เพื่อนสนิท... เพื่อนสนิท...ก็คือ เพื่อนธรรมดาๆ คนนึง >>>>>ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆ ทั่วๆไป... >>>>>ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆ อย่าง ที่คล้ายๆ >>>>>กับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น...ถึงจะมาสนิทกันได้... >>>>>บางที อาจไม่ใช่นิสัย... >>>>>บางที อาจไม่ใช่หน้าตา... >>>>>บางที อาจไม่ใช่ฐานะ... >>>>>บางที อาจไม่ใช่ระดับความรู้... >>>>>แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง ที่ต้องเป็นมันคนนี้เท่านั้นที่มี... >>>>>บางครั้ง...เราก็ไม่ไปที่ที่เราอยากไป...เพียงเพราะว่า มันไม่ไปด้วย ... >>>>>บางครั้ง...นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน >>>>>แต่แค่เห็นหน้ามัน...น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด... >>>>>บางครั้ง...ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย...เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้... >>>>>บางครั้ง...ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้...ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆ >>>>>ที่หัวไหล่ บอกเป็นนัยๆ ว่า เราอยู่ตรงนี้... >>>>>ชอบคำๆ >>>>>นึงที่บอกว่า...เราไม่ได้เป็นแค่เพื่อน...แต่เราเป็นตั้งเพื่อนต่างหาก... >>>>>เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ...มากจนบางคนแยกไม่ออก >>>>>เอาไปเปรียบเทียบกะแฟน ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน...ทั้งๆ >>>>>ที่มันคนละเรื่องกันเลย... >>>>>แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก... >>>>>เพื่อน...จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที... >>>>>ไอ้เพื่อนสนิทเรา มันคงจะชินแล้ว... >>>>>ที่เวลาเรามีรักทีไร เราก็จะห่างๆ มันไปทุกที... >>>>>เวลาที่จะกลับมานึกถึงมันได้อีกที...ก็ตอนอกหักนู่นแหละ... >>>>>ก็เคยคิดเหมือนกันนะ...ถ้าเราเป็นมัน จะรู้สึกยังไง... >>>>>คงจะประมาณว่า..."แม่ม...พอมีแฟนก็ลืมเพื่อน"... >>>>>"กะเพื่อนไม่เคยช่วยไรเลย ทีกะแฟนแทบถวายหัว"... >>>>>"ต้องเลิกกะแฟนก่อนถึงจะจำเบอร์โทรเพื่อนได้ใช่ไหม"... >>>>>คิดๆ ดูแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ... >>>>>เพราะเวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก... >>>>>ก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยวไหนกับมันเลย... >>>>>นานๆ ถึงจะได้คุยกันที... >>>>>แต่พอผิดหวัง พอเจ็บตัวขึ้นมา... >>>>>นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน... >>>>>อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน... >>>>>ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้ว เราก็จะไล่มันกลับไปนอน... >>>>>ไม่ต้องตื่นขึ้นมาฟังเรื่องราวใดๆ ทั้งนั้น... >>>>>ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอแล้ว... >>>>>แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า... 'เพื่อน >>>>>คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ'... >>>>>'แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ'... >>>>>แต่แทนที่มันจะด่าเราว่า อกหักแล้วค่อยนึกถึงเพื่อน... >>>>>กลับกลายเป็นว่า..."รู้ไหมว่าเพื่อนดีใจแค่ไหน"... >>>>>"ที่เวลาเพื่อนเสียใจ"..."เราเป็นคนแรกที่นึกถึง"... >>>>>นี่แหละที่บอกว่า...'เพื่อน'... >>>>>'คือคนที่เมื่อเราสุข เราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา'... >>>>>'แต่เป็นคนไม่มีวันปล่อยให้เราล้มลง >>>>>ไม่ว่าเราจะไปเจ็บมาจากไหน... ที่จริงแล้วบทความที่ลงไปนี้เราไม่ได้เขียนมันขึ้นมาเองหรอก...เพียงแต่ ประทับใจกับความหมายของบทความนี้ที่มีคนส่งมาให้อีกที หวังว่าเจ้าของบทความตัวจริงคงไม่ว่าไรนะ...เพราะเมื่อคืนตอนตี2 มีเพื่อนคนที่เราเคยคิดว่าลืมเราไปแล้วโทรมาปรับทุกข์เรื่องปัญหาหัวใจ จนทำให้คิดถึงบทความนี้ขึ้นมา...จะเรียกได้ว่าความรู้สึกเดียวกันเลยก็ว่าได้ จะว่าไปแล้วก็บ่อยครั้งที่เพื่อนๆจะเห็นความสำคัญของเราเฉพาะตอนที่พวกมันมีปัญหา อ่านะ...อย่างนี้แหล่ะมั้ง...เพื่อนสนิท
เอ...เอาไปลงเรื่องสั้นคงได้นะนี่
ความคิดเห็น
เขียนเยอะมากมาย
ยังไงก็ไปเยี่ยมเราบ้างน่ะ
ถ้ารุจักดองบังก็ยิ่งดีคร่า