้แต่นิด ไม่มองหน้าเขาด้วย ส่วนวายุเขาก็ยังคงเอาแต่พูดนั่นพูดนี่ไม่เลิก เขาพยายามชวนผมคุยเรื่องสัพเพเหระต่างๆ นานา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของหมาที่บ้านป่วย หรือแมวขี้เซา แต่ประเด็นคือเขาเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ไหมว่าผมไม่ได้อยากพูดด้วยเลยเว้ย!

  

ผมกดเร่งระดับเสียงบทสวดมนต์ในโทรศัพท์ที่เชื่อมต่อกับหูฟังให้ดังขึ้นอีกนิด ไม่ดิ..ผมว่ามันยังน้อยไป ระดับที่จะกลบเสียงของวายุได้คือเปิดให้สุดเอาให้ลำโพงแตกไปเลย!

  

ฟังอะไรของมึงวะ? สุนทรีจังนะมึงอ่ะ ฟังเพลงไปนั่งแดกน้ำเต้าหู้ไปเนี่ย”

  

“…”

  

เงียบใส่กูอีก”

  

โง่ นั่นคือสิ่งที่ผมพูดกับวายุอยู่ในใจ ผมไม่สนใจวายุที่พยายามจะพูดด้วย มือก็กดเร่งเสียงบทธรรมคำสอนสวดมนต์จนถึงขีดสุดเพื่อกลบเสียงของวายุที่แทรกเข้ามาเพราะไม่อยากจะได้ยิน กับวายุความสัมพันธ์ของเรามันค่อนข้างติดลบ ผมไม่รู้ว่าจริงๆ ว่าเขาเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทไหนกันแน่ เบ้าดี..อันนี้ใช่ แต่ลักษณะภายนอกนอกจากหน้าตาแล้ว ผมก็แทบหาอะไรดีในจากเขาไม่ได้เลยสักนิด 

ผมเผ้ารุงรัง หน้าตาเกรอะกรังเหมือนไม่เคยได้อาบน้ำ การแต่งตัวในสภาพแบบเสื้อย้วยๆ กางเกงยืดๆ อันนี้ยังพอรับได้ แต่เรื่องมารยาทนี่ต้องยกให้ติดอันดับความทรามเป็นที่หนึ่งเลยจริงๆ

  

เออหมูทะ”

  

“…”

 

 ผมมองหน้าวายุที่อ้าปากพะงาบๆ เหมือนกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง อันที่จริงผมก็ไม่ได้ยินอะไรเขาหรอก แต่ดูจากท่าทางแล้วคงกำลังด่าผมออกมาเป็นคำพูดอยู่แน่ๆ ผมเบือนสายตาหนีออกจากเขา หากแต่มือใหญ่ที่เอื้อมเข้ามาดึงหูฟังออกจากหูนั่นทำเอาผมถึงกับขมวดคิ้วแล้วหันขวับกลับไปจ้องวายุตาเขม็ง

  

ทำอะไรน่ะ เอามานะ!”

  

มึงฟังอะไรวะ? ฟังด้วยดิ” ไม่รอให้อนุญาตวายุก็หยิบหูฟังจากผมอย่างถือวิสาสะใส่หูของตัวเอง เขาขมวดคิ้วน้อยๆ ก่อนจะนิ่วหน้าแล้วหันกลับมามองผมที่นั่งหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับ

  

กูพึ่งรู้ว่ามึงฟังอะไรแบบนี้ด้วย”

 

 ยุ่ง”

  

มึงแม่งแปลกคนว่ะ”

 

 เออ เราแปลกคน ส่วนแกน่ะ คนแปลก’ ผมเข่นเขี้ยวใส่วายุในใจก่อนจะกระชากหูฟังที่เขาแย่งเอาไปม้วนใส่กระเป๋าของตัวเอง แล้วแต่เถอะ อยากพูดอะไรก็พูดเลย แต่ทางที่ดีผมแนะนำให้เขาลองไปซื้อกระจกใหม่มาส่องดูตัวเองเสียบ้างนะ จะได้รู้ว่าใครกันแน่น่ะที่ต้องพูดคำนี้

  

ไอ้วา?”

  

ผมเบะปากใส่วายุหน้าตึง แต่ในระหว่างที่วายุจะชวนคุยไปมากกว่านั้นทว่าน้ำเสียงทุ้มคุ้นหูของใครสักคนก็ดังขึ้น ผมกับวายุหันไปมองตามต้นเสียงก่อนจะต้องตาโตเมื่อพบว่าเป็น น้องเทียน’ ที่กำลังยืนโบกมือมาให้ และในวินาทีที่ริมฝีปากได้รูปค่อยคลี่ยิ้มแทนคำทักทาย ราวกับโลกทั้งใบของผมค่อยๆ เคลื่อนไหวช้าลงจนทุกอย่างหยุดนิ่ง

  

ตึกตัก

 

 ผมมองตามน้องเทียนที่เดินมานั่งข้างๆ วายุตาค้าง มันอารมณ์แบบ..เหมือนกับว่าเราเจอศิลปินที่ชอบประมาณนั้นน่ะ นึกออกไหม? กับน้องเทียนตอนเราเจอกันครั้งแรกคือน้องเขายิ้มให้เราด้วย น่ารักใช่เล่นเลยใช่ไหมล่ะ มันเป็นความรู้สึกที่ปลื้มนิดๆ ความประทับใจแรกคือติดลมบนชนิดที่ว่าหาใครเทียบไม่ได้เลย ผมไม่ได้เปรียบเทียบกับใครนะ ก็แค่แอบปรายสายตามองวายุที่กำลังนั่งซดน้ำเต้าหู้นิดหน่อยก็เท่านั้น

  

แปะ เอาน้ำเต้าหู้เพิ่มอีกสอง” ว่าแล้ววายุก็หันไปสั่งน้ำเต้าหู้เพิ่มอีกสองแก้วกับอาแปะ ส่วนสองที่ว่านั่นคือของน้องเทียนแค่หนึ่งแก้ว ส่วนอีกแก้วก็เป็นของตัวสวาปามอย่างวายุอย่างไม่ต้องสงสัย

 

 มาทำไรแถวนี้วะ?”

  

หาข้าวกิน ว่าแต่มึงเหอะไหนบอกว่าจัดของย้ายหอ”

 

 ก็ย้ายเสร็จแล้ว กูจะพักไม่ได้หน่อยเลยหรือไง?”

  

ในระหว่างที่นั่งรอน้ำเต้าหู้ที่พึ่งจะสั่งไปมาเสิร์ฟอยู่นั้น วายุกับเทียนก็ยังคงนั่งพูดคุยเถียงกันไปเรื่อย ส่วนผม..นอกจากไม่มีบทบาทอะไรแล้วก็ได้แต่นั่งหน้าแห้งคนน้ำเต้าหู้ในแก้วของตัวเองไปพลางจนน้ำตาลที่เกาะกลุ่มกันเป็นก้อนๆ เริ่มละลาย รู้สึกเกร็งแปลกๆ ผมไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับน้องเทียนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลยแม้แต่นิด ทางที่ดี..ผมควรจะลุกออกไปจากตรงนี้เผื่อที่ว่าหัวใจที่กำลังเต้นแรงในอกจะสงบลงได้บ้าง

  

แต่ถ้าทำแบบนั้น โอกาสที่ผมจะได้เห็นรอยยิ้มนั้นของน้องเทียนแบบใกล้ๆ ก็เป็นศูนย์น่ะสิ

  

สวัสดีครับ”

  

กึก

 แต่แล้ว..มือของผมที่กำลังคนช้อนในแก้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อของเจ้าน้ำเสียงนุ่มลึกของคนในความคิดเมื่อครู่เอ่ยทักขึ้น ผมเงยหน้าขึ้นมองน้องเทียนที่ยกยิ้ม ก่อนจะหันมองซ้ายขวารอบๆ ตัวเพื่อให้แน่ใจว่าน้องเทียนกำลังพูดกับผมอยู่จริงๆ

  

คุ้นหน้ามากๆ เลย เหมือนเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ?”

  

อ่า”

 

 ผมตะกุกตะกัก นี่น้องเทียนไง! น้องเทียนคนนั้นที่ผมแอบปิ๊งตั้งแต่วันที่เจอกันที่ร้านหมูกระทะ น้องเทียนที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าของผมในตอนนี้! ผมพูดอะไรไม่ถูก รู้สึกเลยว่ามือของตัวเองเย็นเฉียบขึ้นมาเสียดื้อๆ ส่วนวายุที่กำลังยัดปาท่องโก๋ใส่ปากอยู่ก็หยุดชะงัก เขาเบนสายตาหันมามองทางผมกับน้องเทียนเหมือนกำลังอึ้งๆ ก่อนจะรีบยกน้ำเต้าหู้ขึ้นซดแล้วก็ต้องตบอกตัวเองเพราะความร้อน

  

แค่ก!”

 

 วายุตีอกชกหัวกับตัวเอง เขาหน้าแดงก่ำเพราะความร้อนของน้ำเต้าหู้ที่ลวกลงไปยังกระเพาะ ดูน่าสงสาร..แต่ในสายตาของผมที่มอง เขามันเหมือนหมาที่โดนน้ำร้อนลวกน่ะ

  ท่าทางทุกข์ทรมานของวายุเรียกสายตาของผมกับน้องเทียนที่กำลังมองสบกันให้หันไปมอง ตะกละดีนัก สมน้ำหน้า! แล้วดูสิ ทำตัวเองยังไม่พอยังเดือดร้อนถึงน้องเทียนที่ต้องวิ่งหาน้ำเย็นมาให้ คนบ้าอะไร จะตายเพราะความตะกละของตัวเอง

 

 เชี่ยเอ๊ย! ร้อน!”

 

มือหนาตะปบเข้าที่ลำคอของตัวเองพร้อมกับลมหายใจที่พรูออกมาอย่างโล่งอก อันที่จริงผมแอบภาวนาให้เขาโดนน้ำเต้าหู้ลวกปากตายๆ ไปให้ซะให้รู้แล้วรู้รอด แต่ดูเหมือนว่าฟ้าจะไม่เข้าข้างเราเลย วายุกอบโกยอากาศเข้าปอดอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เขาจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้วหันไปวาดแขนคว้าคอน้องเทียนให้ถลาเข้าไปหาจนแทบจะตกเก้าอี้

  

ใจร้ายมาก ถ้าน้องเทียนหน้าคะมำไปใครจะรับผิดชอบ!

 

 มึงจำไม่ได้เหรอวะ!” น้องเทียนดูเหมือนจะยังงงๆ กับสิ่งที่วายุพูด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแล้วถามต่อ

  

จำ? จำไรวะ?”

  

ก็คนนี้อ่ะที่ปล่อยข่าวว่ากูกับมึงเป็นเกย์อ่ะ”

  

โอโห พูดเบามากมั้ง กระซิบเบาแบบนี้วันหลังก็ตะโกนใส่โทรโข่งเลยเถอะ ผมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแทบสำลักน้ำเต้าหู้ คือมันไม่ใช่ไง ผมยกมือขึ้นปฏิเสธแต่กลับไม่ทันวายุที่ใส่ไฟให้น้องเทียนหันกลับมามองผมด้วยสายตาแปลกๆ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

 จริงเหรอวะ?”

  

จริงดิวะ”

  

ไม่ใช่นะ!”

  

ก็บอกไปแล้วไงน่ะว่าไม่ใช่! ผมลุกขึ้นยืนตบโต๊ะดังปัง เรียกสายตาของคนทั้งร้านให้หันมามองกันเป็นตาเดียว

 ผมเคยพูดกับวายุไปแล้วแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ฟังกันเลย แล้วยิ่งต่อหน้าน้องเทียนแล้วด้วย พูดออกมาได้! เฮงซวย! ผมมองหน้าของเขาชนิดที่ว่าโกรธจนตัวสั่น วายุเองก็เหมือนจะนิ่งไปเล็กน้อย เขามองสบตาของผมที่เต็มไปด้วยความโกรธจนน้ำตาคลอ ก่อนที่ปลายลิ้นร้อนจะถูกดุนเข้ากับกระพุ้งแก้มแล้วหลบสายตาราวกับกำลังปรับอารมณ์

 ปกติวายุดูเป็นเหมือนคนที่วุ่นวายตลอดเวลา แต่ทว่าเสียงตวาดของผมกลับทำให้เขาดูนิ่งขึ้นแปลกๆ จนรู้สึกน่ากลัว ผมไม่เคยเห็นวายุในโหมดนี้เท่าไหร่นัก ไม่สิ..ต้องเรียกว่าไม่เคยเห็นเลยต่างหาก ไม่เคยรู้ว่าตัวจริง จริงๆ แล้วของวายุเป็นคนแบบไหนกันแน่

 แต่ก็ช่างเถอะ ไม่มีอะไรที่ผมต้องแคร์เกี่ยวกับตัวเขาอยู่แล้ว

 

พอกันที..ความอดทนที่ไม่จำเป็น

  

ผมเดินออกมาจากที่ตรงนั้นด้วยความโมโหโดยทิ้งน้ำเต้าหู้ วายุและน้องเทียนเอาไว้ด้านหลัง ก่อนที่ปลายเท้าที่กำลังเดินจ้ำอ้าวตรงดิ่งกลับไปที่หอจะหยุดชะงักเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้เผลอทำกิริยาไม่ดีใส่น้องเทียนไปด้วย พัง พังหมดตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ทุกอย่างมันเป็นเพราะวายุ วายุคนเดียวเลย!

 

 มึงลืมของอ่ะ”

  

!!! 

ทว่าเสียงของวายุที่ดังแผ่วมาจากด้านหลังก็ทำให้อ้าปากค้างเติ่งในอากาศอย่างตกใจ ผมหันกลับไปเพื่อจะด่าเขา ตั้งใจเอาไว้ว่าเราสองคนต้องมีปากเสียงกันแน่ๆ แต่ทว่าความคิดทุกอย่างของผมกลับถูกเททิ้งอีกครั้งเมื่อวายุทำเพียงแค่ส่งกระเป๋าเงินให้ผมเพียงเท่านั้นก่อนที่เขาจะหลบตาแล้วหมุนตัวเดินกลับไป

  

เออ เฮงซวย! ไม่ขอโทษก็ไม่ต้องขอโทษ

  

ผมเดินกลับขึ้นมาบนห้อง ทันทีที่ปลายเท้าหยุดลงหน้าประตูสายตาที่เอาแต่จ้องมองพื้นก็เหลือบไปมองประตูห้องข้างๆ แบบอัตโนมัติ ..เมื่อกี้ผมทำตัวไม่ดีกับวายุเกินไปหรือเปล่า?

  ไม่หรอก! ก็เขาทำตัวไม่มีมารยาทกับผมก่อนนี่นา!

  ผมสะบัดหัวไล่ความคิดของตัวเอง เป็นแบบนี้อยู่เรื่อย ปั้นชอบบอกว่าผมน่ะใจอ่อน สงสารคนง่าย..แต่สายตาของวายุที่ดูเหมือนกับหม่นๆ เมื่อกี้คืออะไรกันนะ

 

 หลังจากที่แยกกันกับวายุ ช่วงกลางคืนของคืนนั้นเสียงประตูหน้าห้องผมก็ดังขึ้นหลายต่อหลายครั้ง ผมที่กำลังนั่งหยิบขนมใส่ปากเปลี่ยนช่องทีวีไปพลางต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะวางรีโมตในมือลงบนโต๊ะแล้วเดินไปส่องช่องตาแมวเพื่อดูว่าไอ้บ้าตัวไหนที่มันมาเคาะดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้

  

..แล้วมันก็ไมผิดจากความคิดมากนัก

  

ผมกระชากประตูออกด้วยความฉุนเฉียวพร้อมกับประตูที่เปิดออกเผยให้เห็นร่างผู้ชายตัวสูงเกือบประมาณ 180 เซนติเมตร ใบหน้าหล่อเหลาหากแต่กลับแฝงไปด้วยความกวนฉีกยิ้มน้อยๆ จากนั้นมือหนาที่ถือถุงอะไรบางอย่างยื่นมาให้ผมตรงหน้า

  

อะไร?”

 

 ไม่รู้อ่ะ กูเห็นคนต่อแถวเยอะเลยอยากซื้อมาฝากมึง”

  

ผมมองหน้าวายุที่ทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก เอาอีกแล้ว นี่ผมโกรธเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ? แล้วนี่อะไร..ทำไมเจอกันทุกครั้งระหว่างเราต้องมีของกินเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย?

  

ผมมองถุงในมือสลับกับหน้าของวายุ เหมือนลูกหมาเลย ถ้าวายุมีหางนี่ผมคงเห็นหางของเขากระดิกไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าผมจะประเมินเขาในใจนานไปหน่อย เห็นแบบนั้นวายุเลยจับข้อมือของผมแล้วยัดถุงที่เขาซื้อมาให้ผมถือเอาไว้เชิงบังคับ

 

 ระเบิดป้ะเนี่ย?”

  

โง่ป้ะ ถ้ามันเป็นระเบิดกูก็ตายด้วยอ่ะห้องก็อยู่ข้างกันแค่นี้” วายุพูด ผมส่ายหัวแล้วยัดถุงในมือคืนเขา

 

 เราไม่เอาอ่ะ แล้วก็เลิกเอาของกินมาล่อด้วย” แต่วายุกลับไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น เขาคว้าข้อมือของผมเอาไว้จากนั้นก็ยัดถุงใส่มือให้ผมเหมือนเดิม เผด็จการที่สุด ผมมองเขาตาขวาง..ส่วนวายุกลับยิ้ม

 

 แต่มึงต้องเอา เพราะมันแทนคำขอโทษจากกู”

  

“…”

 

 ขอโทษ”

 

 เงียบ..เงียบกริบเลย

 วายุทำเอาผมนิ่งไปเพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ลำพังแค่ระดับความสูงที่ยืนต่อหน้ากันแบบนี้ก็ทำผมเหมือนกับถูกต้อนให้จนมุมมากอยู่แล้ว อย่างที่บอกว่าวายุตัวสูงกว่าผมมาก ผมว่าผมก็กินเยอะนะแต่พอยืนคู่กับเขา ตัวของวายุบังผมเสียมิดเชียว ผมมองข้อมือของตัวเองที่ถูกมือแกร่งของคนตรงหน้ากุมเอาไว้ แอบบิดออกหน่อยๆ เพื่อให้วายุรู้ตัวก่อนที่เขาจะปล่อยผมให้เป็นอิสระ

 

 เออหมูทะ”

  

ใจคอนี่จะเรียกเราหมูกระทะแบบนี้จริงดิ”

 

 ทำไมอ่ะ กูว่ามันน่ารักดีออก”

  

“…”

  

เหมาะกับมึงดี”

  

บอกทีว่าที่พูดเนี่ยวายุไม่ได้คิดอะไรกับผมใช่ไหม? ถ้าเป็นแบบนั้นนี่ผมคงลาบวชสักสามปีอ่ะเอาจริง ผมแค่นหัวเราะแบบแหยงๆ ก่อนจะเกาแก้มแก้เก้อเมื่อไม่รู้ว่าจะทำตัวแบบไหนออกไปดี

  

พูดก็พูดเถอะ ในสายตาของคนที่มองวายุคือผู้ชายคนหนึ่งที่หล่อมากๆ เขาหล่อชนิดที่ว่าไปเป็นดาราหรือนายแบบได้เลย อันนี้ไม่แปลกใจนะว่าทำไมคณะของเขาถึงส่งวายุเข้าชิงเดือนมหาลัยในปีนี้ ชื่อเสียงของวายุก็ดังติดอันดับใช่ย่อย ผมเห็นปั้นพูดบ่อยๆ น่ะว่าเขาตัวท็อปหนึ่งในห้าของมหาลัยเลย

 

 สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นอะไรที่น่าอิจฉา แต่สำหรับผมในสายตาที่มองวายุน่ะ..เฉยมาก

 

 เหตุผลเหรอ? ก็ง่ายๆ ไทป์ไม่ใช่ นิสัยไม่คลิก ต่อให้แก้ผ้าอยู่ตรงหน้าผมก็ไม่มีทางหวั่นไหวอ่ะ ก็แค่นั้น

 

 สรุปมีอะไร?”

 

ผมถาม เพราะเราเอาแต่เปลี่ยนเรื่องไปเรื่องเลยดูเหมือนว่าจะไม่เข้าเรื่องสักที วายุเองก็ทำท่านึกขึ้นได้ เขาก้มๆ เงยๆ คุ้ยหาอะไรในกระเป๋าสะพายที่คล้ายๆ กับย่ามของตัวเองจากนั้นไม่นานกระดาษพร้อมปากกาลูกลื่นก็ถูกยื่นส่งกลับมาให้ผมอีกครั้ง

  

ขอเบอร์มึงหน่อยดิ”

 

 ผมก้มลงมองปากกาและกระดาษที่อยู่ตรงหน้า เราทั้งคู่ต่างก็พากกันนิ่งไปสักพักและเหมือนว่าวายุจะรู้ความคิด

 

 ไม่ใช่กูหรอก มีคนฝากมา”

 

 “…”

  

กูรู้ตัวอยู่ว่ามึงไม่ชอบหน้า สบายใจได้เลย”

 



 

100%

 

 

 

 

ฝากสกรีมแท็ก #ฟิคเดือนกระดาษ 

 

100%





ฝากสกรีมแท็ก #ฟิคเดือนกระดาษ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 832 ครั้ง

1,008 ความคิดเห็น

  1. #1002 +~ไคริ~+ (@kiraking) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 10:52
    บังเอิญจริงอะ
    #1002
    0
  2. #989 ๙..กบ (@nbitong33) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 20:39
    แน๊ะ คนอื่นจริงมั้ยน้าาาา เชื่อดีมั้ยน้าาาา ทำง้อน่ารักจังอ่ะนาย ฮื่อออออออออ
    #989
    0
  3. #886 acptx (@acptx) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:52
    บังเอิญเก่งงงงง
    #886
    0
  4. #879 Chiara_1 (@Chiara_1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 19:02
    เรื่องนี้พระเอกดูกากๆ ชอบค่ะชอบ555
    #879
    0
  5. #849 jaeminnoona (@leedongdang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 18:50
    วายุกากแต่น่ารักอ่ะ5555
    #849
    0
  6. #778 Yok-Wnl (@Yok-Wnl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 23:10
    วายุนี่ขอให้ตัวเองป่ะะะะะะะะะะะะะะ
    #778
    0
  7. #731 Snoop (@snoopyyahey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:31
    วายุกวนมากอ่ะะ เทียนก็น่ารัก น้องหมูทะปลื้มเขาใช่มั้ยลู้ก5555 แน่ะ มีการขอเบอร์ด้วยย
    #731
    0
  8. #425 KMV (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 19:35

    แหนะ คลาสสิคขอเบอร์บงขอเบอร์ แต่ไม่ใช่วายุหรอที่ขอ อย่ามาๆ ไม่เชื่อหรอกโด่วววว ทำไมวายุไม่ทำตัวหล่อๆแบบเพื่อนบ้าง เห็นปะหมูทะไปชอบเทียนละ ออกจะหล่อไม่น่อยไปกว่ากันแท้ๆ ทำตัวกาดอะ55555555

    #425
    0
  9. #396 purpleheart💜 (@enwhyny) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:14
    เทียนหรออออ?????
    #396
    0
  10. #362 phapha087bw (@phapha087bw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 11:41
    พระเอกใช่ไหม ไม่หลอกใช่ไหม5555444
    #362
    0
  11. #343 Z0227Z (@witch0227) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 00:11
    พระเอกจริงใช่ป่ะตาคนนี้ 55 เป็นนี่ก้ชอบเทียน
    #343
    0
  12. #327 pipepais (@pattarapornjara) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 23:45
    พี่หนูจะช้ำใจไหม๊
    #327
    0
  13. #289 YamaLuffyijikO (@llseungll) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 22:49
    เอะๆๆ มันยังไงนะะะะ
    #289
    0
  14. #208 Alicinwd (@armywriter007) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 13:03
    อ๋อออ เพื่อนฝากมา อ๋ออออ
    #208
    0
  15. #192 yokty (@yoktyzaap) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 22:40
    ทำไมแอบสงสาร คำพูดคำจาวายุดูน้อยใจนิดๆ
    #192
    0
  16. #189 W.PRYK (@NunE-MiiE) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 21:57
    เเหมมๆกแ้หืฟหกกดด วายุเนียนเนาะะะะะะะะะ
    #189
    0
  17. #175 짐른 (@bamlit20612) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 10:12
    เนียนเก๊งงงงงง วายุเนียนเก่งงงน้องมีนก้ไม่ไหวป้ะโดนเขาเนียนใส่งงงดลยยย
    #175
    0
  18. #170 dryiceee.k (@daecat1994) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 12:52
    คนอย่างวายุเหมือนจะดูเป็นคนแปลกๆแต่ดูจากการกระทำแล้วถึงจะดูเข้าใจยากแต่คนแบบนี้แหละโคตรจริงใจ ไม่อยากให้เขาโกรธก็ซื้อของกินมาง้อเขาทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน ดูก็รู้ว่าใส่ใจ น้องหมูทะอย่าเพิ่งหวั่นไหวกับน้องเทียนไปก่อนน้าาา(แต่คงไม่ทันแล้วม้าง5555)
    #170
    0
  19. #151 Jennyprncss (@jennycts) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 22:45
    สมัยไหนแล้ววววคุนวาคะ ยื่นกระดาษปากกาขอเบอร์โอ้ยขำแรง แล้วมีการแบบไม่ใช่กู แหม่ฟๆฟๆ ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะวายุ ชอบหมูททะก็บอกไปดิว่ะ ทำมาเปนเอาของกินมาฝาก มีใจก็พูดไป ทำเป็นเล่น อย่าให้รู้ว่าหอที่ย้ายมาข้างห้องเค้านั้นมาเช่าด้วยเจตนา น่ารักอ่า ชอบความซึนๆของวายุมาก น่ารักมีเสน่ห์จะเกร้วกราดก็แบบมีมุมเด๋อน่ารัก
    #151
    0
  20. #150 nut40938 (@nut40938) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 20:41
    ชอบก็บอกค่ะคริคริ
    #150
    0
  21. #149 binyreelee5836 (@binyreelee5836) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 20:26
    งุ้ยยยยยยย
    #149
    0
  22. #148 nananane2 (@nananane) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 20:06
    โอ๋ๆนะวายุ สู้เขาา
    #148
    0
  23. #147 02-06-2542 (@02-06-2542) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 13:30
    มีให้ฝากจริงหรอออออ จะจริงป่าวน้าา
    #147
    0
  24. #146 Apisara23 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 13:26

    น้องงงงงงงง ทำไมฉันสงสารวายุอะ แง้งงงงงงง

    #146
    0
  25. #145 JaneDrp (@pinchcheeks) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 01:49

    ขอยากตั้งแฮชแท็กนะคะ #วายุกับหมูทะ ฮือออออ น่ารักกกกกกกก
    #145
    0