ป่วย ป่วง

เมื่อวานนี่เป็นครั้งแรกในรอบ    เอ่อ   จำไม่ได้แระ - -"
ที่นอนแต่หัวค่ำ (ถ้าไม่ป่วยคงทำไม่ได้ ฮ่าๆๆ)

ไข้รับประทาน ปวดหัวสุด ไมเกรนดันขึ้นอีกทั้งวัน
หลังจากเลิกงาน กลับถึงห้อง กินข้าว+กินยา แล้วก็นอนเลยตั้งแต่หนึ่งทุ่ม
หลับได้ลึกมากมาย 
ขนาดเสียงโทรศัพท์ยังไม่ได้ยิน ไม่ได้รับสายเพียบ ไม่ได้ยินจริงๆเน่อ

ตื่นนอนอีกทีเกือบตีหนึ่งละ กะว่าตื่นมาอาบน้ำ แล้วค่อยนอนต่อ หุหุ
แต่ผิดคาด เจือกนอนไม่หลับ - -"

นั่งคิดไปถึงเรื่องเพื่อน เฮ้อ ทำไมต้องโมโหกันขนาดนี้ด้วย
นึกขึ้นได้รีบเปิดคอม เผื่อว่าจะเจอเพื่อนออนเอม อยากคุยด้วย อยากเล่าอะไรๆให้รับรู้เหมือนทุกที
ไม่เจอแฮะ แต่ดูเธอมีความสุขดี ยิ้มแย้มแจ่มใส
ต่างจากฉันที่มัวแต่เครียดเรื่องที่โดนโกรธ 
คำถามผุดขึ้นมาในหัว ฉันทำอะไรผิด แล้วมันผิดมากเลยใช่ไหม
ฉันรู้ว่าเธอไม่เคยแคร์หรอก
รับรู้และเข้าใจในจุดนี้ดี 
ถึงจะบอกว่าเข้าใจ ฉันมักจะน้อยใจในจุดนี้ของเธออยู่ดี
แต่ไม่ต้องห่วงสำหรับฉันน่ะ ไม่เคยน้อยใจอะไรเธอเกินหนึ่งชั่วโมงสักครั้ง
พอคิดขึ้นมาได้ ฉันก็กลับมาคุยจ้อเหมือนเดิม 

ฉันกลัวเสียเพื่อนคนนี้ไปอีกคน
เพราะแต่ละคน มักจะหันหลัง แล้วเดินจากไปเงียบๆ
เฮ้อ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดละว๊า
ถ้าเราดีจริง ก็คงไม่มีใครจากไปหรอก  เอ๊ะยังไง

ป่วงอีกแล้ว ฮ่าๆๆๆ

ทั้งๆที่ปวดหัว ไข้ก็ไม่ยอมลด แถมป่วงอีก
เอาฟร่ะ ไหนๆ ก็ปวดหัวจนนอนไม่ได้แล้ว ก็ไม่ต้องนอนกัน
หุหุ นั่งดูการ์ตูนถึงหกโมงเช้า อีกแล้ว สามวันแล้วนะ - -"

มาทำงานวันนี้เลยมีสภาพไม่ต่างกับเมื่อวาน T_T
ปวดหัวสุดๆ ไม่มีกะใจจะทำอะไรเลย อยากนอน มึนโคตร
เฮ้อ ทำตัวเองนี่หว่า จะโทษใครเน๊าะ

ฉันเข้าใจ
ฉันเข้าใจ
ฉันเข้าใจ

สู้ๆ 
สู้ๆ 
สู้ๆ