..........

ขนาดไม่สบายนอนซมอยู่กะห้อง...คุณน้องก็อุตส่าห์ลากไปเป็นเพื่อนทำบุญจนได้......เพราะปกติแล้วจาเป็นคนที่ห่างงไกลลลกับเรื่องแบบนี้...ตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี่...พอได้ไปแล้วรู้สึกจิตใจมันสงบดี.....ถึงแม้จาไม่ค่อยเงียบเหมือนที่วัดอุโมงค์และวัดเจ็ดยอด...ที่ไปบ่อยๆตอนใกล้สอบ..ก็หามุมสงบอ่านหนังสือไง.... แต่ก็ช่วยได้เยอะทีเดียว สำหรับตัวเรา...บรรยายความรู้สึกมะค่อยจาถูกแฮะ...มันรู้สึกอยู่ในใจ....คิดเอง...รู้เอง..บอกใครมะเป็นอ่ะ..........

และก็ได้ของฝากกลับมาจนได้...เป็นหนังสือที่เขียนโดย..พระไพศาล วิสาโล..."เมื่อดอกไม้...บานสะพรั่งทั้งแผ่นดิน"...ชอบมากกับที่ว่า...คนเรานั้นโหยหาความดีงามไม่น้อยไปกว่าน้ำ..อากาศ..และอาหาร..ทั้งนี้เพราะในส่วนลึกแห่งจิตใจของทุกคนล้วนต้องการความดีงามเป็นเครื่องหล่อเลี้ยง..แม้ว่าความสนุกสนานตื่นเต้นจะมีเสน่ห์ดึงดูดใจ..แต่ในยามที่จิตนิ่งสงบปลอดจากสิ่งเร้า..ความรู้สึกดื่มด่ำเมื่อได้ฟังเรื่องราวดีๆ...ของผู้คนกลับทำให้เราเป็นสุขได้มากกว่า......

..........

ความคิดเห็น