....ความรัก....

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน
ความสุข ความเศร้า ความรู้ และอื่นๆอีกมาก
วันหนึ่ง มีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่าเกาะกำลังจะจมน้ำ

ดังนั้น ความรู้สึกทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือ เพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ
ความรัก เท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ
ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย
เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้วความรักจึงตัดสินใจ
ขอความช่วยเหลือ ...... ความรวยแล่นเรือผ่านมา
และตอบว่า " ไม่ได้หรอก ฉันรับเธอไม่ได้ เพราะเรือฉันน่ะเต็มไป
ด้วยทองและเงินแล้ว มันไม่มีที่ให้คุณ "
ความรักตัดสินใจจะถามความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วย

" เรือลำงาม ความเห็นแก่ตัว ช่วยฉันด้วย "
" ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรัก
คุณน่ะทั้งเปียกอาจจะทำให้เรือฉันเปียกด้วย "
ความเศร้าได้พายเรือใกล้เข้ามา

ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก
" ความเศร้าอนุญาตให้ฉันขึ้นเรือคุณนะ "
" โอ้ความรัก ฉันกำลังเศร้ามากเลย
ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ "
ความสุขได้ผ่านความรักไปแล้วเหมือนกัน

แต่เขาไม่ได้ยินแม้เสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของความรัก
เพราะมัวแต่กำลังสุข ทันใดนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
" มานี่ความรัก ฉันจะรับคุณไปเอง "

ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก
จนลืมถามชื่อว่า ใครคือผู้ใจดีผู้นั้น
เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง

ก็จากไปตามทางของแต่ละคน
ความรักนึกขึ้นมาได้ว่า ลืมถามชื่อผู้ที่ช่วยเหลือเขา
ความรักจึงถามความรู้ " ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน "
ความรู้ตอบอย่างภาคภูมิใจ
ในความรอบรู้ของตนเองว่า " เวลา "
ความรักถามต่อว่า " แต่ทำไมเวลาถึงช่วยฉันละ "

ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า

" ก็เพราะว่า เพียงเวลาเท่านั้น ที่เข้าใจว่า.....

ความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน...

แต่ว่า...มีสิ่งหนึ่งที่เราอาจลืมเลือนไป

ถ้าหากจะไม่กล่าวถึงเสียเลย

ขณะที่ความรักกำลังมองหาคนช่วยออกจากเกาะ

ความรักคงยุ่งอยู่กับการมองหาผู้อื่น..

จนลืมมองมาที่ความเป็นเพื่อน...ซึ่งเลือก

ที่จะอยู่เคียงข้างความรักตั้งแต่แรกแล้ว

เพราะความเคยชิน

จึงทำให้ความรักมองไม่เห็นความสำคัญของความเป็นเพื่อน....
ในขณะที่ความรักจากไปพร้อมกับเวลา
ความเป็นเพื่อนรู้สึกดีใจมาก

ที่ความรักปลอดภัย และแม้จะต้องห่างกัน

แต่ความเป็นเพื่อน กลับรู้สึกเป็นสุข

เพราะความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า.....

ถึงแม้เกาะนี้จะจมลงไปชั่วนิรันดร์ ....

แต่...ความเป็นเพื่อน จะยังเป็นอมตะในใจของความรักตลอดไป

แม้จะไม่ยิ่งใหญ่ แต่จะคงอยู่เคียงข้างความรักเสมอ

ความเป็นเพื่อน รู้ดีว่าตน...ไม่จากไปเหมือนกาลเวลา

ความเป็นเพื่อน รู้ดีว่าตน...ไม่รังเกียจกันเหมือนความเห็นแก่ตัว

ความเป็นเพื่อน รู้ดีว่าตน...ไม่แบ่งชั้นกันเหมือนความรวย

ความเป็นเพื่อน รู้ดีว่าตน...ไม่อ้างว้างเหมือนความเศร้า

และความเป็นเพื่อน รู้ดีว่าตน...ไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนความสุข


ทั้งนี้ก็เพราะ... " ความเป็นเพื่อนจะอยู่ในใจตลอดไป "