PRE-ORDER เดือนกระดาษ┃KOOKMIN

ตอนที่ 4 : เดือนสี่ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 627 ครั้ง
    7 ก.พ. 62




แต้มระดับความสัมพันธ์ – ติดลบ

แต้มระดับความประทับใจ – ศูนย์

แต้มระดับความไม่ชอบหน้า บวกสิบ ไม่ดิ ยี่สิบไปเลย!


ผมนั่งจิ้มเต้าหู้ไข่ในจานของตัวเองจนเละ มโนว่าเป็นหน้าของผู้ชายที่ชื่อวายุก็ยิ่งใส่อารมณ์ลงไปจนสภาพไม่น่าทาน ส่วนวายุ..รายนั้นก็เนียนเลย เนียนเขยิบเข้ามานั่งข้างๆไม่ยอมกับไปนั่งที่ฝั่งของตัวเองอีกเลย


เดี๋ยวโดนตี ของกินใครเขาให้เอามายีเล่นแบบนั้น


ตะเกียบในมือของผมถูกยึด เขาหันมาจ้องหน้าดุๆใส่ผมตาเขม็ง


ก็เราอิ่มแล้ว


อิ่มได้ไง มึงกินเข้าไปนิดเดียวเอง


ก็บอกว่าอิ่มแล้ว


ผมพูดแบบไม่กลัวเขา เอาจริงก็ยังไม่อิ่มหรอก แต่ดูเหมือนผมจะเป็นโรคเพื่อนร่วมโต๊ะเป็นพิษ เห็นหน้าแล้วไม่อยากกินด้วยอะไรประมาณนั้นน่ะ ผมคว้ามือไปยึดตะเกียบคืนมาจากวายุ หากแต่ช่วงแขนที่สั้นกว่าเลยทำให้เสียเปรียบ วายุเห็นแบบนั้นก็เลยชักแขนออกไปอีกฝั่งจนผมเอื้อมไม่ถึง


ร้ายนักนะผู้ชายคนนี้


ถ้ามึงจะเอาไปยีเต้าหู้เล่นอีกก็ไม่ต้อง


ยุ่งวุ่นวายว่ะ เอามาได้ละ


เสียของ


เออ เดี๋ยวกินเองน่ะ เอามา


ไม่เชื่อ เดี๋ยวกูป้อนเอง


ว้อท? ผมหน้าเหวออย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก วายุดึงแขนผมให้นั่งลงดีๆก่อนที่เขาจะคีบหมูที่กำลังเดือนอยู่ในหม้อขึ้นมาจ่อที่ปาก


ไม่เอา เดี๋ยวกินเอง


กิน


ไม่! เอาตะเกียบมาเดี๋ยวกินเอง


ผมเถียง มือก็ยื่นไปคว้าตะเกียบที่ถูกวายุยึดไปคืนมา ทว่าคนตัวสูงกลับอาศัยความเร็วกว่าเบี่ยงตัวหลบได้ทัน


ดื้อว่ะ แมวพยศ


อื้อ!”


เกือบจะคว้าถึงอยู่แล้ว อีกนิดเดียว..ก่อนที่ผมจะต้องร้องโอดครวญเมื่ออยู่ๆวายุก็เอี้ยวตัวกลับมาคว้าเข้าที่คางของผมจากนั้นก็ยัดหมูที่คีบในมือใส่ปากแทน มือหนักมาก นี่มือคนหรือมือควาย แขนเขาใหญ่กว่าต้นคอของผมอีก..กระดูกต้องร้าวแน่ๆ


แค่ก! จะฆ่ากันเหรอ?!”


ผมสำลักจนหน้าแดง ต่างจากวายุที่หัวเราชอบใจ จะบอกว่าได้ทีก็เอาคืน?


วันหลังก็อย่าดื้อกับพี่


จ้าพี่


เราแก่กว่าป้ะ?


ระดับนี้เขาวัดกันที่ความสูง


แม่ง..เถียงไม่ได้เลย ผมได้แต่ฟึดฟัดใส่เขา หัวเสียเสร็จก็มานั่งคีบหมูใส่ปากต่อเพราะโวยวายไปก็เท่านั้น วายุมันบ้า ขืนอยู่ๆเกิดผมพูดไม่เข้าหูแล้วคว้าซ้อมแทงขึ้นมานี่ทำไง


ผมนั่งเถียงกับวายุ ไปๆมาๆคือหมูหมดหม้อเฉย ผมกินไปประมาณสามสิบเปอร์เซ็นต์ส่วนที่เหลือคือวายุจัดเรียบ เขากินเก่งมาก เก่งจนผมแปลกใจว่าเอาไปเก็บไว้ที่ส่วนไหนหมด จะว่าไปตั้งแต่ที่รู้จักกันมาวายุก็เอาแต่พาผมไปกินนู่นกินนี่ไปเรื่อย ความทรงจำระหว่างเรานี่แทบจะมีแต่ของกินทั้งนั้น ผมเองก็ชอบกินเหมือนกัน กินเก่ง ออกแก้มแต่ไม่อ้วน มันเป็นข้อดีใช่ไหม? ส่วนวายุ อืม.. ผมแอบพินิจพิจารณารูปร่างร่างกายของเขา หุ่นแน่นใช่เล่น ดูตัวใหญ่แต่ไม่มีไขมันเลย ดูท่าแล้วคงจะออกกำลังกายหนักพอสมควร


หลังจากกินเสร็จผมยืนรอวายุจ่ายเงินอยู่นอกร้าน สักสองนาทีเขาก็เดินออกมาแล้วพาดแขนหนักๆทับไหล่ผมจนแทบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นเหมือนเดิม


อ้วนเอ้ย! เดินไม่ไหวก็พูดมาเถอะ!


ครืด


ผมกำลังด่าเขา แต่เสียงโทรศัพท์ที่ดังแทรกเข้ามาก็ทำให้สมองที่กำลังประมวนคำด่าหยุดชะงัก วายุล้วงมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาหันมามองผมเล็กน้อยแล้วกดรับ


ว่า

ไปแรดอยู่ไหน

ตามเป็นผัวเลย อยู่นอกมีไร

ไหนสัญญาที่เราตกลงกันไว้!

สัญญาไรวะ?

มึงลืมเหรอ! ตอนนี้พวกกูพร้อมบวกอยู่ที่หอไอ้เทียนแล้วเนี่ย! มึงอยู่ไหน!’

เวรละ กูอยู่นอกพวกมึงเล่นกันไปเลย

ได้ไงวะ ขาดมึงไปก็ไม่ครบทีมดิ มึงรีบมาเลยกูให้เวลาสิบห้านาที

เดี๋ยว-”


ติ๊ด-


สายถูกตัดไปพร้อมกับวายุที่หันมามองหน้าผม งงไปดิ คือ จะจ้องหน้ากันแบบนั้นทำไมวะเนี่ย? ผมยืนปั้นหน้าเลิกลักเพราะทำอะไรไม่ถูก สักพักวายุก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูก่อนจะตัดสินใจคว้ามือผมใส่เกียร์หมาวิ่งตามเขาไปทั้งๆที่พึ่งกินอิ่มมาอย่างนั้น


เวรเอ้ย!


อาหารที่พึ่งกินมาไม่ถึงสิบนาทีวิ่งพรวดขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ผมยืนกุมท้องเพราะรู้สึกจุกจากการวิ่งเมื่อครู่ พอหันไปมองรอบๆก็พบว่าตอนนี้ตัวเองอยู่หน้าหอแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากร้านชาบูหน้ามอที่เราพึ่งไปกินกันมากนัก ประมาณ 100 เมตรได้มั้ง


หมู กูมีเรื่องด่วนมาก ถ้ากูไม่ไปในอีกห้านาทีทีมกูต้องตายแน่ๆ!”


ล แล้วทำไมต้องลากเรามาด้วยวะ!”


เออว่ะ แต่ชั่งแม่งเหอะ ไหนๆมึงก็มาล่ะ กูไม่อยากปล่อยให้มึงกลับหอคนเดียว


แต่-ก็ไม่ได้อยากมากับมึ-เหมือนกันไง! เส้นสมองของผมเหมือนเต้นๆตุบๆ พอๆกับหัวใจของผมที่กำลังสูบฉีดในอก วายุจับไหล่ทั้งสองข้างของผมเข้าไปหา แต่สำหรับผมบอกเลยว่าความประทับใจตอนนี้ติดลบทะลุชั้นนรกไปสิบขุมเลย จุกโว้ย!!


ผมเดินตามหลังวายุขึ้นมาถึงห้องของใครสักคนแบบเงียบๆ จากการสนทนาก่อนหน้านั้นทำให้ผมเดาไว้ว่าน่าจะเป็นเพื่อนของวายุ ..หรือเปล่านะ? เพราะดูจากลักษณะนิสัยแล้วคนอย่างวายุดูไม่น่าจะมีเพื่อนคบด้วยซ้ำ


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


เสียงเคาะประตูจากแขก(ที่พ่วงด้วยคนที่ไม่ได้รับเชิญอย่างผม)ดังขึ้นสองสามทีไม่นานจากนั้นเสียงเคลื่อนไหวในห้องก็ตอบกลับมา ผมยืนหลบอยู่ด้านหลังของวายุ..และในวินาทีที่เจ้าของห้องตัวจริงเปิดประตูออก หัวใจของผมมันก็สั่นไหวอย่างรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็น


มาช้า


ดีกว่าไม่มานะครับ


แล้วนั่น..


ตึกตัก..ให้ตาย มือเย็นไปหมดเลย


นั่น? อ่อ..วายุลากเสียงยาว เขาเหลือบหันมามองผมเล็กน้อยก่อนจะกระทุ้งศอกใส่ผมเบาๆแล้วเขยิบเข้ามากระซิบอะไรบางอย่าง


เออ ว่าแต่มึงชื่ออะไรนะ


ฉึก!


เหมือนฟีลหนังที่กำลังซึ้งๆแล้วโดนตัดฉับหรือนกที่กำลังล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าแล้วสะดุดสายไฟตกลงมาหน้าทิ่มพื้นอ่ะ มันใช่เรื่องที่พึ่งจะมาถามตอนนี้ไหม? ถ้าเป็นผม ผมจะถามตั้งแต่วันที่เขาเอาไม้ฟาดหน้าผมแล้วนะจริงๆ ผมตวัดสายตามองวายุ จากนั้นก็ขยับปากเน้นเสียงช้าๆในเจาะลึกลงไปในแก่นสมองของเขา


ชื่อมีน มอ-อี-นอ-มีน!


เออมีน นี่มีน


เนียนมากมั้ง! วายุมันผลักผมออกมาแนะนำตัวด้านหน้า ทำเหมือนประหนึ่งว่าเรารู้จักกันมานานทั้งๆที่พึ่งถามชื่อผมเมื่อกี้นี่เอง เฮงซวยที่สุด! แต่ก็เอาวะ อย่างน้อยความเฮงซวยของวายุก็ทำให้หน้าของผมเกือบคะมำปะทะอกของน้องเทียนเมื่อกี้ ถือว่าเป็นเรื่องราวดีๆในชีวิต


สวัสดีครับพี่มีน


อ่า คือ สวัสดี.


“:)”


เดี๋ยวนะ-” เดี๋ยวๆสติมีน เมื่อกี้ถ้าผมได้ยินไม่ผิด..


เมื่อกี้เรียกเราว่าพี่เหรอ?


ครับ พี่อยู่ปี 2 ไม่ใช่เหรอ?


อ่า..”


หัวใจของผมตอนนี้เหมือนอยู่ในสมรภูมิรบ คล้ายกับคนที่วิ่งฝ่าระเบิดจนหูดับ เกิดมาอายุยี่สิบเอ็ดปี รู้จักกับวายุมาเกือบเดือน ไม่มีวันไหนสักวันที่ผมรู้สึกว่าวายุจะใส่ใจผมแบบนี้บ้าง น้องจะรู้ตัวไหมว่าทำพี่ใจสั่นหมดแล้วคนดี


แต้มระดับความสัมพันธ์ – บวกสิบ

แต้มระดับความประทับใจ – คูณล้าน


จะยืนคุยตรงนี้กันอีกนานมั้ย? เดี๋ยวกูกับไอ้โซนแบกเสื่อออกมาปูให้


อะไรวะ?


ยิ้มอยู่นั่นแหละไอ้ห่า เหน็บแดกแล้วเนี่ย เวิ่นเหี้ยไรอยู่ได้ ไม่เข้ากูกลับละนะ


เออ โมโหเหี้ยไรวะ เข้ามา


รำคาญหน้าหล่อๆของมึงอ่ะ ถอยๆ


ผมกับเทียนที่กำลังยืนประจันหน้ากันต้องถอยห่างเมื่ออยู่ๆวายุก็เดินเข้ามาแทรก น้ำเสียงทุ้มว่าอย่างหงุดหงิดแล้วผลักประตูเดินเข้าไปข้างใน หงุดหงิดอะไรของเขา เมื่อกี้ก็ยังดีๆอยู่แท้ๆอยู่ๆก็มาทิ้งกันไปเฉย แล้วทีนี้คนนอกอย่างผมควรทำไง?


มันเป็นแบบนี้แหละ ขี้งอน เรียกร้องความสนใจเก่ง พี่ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก ของกินถึงปากเดี๋ยวมันก็หายเทียนว่าหน้ายิ้มๆ เห็นแบบนั้นไม่รู้ทำไมว่าผมต้องยิ้มตามด้วย ทว่ายังไม่ทันที่เราจะพูดอะไรต่อ เสียงตะโกนโหวกเหวกของคนขี้โมโหก็ดังขึ้น


ไอ้โซนมึงไปปิดประตูทีดิ! ยุงเข้า!!”


 

ยุงเข้าบ้าอะไร นี่มันชั้น 5 ยุงบินขึ้นมาไม่ถึงหรอกเว้ย!!!




 

 

1 ชั่วโมงผ่านไป

แต้ก แต้ก แต้ก

เสียงคีย์บอร์ดยังคงดังแข่งสลับกันมาจากคนละมุมของห้องโดยมีผมที่เป็นคนนอกไม่รู้เรื่องรู้ราวได้แต่นั่งมองคนนู้นทีคนนี้ทีสลับกันไปเรื่อย ผมชะโงกมองหน้าจอโน๊ตบุ๊คของวายุที่ปรากฏภาพเหมือนกับเกมอะไรสักอย่าง ผมไม่ค่อยชอบเล่นเกมเท่าไหร่ เอาง่ายๆคือผมเป็นคนที่หัวช้าเรื่องเกมมาก ขนาดเกมง่ายๆอย่างรับไข่หรือมาริโอ้พวกนั้นผมยังเล่นไม่เคยผ่านด่านแรกเลย ยิ่ง ROV หรือ Dota นี่ไม่ต้องพูดถึง


2 ชั่วโมงผ่านไป

ไอ้เทียนมึงกันดิ้ เหี้ยอ้วนแม่งไม่ได้เรื่องเลย!”


อ้าวไอ้โซน!”


แม่งกูตายเลยเนี่ย


เสียงโวยวายดังคงดังเป็นระลอก ผมเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาข้างผนังก็พบว่าเป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว ดูวี่แววแล้วคิดว่าคืนนี้ต้องยาวแน่ๆเพราะแต่ละคนดูหน้าตานี่จริงจังกันมาก นี่สินะ เรื่องด่วน ที่วายุว่าเอาไว้เมื่อสองชั่วโมงก่อน


3 ชั่วโมงผ่านไป

 เข็มนาฬิกายังคงเดินหน้าต่อไปจนเข็มสั้นขยับบอกเวลาเป็นสามทุ่ม จริงๆ..ผมเองก็ไม่ได้รีบอะไร เสียเวลาสักหน่อยแต่แลกกับการที่ได้เข้ามาอยู่ในวงโคจรของน้องเทียนก็ถือว่าคุ้ม! แต่เสียอย่างเดียว แอร์หนาวชะมัด ห้องนั่งเล่นก็ไม่มีผ้าห่มด้วย ผมกวาดตามองหาผ้าผืนยาวๆสักผืนที่พอจะนำมาห่มเพื่อบรรเทาความหนาวได้ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นเสื้อคลุมของวายุที่กองอยู่ข้างๆ


ขอยืมหน่อยก็แล้วกัน


4 ชั่วโมงผ่านไป

พอ กูเลิกเล่นละ แพ้เพราะมึงเลยไอ้วาวันนี้เป็นห่าไรของมึงเนี่ย


อ้าวโทษกูอีก


โทษมึงนั่นแหละ มาก็ช้า กูกับไอ้เทียนนั่งรอจนรากงอกออกดอกได้ละ สรุปเสือกแพ้


มัวแต่ไปนั่งแดกชาบูมาอ่ะดิ เสือกลืมนัดพวกกูอีก เทเพื่อนเป็นหมาเลย


ใครเท ไม่ใช่กู


ทำเป็นเสียงสูง เขารู้กันทั้งเฟสบุ๊คที่มึงแชร์แล้วไอ้ง่าว คนตามน้อยมากมั้ง


เสียงโหวกเหวกโวยวายต่างๆนานาทำให้ผมที่กำลังเคลิ้มหลับต้องขยับซุกตัวหาความอุ่นจากเสื้อของวายุเล็กน้อย เปลือกตาหนักๆค่อยๆเปิดขึ้นปรับโฟกัสกับแสงฟ้าที่ส่องมาจากเพดาน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีใครสังเกตว่าผมลืมตาตื่นแล้วอยู่ดี


นี่มึงไปกับพี่มีนสองคนเหรอวะ?


ผมที่กำลังจะลุกขึ้นนั่งต้องหยุดชะงักค้างเมื่อได้ยินหัวข้อสนทนาที่ทั้งสามคนคุยกัน เห็นแบบนั้นก็เลยต้องแกล้งทำเป็นหลับอีกครั้งเมื่อเทียนเหลือบมองมาทางผมเพื่อเช็คดูให้แน่ใจว่าผมคงไม่ได้ยินในสิ่งที่พวกเขากำลังพูด


เออ เขามาช่วยกูทำงาน กูก็เลี้ยงตอบแทนเขาไปตามประสาอ่ะ


แล้วทำไมต้องถ่ายรูปแชร์?


มันเป็นโปร ลดตั้ง 40 เปอร์เซ็นต์ ใครไม่เอาบ้างวะ


กูถามจริง มึงไม่ได้ชอบพี่มีนใช่ไหม? เหมือนกับทั้งห้องเงียบลงอัตโนมัติ ให้ตายเถอะ นี่มันบ้าไปแล้ว ผมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงหรือขยับตัวเลยสักนิด นี่มีนที่เขาพูดหมายถึงผมอยู่ใช่ไหม? นี่ผมกำลังนอนฟังเรื่องบ้าอะไรอยู่วะเนี่ย?


“ถามเหี้ยไรของมึงเนี่ย?”


“มึงดูสนิทกับพี่เขาอ่ะ กูแค่อยากมั่นใจ”


“หน้าเขาดูเหมือนอยากสนิทกับกูเหรอ?”


“แค่ตอบ”


“…”


“ที่มึงตีสนิทกับเขา..มึงไม่ได้ชอบเขาเหรอวะ?”


“มันก็แค่บังเอิญ”


“บังเอิญว่ามึงอยู่หอเดียวกัน บังเอิญว่ามึงไปดักที่หน้าสนามบอลเกือบทุกวันเพราะเขาเดินผ่าน?”


“...”


“กูสนิทกับมึงมาทั้งแต่ตีนเท่าฝ่าหอย แค่มึงบอกว่าชอบ มึงก็รู้.. กูถอยให้มึงได้หมดอยู่แล้ว”


“มึงก็ถอยให้กูตลอดอ่ะเทียน ตอนกูชอบน้องนัทแต่น้องนัทชอบมึง มึงก็ยอมถอย ตอนม.ปลาย มึงสอบเข้าโรงเรียนดีๆได้แต่กูเสือกโง่ไม่ติด มึงก็ยอมทิ้งมันแล้วก็มาเรียนกับกู แล้วไอ้ประกวดเดือนห่าเหวนี่ด้วย จริงๆ..คนที่ถูกเลือกมันต้องเป็นมึงป้ะวะ แต่มึงก็ถอยให้กู มึงคิดว่าที่มึงยอมให้กูทุกอย่างมันจะทำให้เราไม่ทะเลาะกันได้จริงๆเหรอวะ?”


“มึงใจเย็น พูดเรื่องเหี้ยไรกันอยู่วะเนี่ย?” โซนว่า ดูเหมือนจะมีแค่โซนกับผมที่ไม่รู้เรื่องที่พวกเขาคุยกันอยู่นี้


“กูไม่ได้ใส่อารมณ์เหี้ยไรเลย แค่อธิบาย”


“...”


“มึงลองทำตามใจตัวเองบ้างก็ได้นะเว้ยเทียน ส่วนเรื่องของกู..มันก็แค่บังเอิญ


“...”


มึงก็รู้ว่าคนนี้ไม่ใช่สเปคกูเลยสักนิด


ฉึก! เหมือนกับมีมีดนับสิบพุ่งปักเข้ากลางอก ผมไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องรู้สึกจุกกับคำพูดของวายุแบบนั้นด้วย จริงๆแล้วสิ่งที่ผมควรจะโฟกัสคือเทียนมากกว่าหรือเปล่า ไม่ดิ ที่ผมรู้สึกมันอาจจะเป็นเพราะว่าผมไม่ชอบที่วายุปากไม่ดีมากกว่า พูดไม่รักษาน้ำใจคนอื่นเนี่ยงานถนัดของเขาเลย


“ก็ได้ ..แล้วที่กูฝากมึงขออ่ะ


“…”


ขอไรวะ? ทำไมกูไม่เห็นรู้เรื่องโซน


เบอร์พี่มีน?วายุ


“เออ ได้ไหม?” เทียน


“ได้.. โทรศัพท์แบตกูหมดว่ะ กลับไปเดี๋ยวส่งให้ละกัน


“เดี๋ยวๆ สรุปมึงชอบพี่เขาเหรอวะเทียน?เสียงของโซนกระซิบถามเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงดังในความเงียบอยู่ดี


ก็ถูกชะตา น่ารักดี


เออ แต่ก็ไม่แปลกว่ะ ขาว ตัวเล็ก ดัดฟัน ยิ้มน่ารัก นี่มันสเปคมึงเลยนี่หว่าเทียน อย่างไอ้วาแม่งควงทีแต่สาวนมตู้มๆ


 “…”


กูสนใจมาสักพักละ เลยอยากลองคุยจริงๆจังๆดู


ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ใจผมมันเต้นหนักจนเกินจะแบกรับไหวแล้ว..พระเจ้าไม่ยุติธรรมเลย ผมแสร้งทำเป็นขยับตัวเล็กน้อยเป็นสัญญาณว่ากำลังจะตื่น แล้วก็ตามคาด..วงแตกไปคนละทิศละทาง

ผมหยัดตัวลุกขึ้นนั่งมองวายุพูดในขณะที่ก้มเก็บของใส่กระเป๋า ขายาวก้าวเดินมาหยุดตรงหน้า


“เก็บของกลับได้ละ รอล่าง”


..ก่อนที่เขาจะคว้าเสื้อที่ห่มอยู่บนตัวของผมขึ้นพาดบ่าแล้วเดินออกจากห้องไป

ผมวิ่งตามวายุออกมานอกห้อง อะไรของเขา? ไม่รอกันเลย! พอวิ่งลงมาถึงชั้นล่างก็พบว่าวายุกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ เขาปลายตามองมาจากผมที่วิ่งลงมาจากบันไดเล็กน้อยจากนั้นก็เก็บไฟแช็กในมือเข้ากระเป๋ากางเกงตามเดิม


นึกว่าจะนอนนี่


แล้วใครรีบเดินลงมาไม่รอกันอ่ะ


ก็เห็นนอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่


เห็นเหรอ!”


ถ้าไม่ตายบอดก็เห็นกันหมดอ่ะ


วายุว่าส่วนผมก็ได้แต่อ้าปากค้าง พูดแบบนี้แปลว่าเห็นจริงดิ? ถ้าวายุเห็น..แล้วน้องเทียนจะเห็นด้วยไหม? ในหัวของผมมันกำลังตีกันไปหมด แต่แล้วความคิดของผมก็ถูกหยุดด้วยนิ้วมือที่ดีดลงกลางเหม่งดัง แป๊ะ


ทำหน้าตลกว่ะ กูล้อเล่น


วายุ!!”


จริงๆ..กูเห็นแค่คนเดียว ไอ้เทียนกับไอ้โซนไม่เห็นหรอก


พูดแบบไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด แต่ก็ยังดีที่มีว่ายุรู้แค่คนเดียว ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แต่ก็สบายใจได้แป๊บเดียวเพราะสำลักควันบุหรี่ที่วายุพ่นใส่หน้า


ขนาดมึงแสดงออกหน้าระรื่นขนาดนั้นมันยังไม่รู้ตัวเลยว่ามึงชอบมัน แม่ง..โง่ฉิบหายเลย



#ฟิคเดือนกระดาษ


หมูอยู่เปล่า!!”


ก๊อกๆๆๆ


เสียงเคาะประตูหน้าห้องที่ส่งแรงสั่นสะเทือนลามมาจนถึงหัวเตียงปลุกผมที่กำลังนอนซุกอยู่ใต้ผ้านวมผืนหนาให้หยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ดวงตาบวมเป่งจากการตื่นนอนตวัดมองเจ้าของเสียงโวยวายที่อยู่หลังประตูด้วยความหงุดหงิดก่อนที่ผมจะฟึดฟัดเดินไปกระชากประตูให้เปิดออกแล้วด่ากราดออกไปทันที


หนังสือสอนมารยาทสมบัติผู้ดีน่ะหัดต้มกินซะบ้าง นี่มันกี่โมงกี่ยาม! คนจะนอนโว้ย!”


โวยวายเหี้ยไรของมึง มึงนั่นแหละนี่มันกี่โมงกี่ยามหัดแหกตาดูบ้างไอ้หมูอ้วน!”


โห! เป็นหมูไม่พอเดี๋ยวมีมีพัฒนาการสุดๆ อ้วนด้วย!


จากที่ตาปิดสนิท พอได้ยินคำว่า อ้วนที่ออกมาจากปากหมาๆของวายุปุ๊บ ผมก็ถลึงตาใส่เขาจนเบ้าตาแทบหลุดออกมาข้างนอกทันที หยาบคายมาก รู้สึกเหมือนร้อนเป็นไฟเลย


หล่อมากสินะถึงมาว่าคนอื่นเป็นหมูอ้วนเนี่ย อีกอย่างเราชื่อมีน มีนไม่ใช่หมูด้วย!”


ก็คิดว่าหล่อพอตัวนะ ส่วนมึงจะชื่ออะไรก็ช่างกูพอใจเรียกงี้อ่ะ


ไม่ฟังที่ผมพูด วายุก็ดันเหม่ง(ที่มัดจุก)ของผมให้หลีกทางแล้วเดินดุ่มๆเข้าห้อง มารยาทน่ะสะกดเป็นไหม? ผมเดินตามวายุเดินเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาจากนั้นเขาก็ทำเหมือนกับคุ้ยอะไรสักอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วชูขึ้นมาตรงหน้าให้ผมดู ตั๋วหนังสองใบ?


เดี๋ยวนะ นั่นมันเรื่อง Robin Hood ด้วยนี่?


อะไร?


ได้ตั๋วหนังมาฟรีสองใบ..ไปดูหนังกัน


กับใคร?


พูดกับใครอยู่ล่ะ?


กวนตีนอ่ะ พูดดีๆก็ได้ ผมตีหน้ายู่ใส่เขาก่อนจะคว้าตั๋วหนังในมือของวายุขึ้นมาดูใกล้ๆ ไม่อยากจะเชื่อเลย นี่กำลังอยากดูเรื่องนี้อยู่พอดี


หาคนเลี้ยงหนังอยู่ไม่ใช่หรือไง กูเห็นมึงแชร์ในเฟสเมื่อวันก่อนอ่ะ


เป็นคนอื่นไม่ได้เหรอวะผมบ่นอุบเบาๆ พระเจ้าช่างใจดีส่งตั๋วหนังฟรีมาให้ ที่นั่งวีไอพีที่โคตรจะแพงหูฉี่เลยด้วย แต่เสียดาย..โชคร้ายที่พระเจ้าดันส่งผู้ชายอย่างวายุพ่วงติดมา


ไม่อยากไปก็เอาคืนมา สาวๆกูรอต่อคิวเพียบ


ไม่! ให้แล้วให้เลยสิ!”


ผมชักมือออกตอนที่วายุทำท่าจะคว้าเอาคืน ได้ไง ให้แล้วให้เลยห้ามเอาคืนสิ


เพราะมัวแต่ยืนเถียงกับวายุเรื่องตั๋วเลยลืมไปเลยว่าว่าตอนนี้ผมกำลังอยู่ในสภาพหัวฟู หน้าเกรอะกรังเพราะพึ่งตื่นตอน ทว่าพอนึกขึ้นได้..ก็ดูเหมือนจะสายไปแล้ว ผมผละออกจากวายุตอนที่สายตาคู่นั่นจ้องมองผมด้วยสายตาขบขันตั้งแต่หัวจรดเท้า เขายักไหล่พร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆแล้วเบือนหน้าหนีไล่ผมไปอาบน้ำ


น่าขำตรงไหนกัน!


ใช้เวลาอาบน้ำประมาณสิบนาทีผมก็เดินออกมาในสภาพชุดเปียกชุ่ม จริงๆเวลาอาบน้ำเสร็จผมมักจะชอบออกมาแต่งตัวข้างนอกมากกว่า แต่ในเวลาจำเป็นที่มีแขกไม่ได้รับเชิญอย่างวายุนั่งอยู่ในห้องด้วยแบบนี้..คงไม่มีทางเลือกสำหรับผมเท่าไหร่นัก

ผมปล่อยให้วายุนั่งเล่นเกมโทรศัพท์รอแล้วรีบจัดการเป่าผมให้แห้ง ไม่ค่อยได้แต่งอะไรมากมายเท่าไหร่เพราะคิดว่าไปกับวายุคงไม่จำเป็น เสร็จแล้วก็คว้ากระเป๋าสะพายข้างเตรียมออกจากห้องเพื่อไปดูหนังฟรี


กูไม่มีรถใหญ่นะ มึงซ้อนมอไซด์ได้หรือเปล่า


ผมเดินตามวายุลงมาถึงชั้นลานจอดรถใต้หอก่อนที่เขาจะยื่นหมวกกันน็อคสีชมพูมีเรดาร์บนหัวส่งมาให้ จะให้ซ้อนมอเตอร์ไซด์ไม่ใช่เรื่องใหญ่..แต่จะให้ผมใส่ไอ้หมวกกันน็อคอะไรนี่ เอาจริงดิ?


ไม่มีใบอื่นเหรอ?


ทำไม?


มัน..”


มันทำไม? สาวๆที่ซ้อนมอไซด์ของกูยังไม่มีใครกล้าปฏิเสธน้องอิซาเบลล่าของกูเลย มึงอย่ามาเรื่องมาก ใส่ๆเข้าไป


น้องอิซาเบลล่าก็มาเว้ย! ผมได้แต่อึกอักเพราะไอ้หมวกกันน็อคสีชมพูแสบตาของเขา ลองนึกสภาพผู้ชายหน้าหล่อๆแล้วใส่หมวกกันน็อคสีชมพูจ๋ามีเรดาร์บนหัวดิ..นั่นน่ะสภาพของวายุตอนนี้เลย แต่ต่างกันหน่อยตรงที่ของผมเป็นสีชมพูส่วนของวายุเป็นสีเขียว


เครียดเลย!!


 

กว่าจะผ่านช่วงสี่แยกไฟแดงที่โคตรจะติดชนิดที่ว่าไปเกิดใหม่ยังเร็วกว่ามาได้ก็แทบจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี พอลงจากรถ ผมก็รีบถอดหมวกยื่นให้วายุจากนั้นก็สับเท้าเข้าห้างทิ้งระยะห่างจากเขาเพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่ามาด้วยกัน


รอตรงนี้เดี๋ยวกูไปซื้อป๊อปคอร์นแป๊บ


นานไหม?


ไม่นาน ทำไม? คิดถึงกูเหรอ?


ตลกละ จะไปไหนก็ไปเถอะ


เค งั้นเก็บตั๋วไว้กับมึง


พูดจบวายุก็ยื่นตั๋วส่งมาให้ ผมรับมันมาเก็บไว้ในกระเป๋าจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งเล่นเพื่อฆ่าเวลา ผ่านไปสักสิบนาทีทว่ายังไม่เห็นวี่แววอีกคนจะกลับมาก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู หายไปไหนของเขา อีกห้านาทีหนังก็จะเริ่มแล้วด้วย


ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะกดโทรหาวายุ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าไม่เคยมีเบอร์ของอีกคนไว้ในเครื่อง พอจะกดเข้าเฟสบุ๊คที่วายุเคยแท็กเข้ามาสายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่ถือถังป๊อปคอร์นกำลังเดินมาทางนี้พอดี


รอนานหรือเปล่าครับ?


เสียงทุ้มของคนที่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเอ่ยทักพร้อมกับรอยยิ้ม ผมละสายตาจากโทรศัพท์ค่อยๆไล่สายตาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่กำลังแจกยิ้มให้อย่างไม่ค่อยเชื่อสายตาเท่าไหร่นัก น้องเทียน? ไม่สิ.. จะเป็นน้องเทียนได้อย่างไร ผมว่าผมกำลังคิดถึงน้องเทียนมากไปจนตาฝาดแน่ๆ


พี่มีนครับ?


ห ห๊ะ!”


พี่..โอเคหรือเปล่า? ขอโทษนะครับที่ทำให้พี่ตกใจ


ตกใจ?..หน้าผมตอนนี้คงดูตกใจเหมือนที่เทียนว่าจริงๆนั่นแหละ แต่เดี๋ยวก่อน ผมขอเวลาสักประเดี๋ยวเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมกวาดสายตามองหาวายุที่ไม่รู้ว่าตอนนี้หายหัวไปอยู่ไหน ไม่มีแม้แต่เงา นี่อย่าบอกนะว่าทั้งหมดคือแผน จะเล่นพิเรนทร์อะไรอีก?


มองหาใครอยู่เหรอครับ?


เทียนได้มากับวายุหรือเปล่า?


อ่อ..ครับ


แล้ววายุล่ะ?


มันกลับไปแล้ว


อะไรนะ? ผมได้แต่อ้าปากเหวอหลังจากที่ได้คำตอบจากเทียน กลับไปแล้ว? แล้วคือเอาผมมาทิ้ง? แม่ง..หัวเสียเลย


จริงๆพี่อย่าไปโกรธไอ้วามันเลย ผมขอให้มันพาพี่ออกมาเอง


“…”


ผมแค่อยากเริ่มต้นทำความรู้จักกับพี่น่ะครับ อย่าไปโกรธวามันเลยนะ


พูดออกมาขนาดนี้แล้วผมควรจะทำยังไง ในเมื่อวายุจัดมาอย่างนี้ผมก็คงต้องไหลไปตามน้ำ ก็ดีเหมือนกัน ได้ดูหนังฟรีแถมยังมีโอกาสได้อยู่กับน้องเทียนแบบสองต่อสอง ยังไงก็น่าจะดีกว่าดูกับวายุอยู่แล้ว


ตลอดระยะเวลาสองชั่วโมงที่อยู่ในโรงหนัง ความสัมพันธ์ของผมกับเทียนจะเป็นอะไรที่ดูจะเข้ากันได้ดีเกินคาดผิดกับวายุลิบลับ หลังจากดูหนังจบเราก็ไปหาอะไรกินกันตามประสา ทั้งของคาว ของหวาน ทำเอาผมจุกท้องจนแทบจะลงไปนอนจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นก่อนที่เทียนจะวนรถพาผมกลับมาส่งที่หอแล้วขับออกไป ผมยืนโบกมือให้กับรถเบนซ์สีดำที่เลี้ยวหายลับไปจากสายตาเสร็จแล้วก็หมุนตัวเตรียมจะเดินกลับขึ้นห้องด้วยความอารมณ์ดี


มาทำไมให้อายบ้านนาล่ะนวลน้อง ไม่ต้องกลับคืนมา


ทว่าเสียงเพลงที่ร้องดังออกมาจากผู้ชายตัวสูงที่นั่งกระดิกเท้าใส่หูฟังหน้ามินิมาร์ทก็ต้องทำให้ผมละสายตาหันกลับไปมอง จึงพบว่าเป็นวายุที่นั่งโยกหัวอินกับเพลงที่เขาพึ่งร้องออกมารออยู่ก่อนแล้ว ดูไม่รู้เลยว่ากำลังจงใจพูดใส่ผมอยู่น่ะ ผมเดินเข้าไปหาเขาจากนั้นก็ฟาดแขนใส่ทำเอาวายุต้องร้องโอดครวญเป็นจุดสนในจนใครต่อใครที่อยู่แถวนั้นต่างก็เหลียวมอง


อะไรเนี่ย!”


สมน้ำหน้า! หนีกลับมาก่อนทำไมอ่ะ


เอ้า ก็นึกว่าชอบ เห็นลงมาจากรถหน้าระริกระรี้ขนาดนั้น


อย่ามาเวอร์! เราไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเสียหน่อย


ไม่รู้ตัวเหรอ? ใช่สิ มอไซด์เก่าๆมันจะไปเร้าใจเท่ารถเบนซ์ได้ไง


เกลียดการประชดประชันของเขามาก เกลียดหน้ากวนๆนั่นด้วย พูดเหมือนผมเป็นนางวันทองสองใจอย่างนั้นแหละ


อยากนั่งทำเอ็มวีก็นั่งไป ไม่อยากคุยด้วยแล้ว


เดี๋ยว


ผมที่กำลังเดินหนีต้องชะงักเมื่อวายุลุกเข้ามาขวางเอาไว้ ไหล่ของผมถูกตรึงด้วยมือทั้งสองข้างนั่นจึงทำให้ผมได้แต่ยืนงงตาปริบๆกับการกระทำของเขา เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีก?


นั่งรอมึงตั้งนานอ่ะ หิวข้าวมากเลย สละเวลาไปกินข้าวกับชู้รักอย่างกูหน่อย


มันมาอีกแล้ว อีหรอบแบบนี้..หนีไม่พ้นจริงๆเลยเว้ย!

 






 

 


 พูดคุยกันได้ที่

 #ฟิคเดือนกระดาษ

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 627 ครั้ง

1,008 ความคิดเห็น

  1. #1004 +~ไคริ~+ (@kiraking) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 12:30
    โถ่วายุ หน่วงๆที่ใจ
    #1004
    0
  2. #991 ๙..กบ (@nbitong33) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:13
    ก็ว่าวายุต้องชอบแน่ๆแล้วเทียนบอกแบบนั้นอีกนี้ก็ว่าไม่น่าบังเอิญนาาาา55555555555555 เอ็นดูวายุอ่ะมันหน่วงๆเลยแบบวายุคงรู้สึกว่าทำอะไรก็ไม่เคยดีกว่าเทียน ฮื่อ่อออออ
    #991
    0
  3. #939 BSmtb42 (@bamvararuk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 15:20
    เจ็บว่ะ ฮรื่ออออ
    #939
    0
  4. #929 Jun_NJ (@Jun_NJ) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 12:20

    ทำอ่านแล้วดูเจ็บๆหน่วงๆว่ะะะ
    #929
    0
  5. #881 Chiara_1 (@Chiara_1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 19:27
    ทำไมมันดูหน่วงๆ รึเราหน่วงแทนวายุเอง
    #881
    0
  6. #872 Milk30Yugyeom17 (@Milk30Yugyeom17) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 14:18
    แม่งเศร้าอะไม่รู้ไม่ชี้
    #872
    0
  7. #851 jaeminnoona (@leedongdang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:10
    ทำไมเราจะร้องวะ
    #851
    0
  8. #758 Annie6245 (@Annie6245) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 18:06
    ที่ทำอยู่แน่ใจนะว่าไม่ได้ชอบเขา อย่าทำอะไรที่ต้องมาเสียใจทีหลังสิวายุ ไม่ต้องมาทำตลกกลบเกลื่อนเลยด้วย555เพราะขำจริง
    #758
    0
  9. #733 Snoop (@snoopyyahey) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:06
    โอ้ยยย พี่วายุ เขินเลย ขำเพลงด้วย5555 เทียนก็มานุ่มนวลเชียว
    #733
    0
  10. #638 dryiceee.k (@daecat1994) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:33

    ปากบอกว่าตัวเองคือชู้รักแต่การกระทำโคตรพระเอกเลยพี่วาาาาาาาาา มาพี่ มารักกับหนู!

    #638
    0
  11. #475 skkkkkkkim (@sakaowkim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 23:21
    เป็นชู้รักก็ยอมหรอคะคุณวาาาาา
    #475
    0
  12. #470 Pangna Thepklam (@sweeteyes77) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 10:01
    แงงงง วาขี้งอแงอ่าาา
    #470
    0
  13. #428 JumpingRABBIT (@jincoolnet) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 18:56

    หมูทะอะไรก็ช่าง ตอนนี้ฮอตมาก หนุ่มหล่อสองคนรุมวอแวอยากกินหมูกันใหญ่ หุหุ

    #428
    0
  14. #364 phapha087bw (@phapha087bw) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 12:15
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยย ทำไมเกรียนแบบเน้!!!!!!!!!!!!!!!!! สลับอารมไม่ทันแล้ว ไรท์จะแต่งเก่งไปไหนเนี่ยยนนนนน สนุกกกกกกก
    #364
    0
  15. #345 Z0227Z (@witch0227) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 00:33
    เพื่อนอย่าแตกหักกันเพราะน้องมีนทีหลังนะ ฮึ่ม
    #345
    0
  16. #336 secret (@dream-secrent) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 22:26
    เหมือนจะดร่าม่าแต่ก็ไม่สุดจริงๆ ฮืออออ สับสนTvT
    #336
    0
  17. #328 pipepais (@pattarapornjara) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 00:20
    ชอบอ่ะ เป็นคนตรงๆ แซ่บๆ
    #328
    0
  18. #323 19049399 (@19049399) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 15:17
    คืออินี่ น้ำตาไหล พี่ชาย มาอยู่กับเค้าก็ได้นะ เดะปลอบเอง
    #323
    0
  19. #315 siraprapawaivila (@siraprapawaivila) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:29
    ขำเพลงที่วายุร้อง55555

    แต่แอบเจ็บแทนนิดๆงะ😭
    #315
    0
  20. #301 FALALASS8 (@chintaatom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 01:35
    เจ็บวูบแทนวายุเรยแม๊
    #301
    0
  21. #298 Thanvarat 'Eomsin (@eomsin2010) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 00:49
    โหยยยยย แบบบบ สงสารวายุอ่ะะ แงงงง
    #298
    0
  22. #293 YamaLuffyijikO (@llseungll) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 23:47
    โอ้ยยยยยย มันมีความ2จิต2ใจจจ คือวายุกวนตีนได้น่ารักมากอะ บ้าจริงงง แล้วคือน้องเทียนนน โอ้ยยย ดีต่อใจไปไหนอะะะ บ้าจริงโว้ยยย คือสนุกมากกก แต่งเก่งมากกก รวั้กกกกก
    #293
    0
  23. #292 AEPW_WP (@cip2863) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 20:06

    ฮือออมาต่ออออ
    #292
    0
  24. #291 raiwawa (@raiwawa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 16:46
    ชั้นว่างานนี้ต้องมีคนเจ็บ
    #291
    0
  25. #288 s214 (@saowaluk214) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 22:02
    สงสารวายุ
    #288
    0