PRE-ORDER เดือนกระดาษ┃KOOKMIN

ตอนที่ 7 : เดือนเจ็ด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 670 ครั้ง
    11 ม.ค. 62




ผมเดินออกมาจากหอพร้อมกับวายุ ซ้อนมอเตอร์ไซด์ต๊อกแต๊ก ของเขาโดยใช้เวลาเดินทางมายังจุดที่นัดถ่ายVCR ประมาณเกือบยี่สิบนาที จริงๆมันก็ไม่ได้ไกลมากแต่น้องมอเตอร์ไซด์เขาค่อนข้างจะเก่าไปหน่อยเลยดับกลางทางเดือนร้อนผมที่ต้องโทรตามเทียนเพื่อให้ไปส่งเราต่ออีกทีก่อนที่วายุจะเลยเวลานัด ซึ่งก็นับว่าโชคไม่เข้าข้างอีกทีเมื่อรถของเทียนดันพึ่งส่งซ่อมศูนย์ไปพอดีเมื่อวาน เทียนเลยต้องไปยืมมอเตอร์ไซด์ของโซนอีกทีเพื่อถ่อมารับเรา


..แต่ปัญหามันไม่ได้จบอยู่แค่ตรงนั้น


ซ้อนสามไหวไหม?


นั่นเป็นคำถามที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกในเวลานั้น ผมลอบมองหน้าวายุที่นิ่งเงียบ ไม่รู้สิ สีหน้าของเขามันกำลังบอกอะไรบางอย่างแต่เพราะเวลาที่กระชั้นชิดทำให้ผมเลือกที่จะสลัดความคิดนั้นทิ้งไป


มีนตัวเล็กอ่ะ เราว่าซ้อนสามน่าจะพอ


เรายังไงก็ได้ ถ้าเธอขับไหวเราก็โอเค


พูดเหมือนตัวเองตัวใหญ่มาก ให้อุ้มก็ไหวป้ะ


อย่ามาคืนคำก็แล้วกัน


เสียงพูดคุยหยอกล้อกันระหว่างผมกับเทียนดูเหมือนว่าจะมีอีกคนที่ไม่ได้รู้สึกขำด้วยเท่าไหร่นัก วายุทำเพียงแค่มองผมจากด้านหลังเงียบๆก่อนที่เขาจะหยิบหมวกกันน็อคสีเขียวสะท้อนแสงขึ้นสวมปิดบังใบหน้าของตัวเองจากนั้นก็แกล้งกระแอมไอขัดจังหวะเสียงดัง


จะไปได้ยัง


ให้ตายเถอะ..บรรยากาศเช้านี้ดูอึมครึมชะมัดเลย



 

เทียนขับรถพาวายุมาส่งยังสถานที่นัดหมายในมหาลัยได้ทันเวลาแบบฉิวเฉียด พอไปถึงก็มีสต๊าฟปีสองกับปีสามมารออยู่ก่อนแล้ว สถานที่ถ่ายทำก็เป็นสวนสาธารณะในมอนั่นแหละ ครึ่งแรกของการถ่ายเปิดตัวVCRจะเน้นบรรยากาศในป่า อารมณ์แบบเจ้าชายพบรักกับเจ้าหญิงโดยมีฉากหลังเป็นแนวธรรมชาติแตกต่างกันออกไป ค่อนข้างจะน้ำเน่าแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันเป็นตรีมที่ค่อนข้างจะขายได้ล่ะนะ


ส่วนผมกับเทียนก็ถูกกันให้รออยู่แค่ในส่วนด้านนอก เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ระหว่างรอมันก็จะน่าเบื่อหน่อยๆ แต่เพราะบรรดาดาวเดือนที่ถูกจับมารวมตัวกันเรียกได้ว่า งานดี เลยพอทำให้แก้เบื่อทางสายตาได้บ้างพอสมควร


ก็แน่ละ.. แต่ละคนคือของดีพรีเมียมระดับคณะเลยนี่ มีแต่คนหน้าตาดีๆ มารวมตัวกันทั้งนั้น ผมมองตามเดือนคณะวิศวะที่พึ่งเดินผ่านหน้าไปเมื่อสักครู่ คนนั้นชื่อบอส ส่วนน้องดาวน่าจะชื่อผิง ที่รู้จักชื่อเพราะได้ยินปั้นเคยพูดถึงน่ะ.. ส่วนนั่น เดือนบริหารปีล่าสุด สายฟ้า คนนี้ค่อนข้างเป็นที่พูดถึงในวงกว้าง อาจจะด้วยลักษณะท่าทางที่ดูเข้าถึงง่าย รูปหล่อ พ่อรวย ยิ้มเก่ง เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมเลยทำให้ถูกพูดถึงมากพอสมควร คงคิดว่าสาเหตุหลักๆ มาจากอย่างนั้นล่ะสิ.. เปล่าหรอก สายฟ้าน่ะถ้ารู้จักจริงๆ คงต้องบอกว่าเขามัน ร้าย ตัวพ่อเลยเพราะถ้ารู้จักในสังคมวงเหล้าเขามันก็พวกเก็บแต้มดีๆ ดีเอง


เป็นอะไร? ทำไมทำหน้าบูดแบบนั้น


แบบไหน?


เนี่ย


ว่าแล้วกล้องโทรศัพท์จากเทียนก็ถูกยื่นมาจับรูปของผมที่กำลังกวาดสายตามองรอบกายไปเรื่อย ผมหันไปเบะปากใส่เขาเล็กน้อยก่อนที่เทียนจะหัวเราะแล้วชูมันให้ดู ..หน้าบึ้งอยู่จริงด้วย ไม่เห็นรู้ตัวเลย ขอร้องช่วยลบเดี๋ยวนี้


ตั้งแต่มาถึงแล้ว หิวเหรอ? ไปหาอะไรกินกันก่อนไหม?


เรายังไม่ได้หิวอ่ะ แต่.. ไม่รู้สิ


งั้น.. ให้เดาไหม?


เดาว่า?


เธอกำลังคิดเรื่องไอ้วาเหรอ?


เป็นประโยคถามกลับที่ทำให้ผมได้แต่นิ่ง.. บ้าน่า ผมไปคิดถึงเรื่องของวายุตอนไหนกัน


ไม่รู้ตัวเลยล่ะสิ เมื่อเช้าน่ะ


เมื่อเช้ามันทำไมเหรอ?


เทียนขยับเข้ามาประจันหน้ากับผมโดยใช้มือตรึงไหล่ทั้งสองข้างให้ผมมองเขา กำลังเล่นอะไรกันอยู่ ผมเอนตัวหนีแต่พอทำอย่างนั้นเทียนก็ยิ่งยื่นหน้าเข้ามาแกล้งจับผิดใกล้ๆ


มองตาก็รู้ ที่หงอยๆ อยู่แบบนี้เพราะโดนดุล่ะสิ


ใครมันจะมาดุเรา ไม่มีสักหน่อย


จริงเหรอครับคุณ.. แล้วตอนซ้อนสามมาล่ะ?ตอนซ้อนสามที่ผมถูกวายุตึงๆ ใส่น่ะเหรอ? คงจะบอกแบบนี้สินะ ผมส่ายหัวเป็นพัลวันให้กับเทียน โดยบอกทางสีหน้าว่าเขาน่ะคิดมากเกินไปแต่เทียนกลับยีหัวของผมเสียจนยุ่งแล้วหัวเราะเสียงดัง


ซึนมันทั้งคู่


นี่! -”


ผมเบี่ยงตัวหนี เราเล่นกันอยู่แบบนั้นก่อนที่สายตาของเราทั้งคู่จะถูกดึงกลับไปยังวายุที่เดินออกมาพอดี


อ อ้าว เสร็จแล้วเหรอ?


อืม ขัดจังหวะป้ะ?


“…”


เหมือนกับมีรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาทำให้ผมกับเทียนแยกออกจากกันอย่างอัตโนมัติ วายุไม่ได้ชักสีหน้าอะไรชัดเจน หากแต่ความรู้สึกของผมมันกลับบอกตัวเองว่าควรถอยห่างออกมาจะดีที่สุด พูดออกมาได้หน้าตาย ไม่พอใจก็บอกว่าไม่พอใจดิวะ ทำไมต้องมาแสร้งทำหน้ากวนประสาทด้วย!


จริงๆ ก็ขัดว่ะ แต่กูมีเวลาอีกเยอะไม่เป็นไร


ขวับ!


ผมหันไปมองเทียนที่กวนประสาทวายุจนตาแทบถลน ไม่นัดกันเลย! แล้วนี่มือน่ะมือ! ไม่ต้องโอบโชว์ก็ได้ ผมรู้ว่าเทียนน่ะคงไม่ได้คิดอะไรหรอก คงจะแกล้งแหย่วายุเล่นๆ แล้วมันก็ได้ผลเมื่อวายุที่ยิ้มกวนตอนแรกหน้าตึงสนิท ขอร้อง.. ใครก็ได้ คือผมก็ไม่ได้หน้าตาดีแบบนางวันทองอะไรอย่างนั้นไง ไม่ต้องมาแย่งกัน!



#ฟิคเดือนกระดาษ



ถึงจะบอกว่าถ่ายชุดรอบเช้าเสร็จแล้วก็ใช่ว่าจะกลับได้เลย วายุมีนัดกินข้าวกับพี่ๆน้องๆคณะของเขาในตอนเที่ยง ซึ่งตอนแรกผมที่ถูกลากตัวมาคิดว่าจะแกล้งทำเนียนหนีกลับก่อนแต่โชคร้ายที่ดันถูกทั้งเทียนและวายุดักตัวเอาไว้ทัน แน่ล่ะ ใครมันอยากจะอยู่ด้วยในเวลาแบบนี้ ที่สำคัญผมเป็นคนนอกนะ!


หน้าตาไม่คุ้นเลย นั่นใครน่ะ


เสียงของรุ่นพี่ปีสามสถาปัตย์คนหนึ่งบนโต๊ะเอ่ยเบาๆพลางสะกิดเข้าที่แขนของเทียน ผมที่นั่งตัวลีบอยู่ข้างๆก็ได้แต่เลิกลัก จะว่ายังไงดี ทุกสายตาจับจ้องมาทางผมราวกับตั้งคำถาม เผลอไปคว้าเด็กที่ไหนมาด้วยเหมือนเขาจะว่าแบบนั้น


อ่อ นี่มีนครับ-


อยู่ม. อะไรแล้วล่ะเรายังไม่ทันที่เทียนจะได้พูดจบเจ้าของประโยคคนเดิมก็เอ่ยขัดขึ้นอีกครั้ง ผมลอบมองใบหน้าของรุ่นพี่ที่ถาม อืม.. จะว่าไปแต่ละคนก็ดูแก่เกินอายุไปเยอะเลย


อยู่มอนี่ครับ ปีสอง วิศวะ


ห้ะ? จริงดิ


ครับ


วิศวะมีคนแบบนี้ด้วยเหรอวะ เคยมีคนบอกมั้ยว่าน้องแบบ..น่ารักว่ะ มีคนจีบหรือยัง


นี่ก็ตรงเกิน เด็กสถาปัตย์นี่ตรงกันแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่า? ผมได้แต่แสร้งหัวเราะแหะๆ แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มฉับมองโดนสายตาดุๆ ของวายุตวัดมอง


เป็นเจ้าของเหรอ ดุเก่งจัง


ส่วนพี่คนนั้นก็มองหน้าผมเหมือนกับเป็นเรื่องเหลือเชื่อมากๆ ต่างจากเทียนที่ได้แต่ส่งยิ้มแปลกๆ และวายุที่หันหน้าเมินไม่ได้สนใจอะไร ผมกลายเป็นท็อปปิคของโต๊ะในตอนนั้น กลายเป็นน้องเล็กของงานที่ทุกคนต่างให้ความเอ็นดูต่างจากน้องเล็กตัวจริงอย่างวายุที่หน้าหงิกใส่ตลอดเวลาจนผมที่นั่งอยู่ตรงกลางต้องนั่งห่อไหล่ค่อยๆทำตัวลีบลง


เออว่าจะถาม สรุปเรื่องที่มีคนปล่อยข่าวมึงกับไอ้เทียนนี่เรื่องจริงดิ หมายถึงพวกมึงสองคนแบบ..


ก็บ้าแล้วป้ะพี่ ผมเพื่อนกัน แมนๆเลย


เทียนว่า.. แต่วายุไม่ได้มีทีท่าปฏิเสธ เป็นอะไรของเขา ถ้าให้เดาคงงอนพวกพี่ๆที่สนใจผมมากกว่าตัวเองอย่างนั้นสิ ช่วยไม่ได้นี่นา..


ก็ไม่แปลกป้ะวะ พวกมึงเล่นตัวติดกันเป็นตังเมขนาดนั้น คนจะคิดก็ไม่แปลก กูยังเคยคิดเลย


แปลกดิพี่!”


แปลกตรงไหนวะ ใครเขาก็คิดกันทั้งนั้นแหละ หน้าตาอย่างพวกมึงอยู่ด้วยกัน แถมยังไม่มีข่าวกิ๊กกั๊กกับใคร ถ้ามึงแม่งไม่แดกกันกูก็นึกว่าพวกมึงบวชเป็นพระปลอมตัวมาแล้ว ถามจริง..ไม่คิดจะมีใครหน่อยเหรอวะ?


“…”


บรรยากาศบนโต๊ะเงียบกริบ พูดก็พูดเถอะ..ผมรู้สึกว่าสัญญาณเตือนในการเอาตัวรอดมันเริ่มจะทำงานหน่อยๆ ผมกวาดตามองซ้ายขวาเพื่อหาทางเอาตัวรอดจากตรงนั้น เพราะดูก็รู้..ไม่ใครสักคน หนึ่งในสองคนนี้ที่นั่งประกบข้างอยู่ต้องโยงเข้าเรื่องของผมแน่นอน ซึ่งนับว่าโชคเข้าข้างที่ตอนนั้นเป็นจังหวะเดียวกันกับที่พนักงานยกอาหารมาเสิร์ฟพอดี


ขอตัวเข้าห้องน้ำนะครับ


ผมผุดลุกออกมาข้างนอกอย่างรวดเร็ว แหงล่ะ ต้องหนีก่อนระเบิดจะลง ผมเดินเลี่ยงออกมาห้องน้ำ จัดการล้างหน้าล้างตาของตัวเองแล้วรอกะจังหวะที่จะเดินออกไปข้างนอก แต่ทว่าเสียงประตูที่เปิดเข้ามาแบบกระชั้นชิดทำให้ผมที่กำลังพิจารณาภาพตัวเองในกระจกต้องสะดุ้งแล้วหันไปมองคนที่พึ่งเดินเข้ามาด้วยความตกใจ


วายุ?


สีหน้าดูผิดหวังที่เป็นกู


เขาว่า สองขายาวเดินเข้ามาหยุดหน้ากระจกแล้วก้มล้างมือนิ่งๆ


ก็จริง


“…” เพราะความที่ดูไม่ค่อยลงลอยกันอยู่แล้วทำให้ผมพูดประชดเขาออกไปแบบนั้นโดยไม่ทันคิด วายุชะงักนิ่ง เขาแค่นหัวเราะก่อนที่แขนแกร่งจะดึงข้อมือของผมให้ปลิวเข้าไปหาจากนั้นก็กดไหล่ทั้งสองข้างตรึงกับกำแพง


เดี๋ยวนี้หัดแรดจังวะ


แรดอะไรวะ! ยังไม่ได้ทำอะไรเลย!”


เจ็บ.. คือความรู้สึกแรกที่เข้ามาในหัว เป็นบ้าอะไรของเขาวะ! ผมอยากจะต่อยเขาให้ล้มลงไปกับพื้นแต่สถานะของตัวเองที่เป็นรองอยู่ตอนนั้นเลยทำให้ได้แค่คิด แค่คิดเท่านั่นแหละ เพราะระหว่างที่คิดทว่าอยู่ๆ.. วายุมันก็จูบลงมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัวเลย


ไอ้บ้าเอ้ย! อยู่ๆอยากจูบก็จูบแบบนี้ได้เลยหรือไง!



หยุดทำหน้ายั่วกูแบบนั้นก่อนที่กูจะไม่ไหว.. ถ้าความอดทนกูหมดลงเมื่อไหร่กูจะไม่ยกมึงให้ใครจริงๆแล้วนะมีน



WAYU PART

พูดอะไรของกูไปวะมือหนายกขึ้นขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด ผมเดินออกมาสงบสติอารมณ์ของตัวเองอยู่นอกด้านโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปยังอีกคนบนโต๊ะที่พึ่งเดินแยกออกมาจากห้องน้ำผ่านกระจก ฝ่ายนั้นก็เหมือนกัน.. ผมมองมีนที่นั่งตัวสั่นงกหลังจากที่หันมาสบตาเข้ากับผมที่ยืนอยู่ข้างนอกเพียงลำพัง ข้างๆ เป็นไอ้เทียนที่คอยบริการตักอาหารนู้นนี่นั่นให้ ส่วนผมก็ได้แต่แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะอัดบุหรี่ในมือเข้าปอด แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง


บางทีผมก็คิดว่าตัวเองควรจะใจเย็นมากกว่านี้


หนีออกมายืนข้างนอนแบบนี้ไม่ดีเลยนะ


ทว่าเสียงของใครสักคนที่เอ่ยทักขึ้นก็ทำให้ผมต้องเบนสายตาหันกลับมามองอีกครั้ง เป็น เอย ที่เดินเข้ามาทัก ไม่แปลกใจเท่าไหร่ เธอเป็นดาวคณะสถาปัตย์คู่กับผม หน้าสวย หุ่นดี ที่สำคัญ..คัพซีเสียด้วย ถ้าเป็นแต่ก่อนผมคงต้องบอกว่าเธอน่ะตรงสเปคผมสุดๆ แต่ก็อย่างว่านั่นมันก็แค่แต่ก่อน เพราะถ้าให้พูดตรงๆ เลยคือตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะคิดเรื่องอย่างนั้นเท่าไหร่นักหรอก


แล้วออกมาทำไม


พี่บาสให้มาตาม


อ่อเหรอผมแค่พูดไปแบบนั้น ไม่ได้สนใจเธอไปมากกว่าเศษจากปลายมวนบุหรี่ที่ถูกสลัดตกลงพื้นหากแต่เธอกลับไม่ยอมละความพยายามที่จะยอมแพ้ เอยขยับตัวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าผม เธอคว้าบุหรี่ในมือโยนลงพื้นแล้วใช้ปลายเท้าเหยียบมัน


เธอนี่นะจะทำหน้าหงุดหงิดอะไรนักหนา เห็นตั้งแต่เช้าแล้ว ยิ้มบ้างไม่ได้หรือไง?ว่าแล้วปลายนิ้วเรียวก็จิ้มเข้าที่ระหว่างคิ้วของผม เธอบิดยิ้มจากนั้นก็เขย่งตัวเพื่อที่จะให้ใบหน้าของเราอยู่ในระดับเดียวกัน


เธอนี่มัน..


ฉันมันทำไมเหรอ?


เข้าไปข้างในเถอะ


หึ รีบตามมาละ


ใช่เล่นเลย ผมมองตามแผ่นหลังของเธอที่เดินกลับเข้าไปในร้าน เอยหันมายิ้มให้ รอยยิ้มของเธอคล้ายกับเชิญชวนให้ผมเดินตามเธอเข้าไปในร้าน ผมเองก็ไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ..แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ภาพของใครอีกคนที่กำลังมองตีหน้างอมองมาทางเรานั้นดูเหมือนจะมีอิทธิพลกับตัวผมมากกว่ารอยยิ้มเคลือบลิปสติกสีแดงนั้นของเอยเสียอีก


แม่งเพราะอย่างนี้ไง.. ถึงไปไหนไม่เคยรอดสักทีเลยเรา


MEAN PART


ตัวเลขสีแดงที่ปรากฏตรงหน้าลิฟต์ดูเป็นสิ่งเดียวที่มีการไหวในตอนนี้ ผมมองภาพสะท้อนของตัวเองกับวายุในกระจก ไม่มีใครพูดอะไรออกมานอกจากความอึดอัดที่เราแผ่ใส่กัน ต่างคนก็ต่างเงียบ ซวยเป็นบ้า


ประตูลิฟต์ถูกเปิดออกหลังจากที่เรายืนรอมาได้สักพัก ผมเดินตรงดิ่งเข้าไปยังด้านในสุดโดยมีวายุที่เดินตามมา.. ทว่าก่อนที่ประตูจะปิดลง เสียงโหวกเหวกโวยวายพร้อมกับกลุ่มนักศึกษาที่พากันออเข้ามาในลิฟต์ตัวเดียวกันทำให้ร่างของผมต้องปลิวไปติดแหง็กอยู่กับวายุอย่างเลี่ยงไม่ได้ ..นั่นเป็นความซวยขั้นที่สองที่ผมได้รับมัน


เดี๋ยวก่อน


มือที่กำลังล้วงหากุญแจห้องในกระเป๋าหยุดชะงัก ผมพยายามกอบโกยความกล้าแล้วหันกลับไปมองวายุที่ยืนอยู่ทางด้านหลังไม่ยอมเข้าห้องของตัวเอง ในเวลาแบบนี้ทำไมรอบข้างมันถึงดูเงียบได้ขนาดนี้กันนะ


จริงๆ แล้ว เรื่องเมื่อตอนกลางวัน.. กูขอโทษ


“…”


ขอโทษ? นับเป็นคำขอโทษแรกที่ออกจากปากของวายุได้เลยมั้ง ผมพยายามจะไม่คิดอะไรกับจูบของเขา มากสุดก็คงคิดซะว่าหมาเลียปาก แต่วายุกลับไม่คิดแบบนั้น เขาสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น มากจนผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่รินรดอยู่บริเวณหน้าผากของตัวเอง


กูไม่ได้ตั้งใจทำให้มึงรู้สึกไม่ดี แต่ยอมรับว่าตอนนั้นที่จูบมึง..กูตั้งใจ


ลืมมันไปเหอะ


อาจจะฟังดูใจร้ายไปหน่อยแต่ผมเองก็คิดมาแล้วเหมือนกัน ผมทำเมินคำพูดของงวายุแล้วหันกลับไปเสียบลูกกุญแจปลดล็อคประตูห้อง ทว่ายังไม่ทันที่จะได้เปิดประตูเข้าไป แขนแกร่งของคนด้านหลังก็คว้าเข้าที่ข้อมือดึงให้ผมหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง


มึงไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเหรอะวะ?


แล้วต้องรู้สึกแบบไหน?


มึงโกรธ?


เปล่า..ไม่ได้โกรธ ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงไม่รู้สึกโกรธวายุแบบนั้น หรือจริงๆ แล้วอาจจะเป็นเพราะว่าผมรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเกิดขึ้นก็ได้ ไม่รู้สิ สมองของผมมันเหมือนกับโดนชัตดาวน์ไปชั่วขณะ ยิ่งตอนที่อยู่ตรงหน้าวายุแบบระยะประชิดแบบนี้ด้วยแล้ว ผมก็แค่..รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองอย่างเคย ในหัวมันคือมีอยู่แค่นั้นจริงๆ


ไม่ได้โกรธแต่หน้าหงิกขนาดนั้น?


ก็โดนหมาเลียปากอ่ะ จะให้ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเหรอ?


เดี๋ยวนี้หัดต่อปากต่อคำเก่ง


จริงๆก็เก่งมาตั้งนานแล้ว


ผมแลบลิ้นใส่วายุ กะแล้วแหละว่าจะใช้โอกาสนี้วิ่งหนีเข้าห้อง แต่แล้วเวรกรรมกลับตามสนองไวยิ่งกว่าเน็ตสี่จี เมื่อหัวผมดันโขลกเข้ากับประตูเต็มแรงในจังหวะที่หันกลับไปคว้าลูกบิดผิดท่าจนหงายหลังลงไปนั่งจุ้มปุ๊กกับพื้น


โครม!


เหมือนกับมีดาวหลายสิบดวงลอยบนหัว ผมกุมหน้าผากที่ขึ้นลูกกลมๆ ด้วยความรู้สึกเจ็บ มันเจ็บมากจริงๆ ก่อนที่จะโดนคนตัวสูงอุ้มจนตัวลอยเหนือจากพื้น


เฮ้ย!”


คงต้องโดนเลีย(ปาก)อีกรอบนึงให้หายปากเก่งซะแล้วล่ะมั้ง!”

 



 

เป็นเพราะคำพูดกำกวมของวายุเลยทำให้ผมฟาดเข้าที่หน้าเขาไปฉาดใหญ่หนึ่งที เป็นสาเหตุที่ทำให้วันนี้วายุต้องแบกหน้าหล่อๆของเขามาเรียนในสภาพที่แก้มซ้ายเต็มไปด้วยรอยแดงจากฝ่ามือของผมทั้งๆอย่างนั้น น่าสงสาร แต่ก็ช่วยไม่ได้


ว่าแต่..ป่านนี้จะเป็นยังไงมั่งนะ?


เออกี้ เรื่องนั้นที่เราบ่นกันว่าเมื่อไหร่จะมามันเข้าแล้วว่ะ เย็นนี้ไปดูกัน


เย็นนี้เหรอ? กูไม่ว่างเลยว่ะ


เดี๋ยวนี้นัดเยอะนักเหรอ?


“…”


ยูกิไม่ตอบ ผมเห็นมันเอาแต่นั่งกดโทรศัพท์ยิกๆ ก่อนจะตัดปัญหาเสียงบ่นของปั้นด้วยการหยิบหูฟังขึ้นมายัดหูของตัวเอง ส่วนปั้น.. ก็ตลกดี ควันออกหูหน้าแดงเชียว


ทำเมินกู วันหลังก็อย่ามาชวนกูไปหาอะไรแดกนะ อ้วนคนเดียวไปเลย! อิจิ๋วเย็นนี้ไปดูหนังกัน


พออ้อนยูกิไม่ได้ เป้าหมายที่สองเลยตกมาเป็นของผม หนังที่ปั้นว่าเป็นหนังผีกึ่งฆาตกรรมอ่ะ ถ้าเป็นเรื่องอื่นยังคงพอทน ผมยิ้มแห้งแล้งทำเป็นก้มลงดูดชานมไข่มุกในมือ ไม่ได้บอกปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้ตอบรับ เห็นแบบนั้นปั้นมันก็เลยงอแงใส่แหนะ บอกว่าเพื่อนไม่รัก รู้ได้ยังไง.. อุตส่าห์ไม่มีใครพูดแล้วนะ ซวยแท้เรา


กี้มึง เดี๋ยวนี้โชว์เดี่ยวห่างเพื่อนเหรอ?


ไร้สาระว่ะ


มึงนี่เทกูหลายรอบแล้วนะช่วงนี้ ทำตัวลับลมคมในเหมือนอีจิ๋วเลย ซุกผัวอ่อ


ปั้นมันพูดไปเรื่อย แต่ประโยคของมันเข้าผมเต็มๆ ทำเอาสะดุ้งจนชาไข่มุกในมือแทบตกพื้น เพ้อเจ้อ


กูมีนัดกินข้าวกับแม่


แม่ไหนล่ะ ได้ข่าวว่าแม่มึงอยู่สุพรรณไม่ใช่เหรอ?


นี่ก็เสือกไม่หยุด เก็บของได้ละ กูหิว!!”


เป็นเจนที่พูดแทรกขึ้นขัดจังหวะ ผมเก็บของลงกระเป๋าหลังจากอาจารย์ปล่อยคลาส ว่าแต่.. คิดถึงแม่ขึ้นมาเหมือนกันแฮะ เพราะเรียนค่อนข้างหนักเลยไม่ค่อยมีเวลาได้กลับบ้าน มากสุดก็ไปเดินห้างแถวมหาลัย จำเจสิ้นดี บางทีผมคิดว่าตัวเองก็ควรจะกลับบ้านบ้างเหมือนกัน


จิ๋ว สรุปวันนี้จะไปด้วยกันมั้ย?


ไม่อ่ะ ว่าจะกลับบ้านเหมือนกัน


เอางั้นอ่อ งั้นเดี๋ยวกูถ่ายรูปอวดก็แล้วกัน บายค่ะ


ผมโบกมือให้เจน คิดว่ายังพอมีเวลาอีกหลายนาทีกว่าที่รถประจำทางรอบใหม่จะมาเลยไม่ได้รีบอะไรมาก แต่ว่าวันนี้เนี่ยนะ..ท้องฟ้าไม่ค่อยปลอดโปร่งเลย ดูครึ้มๆ เหมือนเมฆฝนจะตั้งเค้าตั้งแต่เช้ายังไงก็ไม่รู้ ผมเองก็ไม่ได้เอาร่มมาด้วย เห็นแบบนั้นก็เลยรีบยัดทุกอย่างลงกระเป๋าแล้วสับเท้าวิ่งลงไปยังชั้นล่างทันทีเผื่อว่าจะทันพวกเจนที่พึ่งเดินออกไปไม่นาน แต่ก็เปล่าประโยชน์เพราะผมมาไม่ทันเจนกลับปั้นที่พึ่งจะลงลิฟต์ไปเมื่อครู่แล้ว


ผมเดินมารอรถตู้หน้าม. หลังจากที่ชวดรถเจนไปเพราะพึ่งมานึกขึ้นได้ จริงๆถ้าติดรถเจนไปลงที่หน้าห้างแล้วต่อรถตู้ฝั่งนั้นไปจะเร็วกว่า แต่ก็ช่วยไม่ได้แฮะ.. ในเมื่อเลือกอะไรไม่ได้ผมเลยจำใจต้องมายืนรอต่อคิวเพื่อขึ้นรถเที่ยวต่อไปที่กำลังจะออกอีกประมาณสิบนาที


โอ้ย! ขอโทษครับ


เพราะด้วยความที่ฝนกำลังจะตกด้วยคนเลยเยอะเป็นพิเศษ ร่างของผมถูกชนปะทะเข้ากับผู้ชายตัวใหญ่ด้านหลังสองคนจนเซ เจ็บ.. แต่วินาทีนั้นผมเลือกที่จะลืมความเจ็บแล้วก้มหัวให้กับเขาเป็นการขอโทษ ชายสองคนนั้นเองก็ไม่ได้ว่าอะไรไปมากกว่ามองหน้ากันแล้วกระตุกยิ้ม รู้สึกไม่ดีเลย ผมหันหลังกลับมาโดยที่พยายามทำตัวให้เล็กที่สุด ก่อนจะถูกเรียกให้เดินขึ้นรถตู้พร้อมกับผู้ชายสองคนนั้นที่เดินตามเข้ามาทิ้งตัวนั่งข้างๆ


หลังจากที่รถเคลื่อนตัวออกไปได้ประมาณสิบกว่านาที เสียงพูดคุยรวมทั้งสายตาสองชายร่างใหญ่ทำให้ผมที่นั่งอยู่ในสุดของเบาะเริ่มประหม่า เขาเอาแต่มองผมแล้วหันไปพูดคุยกันอย่างโจ่งแจ้ง มีหลายครั้งที่พวกนั้นเหมือนกับตั้งใจเอนตัวมาโดนผมในช่วงที่รถชะลอตัวหรือเบรคกะทันหัน ยังไม่รวมถึงมือที่ปัดป่ายลงบนหน้าขาของผมราวกับจงใจนั่นอีก


ทุกอย่าง..มันดูตั้งใจเกินไปแล้ว ผมกอดกระเป๋าของตัวเองแนบตัวแน่น พยายามเบียดตัวเองเข้ากับกระจกรถแต่ทว่าท่าทางตื่นกลัวของผมกลับทำให้พวกมันยิ่งชอบใจเข้าไปใหญ่ ผมตะโกนบอกคนขับให้หยุดรถเพื่อที่จะได้ลงกลางทาง แต่นั่นมันกลับยิ่งเป็นการตอกย้ำการตัดสินใจว่าผมคิดผิด..


ผมไม่ควรพาตัวเองมาเสี่ยงบนถนนเส้นเปลี่ยวท่ามกลางสายฝนแบบนี้ ไม่ควรเลยสักนิด ..จะทำยังไงดี


เดี๋ยวดิน้อง


หมับ!


จะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ!”


น้องลืมของไว้บนรถอ่ะ คุยกันก่อนดิ


โกหก.. ข้อมือของผมถูกกระชากจากด้านหลังจนโทรศัพท์มือถือในมือล่วงตกลงสู่พื้น ไม่ทัน.. สายโทรออกถูกตัดไปพร้อมกับหน้าจอที่แตกร้าว ร่างของผมถูกดึงให้ปลิวเข้าไปปะทะกับชายตัวใหญ่สองคนเพียงง่ายดายพร้อมกับปลายมีดสีเงินที่จอเข้าที่ลำคอราวกับมัจจุราชที่รอตัดสินลมหายใจ


ไม่ยุติธรรมเลย..ผมยังไม่ได้กลับไปหาแม่เลยนะ..


โทรหาใครอยู่เหรอคะคนสวย มึงนี่แม่ง น่ารักว่ะ ตอนแรกกูกะว่าจะแค่ปล้นเฉยๆนะ แต่ว่าตอนนี้..


บ บอกให้ปล่อยไง!”


ใครจะโง่ปล่อยวะ เอาเงินของมึงมาแล้วก็อยู่นิ่งๆ!”


อยากได้อะไรก็เอาไปให้หมดเลย แต่ปล่อยเราไปเถอะนะ


ผมยกมือไหว้พวกมันเพื่อร้องขอชีวิตที่นาสมเพชของตัวเอง หากแต่กลับได้เพียงรอยยิ้มเลือดเย็นกลับมา คนเราต้องเลวขนาดไหนถึงมาทำร้ายคนที่ไม่รู้จักได้เท่านี้กัน


ปล่อยสิ กูปล่อยแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้สิ เรายังไม่ได้สนุกกันเลยน้า


ไม่เอา ใครก็ได้ช่วยด้วย!”


อยู่เฉยๆ! กูบอกว่าอย่าดิ้น!


เพี๊ยะ!


แรงฟาดจากฝ่ามือทำให้ร่างของผมที่ถูกล้อมเอาไว้ล้มลงไปนั่งกับพื้น ผมรีบถดกายหนีเพราะความกลัวแต่ก็เปล่าประโยชน์เมื่อถูกชายตัวใหญ่อีกคนกระชากแขนให้ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับพวกมันอีกครั้ง ใครก็ได้..ช่วยที


เบาๆ หน่อยดิวะ ของดีแบบนี้แม่งหายากนะโว้ย!”


ก็มันดิ้นนี่หว่า! มึงลากมันไปมุมตึกตรงนู้นดิ้


ไม่เอา ฮื่อ ม ไม่ไป!!”


กูไม่ได้ถามความเห็นมึง อีคนสวย! เก็บเสียงของมึงไว้ร้องตอนกูเอาดีกว่า


ไอ้เล- อื้อ!”


ผมร้องตะโกนแข่งกับเสียงฝนที่ตกลงมา หวังว่าจะมีใครสักคนได้ยินเสียงร้องของผมบ้าง แต่ก็ไม่มีเลย.. ไม่มีใครสักคนในตอนนี้ ทุกอย่างมันดูเป็นใจให้กับไอ้พวกเลวนี่ไปหมด เจ็บ.. น้ำตาที่กักเก็บเอาไว้ไหลออกมารวมกับหยดเลือดจากแผลบนร่างกาย ผมถูกกระชากไปตรงมุมมืด โดนพวกมันมัดด้วยเชือกที่เตรียมเอาไว้จากนั้นก็โดนยัดเยียดสัมผัสหยาบโลนน่าขยะแขยงของพวกมันให้ สกปรก..น่าอาเจียนสิ้นดี

 

#ฟิคเดือนกระดาษ


แปลก..เสียงทุ้มเอ่ยกับตัวเองเบาๆหลังจากที่เขากดรับสายจากมีนพร้อมกับสัญญาณที่ถูกตัดไป เทียนกดโทรเบอร์เดิมออกซ้ำๆ หากแต่คราวนี้กลับไม่มีแม้แต่สัญญาณใดๆ ตอบรับ


มีอะไรหรือเปล่า?


ไม่รู้สิ เมื่อกี้มีนโทรมา พอเราโทรกลับก็ปิดเครื่อง


ปกติมีนไม่เคยปิดเครื่องนี่..”


นั่นสิ มีใครอยู่กับมีนหรือเปล่า พอจะติดต่อใครได้บ้างไหม?


คนตัวเล็กที่นั่งฝั่งตรงข้ามเริ่มขมวดคิ้ว เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันดูผิดวิสัยของอีกคนไปเสียหมด มือเรียวล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครบางคนในรายชื่อที่เคยบันทึกเอาไว้ ทันทีที่ปลายสายกดรับ เขาไม่รอช้ารีบถามคำถามที่ข้องใจออกไปทันทีแต่แล้วสิ่งที่ได้ฟังก็ทำให้เจ้าของโทรศัพท์ต้องยิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม


มีนน่ะเหรอ?.. ยังไม่ไม่เห็นถึงบ้านเลยลูก






 

 

มาที่โรงพักหน่อย ด่วน

เทียนได้แชร์โลเคชั่น

เสียงข้อความเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือสั่นเตือนติดต่อกันถึงสองครั้งเรียกสายตาของชายหนุ่มที่พึ่งอาบน้ำเสร็จหลังจากขับรถฝ่าฝนกลับมายังห้องพักของตัวเองให้เดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาดู ปลายนิ้วเรียวเลื่อนกดหน้าจอทัชสกรีนอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก หากแต่ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เจ้าของโทรศัพท์อย่างวายุที่กำลังเช็ดผมอยู่ถึงกับขมวดคิ้ว


เกิดอะไรขึ้น?

 





เป็นเวลาเกือบสามทุ่มกว่าที่สายฝนยังคงโหมกระหน่ำลงสู่พื้นดินโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เช่นเดียวกันกับทุกคนในห้องที่นั่งมองหน้ากันโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาเกือบจะชั่วโมงแล้ว ในเวลาแบบนี้ทุกคนดูล้วนต่างรู้สึกแย่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ส่วนคนที่แย่สุด..ก็คงเป็นเจ้าของเหตุการณ์ที่ร้องไห้ตัวสั่นจนหลับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนนั่นแหละ


ผมมองสภาพร่างกายที่เต็มไปด้วยแผลฟกซ้ำของมีน ค่อยๆแตะมันเบาๆ ราวกับกลัวว่าอีกคนจะเจ็บจนสะดุ้งตื่น แม่ง.. โกรธว่ะ โกรธจนอยากจะเข้าไปซัดหน้าไอ้พวกเหี้ยที่แม่งทำเรื่องเลวๆ แบบนี้สักที แต่ก็ทำได้แค่คิดเพราะตำรวจบอกว่าพวกมันดันไหวตัวทันตอนพลเมืองดีเข้าไปช่วยเลยชิ่งหนีไปก่อน เหอะ นรกส่งมาเกิดชัดๆ


มึงพาพวกพี่เขากลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฝั่งนี้กูดูแลพี่มีนเอง

  

ผมพูดกับเทียนที่นั่งอยู่บนโซฟาปลายเตียงในขณะที่สายตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างกายบอบช้ำไม่ไปไหน ตอนแรกพี่ปั้น พี่ยูกิ แล้วก็พี่เจน ทุกคนต่างก็ดึงดันว่ายังไงก็จะอยู่ด้วย ก็แน่ๆล่ะ.. เพื่อนเขาทั้งคนนี่ แต่สุดท้ายเทียนมันก็ใช้เหตุผลเข้าพูดคุยจนทุกคนยอมกลับไปแต่โดยดีเพราะต่างคนก็รู้สึกเหนื่อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพอๆกัน


ฝากดูแลพี่มีนด้วยนะมึง ถ้าเขาตื่นให้โทรบอกกูด้วย


อืม


เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะมาหาแต่เช้า


เสียงประตูถูกปิดลงพร้อมกับความเงียบที่เกิดขึ้นภายในห้อง ผมนั่งมองคนหลับอยู่สักพักก่อนจะลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในครัว มองหาอ่างน้ำใบเล็กๆ รองน้ำแล้วเดินกลับที่ข้างเตียงอีกครั้ง จากนั้นก็นำผ้าขนหนูที่หยิบติดมือมาชุบน้ำอุ่นบิดพอหมาดแล้วค่อยๆ บรรจงเช็ดไปยังรอยเปรอะเปื้อนบนผิวขาวซีดของคนหลับอย่างแผ่วเบา


ฮื่อ อ อย่า


ตอนแรกมีนดูเหมือนจะผวาอยู่นิดๆ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้เขาตื่น แต่ดูเหมือนเหตุการณ์ร้ายๆมันยังคงตามไปหลอกหลอนเขาในความฝัน ถ้าเป็นผม..ผมก็คงจะซัดหน้าพวกมันให้หงายไปข้างแต่นี่มันเป็นมีนไง มีนที่ตัวเท่าหมากระเป๋า ลำพังแค่เดินเตาะแตะตามชาวบ้านเขายังเดินไม่ทันทันเลย แล้วผู้ชายตัวใหญ่สองคนขนาดนั้นจะไปสู้มันไหวได้ยังไง? ผมไล่สายตามองร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยช้ำจากการถูกทำร้ายพลางข่มอารมณ์หงุดหงิดของตัวเอง


 เหี้ยดี ต้องเลวเบอร์ไหนถึงทำร้ายคนที่ไม่มีทางสู้ได้ถึงขนาดนี้วะ


ไม่เอา ฮื่อ ช่วยด้วย


แขนเล็กคว้าไปมาบนอากาศ ผมกอดปลอบมีนที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาร้องจนตัวโยน เสื้อยืดสีดำเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของคนตัวเล็กในแต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่เคยคิดที่จะรังเกียจใดๆ ถ้าเป็นแต่ก่อนป่านนี้ผมกับเขาคงลุกขึ้นมาตีกันแล้ว แต่ดูสภาพตอนนี้สิ

..เปราะบางเป็นบ้าเลย..


ไม่เป็นไรแล้ว ไม่มีใครทำอะไรแล้วนะ อย่าร้อง


ฮึก ช ช่วยด้วยวายุช่วยเราด้วย พวกมัน ฮื่อ


อย่าไปนึกถึงมันนะ เราอยู่ตรงนี้แล้ว ตอนนี้เราอยู่กับมีนไง


ต แต่พวกมัน!” มีนร้องไห้โวยวายเสียงดังพลางกวาดสายตามองรอบๆห้อง เขาดูหวาดกลัวไปกับสิ่งต่างๆรอบกายไปหมดไม่ว่าจะเป็นเสียงคนเดินที่ดังมาจากหน้าห้องหรือแม้กระทั่งเสียงฝนที่กำลังตกอยู่ข้างนอก นับตั้งแต่รู้จักกับพี่มีนมา สำหรับผม..เขาบริสุทธิ์เกินกว่าที่จะต้องมารับรู้เรื่องเหี้ยๆพวกนี้ด้วย ไม่แม้แต่สมควรที่จะได้รับผลจากการกระทำร้ายๆของใครเลยสักนิด


แล้วดูสิ่งที่พวกมันทำกับคนบริสุทธิ์คนๆ นึงสิ..


ไม่มีพวกมันแล้ว ไม่มีใครทำอะไรเธอได้แล้วนะ เราสัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาแตะต้องเธอได้อีกเด็ดขาด ไม่ร้องนะครับ


ว่าแล้วยื่นมือไปเกลี่ยแพรขนตาหนาที่ชื้นไปด้วยหยดน้ำอย่างเบามือก่อนที่คนตัวเล็กจะโถมเข้ากอดผมแน่น มีนในเวลานี้ดูเหมือนแก้วใบเล็กๆที่พร้อมจะแตกหักอยู่ทุกเมื่อ ทุกๆสิ่งทุกๆอย่างบนตัวเขามันดูบอบบางไปเสียหมด ดูน่าทะนุถนอมเสียจนผมไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องผิวขาวๆ ที่เปื้อนรอยแผลพวกนั้นแรงๆเลย..ให้ตายสิ


พ พวกมันจะไม่มาแล้วใช่มั้ย ฮื่อ


ไม่มาแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ ..คืนนี้เราจะนอนเฝ้ามีนเอง จะล็อคประตูให้แน่นๆเลย


แล้วถ้ามันกลับมาล่ะ ถ้ามันกลับมา เรากลัววายุ มันน่ากลัวเรานอนไม่ได้ ฮึก


งั้นให้เรากอดมีนอยู่แบบนี้ดีไหม? ถ้าพวกมันมาทำอะไรมีนอีกมันต้องผ่านเราไปก่อน โอเคมั้ยครับ


จะไม่ไปไหนจริงๆนะ อย่าทิ้งเราไว้คนเดียวนะ เราไม่อยากอยู่คนเดียว


ไม่ไปไหนครับ สัญญา


ฮื่อ


นอนนะ ไม่ร้อง..เราอยู่ตรงนี้


อ อือ


กว่าที่อีกฝ่ายจะยอมสงบลงได้ก็เล่นเอาเกือบแย่ ผมโยกตัวเบาๆเพื่อกล่อมเด็กน้อยในอ้อมกอดให้หลับตาลงอีกครั้ง มันเป็นเรื่องยากที่จะบอกให้เขาข่มตาหลับท่ามกลางฝันร้ายไปให้ได้.. ซึ่งในเวลาแบบนี้สิ่งเดียวที่ผมทำได้ดีที่สุดก็คงเป็นเพียงกอดเขาเอาไว้จนกว่าคืนเลวร้ายนี้จะผ่านพ้นไป..ทำได้แค่เท่านั้นเอง


ฝันดีนะครับ พี่มีน

 

WAYU END PART

 

 

 

 

 


#ฟิคเดือนกระดาษ

ปล. นี่ไม่ใช่ฟิคตลก 


ฝากขายของ เล่ห์ตะวันเปิดรีปริ้นแล้วนะเจ้าคะ 

รายละเอียด วันนี้ - วันที่ 31 มกราคม 2562

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1802226&chapter=23


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 670 ครั้ง

1,008 ความคิดเห็น

  1. #931 Bunny_JK1997 (@mic_cherz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:16
    ขอวายุเวอร์ชั่นอบอุ่นนานๆได้มั้ย หรือตลอดไปเลยก็ได้ อุแงง
    #931
    0
  2. #870 ` อิมเวิร์ด ♡ (@minvga03) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 03:46
    คุณคะ วายุในมุมแบบนี้คืออบอุ่นมาก ยอมแล้วววว
    #870
    0
  3. #853 jaeminnoona (@leedongdang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:38
    สงสารมีน ฮือ
    #853
    0
  4. #736 Snoop (@snoopyyahey) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:22
    แง สงสารมีน
    #736
    0
  5. #728 Yadapat_JKJM (@Yadapat_JKJM) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:28
    มาไม่ทันอีกแล้ว รีปริ้นเล่ห์ตะวัน ฮืออออออออ
    #728
    0
  6. #592 pipepais (@pattarapornjara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 20:37
    ขอนอกดราม่าแปป คือนึกภาพ เทียน วายุ โซนซ้อนสามกัน ตอนจะไปร้านเหล้าละตลกอ่ะ ขายาวๆ แต่งตัวดีๆ แต่รถไม่ผ่าน เกาะไหล่กันซ้อนสามโอ้ยตลก 55555555555555555555
    #592
    0
  7. #529 JaneDrp (@pinchcheeks) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 22:30
    สงสารน้องงงงง ทำไมคนอย่างหนูต้องมาเจอเรื่องราวเลวร้ายแบบนี้ด้วย ฮื่อออออออออ วายุดูแลมีนด้วยนะ 😭😭😭😭
    #529
    0
  8. #528 Da_BTS2001 (@Da_BTS2001) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 11:35
    สงสารมีนจัง วายุดูแลมีนดีๆนะ ฝากแล้วนะ
    #528
    0
  9. #527 Wnats (@JennieJk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 10:58
    สงสารน้องมีนแงงงงงงงงง ลูกแม่ วายุดูแลมีนดีๆ เลยนะ
    #527
    0
  10. #526 mina97 (@Babysvt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 10:04
    โอ้ยสงสารมีนไม่ไหวแล้ว จะร้องไห้แงทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้แง วายุดูแลมีนดีๆนะ😭😭😭😭
    #526
    0
  11. #525 JumpingRABBIT (@jincoolnet) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 03:47

    น่าสงสารมีน ตัวแค่นั้นต้องมาเจออะไรแบบนี้ แล้วไม่มีใครมาช่วยเลย โชคดีที่มีคนผ่านไปเจอ

    ลองคิดว่าถ้าไม่มีใครผ่านไปสิ แถวนั้นมันเปลี่ยวด้วย แต่โทษใครไม่ได้ นี่ยังคิดอยู่เลยว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นใครจะช่วยได้ เพราะไม่มีใครรู้เรื่องเลย

    ต่อไปนี้วายุอย่าปล่อยมีนอยู่คนเดียวอีกนะ ถ้าดูแลไม่ดีจะโกรธ!

    #525
    0
  12. #524 ppangga (@gift84279) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 02:48
    สงสารนุมีน แต่วายุคือละมุนละไมมากอะกริ้ดดมีคเรียกเธอด้วยฮื่อเขินแทนมีน-//-
    #524
    0
  13. #522 scnn (@scnn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:16
    ตาหนูของพี่หนูต้องเข้มแข็งนะครับ
    #522
    0
  14. #521 Myname_Way21012 (@Myname_Way21012) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 21:48
    TvT พี่มีนต้องกลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิมให้ได้นะ มีวายุข้างๆไม่ต้องกลัวอะไรหรอกนะ ฮื้ออTT
    #521
    0
  15. #520 s214 (@saowaluk214) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 21:41
    ฮื่อออ พี่มีนน่าสงสารมากๆเลย
    #520
    0
  16. #519 DetectiveB (@DetectiveB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 20:40
    มีนน่ารักมากอ่ะ วายุห้ามแกล้งมีนแล้วนะ!
    #519
    0
  17. #518 Eileen chan (@0855211738) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 18:15
    ใครมันมาทำลูกเรา!!! วายุดูแลพี่มีนด้วยนะลูกกก
    #518
    0
  18. #517 _biskit_2 (@_biskit_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 16:59
    โชคดีแล้วยัยมีน รอนะคะ
    #517
    0
  19. #516 phapha087bw (@phapha087bw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 11:33
    รอนะคะไรท์ เปนกำลังใจให้เสมอค่ะ คือว่าช่วยมีนทันใช่ไหมอ่ะ ดูแลมีนต่อด้วยนะ
    #516
    0
  20. #515 kamonsiri241258 (@kamonsiri241258) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 10:24
    ฝากดูเเลพี่มีนด้วยน้า ฮืออออ
    #515
    0
  21. #514 peng__pscpbr (@peng__pscpbr) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 08:00
    ฮุก เจ็บกระดองใจ
    #514
    0
  22. #513 JANIS_JK (@JANIS_JK) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 07:32
    พูดแบบนี้ชั้นยกลูกชั้นให้เลยย
    #513
    0
  23. #512 Pangna Thepklam (@sweeteyes77) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 07:12
    วาโคตรอบอุ่นเลยยย ดูแลมีนดีๆนะ
    #512
    0
  24. #511 Uraiwan96 (@Uraiwan96) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 07:11
    วายุอบอุ่นเหมือนกันนะเนี่ย อย่าทิ้งพี่มีนนะ
    #511
    0
  25. #510 GIFT2003 (@GIFT2003) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 06:05
    น้องงง
    วายุเกือบดีเเล้ว เเต่ตัวเท่าหมากระเป๋านี่เราแบบหลุด พี่วาช่างเปรียบเทียบ
    #510
    0