คนที่หายไป
เขียนโดย
ninjahavarin
.. เวลาที่คุณอยู่ใกล้มัน คุณเองก็บ้าบอไปกับมันด้วย คุณกลายเป็นเด็กในร่างยักษ์ หลุดพ้นจากขอบเขต กฏเกณฑ์ บ้าๆ บอๆ ในหัวของคุณเต็มไปด้วยจินตนาการ โครงการณ์ร้อยแปดพันเก้าที่คุณจะทำกับมัน
.. คนที่มีเรื่องเล่าสู่กันฟังไม่รู้จบ คนที่คุณไม่ต้องคอยแคร์ความรู้สึกมันสักเท่าไหร่ มันทำให้คุณเป็นตัวของตัวเอง คนที่ค่อยๆ หายตัวไปในกาลเวลา แต่แว๊บ..เข้ามาเสมอเวลาที่คุณอ่อนแอ คนที่คุณคอยเล่าพฤติกรรมแปลกของมัน ให้คนอื่นฟังเสมอๆ
.. วันนี้…เพื่อนคนนั้นของคุณอยู่ที่ไหน ยังอยู่ใกล้ๆ คุณอยู่หรือเปล่า คุณยังโทรหามันอยู่ไหม มันยังบ้าๆ บอๆ อยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า หรือว่าคุณเองที่มีความบ้าในเลือดน้อยลง คุณไม่เจอมันนานแค่ไหนแล้ว ไม่ได้มองตาคุยกันนานแค่ไหน
.. นานแค่ไหนที่คุณไม่ได้สัมผัสเพื่อนของคุณอย ่างเดิม หรือคุณเองก็ลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว ที่คุณไม่กล้าวิ่งไล่เตะมัน อย่าอ้างว่าคุณอายุมากขึ้น ที่คุณไม่กล้าแย่งของกินจากมือมัน อย่าอ้างว่าคุณมีมรรยาท คุณกลับไปเยี่ยมบ้านต่างจังหวัดโดยไม่ชวนมัน อย่าอ้างว่าถึงชวนมันก็คงไม่ว่าง
.. อะไรที่เปลี่ยนไป เวลา…หรือความรู้สึก… สังคม..หรือความสัมพันธ์... อะไรที่เปลี่ยนแปลง คุณ…หรือเขา..หรือใคร.. คุณถามตัวเองหรือเปล่า หรือรอให้ใครถาม รู้สึกอย่างไรที่เขาเปลี่ยนไป แล้วเคยถามเขาไหม เขารู้สึกอย่างไรที่คุณเปลี่ยนไป ระหว่างคุณ..
.. หากเกิดคำถามเหล่านี้ขึ้นในใจ ไม่ว่าคุณจะมีคำตอบหรือไม่ ไม่ว่าคุณจะต้องการคำตอบหรือเปล่า ขอบเขตหรือกฏเกณฑ์ที่คุณไม่เคยมีกับเพื่อนคนนี้ มันเกิดขึ้นแล้วต่อหน้าต่อตาคุณ แต่คุณก็ตอบกับตัวเองว่า "ช่างมัน" ปล่อยให้เพื่อนคนนึงกลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนต่อไป ..แต่ถ้าคุณไม่เคยตั้งคำถามเหล่านี้เลย รู้ไว้ด้วย คุณเสียเพื่อนดีๆ ไปคนนึง และโลกนี้มีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกคน
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
26 เม.ย. 49
167
7
ความคิดเห็น
ช่ายๆ...เคยมีซิ...เพื่อนสนิทสมัยตอน ป.2อะ...ตอนนี้ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ได้เรียนกับเราแล้ว...ห่างกันไปไกลมาก...ไม่ได้เจอมานมาตั้งแต่เราจบ ม.6 อะ...คิดถึงมานมากเรย...ก็ส่ง msg ไปหาบ้าง...โทรคุยกับมานบ้าง...ตอนที่เราเบื่อๆกับสังคมเคร่งเครียดในคณะเราอะ...ตอนเครียดเรื่องผู้ชาย..ก็โทรไปหามาน...(..อ่านะ...เรื่องแบบนี้ก็เก็บมาเครียด...แฮ่ๆๆๆ)...มานบอกเราว่า.."แก...อย่าไปยุ่งกับมันเลย...ผู้ชายมันเลวอย่างนี้นะแหระ"....อานะ...อย่าเพิ่งต๊กใจ...ครือว่า...เพื่อนเรามานถูกผู้ชายเลวๆคนหนึ่งหักอกอย่างรุนแรง...จนนะบัดนี้...มานกลายเป็นแฟนทอมไประ...เฮ้อ...แต่ยังไงมานก็เพื่อนเราอะนะ...รักมันว่ะน้ำตาซึม...กระซิกๆ
ป.ล......กรุณาอ่านจากความเห็นที่ 1-5 เพื่อความต่อเนื่องในอรรถรถ(เขียนอย่างนี้อะป่าวฟ่ะ...).....ไประ...บายนะ...(ไม่ใช่ระบายนะ...."ไปละ...BYEนะ")...
มีค่ะ นู่เนะคนนี้มีเพื่อนแบบนั้นตอนนี้2คนค่ะ เมื่อก่อนมี4คนค่ะ แต่ตอนนี้ เหลือ2 รู้สึกนะค่ะ ว่าเสียเพื่อนไปมานเป็นอย่างงาย ร้องไห้แทบตายเพื่อนคนนั้นก็ไม่กลับมา พยายามฉุกมันไม่ให้ไป ก็ไม่ได้ เพราะเพื่อนคนนั้นเต็มใจที่จะไป พยายามที่สุดแล้วนะ แต่มันไม่ช่วยอะไร เหรอว่าเนะท้อเองก็ไม่รู้นะ ตอนนี้ เพื่อนคนนั้นก็คือ แค่...คนรู้จัก...ก็เท่านั้น อย่าพูดถึงเรื่องั้นเรยเนอะ ม่าเอาแระ ม่าคุยนะ เปลี่ยนเรื่องมาเป็นตอนนี้บ้างดีกว่านะค่ะ
ไอ้2ตัวนั้นเพื่อนหนิดเราอ่านะค่ะ แบชบว่าอยู่รร.ก็วิ่งไล่เตะกัน อย่าอ้างว่าคุณอายุมากขึ้น กล้าแย่งของกินจากมือมัน แต่เราม่าแย่งหรอก เราขอซึ่งๆหน้าเรย มานม่าให้ ก็ม่าเอาคะแฮะๆ ตอนนี้ก็โทรหากานอย่างน้อก็15นาที ปกติก็เกือบๆชั่วโมง ก็ทามงายได้อ่าค่ะม่ามีคนให่ปรึกษาได้ตลอดทุกๆเรื่องแบบตอนอยู่รร.นี่ค่ะ หน้าก็ม่าค่อยได้เจอกาน คิดถึ๊งงงงคิดถึง....อิอิ
เราคิดถึงมาน2ตัว เสมอแหละค่ะ
มีน่ะ แต่อีกไม่นานมันจะไปเมกาแล้วหล่ะ เรายังไม่รู้เลยชีวิตอีกห้าหกปีที่ต้องอยู่ที่นี่โดยไม่มีมันจะเปนยังไง มันคงแย่น่าดู ลองไปอ่านไดเก่าๆของเราอ่ะ เราจะเขียนถึงเพื่อนไว้ มาถึงตอนนี้เราก้ยังไม่รู้เลยจะเปนงัย จะทำอะไรเพื่อมัน มันก้ไม่มีเวลาว่างให้เราเเล้ว