PRE-ORDER เดือนกระดาษ┃KOOKMIN

ตอนที่ 8 : เดือนแปด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 586 ครั้ง
    19 ม.ค. 62


ภายในความฝันที่มืดสนิทตอนนั้นที่ผมกำลังวิ่งไปตามเส้นทางอุโมงค์ที่ทอดยาวหากแต่ไร้ซึ่งทางออกราวกับหนูติดจั่น ใครก็ได้ช่วยด้วย.. ผมร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจนรู้สึกเหมือนเส้นเสียงในลำคอจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่กลับได้เพียงแค่เสียงของตัวเองที่สะท้อนกลับมาอย่างโดดเดี่ยว ในขณะที่พวกเขามีสิทธิ์ตัดสินความตายแต่ผมกลับทำได้แค่สวดมนต์อ้อนวอนต่อพระเจ้า


ไม่ยุติธรรมเลย


มานี่สิ


ไม่มีใครช่วยหรอก


ผมวิ่งมาจนสุดทางพร้อมกับเสียงฝีเท้าของผู้ชายตัวใหญ่สองคนที่กำลังเดินย่ำแอ่งน้ำสกปรกเข้ามาใกล้ ในมือของเขาถือมีดปลายแหลมจ่อมันมาทางผม มันทั้งน่ากลัวและเยือกเย็น และในตอนนั้นที่แสงสะท้อนสีเงินจากปลายมีดในมือของเขาพุ่งตรงมาที่ผมด้วยความเร็ว เสียงหวีดร้องภายในอุโมงค์แห่งนี้ก็ดังขึ้นพร้อมกับเลือดสีแดงฉานที่สาดกระเซ็นไปทั่วทั้งกำแพง ผมทำผิดอะไรกัน..


 “ไม่!!!!!!!!!”

 

 

มีน!!”


ผมกรีดร้องอย่างสุดเสียง สองมือก็พยายามไขว่คว้าไปในอากาศเพื่อหาทางรอดก่อนที่ร่างของผมจะถูกใครสักคนเขย่าเรียกสติให้ตื่นขึ้นมาเผชิญโลกแห่งความเป็นจริง เสียงหอบหายใจหนักดังไปทั่วทั้งห้อง ผมกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโฟกัส และ เทียนคือภาพแรกที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาเห็น ผมโถมตัวเข้ากอดเขาแน่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น..


ไม่เป็นไรแล้วนะ


ฝ่ามือหนาลูบลงบนกลุ่มอย่างแผ่วเบาเป็นการปลอบประโลม ผมฝังหน้าลงบนแผ่นอกกว้าง แอบเช็ดน้ำตาลงบนเสื้อเชิ๊ตราคาแพงนั่นจนเปียกชุ่ม..แต่ถึงอย่างนั้นเทียนก็ไม่ได้ว่าอะไรออกมา


เป็นไงบ้าง โอเคขึ้นหรือยัง?


“…”


คนตัวสูงถามขึ้นอีกครั้ง ส่วนผม..ไม่เลยสักนิด ผมส่ายหัวเป็นคำตอบให้เขา ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในฝันมันยังคงติดตาอยู่เลย ผมไม่สามารถสลัดมันออกจากความคิด ทั้งคำพูด แววตา..และเงาสะท้อนของปลายมีด ทุกอย่างมันยังคงวนเข้ามาในหัวผมราวกับถูกกรอเทป ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว..


 

ไม่เป็นไรแล้วมีน


เรากลัว..


ไม่ต้องกลัว เราอยู่ตรงนี้ไง มีเราอยู่ทั้งคน


เทียนนั่งลูบหัวผมอยู่แบบนั้นร่วมหลายนาที จนผมพอที่จะเริ่มคุมสติของตัวเองได้บ้างเขาจึงปล่อยผมให้เป็นอิสระแล้วยื่นมือมาเกลี่ยหยดน้ำตาบนแก้ม


ดีขึ้นหรือยัง?


อืม..


ขี้แยแบบนี้ดูไม่ใช่ตัวเธอเลยสักนิด


...


ไหนมานี่หน่อย เพี้ยง!”


มีเพียงเสียงสะอื้นเล็กๆที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ผมนั่งก้มหน้ามองมือที่ชื้นเหงื่อของตัวเองทว่าลมอุ่นๆที่ถูกเป่ารดบนหน้าผากก็ทำให้ต้องเงยหน้ามองเจ้าของรอยยิ้มกว้างตรงหน้าแววตาที่ไม่ค่อยเข้าใจอีกครั้ง 


ทำอะไร..”


ไล่ฝันร้ายออกไปไงครับ


เรื่องหลอกเด็กชัดๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้ผมยิ้มออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ ถึงจะเป็นรอยยิ้มฝืนๆ เพียงนิดหน่อยก็เถอะ ผมนั่งรวบรวมสติของตัวเองอยู่สักพักเหมือนกับคนเบลอๆที่พึ่งตื่นนอนก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อมองหาใครสักคนในห้อง จำได้ว่าเมื่อคืนวายุอยู่ที่นี่ด้วย เขานั่งกอดผมเอาไว้ยันเช้าตามสัญญา แล้วตอนนี้..


มองหาใครเหรอ?


...


ถ้าไอ้วามันไม่อยู่หรอก


..ไปไหนเหรอ


กว่าที่จะเค้นน้ำเสียงแหบพร่าของตัวเองพูดออกไปได้ก็เกือบแย่ ผมหันมาสบตากับเทียนที่นั่งอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม


มันพึ่งออกไปซื้อโจ๊กให้เธอข้างล่างเมื่อกี้นี้เอง


อ่อ อืม..” 


ปวดหัวหรือเปล่า? ตัวรุมๆ เหมือนจะไม่สบายเลย


พูดจบฝ่ามือหนาก็ยื่นมาอังที่หน้าผาก ไม่รู้ว่าทำไมพอได้ฟังเทียนพูดถึงวายุแบบนั้นมันถึงได้โล่งใจแปลกๆ ผมพยักหน้ารับ จากนั้นก็นั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาให้เทียนตรวจวัดอุณหภูมิจากร่างกายอย่างว่าง่าย ในเวลาแบบนี้ไม่ค่อยมีแรงเลย เหมือนจะเจ็บคอด้วย


ไปหาหมอดีไหม? ไปนอนโรงบาลให้น้ำเกลือสักสองสามคืน


ไม่เอา..


ทำไม?


“..เรากลัวเข็ม


ประโยคแรกคือพูดกับเทียน แต่ประโยคที่สองคือผมพึมพำกับตัวเองเสียงเบา อีกอย่างผมเองก็ไม่ชอบนอนโรงพยาบาลด้วย ปั้นชอบบอกว่าผีที่โรงพยาบาลน่ะดุ น่ากลัว ใครไปนอนก็เจอทุกราย ไม่เอาหรอก ต่อให้ป่วยหนักยังไงยังขอคิดแล้วคิดอีกเลย


..แล้วก็ผีด้วย


อายุก็โตกว่าเรายังกลัวเข็มกับผีอยู่อีกเหรอ? เด็กน้อยเอ้ย!”


เราไม่ใช่เด็กแล้ว


ไม่ใช่เด็ก ก็แค่แม่แจ้งเกิดผิดปีถูกไหม?


ไอ้บ้า


ด่าซะน่ารักเชียว


ให้ตายเถอะ เด็กสถาปัตย์นี่มันกวนตีนอย่างนี้ทุกคนเลยหรือไง ผมอุตส่าห์ยกเว้นเทียนไว้ให้หนึ่งคนตอนแรกแล้วเชียว ตอนนี้เอาเป็นว่าขอถอนคำพูดก็แล้วกัน ผมตีหน้ายุ่งใส่เทียนที่แกล้งเข้ามายีหัวเล่น ดูออกนะว่าเขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ผมไม่ตองคิดมาก ซึ่งมันก็ได้ผล.. ผมลืมฝันร้ายเหล่านั้นไปชั่วขณะก่อนฝืนวาดรอยยิ้มให้เขาจากใจจริง


ยิ้มได้แล้ว อย่างนี้ค่อยเป็นมีนคนเดิมหน่อย:)”


เทียน..


หืม?


ขอบคุณนะ


เรื่องอะไร?


ไม่รู้สิ ก็แค่อยากขอบคุณ.. ขอบคุณที่อยู่กับเรา



 

หึ


แต่แล้วเสียงแค่นหัวเราะในลำคอของบุคคลที่สามที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ทำให้ผมกับเทียนต้องชะงัก เราสองคนหันไปมองหันไปมองและก็เป็นวายุกลับขึ้นมาพร้อมถุงโจ๊ก เขามองผมสลับกับเทียนเพียงเล็กน้อยก่อนจะทิ้งไว้เพียงความเงียบในอากาศแล้วเดินหายเข้าไปในโซนครัว



ดูเหมือนเธอจะขอบคุณผิดคนซะแล้วสิ

 


#ฟิคเดือนกระดาษ



โจ๊กเปล่าหน้าตาจืดชืด ด้านบนโรยด้วยขิงซอยเป็นอะไรที่ชวนหดหู่ชะมัด จริงๆ ผมแอบโกรธวายุตรงที่เขาไม่ยอมสั่งแบบพิเศษเพิ่มไข่มาให้ด้วย อย่างน้อยก็ขอปาท่องโก๋มาพอให้ปากมันๆ หน่อยก็ได้ แต่นี่อะไร ขิงซอย? ผมน่ะเกลียดขิงซอยที่สุดในโลกเลย


กินดีๆ อย่าเขี่ยเล่นมีน


เราไม่ชอบ..ขิงซอยนี่


ผมพูดเสียงละห้อยพลางเขี่ยมันออกไปให้พ้นจากชาม หากแต่สายตาดุๆ ของวายุที่มองมามันกลับทำให้ผมต้องหยุดการกระทำนั้นแล้วเปลี่ยนไปนั่งตัวลีบเหมือนลูกหมาที่ทำความผิดแล้วโดนเจ้าของดุแทน เคยดูการ์ตูนเรื่องนั้นไหม? ที่อารมณ์ต่างๆถูกสร้างเป็นตัวการ์ตูนน่ะ ผมว่าสภาพของผมตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับตัวการ์ตูนสีฟ้าๆที่ชื่อ เศร้าซึม เลยสักนิด


ส่วนวายุเดาจากสีหน้าแล้วตอนนี้ต้องเป็นตัวแองเกอร์ (ตัวโกรธจัดน่ะ ที่ชอบไล่พ่นไฟใส่คนอื่นเขาไปทั่ว)


เทียน.. เพิ่มซอสได้ไหม?


มากระซิบอะไร ซอสอยู่ฝั่งไอ้วาก็ขอมันนู่น


เทียนหยิบให้เราหน่อยได้ไหม วาดุ


ผมป้องปากแอบกระซิบขอซอสเพิ่มจากเทียน แต่เทียนกลับยู่หน้าใส่แล้วส่ายหัว ร้ายกาจ ส่วนวายุรายนั้นน่ะโคตรเงียบ จะว่ายังไงดี ตั้งแต่โดนวายุกระแทกชามโจ๊กใส่หน้า เขาก็ไม่ยอมพูดอะไรกับผมอีกเลย ก่อนหน้านั้นทั้งห้องมันก็จะเงียบๆหน่อยไง ผมเองก็พยายามชวนวายุคุยอย่างสุดความสามารถแล้วแต่ก็อย่างที่เห็น..


“เทียนช่วยเราหน่อยนะ


อยากได้ก็ขอเอาเอง


“แต่ว่า..วายุทำหน้าเหมือนโกรธเราเลย


“อย่างมันไม่โกรธเธอหรอก แต่ถ้าให้เราขอเนี่ยรับรองโกรธแน่


ก็ได้.. วายุ เราขอซอส..หน่อยได้มั้ย..


กินๆเข้าไปเถอะอย่าเรื่องมาก จะได้กินยา


ทว่าพูดยังไม่ทันจบวายุก็ตัดบทขึ้นด้วยสีหน้ารำคาญ ผมกลับมานั่งเงียบเขี่ยโจ๊กในชามของตัวเองแล้วตักใส่ปากด้วยความจำใจฝืนทนอีกครั้ง ‘ใจร้าย' ชะมัด ได้แต่คิดคำนั้นอยู่ในใจเป็นพันๆ ครั้งแต่ก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปขอซอสเขาอยู่ดี 


ทีเมื่อคืนยังพูดดีกันอยู่เลย..







โดนงอนเข้าจนได้ ผมนั่งเขี่ยโจ๊กในชามตักเข้าปากจนหมดถ้วย จากนั้นวายุก็หยิบมันไปล้าง เขาทำแบบนั้นโดยไม่พูดอะไรสักคำหลังจากที่เทียนกลับไป เอายังไงดีผมคิดคำนั้นอยู่ในหัว จะง้อยังไงดี อย่างแรกเลยผมควรจะทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ของเราลงซะ และในนาทีนั้นผมเลยตัดสินใจพาตัวเองย้ายจากโซฟากลางห้องเดินไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังของวายุโดยไม่ทันให้เขาได้รู้ตัว


ยาวางอยู่บนโต๊ะ กินข้าวเสร็จแล้วก็อย่าลืมกินยาด้วยเดี๋ยวจะไปเรียนแล้ว


เขาพูดแบบนั้นในขณะที่มือยังคงถือฟองน้ำล้างชามไปด้วย เป็นห่วง..แต่ปากแข็ง เป็นประโยคแรกสำหรับวายุที่ผมนึกออกในตอนนี้ ผมเขยิบเข้าไปใกล้เขา มองแผ่นหลังกว้างในชุดนักศึกษาที่ถูกสวมผ้ากันเปื้อนทับอีกชั้นด้วยความรู้สึกบางอย่าง


อือ


“…”


ผมขานรับ หากแต่เสียงเบาๆที่เอ่ยออกไปนั้นมันกลับทำให้มือของวายุที่กำลังถูฟองน้ำชะงัก เขาวางมันลงแล้วหันใบหน้าเหลียวกลับมามอง


“มีอะไ-


หมับ!


ทว่าไม่ทันปล่อยให้อีกฝ่ายได้พูดจบ ผมก็ใช้โอกาสนี้โอบกอดเข้าที่เอวของเขาทันที วายุดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อย มือหนาเลื่อนลงมาจับข้อมือของผมก่อนที่เขาจะนิ่ง..


ขอบคุณนะ



 

“…”

ไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบรับจากคนตัวสูงตรงหน้า หลังจากที่พูดจบผมก็รีบผละออกเดินกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิม ส่วนวายุเขายังคงเงียบ เสียงน้ำที่ไหลผ่านก๊อกตอนนี้ถูกปิดไปแล้ว ผมแอบปรายตามองวายุที่วางชามคว่ำลงบนชั้น เขาหันมามองอีกครั้ง ชั่งใจอยู่สักพักแล้วเดินเข้ามาใกล้


ตั้งสติมีน แล้วก็ขอร้องล่ะ..ช่วยหยุดใจเต้นแรงเดี๋ยวนี้เลย


กินยาแล้วหรือยัง?


อือ


อือ กินเสร็จก็นอนพัก ไม่ต้องอาบน้ำก็ได้ เช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนผ้าพันแผลก็พอ


อือ


อือนี่เข้าใจใช่ไหม?


เข้าใจครับไม่รู้ว่าใครเป็นพี่เป็นน้องกันแน่ ผมพูดเสียงเบาทำสงบเสงี่ยมเจียมตัวสุด ถึงจะอายุมากกว่าหนึ่งปีแต่พูดก็พูดเถอะ วายุตัวโตกว่าผมมาก ไม่กล้าหือด้วยหรอก เขาน่ะเวลาดุน่ากลัวสุดๆ..ที่สำคัญ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทุกครั้งที่สบเข้ากับสายตารัตติกาลคู่นั้น ผมกลับรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย


ตอนกลางวันเดี๋ยวแวะซื้อข้าวเข้ามาให้ ส่วนตอนเย็นเลิกเรียนเดี๋ยวพวกพี่ปั้นก็คงจะมาหา


“…”


อยู่ห้องก็ล็อคประตูดีๆ เลิกดูทีวีแล้วก็นอนพักซะ


อือ..วายุว่าหน้านิ่ง เขาพูดโดยที่เราแทบจะไม่ได้มองหน้ากันด้วยซ้ำ พอโดนดุแบบนั้นผมที่กำลังจะหยิบรีโมตขึ้นมาเปลี่ยนช่องทีวีก็ต้องชะงักแล้ววางมันคว่ำหน้าลงบนโต๊ะตามเดิม..หงอยเลยแฮะ


วายุเก็บข้าวของของเขาที่วางกองทิ้งเอาไว้เมื่อคืนใส่กระเป๋า เขาคว้ามันขึ้นสะพายบนบ่าแล้วเดินออกไปนอกห้องแต่ทว่ายังไม่ทันที่มือจะเอื้อมไปแตะลูกบิดประตูดี ใบหน้าได้รูปก็เหลียวหันกับมามองผมเพื่อเช็คความแน่ใจอีกครั้ง


อยู่คนเดียวได้หรือเปล่า? เขาถามแบบนั้น แต่สำหรับผมมันเป็นคำถามที่ตอบยากชะมัด


อือ


ใจคอจะตอบแต่อือหรือไง?อยากจะตอบว่า อือเหมือนกันแต่เดี๋ยวเขาจะหาว่าผมมันกวนประสาทมากเกินไป คราวนี้ผมเลยไม่ตอบมันซะเลย วายุเดินกลับมาหาผม สองขายาวก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าจากนั้นเขาก็ล้วงบางอย่างที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงด้านหลังออกมาแล้วยื่นมันมาให้ ผมมองโทรศัพท์ในมือของวายุ รุ่นใหม่ซะด้วย แต่แล้วไง?..คิดจะอวดงั้นเหรอ!


เอาไปสิ


ห๊ะ?


หูตึงเหรอ เก็บเอาไว้มีอะไรฉุกเฉินจะได้โทรมา


โทรมา? ..แล้วผมควรโทรหาใคร มีประโยคมากมายเกิดขึ้นในหัว และเหมือนวายุจะรู้ เขาจับมันยัดใส่ในมือของผม ถ้าเป็นโจรผมคงยิ้มกริ่มไปแล้วราคาเกือบครึ่งแสนนี่ไม่ใช่เล่นๆเลย


โทรศัพท์พังไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ในเครื่องมีเบอร์ไอ้เทียนอยู่ อย่างน้อยก็จะได้โทรหาไอ้เทียนได้ประโยคท้ายของวายุฟังดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เพียงครู่เดียวแววตาหม่นประกายเหล่านั้นก็กลับมาขึงขังอีกครั้ง ถ้าเดาไม่ผิดเหมือนวายุจะยังไม่หายโกรธผมเรื่องเทียนในตอนนั้นสินะ งานหินแล้วไงล่ะมีน เอาไงดี..คิดว่าแผนปฏิบัติการง้อขอคืนดีเลเวลสองคงต้องถูกงัดเอาออกมาใช้เสียหน่อยแล้วล่ะมั้ง


โทรหาเทียนได้อย่างเดียวเหรอ?”  


แล้วจะโทรหาใครอีก


ผมถามพลางหยิบโทรศัพท์ออกจากมือหนาแล้วแกล้งเอียงหน้าทำตาใสใส่วายุที่เริ่มขมวดคิ้วน้อยๆ


โทรหาวาได้ไหม?


จะโทรทำไม


ไม่รู้สิ..แค่อยากคุยด้วย


ที่พูดน่ะไม่ได้อ่อยเลยสักนิด ผมก็แค่..คิดว่าจะทำยังไงให้วายุหายโกรธก็เท่านั้น สาบานเลย หากแต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากสิ้นประโยคนั้นดันกลายเป็นว่าบรรยากาศในห้องเริ่มเข้าสู่ความเงียบ ผมกัดริมฝีปากจนช้ำขณะก้มหน้าร้อนจัดที่เกิดจากพิษไข้มองโทรศัพท์ในมือของตัวเอง ให้ตาย..พูดอะไรต่อสักหน่อยสิ ปล่อยเงียบแบบนี้มันก็เก้อนะเว้ย!


ประสาทกลับเหรอ?


ผมกำลังก่นด่าวายุแต่เพียงไม่นานหลังจากนั้นเสียงแค่นหัวเราะก็ดังขึ้น วายุส่งมือมาผลักหน้าผากของผมเสียจนเกือบหงายท้องล้มไปนอนกับกับพื้น เลวมาก ถ้าผมตีลังกาตกโซฟาขึ้นมาล่ะจะทำยังไง ผมกุมรอยจิ้มบนหน้าผากของตัวเองพลันขมวดคิ้วไม่ชอบใจและยู่หน้าใส่เขาอัตโนมัติ เหมือนกับนิสัยเคยชินที่ชอบทำเวลางอนปั้น..แต่ลืมไปว่านี่มันวายุ


ไอ้หน้างุ้ยๆแบบนั้นน่ะมันใช้ไม่ได้ผลหรอก อย่าพยายามไปหน่อยเลย



 

WAYU PART

สมุดเลคเชอร์ถูกเก็บลงกระเป๋าหลังจากที่เข็มนาฬิกาชี้เลขสิบสองอีกทั้งยังเลยเวลาพักมาเกือบสิบนาที ไอ้เทียนกับโซนตกลงกันว่าพักเที่ยงนี้พวกมันจะไปกินข้าวกลางวันกันที่โรงอาหารกลางของมอจากนั้นตอนบ่ายก็จะแยกกลับหอใครหอมันเพื่อไปทำงาน ผมฟังพวกมันพูด แต่ไม่ได้ตอบตกลงอะไรก่อนจะลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นพาดบ่าแล้วเดินออกไปข้างนอกห้อง


เดี๋ยวก่อนดิ ไม่ไปด้วยกันเหรอวะ


กูไม่ค่อยหิวว่ะ


อย่างมึงเนี่ยนะ?


เออ อย่างกูเนี่ยแหละ


ผมตอบปัดไอ้โซนที่มองมาด้วยแววตาคำถาม คนฟังพอได้ยินแบบนั้นมันก็ยิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย กับไอ้โซนทุกอย่างมันยังคงเป็นปกติ แต่กับไอ้เทียน.. ตั้งแต่เจอหน้ากันหลังออกมาจากหอผมกับมันก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย จะว่าไป..ช่วงนี้ผมกับมันคุยกันน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด สาเหตุหลักๆก็คงเป็นเรื่องของมีน 

แม่ง.. ยากจังวะ มองมันเพียงชั่วครู่ ปล่อยความเรื่องเหล่านั้นทิ้งไปในถังขยะของความคิด รู้ตัวอีกทีผมก็ไม่ได้สนใจมันไปมากกว่าระเบียงทางเดินที่ทอดยาวตรงหน้าสักเท่าไหร่นัก แต่แล้ว..แรงกระชากทางด้านไหล่ขวาก็ทำให้ต้องเซถอยกลับไปปะทะกับเจ้าของใบหน้าเรียบตึงอีกครั้ง


กูว่ามึงกับกูมีเรื่องต้องคุยกันหน่อย





อั่ก!

ร่างของผมถูกโยนอัดเข้ากับกำแพงจนตัวงอ หลังมือถูกยกขึ้นมาเช็ดเลือดบนมุมปากอย่างลวกๆก่อนที่ผมจะถูกกระชากคอเสื้อเข้าไปเผชิญหน้ากับเทียนพร้อมกับหมัดหนักๆที่ซัดลงบนข้างแก้ม


หยุดเดี๋ยวนี้ เป็นเหี้ยไรของพวกมึงเนี่ย!”


ไอ้โซนมันตวาดลั่นก่อนที่จะพุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา ผมกับไอ้เทียนถูกแยกออกเป็นสองฝั่ง โชคดีหน่อยที่ห้องน้ำชั้นห้าของตึกคณะสถาปัตย์ไม่ค่อยมีคนใช้มากนักเลยไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาเห็นสภาพเหมือนหมากัดกันของเราสองคน อีกอย่างถ้าเรื่องนี้ถึงหูคณบดีคงแย่ ผมสะบัดหัวพลางหยัดตัวลุกขึ้นยืนค้ำกำแพงอย่างทุลักทุเล ไอ้เทียนเองก็ไม่ต่างกัน ผมมองมันเช็ดเลือดบริเวณหางคิ้วก่อนจะแค่นหัวเราะ


ถามเพื่อนมึงดีกว่ามั้งว่าช่วงนี้เป็นเหี้ยอะไร?


เป็นเหี้ยไรนั่นต้องถามมึงมากกว่าไหม?


มึงจะเอาแบบนี้กับกูจริงๆใช่ไหมวา


หึ เอา? จะเอาอะไร? ปลายลิ้นร้อนถูกดุนเข้ากับกระพุ้งแก้ม ผมยกมือขึ้นสัมผัสรอยช้ำจากแผลบริเวณสันจมูกของตัวเองจากนั้นก็เสยผมสีดำสนิทที่ปรกหน้าด้วยอารมณ์ที่เริ่มจะหงุดหงิดหน่อยๆ เป็นเหี้ยอะไร? คำนั้นควรเป็นผมที่ถามหรือเปล่า? ผมมองหน้ามันอย่างไม่ยอมแพ้ เห็นแบบนั้นไอ้เทียนมันก็เลยทำท่าจะพุ่งเข้ามาซัดอีกรอบ


อย่ามากวนตีนกู


กวนตีนเหี้ยไร? มึงเองก็เริ่มก่อนทั้งนั้น


เออกูผิดที่เริ่มต่อยมึงก่อน! แล้วมึงอ่ะไม่พอใจกูก็พูดดิ!”


“…”


มึงแม่งชอบเป็นแบบนี้ไงวา มันยากมากเหรอวะ พูดมาดิ มึงจะเอายังไงกันแน่!”


พวกมึงนั่นแหละเป็นเหี้ยอะไรกัน!”


ไอ้เทียนมันว่าอย่างหมดความอดทน โซนมันพยายามเอาตัวมันเข้ามาขวาง ถึงจะไม่รู้ต้นสายปลายเหตุมากนักแต่การมีเรื่องในสถานศึกษาแบบนี้ไม่ดีแน่ ส่วนไอ้เทียนหลังจากที่โดนไอ้โซนซัดไปทีก็พอจะมีสติขึ้นมาบ้าง มันถอนหายใจหนักจากนั้นก็หันกลับมามองผมด้วยท่าทีที่อ่อนลง


คุยกันดีๆวะ มีเรื่องเหี้ยไรก็คุยกันดีๆ มันหนักถึงขั้นที่พวกมึงต้องซัดใส่กันเลยหรือไง?!”


กูขอโทษ..แต่มึงถามมันดูก็แล้วกัน


“…”


ถามดิว่ากล้าพูดกับกูตรงๆเลยหรือเปล่าว่าที่มันไม่พอใจกูอยู่ตอนนี้มันเป็นเพราะอะไร


ไม่พอใจมึง?


ใช่ มึงไม่พอใจเวลาเห็นกูคุยกับพี่มีนไม่ใช่หรือไง มึงชอบเขาก็พูดมาดิ


ไร้สาระ กู..ไม่มีอะไรจะพูดผมเลียริมฝีปากของตัวเองพลันจ้องเข้าไปในนัยน์ตาคู่นั้นด้วยความคิดในหัว


แน่ใจเหรอ?แต่แล้วประโยคนั้นของมันก็ทำให้ผมต้องนิ่ง


กูไม่ไม่อยากทะเลาะกับมึงเรื่องนี้นะวา แล้วกูก็ไม่อยากให้มึงไปพาลใส่มีนเรื่องกูด้วย


“…”


กูเป็นเพื่อนมึงมากี่ปีทำไมเรื่องแค่นี้กูจะไม่รู้ มึงปิดกูไม่ได้หรอกวายุ


 “มึงไม่รู้หรอก


..ไม่รู้อะไรเลยเทียน..ผมผลักมันออกแล้วก้มลงหยิบกระเป๋าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสะพาย


งั้นกูจะให้โอกาสมึงสารภาพเรื่องมีน ถ้ามึงเดินออกจากประตูนี่ไปมึงไม่มีสิทธิ์มาโกรธหรือเรียกร้องอะไรจากกูกับมีนอีก


“…”


นั่นหมายความว่าถ้ากูจะคบกับมีนด้วย


เทียนมันว่า ส่วนไอ้โซนก็ดูเหมือนจะเริ่มจับใจความได้ คิ้วเข้มขมวดพันกันจนเป็นปมก่อนที่จะหันมามองผมด้วยคำถาม ทั้งห้องเหลือเพียงความเงียบ สายตาของไอ้โซนมันมองมาทางผมด้วยความผิดหวัง และเป็นความจริงที่สายตาคู่นั้นมันบอกว่า..ผมกำลังแทงข้างหลังเพื่อนตัวเอง


ยินดีล่วงหน้าด้วยก็แล้วกัน

 

 














ฝากฟิคเรื่องใหม่ค่า




ใครผ่านไปยังไงก็ฝากติดตามน้องด้วยนะคะ



TAG #พรีเฟ็คกุกมิน
twitter @mnnaninani

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 586 ครั้ง

1,008 ความคิดเห็น

  1. #933 Jun_NJ (@Jun_NJ) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 18:05
    ที่วายุไม่พูดไปอาจจะเพราะว่าอยากจะให้เทียนสมหวังบาง เพราะดูจากตอนก่อนหน้านี้ที่วายุบอกว่าเทียนยอมให้วายุทุกอย่างแล้ว วายุก็คงจะถอยให้เทียนบางก็ได้
    #933
    0
  2. #883 Chiara_1 (@Chiara_1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 20:13
    หน่วงจนได้สินะ
    #883
    0
  3. #875 Milk30Yugyeom17 (@Milk30Yugyeom17) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 18:08
    What?ทำไมไม่พูด-.-
    #875
    0
  4. #869 you make me so blue (@pasikar25267) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 12:09
    วายุแก แกบอกไปสิว่าชอบ!!
    #869
    0
  5. #867 Alicinwd (@armywriter007) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 02:45
    โอ้ยยยยยยยย ชั้นปวดหัว เพื่อนเทอเปิดโอกาสขนาดนี้เทอยังจะปากแข็งอีก โว้ยยยยยยยย ชงเทียนมีนแม่งเรยละกัน
    #867
    0
  6. #737 Snoop (@snoopyyahey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:39
    ฮือ ไม่ทะเลาะกันดิ จริงๆต้องคุยให้รู้เรื่องนะ
    #737
    0
  7. #719 toey29 (@toey29) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:34
    โอ๊ยย เส้าอะ แงงง
    #719
    0
  8. #705 Mr. ✈ (@Magicspelljoe) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:53
    อึดอัดแทน
    #705
    0
  9. #624 KMV (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 22:34

    เพราะวายุคิดว่ามีนชอบเทียนใช่ปะ ซึ่งตอนแรกมีนก็ชอบเทียนจริง แต่วาคงไม่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกมีนมันเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปโดยที่มีนเองก็คงยังไม่รู้ตัวด้วยมั้ง จริงๆสองคนนี้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากเลยนะ ต่างฝ่ายต่างคิดว่าไม่อยากแย่งคนที่เพื่อนชอบ

    แต่วาคือโคตรปากดีอะ ปากแข็งก็ที่หนึ่งอีก เทียนให้โอกาสได้สารภาพแล้วแท้ๆ จะได้สู้กันให้เต็มตัวเลย สุดท้ายมีนจะเลือกใครก็อีกเรื่องนึง นี่กลายเป็นว่าทำให้มันวุ่นวายไปอีก เฮ้อออ

    #624
    0
  10. #595 Da_BTS2001 (@Da_BTS2001) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 23:24
    เข้าใจทั้งวายุและเทียนนะ นั่นก็เพื่อน นั่นคนที่เพื่อนชอบ ถึงตัวเองจะชอบก็ตาม แต่ถ้าวายุไม่พูดมันก็จะยืดเยื้อไปอีก ยังไงๆซะเพื่อนกันก็ยอมกันได้ เฮ้อออ รอดูต่อไปนะ
    #595
    0
  11. #594 nananane2 (@nananane) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 23:05
    เฮ้ออ วายุคงคิดว่ามีนชอบเทียนอ่ะก็มีนแสดงออกอย่างงั้นจริงๆ ละถ้าตัวเองพูดไปเทียนต้องถอยให้อีกแน่ๆ ฮือกอดๆนะ
    #594
    0
  12. #593 pipepais (@pattarapornjara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 20:49
    คือก็อยากเข้าใจวายุน่ะ ที่เขาเคยคุยกัน ว่าเทียนยอมถอยให้วายุตลอด วายุเองครั้งนี้เลยไม่อยากให้เทียนทำแบบนั้นอีก มันดูเห็นแก่ตัวเกินไป แต่ก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้งี้ แต่เอาจริงนะ วายุปากแข็งเพื่ออะไรเล่า ไม่พูดตอนนี้มีผลระยะยาวนะเว้ย เข้าใจทั้งหมด แต่คนที่จะเสียใจคือคนกลางแบบมีนเหมือนกันอ่ะ
    #593
    0
  13. #591 JaneDrp (@pinchcheeks) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 20:35
    กำลังจะไปกันได้ด้วยดีแล้วแท้ๆ ก็แค่บอกว่าชอบมันยากนักรึไงวายุ 😡
    #591
    0
  14. #590 jinthapatearth (@jinthapatearth) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 19:55
    ฮือออ อึดอัดจังเลยยย
    #590
    0
  15. #589 19049399 (@19049399) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 17:19
    วายุ จะเอาแบบนี้จริงๆหรอ ชอบก็บอกไปสิ อย่ามาเสียใจที่หลังนะ ฮึ้ย!!!
    #589
    0
  16. #588 Wicthery (@ufrosinee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 16:56

    โอ๊ยยยยยยย วายุ...ชอบก็บอกว่าชอบเค้าสิ จะพูดว่า ยินดีล่วงหน้า ทำแป๊ะอะไร โว๊ะ!!!

    #588
    0
  17. #587 s214 (@saowaluk214) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 11:58

    แงงงงง สงสารวายุ มีนเองก็เริ่มมีใจให้วายุแล้วใช่มั้ยยยยย

    #587
    0
  18. #586 KM~♡ (@bee1704) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 09:36
    ปากเเข็งที่1 !!!
    #586
    0
  19. #585 JIMINnumber1 (@JIMINnumber1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 09:18
    วายุโว้ยยย น้องมีนไม่ได้ต้องการแบบนี้นะ
    #585
    0
  20. #584 BBcandy1708 (@BBcandy1708) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 08:29
    พี่วาาาาาาา
    #584
    0
  21. #583 _biskit_2 (@_biskit_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 07:41
    ทำไมมันหน่วงแบบนี้ ฮืออออ
    #583
    0
  22. #582 Uraiwan96 (@Uraiwan96) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 07:30
    วายุไม่ปล่อยอย่างนี้สิ ต้องทำคะแนนสิ ปากแข็งจังเลยนะเราอ่ะ
    #582
    0
  23. #581 sstbx (@KoraphinLeaksing) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 07:16
    ปากแข็งอะวายุ!
    #581
    0
  24. #580 kiPRko (@praew73) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 05:26
    วายุเธอมันคนปากแข็งปากร้าย ชอบก็บอกว่าชอบสิวะะะ
    #580
    0
  25. #579 Z0227Z (@witch0227) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 01:53
    พระเอกปากแข็งขนาดนี้พี่จะทีมเทียนนะ!
    #579
    0