แค่เสียใจ...

ที่รัก...

ข้าติดบ่วงของท่าน ..ดุจคนตาบอด ...

ข้าจองจำอยู่ในกรงของท่าน ..ดุจคนใบ้ ...

และข้าโบยบินออกจากรวงรังของท่าน.. ดุจคนแปลกหน้าอย่างแท้จริง ...

(จากนี้ไปคงต้องทำใจ ... เพราะถึงกลับไป ... คงไม่เหมือนเดิม)

ถ้าไม่มีความเค็มอยู่ในน้ำตา

ดวงใจอันแหลกสลาย

จะสมานแผลตัวเอง

อยู่ในทะเลน้ำตาอย่างไร


เคยใช้มันกับเพื่อนคนหนึ่งที่รักมาก...

ไม่คิดว่าวันนี้จะต้องใช้กับตัวเอง

และคงมีแต่ตัวเราเองเท่านั้น ... ที่จะอยู่เป็นเพื่อนของตัวเองในตอนนี้)