หลายวันมานี้อารมณ์ไม่ค่อยจะคงที่เลยเรา ...
หรือว่านี่เป็นอาการช่วงแรกของการเข้าสู่วัยทองซะล่ะมั้ง
ไม่ว่าจะมีใครมาพูด มาแซวตามปกติ ...
ก็มักจะหงุดหงิด โมโหตลอด ...
เห็นอะไรก็พาลขวางลูกกะตาไปหมด ... เฮ้อ!!!!
แล้วก็วันนี้อีกเช่นกัน ... ว่างงานทั้งวัน ...
อินี่ก็เล่นเกมส์ทั้งวัน (เจริญแล้วแก อิอิ) ...
แข่งกันทำสถิติทั้งออฟฟิศซะงั้น ...
ทำตัวไร้สาระมันทั้งวัน อ้อ รวมกับเมื่อวานก็ 2 วันแล้ว ...
ดูชีวิตมันไร้ค่ายังไงชอบกลแฮะเรา ... เฮ้อ!!!
แต่ก็ช่างเถอะอีกเหมือนกัน ....
โดนเบี้ยวเงินอีกแล้วล่ะ
ถูกหลอกให้ทำงานฟรี
ไอ้เรารึก็เห็นว่าเป็นเพื่อน คงไว้ใจได้ละน่า
ที่ไหนได้ ... ทามไมต้องซวยอีกแล้วววววววว
ไอ่ออออออออออออออออ .... เฮ้อ!!!
เราไม่สามารถบังคับใครให้คิดอย่างที่เราต้องการ ...
และในขณะเดียวกัน
ก็ไม่มีใครบังคับให้เราต้องคิดตามอย่างที่เขาอยากให้เป็น ...
อะไรมันก็คงจะดีอยู่แล้วเชียว ...
หากไม่ได้ยินประโยคหนึ่งที่หลุดออกมา ...
ได้ยินแล้วเซ็งเลย ... อิอิ ... เฮ้อ!!!
................................................
เอามาฝากจ๊ะ ... เพื่อนส่งมาให้อีก
..........................................
ทุกวันนี้เรามีตึกสูงขึ้นมีถนนกว้างขึ้น
แต่ความอดกลั้นน้อยลง
เรามีบ้านใหญ่ขึ้นแต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง
เรามียาใหม่ ๆ มากขึ้นแต่สุขภาพกลับแย่ลง
เรามีความรักน้อยลงแต่มีความเกลียดมากขึ้น
เราไปถึงพระจันทร์มาแล้วแต่เรากลับพบว่า
แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น.....
เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้วแต่แค่ห้วงในหัวใจ
กลับไม่อาจสัมผัสถึง
เรามีรายได้สูงขึ้นแต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง
เรามีอาหารดี ๆ มากขึ้นแต่สุขภาพแย่ลง
ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คน
แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น
ดังนั้น…… จากนี้ไป……
ขอให้พวกเราอย่าเก็บของดี ๆ ไว้
โดยอ้างว่า
เพื่อโอกาสพิเศษเพราะทุกวันที่เรา
ยั ง มี ชี วิ ต อ ยู่ คื อ ……
โ อ ก า ส ที่ พิ เ ศ ษ สุ ด……แ ล้ ว
จงแสวงหาการหยั่งรู้จงนั่งตรงระเบียงบ้าน
เพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่โดยไม่ใส่ใจกับความอยาก…
ชีวิตคือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุขไม่ใช่
เพียงแค่การอยู่ให้รอด
เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้
น้ำหอมดี ๆ ที่ชอบ
จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้
เอาคำพูดที่ว่าซักวันหนึ่งออกไปเสียจากพจนานุกรม
บอกคนที่เรารักทุกคนว่าเรารักพวกเขาแค่ไหน
อย่าผลัดวันประกันพรุ่งที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำ
ให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น
ทุกวันทุกชั่วโมงทุกนาทีมีความหมาย......
เราไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่มันจะสิ้นสุดลง
...............................................
ฟังแล้วชอบ........กวนดี
เพราะช่วงนี้ก็ใกล้สอบอีกรอบล่ะ ... ฟังไว้เป็นกำลังใจ .... อิอิ
พร้อมๆกับเอาไว้เตือนตัวเองด้วย ... ให้เริ่มขยันได้แล้ว
เอาล่ะ ... สู้ๆ ... สู้ตาย (น่ากลัวว่าอาจจะได้ตายก่อนสู้ซะแระเรา...ฮ่าๆ)
ความคิดเห็น
PS. ป้าแหร็กมาแร้วจ้า.....จุ๊บๆ
PS. สร้างสรรค์หรือทำลาย มันขึ้นอยู่กับมุมที่เรามอง ---->>>>>> สร้างสรรค์หรือทำลายใครรู้ได้ มองอย่างไรคิดเช่นใดใคร่จะรู้ หรือเพียงเดินก้าวย่างเอาอย่างปู ที่เป็นครูสอนลูกน้อยให้เดินตรง BY RAMAY